Przejdź do treści

Zrób to sam czyli domowa inseminacja

Domowa inseminacja to zaaplikowanie sobie nasienia w domowych warunkach. Można je kupić przez Internet, wybierając wcześniej dawcę.

Każda kobieta może samodzielnie dokonać inseminacji we własnym domu. Podpowiadamy, jak to zrobić, przedstawiając Wam instrukcję obsługi załączaną do inseminacyjnego zestawu z duńskiego banku Croys.

CHaBeR News

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Temat domowej inesminacji cieszy się dużym zaintersowaniem mediów. Omawiany był m.in. w audycji Dzień Dobry TVN (do obejrzenia tutaj).

1. Przygotowanie

Zestaw zostanie przysłany do Twojego domu w sporym pudełku kartonowym. W środku będzie drugi styropianowy pakunek. Sprawdź, czy instrukcja jest kompletna.
Następnie otwórz wewnętrzne pudełko. Zrób to bezpośrednio przed aplikacją. Zaleca się założenie gumowych rękawiczek, by uniknąć kontaktu skóry z suchym lodem. Wysyp suchy lód i wyjmij dwie plastikowe torby z zestawem do domowej inseminacji.
UWAGA: Objętość suchego lodu w opakowaniu po dostarczeniu będzie się różnić od informacji na opakowaniu. Im dłużej trwa dostawa, tym mniej będzie w środku suchego lodu.

2. Instrukcja postępowania ze słomkami

Krok po kroku instrukcja jak opróżnić słomki.

Krok pierwszy
Rozmroź słomki w temperaturze pokojowej. Zostaw je na ok. 15-20 minut.

Krok drugi
Zestaw do inseminacji zawiera:
  • 1 przejściówkę
  • 1 strzykawkę
  • 1 wacik alkoholowy

Krok trzeci
Dopasuj grubą końcówkę przejściówki do strzykawki.

Krok czwarty
Wyczyść słomkę wacikiem alkoholowym.

Krok piąty
Odetnij zaplombowaną końcówkę słomki (max. O,5 cm), tę przeciwną do końca z numerem ID, używając nożyczek.

Krok szósty
Umieść odcięty koniec słomki w węższym końcu przejściówki.

Krok siódmy
Sprawdź rodzaje słomek na załączonej liście:
Słomka CBS 0.5 ml: skróć koniec słomki o 2.5 cm ze strony, na której jest numer ID.
Słomka CBS 0.4 ml i IMV: Odetnij drugi koniec słomki poniżej wtyczki, pod numerem ID.

Krok ósmy
Przejściówka może zawierać nasienie z dwóch słomek. Trzymaj strzykawkę w górze. Powoli wyciągnij zawartość słomki do przejściówki. Jeżeli chcesz napełnić strzykawkę z nasieniem z dwóch słomek, nie wyciągaj zawartości pierwszej słomki do końca przejściówki. Zatrzymaj się na znaku 05. Ml w strzykawce, umieść drugą słomkę w przejściówce i umieść zawartość w strzykawce.

3. Wybierz starannie czas

Czas w inseminacji jest bardzo ważny. Inseminacja powinna się odbyć możliwie blisko terminu owulacji, (zwykle występuje ona między 13 a 14 dniem od pierwszego dnia krwawienia w ostatnim cyklu menstruacyjnym).
UWAGA! Test owulacyjny pomoże Ci w sprawdzeniu, czy jesteś w trakcie dni płodnych. Możesz go kupić lub zamówić w każdej aptece.
U każdej kobiety ten czas może się różnić, dlatego zalecane jest zrobienie testu owulacyjnego. Inseminacja powinna mieć miejsce 24-36 godzin po pozytywnym odczycie testu.

4. Jak zacząć?

Zalecamy użyć przynajmniej dwóch słomek nasienia na jedną inseminację. Jeśli czas zostanie właściwie wybrany, jedna inseminacja będzie wystarczająca. Po rozmarznięciu słomek powinnaś zacząć inseminację w przeciągu następnych 20 minut. Połóż się na plecach w komfortowej pozycji, w której będziesz w stanie wytrzymać 30 minut. Podnieś biodra nieco do góry przy pomocy poduszki, żeby uzyskać dobry „dostęp” w dół pochwy.

5. Inseminacja

Włóż strzykawkę tak głęboko jak to tylko możliwe, chodzi o jak najdalszą część pochwy, jak najbliżej szyjki macicy. Rozluźnij się i zaaplikuj nasienie powoli i spokojnie. Przytrzymaj strzykawkę jeszcze przez kilka sekund po aplikacji, po czym wyjmij ją powoli i delikatnie oraz pozostań w pozycji leżącej przez kolejne 30 minut.

6. Rejestracja ciąży

Pamiętaj o zarejestrowaniu online swojej ciąży z Cryos.

E-wersja magazynu Chcemy Być Rodzicami do kupienia tutaj!
 

Paulina Piziorska

Chcemy Być Rodzicami

Jedyny magazyn poradnikowy dla starających się o dziecko. Starania naturalne, inseminacja, in vitro, adopcja.

Leczenie niepłodności idiopatycznej. Poznaj najnowsze rekomendacje PTMRiE (2018)

Dłoń wypisuje dzienny raport medyczny /Ilustracja do tekstu: Opieka farmaceutyczna w Polsce - wkrótce będzie możliwa?
Fot.: Rawpixel /Unsplash.com

Niepłodność idiopatyczna (zwana również niepłodnością niewyjaśnioną) dotyka nawet 20-30% par doświadczających niepowodzeń w staraniach o dziecko. Akceptacja diagnozy zaburzeń płodności, których źródła nie sposób wskazać, jest dla wielu pacjentek niezwykle trudna. Nie znaczy to jednak, że z tym niepoznanym wrogiem nie można skutecznie walczyć. Jakie leczenie niepłodności idiopatycznej zaleca Polskie Towarzystwo Medycyny Rozrodu i Embriologii? Przeczytaj najnowsze rekomendacje PTMRiE (2018).

CHaBeR News

https://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Niepłodność idiopatyczna (niepłodność niewyjaśniona, niepłodność nieokreślona) jest rozpoznaniem zgodnym z ICD-10 – Międzynarodową Statystyczną Klasyfikacją Chorób i Problemów Zdrowotnych, opracowaną przez Światową Organizację Zdrowia. Diagnoza niepłodności idiopatycznej może zostać postawiona, gdy starania o dziecko nie przynoszą rezultatu, mimo:

  • regularnego współżycia przez okres roku,
  • braku uchwytnej przyczyny medycznej tego stanu.

Przyczyny niepłodności idiopatycznej i rozszerzona diagnostyka

Niemożność wskazania czynników, które odpowiadają za powtarzające się niepowodzenia starań, wynika zwykle z ograniczeń współczesnej medycyny i wysokiego kosztu rozszerzonej diagnostyki.

Eksperci z dziedziny medycyny reprodukcyjnej wymieniają jednak kilka najbardziej prawdopodobnych przyczyn niepłodności idiopatycznej. To m.in.:

  • problemy z zapłodnieniem występujące na poziomie komórkowym,
  • nieprawidłowości genetyczne lub funkcjonalne komórek rozrodczych oraz zarodków,
  • zaburzenia genetyczne partnerów, które trudno wykryć za pomocą dostępnych metod diagnostycznych,
  • zaburzenia funkcji jajowodów lub ich dyskretne anomalie anatomiczne, które zaburzają transport komórek rozrodczych oraz zarodków (pomimo zachowanej drożności),
  • zaburzenia implantacji oraz nieprawidłowości immunologiczne.

Zależnie od indywidualnej sytuacji i historii medycznej pacjentki, lekarze prowadzący leczenie niepłodności mogą zasugerować wykonanie dodatkowych, zaawansowanych badań: z zakresu diagnostyki genetycznej, immunologicznej, molekularnej, a niekiedy również zabiegowej. Specjaliści PTMRiE podkreślają przy tym, że pacjentka musi zostać poinformowana o tym, że rozszerzenie diagnostyki może nie przynieść zmian w leczeniu, a tym samym – nie zwiększyć szans na ciążę.

ZOBACZ RÓWNIEŻ: Oligozoospermia idiopatyczna: czym jest i jak ją leczyć?

Leczenie niepłodności idiopatycznej. Postawa wyczekująca

Choć ustalenie przyczyn niepłodności idiopatycznej jest w wielu przypadkach niezwykle trudne, szacuje się, że co druga para z tym rozpoznaniem ma szansę uzyskać ciążę w drugim roku starań bez interwencji medycznych. Z tego powodu lekarze mogą zalecić postawę wyczekującą: zmianę stylu życia i wydłużenie okresu naturalnych starań – do dwóch lat.

„Wskazane jest doradzenie parze, aby dokonała ewentualnej korekty stylu życia, regularnie współżyła i oczekiwała na ciążę samoistną bez podejmowania działań medycznych” – czytamy w najnowszych rekomendacjach PMRiE (2018).

Eksperci zaznaczają jednocześnie, że postępowanie to można zalecić wyłącznie w sytuacji, gdy kobieta nie ukończyła 35. roku życia, a badanie AMH nie wykazało u niej obniżenia rezerwy jajnikowej. U pań powyżej tej granicy wiekowej oraz tych, u których stwierdzono niską rezerwę jajnikową, przedłużanie oczekiwania na ciążę samoistną może dodatkowo zmniejszać szansę na urodzenie dziecka.

„Pary te powinny uzyskać szczegółową informację o ryzyku związanym ze zmniejszającą się rezerwą jajnikową oraz o prognozowanym czasie leczenia” – wyjaśniają specjaliści PTMRiE w wydanej broszurze.

CZYTAJ TEŻ: Jakie badania należy wykonać przed zajściem w ciążę? [QUIZ]

Leczenie niepłodności idiopatycznej. Niezalecana stymulacja owulacji

Eksperci podkreślają również, że nie wszystkie dostępne metody leczenia niepłodności sprawdzają się w przypadku niepłodności niewyjaśnionej (idiopatycznej). Wyniki dotychczasowych badań nie wykazały korzystnego wpływu stymulacji owulacji w cyklach, w których podejmowane są naturalne starania o dziecko, na efekt tych starań.

„Dodatkowo takie postępowanie może zwiększać ryzyko ciąży wielopłodowej lub zmniejszać szansę na ciążę, m.in. poprzez negatywny wpływ na endometrium. W związku z powyższym stymulacja owulacji u kobiet z niepłodnością nieokreśloną nie jest rekomendowana” – podkreślają eksperci.

Zgodnie ze stanowiskiem PTMRiE, u kobiet z niepłodnością idiopatyczną nie zaleca się także:

  • podawania gestagenów w drugiej fazie cyklu (w celu poprawy domniemanej niewydolności lutealnej),
  • immunoterapii,
  • stosowania agonistów dopaminy.

CZYTAJ TEŻ: Niepłodność idiopatyczna, czyli wyjaśnić niewyjaśnione

Leczenie niepłodności idiopatycznej: inseminacja

Parom, które w obliczu dotychczasowych niepowodzeń nie chcą wydłużać okresu naturalnych starań do dwóch lat, lekarz prowadzący może zalecić wykonanie inseminacji domacicznej.

„Cykle stymulowane z następową inseminacją w szczególnych sytuacjach mogą być skuteczniejsze od postawy wyczekującej. Para musi jednak być poinformowana o wyższych kosztach oraz ryzyku wystąpienia zespołu hiperstymulacji jajników (OHSS), jak i o ciąży wielopłodowej” – napisano w rekomendacjach.

Leczenie niepłodności idiopatycznej: in vitro

Nieco inaczej formułowane są wskazania dotyczące zapłodnienia pozaustrojowego w leczeniu niepłodności idiopatycznej. Metodę tę lekarz prowadzący może zalecić parom, które przez dwa lata podejmowały nieskuteczne naturalne starania o dziecko. Jeżeli jednak wiek kobiety przekracza 35 lat, zapłodnienie pozaustrojowe jest postępowaniem z wyboru po roku starań – czytamy w dokumencie PTMRiE.

„Wyjątkiem są pary, które na początku terapii nie akceptują tej metody leczenia. U tych par, na ich życzenie, można zalecić inseminacje domaciczne” – wskazują eksperci.

Z kolei u kobiet, które mają powyżej 38 lat, procedura in vitro jest rekomendowaną metodą leczenia niepłodności idiopatycznej – dodają przedstawiciele Polskiego Towarzystwa Medycyny RozroduiEmbriologii oraz Polskiego Towarzystwa Ginekologów i Położników.

Leczenie niepłodności – rekomendacje PTMRiE (2018)

Powyższe rekomendacje, wydane przez Polskie Towarzystwo Medycyny Rozrodu i Embriologii, nie stanowią jedynych dopuszczalnych metod leczenia niepłodności. Mają na celu „określenie ramowych zasad postępowania na etapie diagnostyki i leczenia”. Celem opracowania tych standardów jest również „wyposażenie specjalistów zajmujących się zagadnieniem niepłodności w odpowiednie narzędzia, wiedzę na temat dobrych praktyk oraz wskazówki mogące indukować wyższą skuteczność podejmowanych działań„. Wybór odpowiedniej terapii powinien być zawsze oparty na wynikach badań diagnostycznych i indywidualnej sytuacji pary.

Pełną broszurę zawierającą rekomendacje PTMRiE (2018) znajdziesz na stronie ptmrie.org.pl.


Opracowano na podst. publikacji „Diagnostyka i leczenie niepłodności – rekomendacje PTMRiE oraz PTGiP”, wydanej przez Polskie Towarzystwo Medycyny Rozrodu i Embriologii (2018)

POLECAMY RÓWNIEŻ:

Brak satysfakcji seksualnej, problemy z miesiączką i menopauzą. Oto najczęstsze problemy zdrowia reprodukcyjnego kobiet

 

Natalia Łyczko

Absolwentka filologii polskiej na Uniwersytecie Warszawskim. Redaktorka i korektorka – z zawodu i pasji. Miłośniczka kawy, kotów i podróży.