fbpx
Przejdź do treści

Życie po poronieniu – te szczere słowa mogą pomóc tysiącom kobiet

Każda kobieta może przeżywać poronienie na swój sposób. Nie ma jednego schematu, według którego „powinno się” przeżywać tę stratę. Nie ma też wyznaczonego czasu, po którym wszystko minie i życie wróci do normy. Nie jest też niczym zły, gdy wrócisz do owej formy bardzo szybko. Masz prawo doświadczać poronienia w taki sposób, który jest tobie bliski, tobie potrzebny i tobie pomocny.

Sarah jest matką trójki dzieci. Uśmiecha się, chodzi po codzienne zakupy, odwozi maluchy do szkoły. Nie zmienia to jednak faktu, że w sercu wciąż czuje ogromny żal. Jej dzieci nie poznają bowiem nigdy swojego rodzeństwa. Maluszka, który miał się urodzić. Sarah poroniła w 9. tygodniu ciąży. Oto fragmenty jej poruszającego felietonu, który opublikowała na portalu „Mamamia”.

Na mojej siłowni jest kobieta, która zaszła w ciążę w tym samym czasie co ja. Widzę ją teraz codziennie rano z pięknym, kwitnącym brzuchem, ale wcale mnie to nie smuci. Nie czuję wtedy goryczy, czy nawet zazdrości. Zaskoczyło mnie to, ponieważ kiedy tylko straciłam dziecko, myślałam, że będę nienawidzić widoku ciążowych brzuchów – fizycznego przypomnienia o tym, czego ja już dłużej nie mam. (…)

Z drugiej strony, lista rzeczy, których nienawidzę, wciąż rośnie…

Nienawidzę, że żałoba wciąż uderza we mnie niewiadomo skąd.

Nienawidzę, że wciąż liczę, w którym tygodniu ciąży „powinnam być”.

Nienawidzę, że prawdopodobnie to się nigdy nie skończy. Że zawsze będę liczyć owe „powinnam”.

(…)

Nienawidzę tego, że kiedy straciliśmy dziecko, wyliczałam wszystkie rzeczy, które robiłam źle zanim jeszcze dowiedziałam się, że jestem w ciąży – jadłam sushi z tuńczykiem, piłam wino musujące, robiłam ćwiczenia kardio – i doprowadzałam się do szaleństwa zastanawianiem się, czy to ja to spowodowałam?

Nienawidzę tego, że dzieje się to kobietom w każdej godzinie, każdego dnia i kończy jedną czwartą ciąż.

Sarah opowiedziała też, jak trudno jest jej radzić sobie z żałobą z powodu tego, że ma troje zdrowych dzieci – jak zatem może aż tak cierpieć?! – wyrzucała sama sobie. Trudno jest jej pogodzić w jednym czasie wdzięczność za to, co posiada i ból tego, co straciła. Nienawidzi łez, które wylała i których nie mogła kontrolować. Trudne jest dla niej też poradzenie sobie ze wspomnieniami ze szpitala, z zabiegu, jaki musiała przejść. Wciąż i wciąż to cierpienie do niej wraca. Czasami z zaskoczenia i to w najmniej spodziewanych sytuacjach, a wtedy na przykład łzy zaczynają nagle kapać na krojone przez nią warzywa…

Bliskością w ból

Zderzenie z tak trudnymi przeżyciami może być dewastujące. Tym ważniejsi wydają się być wtedy bliscy ludzie. To, co się wtedy od nich dostaje, może być tą drugą stroną doświadczenia poronienia. Żeby jednak móc dostać wsparcie, trzeba chcieć i umieć dopuścić innych do swojej historii, emocji, bezradności.

Gdy straciłam dziecko, musieliśmy przejść przez bolesne doświadczenie podzielenia się przykrą wiadomością ze wszystkimi, którym powiedzieliśmy. Jakże wstydziłam się tego, że byłam tak arogancka – założyłam, że z dzieckiem będzie wszystko w porządku i dlatego też powiedziałam mamie, rodzeństwie, rodzinie, przyjaciołom.

Powiedzenie ludziom, że skończyło się to inaczej, niż przyszli rodzice zakładali, było wyczerpujące i wymagające ogromnej odwagi. Okazało się jednak, że w zamian za podzielenie się swoim stanem otrzymali oni ogrom miłości. Przyjaciele zaczęli mówić także o swoich stratach, dowozili rodzinie gotowe posiłki, chcieli opiekować się dziećmi, żeby Sarah mogła zająć się tym, co teraz było najważniejsze. To właśnie miłość i wsparcie pomogły kobiecie przetrwać te tragiczne dla niej dni.

Twoja własna ścieżka

Do mam, które teraz przez to przechodzą – jest mi przykro. Moją jedyną radą jest: poczuj wszystkie uczucia. Rozmawiaj o tym z ludźmi, jeśli chcesz. Wycofaj się, jeśli to sprawi, że poczujesz się lepiej. W różnych momentach robiłam obie te rzeczy. Nie nakładaj też ram czasowych wokół żałoby, lub też nie poddawaj się oczekiwaniom mówiącym o tym, kiedy to „powinnaś” poczuć się lepiej. Wybacz także bliskim, którzy mają dobre intencje, ale nie wiedzą jak mogą cię pocieszyć i mówią rzeczy, które sprawiają, że czujesz się jeszcze gorzej.

Felieton przeczytał także mąż Sarah. Był zaskoczony tym, że ma ona w sobie wciąż tak wiele żałoby i cierpienia. Być może czujesz podobnie – wiedz zatem, że to jest jak najbardziej w porządku. Daj sobie czas i przestrzeń na poradzenie sobie z trudnymi emocjami, żalem, żałobą. Nieraz bowiem strata ciąży to także strata wielu marzeń i wizji, na podstawie których każdy z nas buduje przyszłość. Nic zatem dziwnego, że przepracowanie w sobie takiego doświadczenia może potrwać. Może też boleć i przewartościowywać dotychczasowe przeżycia. Jednak, jak mówiła w rozmowie z nami psychoterapeutka Katarzyna Mirecka: „Nie ma jednego, słusznego i zdrowego przeżywania straty”.

Warto wtedy wsłuchać się w siebie. Zastanowić się nad swoimi potrzebami. Przeżyć te wszystkie mniejsze i większe „nienawiści”, o których pisała Sarah. Schować się przed światem, jeśli tego w danej chwili chcesz. A jeśli potrzebujesz, poprosić o wsparcie. Bo nikt nie musi być z tym sam.

Źródło felietonu Sarah: „Mamamia

Dostęp dla wszystkich

Wolny dostęp

Ten materiał dostępny jest dla wszystkich czytelników Chcemy Być Rodzicami. Ale możesz otrzymać więcej posiadając Kontro Premium!

Autor

Katarzyna Miłkowska

Dziennikarka, redaktorka prowadząca e-magazyn oraz portal Chcemy Być Rodzicami, absolwentka UW. Obecnie studentka V roku psychologii klinicznej na Uniwersytecie SWPS oraz była słuchaczka studiów podyplomowych Gender Studies na UW. Współautorka książki "Kobiety bez diety".