Przejdź do treści

Wybaczyć niepłodność

jak pogodzić się z niepłodnością?
Wybaczenie sobie niepłodności jest bardzo ważne w procesie leczenia / fot. Fotolia

Ja i moja niepłodność byłyśmy sobie obce. Gdy spotkałyśmy się po raz pierwszy stałyśmy się dla siebie śmiertelnymi wrogami. Potem, z biegiem czasu i doświadczeń, zaprzyjaźniłyśmy się.

Przez długi czas nie mogłam pogodzić się ze swoją niepłodnością. Medycyna nie mogła znaleźć jej przyczyn. Bywały dni, kiedy dosłownie powalała mnie na kolana. Nie mogłam wstać z łóżka, spotkać się z przyjaciółmi czy pójść do pracy.

CHaBeR News

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Nie znałam przyczyn swojej choroby, nie miałam żadnej możliwości dowiedzieć się, skąd ona pochodzi, nie wiedziałam więc, jak z nią walczyć. Myśl, że nigdy nie wygram z niepłodnością zabierała mi radość kolejnych dni – dni, które zdawały się nie mieć końca. Nagle cała wiedza na temat mojego ciała rozsypała się w drobny mak.

Złość

Kolejne cykle i kolejne próby nie przynosiły żadnych efektów. Byłam zła. Diagnozy nie wytyczały kierunku, w którym mogłabym pójść, który zmieniłby coś w moim życiu. Pomimo wielkiego bólu, który czułam nawet, gdy ktoś tylko wymówił słowo „niepłodność”, zrozumiałam w końcu, że muszę się zatrzymać i spojrzeć w twarz swojemu strachowi. Muszę zaakceptować, że niepłodność jest częścią mojej własnej historii, bez względu na to czy mi się to podoba, czy nie.

Akceptacja

Zrozumiałam, że aby spełnić swoje największe marzenie posiadania dziecka, muszę zacząć tolerować niedoskonałości swojego ciała, inaczej mnie to wykończy. I nawet jeśli zajdę w ciążę, to będę matką zmęczoną, sfrustrowaną, złą. Musiałam znaleźć sposób, aby połączyć dwa światy – ten nowy, w którym leczę swoją niepłodność i ten, który już znam – marzenie o dziecku. Świat pełen frustrujących przystanków i przerażających niewiadomych zlewał się ze światem pełnym miłości i nadziei.

Jak poradzić sobie z niepłodnością? Wybaczenie

Właśnie w tym momencie zebrałam się na odwagę i wybaczyłam sobie swoją własną niepłodność. Wybaczyłam sobie ból i zawiedzione nadzieje. W ten sposób otworzyłam się na możliwość zajścia w ciążę przy cudzej pomocy.

Najpierw zdecydowałam się na inseminację, która była bardzo krępująca. Później było in vitro. Stymulacje, burza hormonów, płacz, nadzieje… Znów się nie udawało. Czułam się coraz bardziej wyczerpana. I wtedy stało się! Zaszłam w ciążę!

Radość nie trwała zbyt długo. W 15 tygodniu ciąży poroniłam. Marzenie, o które walczyłam kilka lat, prysło jak bańka mydlana w ciągu dwóch godzin. Nie poddałam się. Wkrótce kolejny raz zaszłam w ciążę i… znowu poroniłam.

Znowu stanęłam na skraju. Cierpiałam, a mój świat się walił. Po kilku przepłakanych miesiącach podniosłam się z kolan. Zastosowałam leczenie zapobiegawcze – szew okrężny szyjki macicy, zastrzyki z Clexane i sześć miesięcy leżenia w łóżku. Dziś jestem matką bliźniaków. Najszczęśliwszą matką na świecie!

Zaprzyjaźniając się z moją niepłodnością stałam się silniejsza. Wystarczająco silna, żeby zacząć pojmować ją jako… prezent. Im bardziej się na niego otworzyłam, tym większa radość była z jego efektów.

Zobacz także:

Czy leżenie po inseminacji zwiększa szanse na zajście w ciążę? Mamy najnowsze wyniki badań!

18 razy straciła ciążę, dziś jest szczęśliwą mamą

Tu kupisz najnowszy magazyn Chcemy Być Rodzicami

Chcemy Być Rodzicami

Jedyny magazyn poradnikowy dla starających się o dziecko. Starania naturalne, inseminacja, in vitro, adopcja.

I chociaż jedno z dzieci nie przetrwało… Zobacz wzruszające zdjęcia bliźniaków! [FOTO]

Fot. Jessica Young Photography

Zdarza się, że upływający czas nie pozwala już dłużej czekać. Tak też było w przypadku Heather, która zbliżała się do 36. urodzin, a niestety nie miała partnera u boku. Wiedziała przy tym, że chce być matką i właśnie o to marzenie postanowiła zawalczyć na własną rękę. Jakże długa i trudna była to podróż!

CHaBeR News

https://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Pierwsza ciąża Heather zakończyła się poronieniem niemalże na samym początku. Druga to zaś strata bliźniąt, które odeszły w 16. tygodniu ciąży. Jak opowiada, było to dla niej doświadczenie przeżywane wręcz „poza ciałem”, w które w zasadzie nie mogła w ogóle uwierzyć: „Nigdy nie czułam takiego rodzaju bólu, cierpienia i dewastacji” – jej słowa cytuje CafeMom:

Ale nie poddawałam się. Tego samego wieczoru zapytałam, kiedy mogę znów spróbować.

Niestety okazało się to nie być wcale takie proste, lekarze odkryli bowiem, że Heather urodziła się z rzadką wadą macicy – malformacją. Miała tylko połowę narządu, jeden jajnik i jeden jajowód! I chociaż diagnoza brzmiała dla niej przerażająco, specjaliści zapewniali, że pomimo tego, może udać się jej zajść w ciążę. Kobieta walczyła więc dzielnie dalej. Przeszła cztery cykle inseminacji i serię in vitro. Jakaż była radość, gdy znów okazało się, że jest w ciąży… z bliźniakami!

Wcześniejsze przejścia niestety nie pozostały bez echa. Nieraz zdarza się bowiem, że doświadczenie poronienia powoduje w kobiecie jeszcze większy lęk: A co będzie, jeśli teraz znów się nie uda?. Tak też było w przypadku Heather, która mimo wszystko starała się myśleć pozytywnie. Niestety. W 17. tygodniu ciąży okazało się, że serce jej synka – James’a – przestało bić, co było kolejnym niesamowicie bolesnym przeżyciem. Wciąż jednak pozostawała mała Leti, która to dawała jej nadzieję i siłę.Usłyszenie jej płaczu było dla mnie największym uczuciem ulgi, jakiego doznałam w całym swoim życiu” – powiedziała Heather o narodzinach córeczki.

Wciąż tu jest

Dziewczynka ma na czole dwa znamiona, które jak mówi jej mama, przypominają malutkie stópki. „Dla mnie są one pieczątką jej brata, która pokazuje, że nad nią czuwa. Jego małe ślady stóp mówią, że zawsze z nią będzie” – opowiada.

To niesamowite, bowiem właśnie tatuażem przedstawiającym małe stópki, Heather uhonorowała stracone wcześniej bliźnięta. Ślad po James’ie także planuje do nich dodać, chciała jednak zrobić też coś więcej. Coś, co zostanie pamiątką zarówno dla niej, jaki dla małej Leti. Z pomocą przyszła jej fotografka, Jessica Young. To, w jaki sposób pokazała więź pomiędzy dziewczynką i jej bratem bliźniakiem, jest niesamowite. Wzrusza i niewątpliwie dodaje temu nieobecnemu chłopczykowi prawdziwie anielskich skrzydeł!

Fot. Jessica Young Photography

Moc płynąca z trudów

Fotografie potrafią dać ogromną siłę, bowiem obraz nieraz przemawia do nas o wiele mocniej, niż słowa. Jednym z takich projektów niewątpliwie jest sesja zdjęciowa jedenastu kobiet, które przeżyły poronienie. Wciąż jednak miały nadzieję i koniec końców udało im się ponownie zostać mamą: „Sfotografowałam je tworząc tęczę, by uczcić piękno, które może pochodzić z tak dewastującego przeżycia. Wszystkie te kobiety doświadczyły swoich własnych zmagań z płodnością, stratą i trudnościami, ale kończą w tym wszystkim z udaną ciążą i wkrótce poznają swoje tęczowe dzieci” – cytowaliśmy słowa autorki zdjęć, Blair Waite >>ZOBACZ TUTAJ<<.Bo nie zawsze słowa wystarczą.

Zobacz też: Tornado niepłodności! Mocne zdjęcia – czy twoje emocje też tak wyglądają? [FOTO]

Źródło historii: CafeMom

Źródło zdjęć: Jessica Young Photography Facebook

Katarzyna Miłkowska

Dziennikarka, absolwentka UW. Obecnie studentka V. roku psychologii klinicznej na Uniwersytecie SWPS oraz studentka studiów podyplomowych Gender Studies na UW.

Gdyby nie ONE, nie podniosłaby się po stracie córeczki – ten list oddaje ogrom emocji!

Ostatnie zdjęcie, na którym Dorothy jeszcze żyła. | Foto: Facebook An Unexpected Family Outing

Gdy życie stawia przed nami wyzwania nie do uniesienia, ludzie będący dookoła potrafią zrobić więcej niż najlepszy anioł stróż. Taką ochroną, opieką, ratunkiem były dla Rachel pielęgniarki, które towarzyszyły jej w najgorszych dniach życia – dniach, które były wypełnione bólem spowodowanym urodzeniem martwej córeczki.

CHaBeR News

https://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Ludzie dla ludzi

Rachel, podobnie jak wiele przyszłych mam, zdążyła już wyobrazić sobie przyszłość swojej córeczki. Jako, że było coraz bliżej rozwiązania, to i plany stawały się realne, niemalże już namacalnie obecne w codzienności całej rodziny. Niestety niedługo przed terminem porodu okazało się, że serduszko małej Dorothy prawdopodobnie już nie bije.

Przyszła na świat 22-ego lutego 2016 roku i zanim rodzice zdążyli ją przywitać, wiedzieli, że tak naprawdę jest to jednocześnie pożegnanie. Cierpienia, jakie w tym czasie przeżywała Rachel, chyba nie da się opisać słowami. Świat się dla niej zatrzymał, a jednymi z nielicznych trzymających ją na powierzchni iskierkami nadziei i siły były otaczające ją pielęgniarki.

Empatia, mądrość, zrozumienie – nieraz możemy dostać je nie tylko od bliskich, ale też od ludzi, którzy zjawiają się w naszym życiu na chwilę. Bezinteresownie biorą nas wtedy za rękę i stawiają na nogi. Takim właśnie kobietom dziękuje w swoim poruszającym liście Rachel.

Do pielęgniarek,

dziękuję, że mnie ocaliłyście. Wasze umiejętności i wiedza uratowały mnie przed podążeniem wprost za moją córką w stronę śmierci, ale to wasze współczucie przywróciło mnie z powrotem do życia. (…)

Jestem wam za to winna miłość i najgłębszą wdzięczność.

Dziękuję pielęgniarkom, które zawsze upewniały się, że mój mąż ma wystarczającą ilość poduszek, kiedy zostawał razem ze mną w szpitalnej sali. Dziękuję też pielęgniarkom, które pozwoliły mu przemycić dla mnie lody na patyku prosto z zamrażarki. Zauważyłyście, że dla niego też jest to trudne doświadczenie i on także potrzebuje opieki.

Dziękuję pielęgniarce, która poszła razem ze mną na oddział intensywnej opieki, kiedy zabrali mnie tam wprost z porodówki. Dziękuje ci za bycie moją adwokatką, kiedy sama nie mogłam mówić, bo walczyłam właśnie o życie. Nie jestem pewna, czy przeżyłabym, by zobaczyć swoją córeczkę, gdybyś wtedy nie była tam ze mną.

Dziękuję pielęgniarce, która nauczyła mnie, jak wypełniać biustonosz okładami z lodu, gdy musiałam zatrzymać mleko po urodzeniu martwej córeczki. Chcę podziękować ci także za trzymanie mnie podczas płaczu nad ciężarem, od którego nie dałam rady się uwolnić. Twoja obecność nie ulżyła mi co prawda ciężaru znajdującego się w piersiach, ale wniosłaś promyk światła do mojego jakże ciemnego świata.

Dziękuję pielęgniarce z ostrego dyżuru, która przyszła umyć mnie po śmierci córki.

(…)

Dziękuję pielęgniarce, która usiadła na brzegu mojego łóżka i zapytała o Dorothy. Dziękuję ci za świadomość, jak ważne było dla niej bycie realną, nawet jeśli już odeszła. Nigdy nie zapomnę sposobu, w jaki się nachyliłaś – jak byśmy były przyjaciółkami – i zapytałaś: „Chcesz mi o niej opowiedzieć?„.

Dziękuję pielęgniarce, która ubrała moje dziecko i zrobiła jej zdjęcie.

Dziękuję, że upewniłaś się, aby czapeczka nie zakrywała oczu, a jej dłonie były tak wdzięcznie ułożone. Ta fotografia jest dla nas całym światem.

(…)

Na koniec chcę podziękować pielęgniarkom, które obserwowały mnie w czasie ciąży z młodszą siostrą Dorothy.

Nawet po tym, jak Frances przyszła na świat, nigdy nie zapomniałyście, że przed nią już ktoś być. Wiedziałyście, że narodziny Frances nie uczyniły mnie matką po raz pierwszy. Uczyniły mnie one matką dwojga dzieci.

Z wdzięcznością,

Ta, którą przywróciłyście z powrotem.

 

Zobacz też: „Rodzice wychodzą ze szpitala z dziećmi, my zostaliśmy z pudłami wspomnień”

Być, wpierać, trzymać za rękę

Szczere, proste słowa. Niby niewielkie gesty, drobne chwile, a jak niezwykle znaczące. To właśnie one potrafią bowiem krok po kroku sprowadzić na ziemię kogoś, kto swoim cierpieniem odsunął się już całkowicie od realności. Nic jednak dziwnego, tak ogromna strata może całkowicie zburzyć teraźniejszość i przyszłość. Jednak mimo wszystko siła współczucia, opieki i zrozumienia może skutecznie się przez to przebić. Dajmy ją sobie wzajemnie, bo każdy na to zasługuje – szczególnie w tych najtrudniejszych chwilach.

Rachel została ponownie matką, nie zapomina jednak o Dorothy, która pomimo nieobecności, tak bardzo wciąż wpływa na kształt świata swojej mamy. Podobnie świat Caitlin ukształtował synek Thaxton, który urodził się z wadą serca. I chociaż jego życie trwało tylko dwa dni, to dało wielką motywację rodzicom do obalania tabu, jakim jest właśnie śmierć dziecka.

Chcą pokazać, że świat wciąż dookoła istnieje i pomimo szalenie traumatycznych doświadczeń niezmiennie są oni jego częścią. „Skąd taki pomysł? Caitlin zauważyła bowiem, że nawet po jakimś czasie od tych przeżyć, wiele osób wciąż ma obawę przed rozmową z nią. Nie wiedzą co i jak mają mówić – a czasami wystarczy po prostu być i nie dystansować się od osoby przeżywającą tak ogromną stratę” – pisaliśmy [TUTAJ]. Tak, bycie i współodczuwanie z drugim człowiekiem zawsze pomaga powrócić. Nawet z najczarniejszych miejsc.

Zobacz też: Gdy cierpienie dotyka bliską ci osobę – jak pomóc po poronieniu?

 

Źródło listu: unexpectedfamilyouting.com

Katarzyna Miłkowska

Dziennikarka, absolwentka UW. Obecnie studentka V. roku psychologii klinicznej na Uniwersytecie SWPS oraz studentka studiów podyplomowych Gender Studies na UW.

Matka surogatka – kobieta urodziła swoją wnuczkę. To już kolejna taka historia

matka surogatka
fot. Elliot Dougherty

61-letnia kobieta, matka dwójki dorosłych dzieci, została surogatką. Urodziła własną wnuczkę – pomogła w ten sposób swojemu synowi i jego partnerowi. Nasienie pochodziło od jej syna, komórka jajowa od siostry jego partnera. 

CHaBeR News

https://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

W poszukiwaniu surogatki

Matthew Eledge i Elliot Dougherty to para gejów z Nebraski, USA. Panowie wzięli ślub i marzyli o powiększeniu rodziny. W większości stanów, w tym w Nebrasce, surogacja jest legalna i jest jedną z metod, dzięki której pary niepłodne i jednopłciowe mogą doczekać się potomstwa. W Nebrasce legalne są również małżeństwa jednopłciowe oraz adopcja dzieci przez pary jednopłciowe. 

Matthew i Ellliot szukali surogatki wśród rodziny i znajomych, rozważali również skorzystanie z pomocy obcej osoby. Ostatecznie zdecydowali, że ich córkę urodzi matka Matthew – 61-letnia Cecila. Dawczynią komórki jajowej została siostra Elliota, natomiast dawcą nasienia był Matthew.

Początkowo panowie obawiali się, że 61-letnia kobieta po menopauzie nie może zostać matką zastępczą ich dziecka. Jednak konsultacja ze specjalistami rozwiała ich wątpliwości. Kobieta po menopauzie, jeśli komórka jajowa pochodzi od zdrowej, młodszej dawczyni, może z powodzeniem donosić ciążę i urodzić dziecko.

matka surogatka

fot. Elliot Dougherty

Zobacz też: Urodziła dziecko swojemu synowi. Udało się dzięki in vitro

Fanatycznie zdrowa Babcia

Dzieci Cecile zawsze nabijały się z jej obsesji na punkcie zdrowego trybu życia i ożywiania. Cecile przez całe życie dbała o dietę, regularne ćwiczenia, stroniła od używek. Dzięki temu w wieku 61 lat jest okazem zdrowia i ma masę niespożytej energii.  Matthew żartował, że mama ma najniższy poziom cholesterolu w całej rodzinie.

Lekarze z Reproductive Health Specialists at Methodist Women’s Hospital w Omaha w Nebrasce dokładnie przebadali Cecile i uznali, że kondycja fizyczna umożliwia jej donoszenie ciąży. Cecile udało się zajść w ciążę już przy pierwszym transferze zarodka.

Dziewczynka – Uma – przyszła na świat zdrowa i w terminie 25 marca 2019 roku. Cecile urodziła ją naturalnie, bez konieczności przeprowadzania cesarskiego cięcia.

matka surogatka

fot. Elliot Dougherty

Zobacz też: Istotne decyzje, czyli co warto przemyśleć rozpoczynając leczenie metodą zapłodnienia pozaustrojowego

Science Fiction?

Rodzenie własnych wnuków może wydawać się pomysłem rodem z literatury fantastyczno naukowej. Wiele osób zastanawia się również nad psychologicznym wpływem takiej decyzji na całą rodzinę, w tym dziecko. Jednak, jak przekonują sami zainteresowani, była to przemyślana decyzja. Przeprowadzili wiele rozmów na ten temat, odbyli również konsultacje psychologiczne. W Stanach Zjednoczonych surogacja i wychowywanie dzieci przez pary jednopłciowe to na tyle powszechne zjawisko, że nie budzi już tak silnych społecznych emocji.

Niestety prawo nie reguluje surogacji w zadowalający sposób. Kobieta-surogatka, która urodzi dziecko jest wpisywana w akt urodzenia jako jego matka, również w sytuacji, gdy nie jest z dzieckiem spokrewniona (komórka i nasienie od dawczyni i dawcy). Partner Matthew, Elliot, będzie ubiegał się o adopcję Umy.

Cecile nie jest pierwszą, ani nawet najstarszą kobietą, która została surogatką i urodziła zdrowe dziecko, nie jest też pierwszą kobietą, która urodziła swoje wnuki.

E-wydanie Magazynu chcemy Być Rodzicami kupisz tutaj.

Źródło: www.buzzfeednews.com

 

Olga Plesińska

Bioetyk, dziennikarka. W wolnym czasie dużo czyta, najchętniej z kotem na kolanach, jeździ na wrotkach i fotografuje.

Gdy najmłodsi odchodzą – rola hospicjum dla dzieci

Fundacja Gajusz udziela wsparcia nieuleczalnie chorym dzieciom i ich rodzinom oraz dzieciom, które zaraz po urodzeniu zostały oddane przez rodziców do okna życia lub pozostawione w szpitalu. Kampania „Zmierzch” informuje o wyjątkowości opieki w hospicjach dziecięcych.

CHaBeR News

https://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Wsparcie 24/7

Fundacja Gajusz prowadzi hospicjum dla nieuleczalnie chorych dzieci. Lekarze, pielęgniarki i wolontariusze Fundacji towarzyszą dzieciom i ich rodzinom w tym najtrudniejszym dla nich momencie życia, wspierają ich w trakcie choroby i śmierci dziecka.

Hospicjum działa w trzech trybach: domowym, stacjonarnym i perinatalnym. Stan zdrowia części dzieci umożliwia im przebywanie w rodzinnym domu. W takich sytuacjach wystarczajacym rozwiązaniem jest pomoc dochodząca. Lekarze, pielegniarki i wolontariusze Fundacji zjawiają się na telefon w domu malucha, by udzielić mu fachowej pomocy. Jeśli stan dziecka jest ciężki,  mimo to dziecko pozostaje w domu, pracownicy i wolontariusze Fundacji spędzają czas w domu dziecka i wspierają je nieprzerwanie tak długo, jak to konieczne.

W hospicjum stacjonarnym Fundacji Gajusz mieszka kilkanaścioro dzieci. Każde z nich wymaga specjalistycznej opieki medycznej, ale także czułości i bliskości. Dlatego opiekunki, pielęgniarki, lekarze i wolontariusze dbają, by miały wszystko, czego potrzebują. Jak  przyznają same pielegniarki i opiekunki: nigdy nie wiadomo, ile wspólnego czasu im zostało. Ale robią wszystko, by wspólnie z małymi pacjentami przejść przez najtrudniejsze chwile.

Kiedy dzień urodzin to dzień śmierci

Opieka hospicyjna perinatalna zaczyna się, kiedy chory maluch jest jeszcze w brzuchu mamy. Są to przypadki, w których w trakcie ciąży rozpoznano tak zwaną wadę letalną, a matka zdecydowała się donosić ciążę. Kiedy wiadomo, że dziecko nie przeżyje porodu lub umrze niedługo po przyjściu na świat i nie ma możliwości zastosowania skutecznego leczenia, lekarze, pielęgniarki, wolontariusze i psycholodzy towarzyszą rodzicom. Są z nimi od momentu diagnozy do końca ciąży i w trakcie porodu. Jeśli dziecko przeżyje, zostaje objęte całodobową opieką hospicjum domowego lub stacjonarnego.

Do tej grupy wad genetycznych należą na przykład nieprawi­dłowości chromosomowe np. trisomia 13 (zespół Patau), trisomia 18 (zespół Edwardsa), zespoły wad wrodzonych, wady wrodzone poszczególnych na­rządów lub układów, np. agenezja ne­rek, czy bezczaszkowie.

Kampania “Zmierzch” 

Właśnie o dzieciach, które umierają chwilę po urodzeniu opowiada film zrealizowany przez Fundację Gajusz w ramach kampanii. Kampania “Zmierzch” informuje o wyjątkowości opieki w hospicjach dziecięcych. Zaprosiliśmy do udziału w niej niezwykłych ochotników, którzy odczytali poruszający list mamy żegnającej nowo narodzone dziecko – piszą twórcy kampanii. Podkreślają, że skierowanie do hospicjum nie zawsze oznacza, że dzieci szybko nas opuszczą. Niektórzy podopieczni korzystają z pomocy hospicjum przez wiele miesięcy, a nawet lat. Pracownicy hospicjom mówią, że zdarzają się też cuda – niektóre dzieci udaje się wyleczyć i zostają wypisane do domu. Głosem kampanii jest Grzegorz Turnau. Jego utwór pt. „Zmierzch” stał się motywem przewodnim akcji.

Kiedy rodzina dowiaduje się, że ich maleństwo jest nieuleczalnie chore, razem przechodzimy przez zmierzch. By rozproszyć zmrok, trzeba mieć przynajmniej świeczkę. W naszym przypadku to wiedza i doświadczenie oraz profesjonalny ekwipunek, tj. leki oraz sprzęt medyczny. Ciemność będzie bolesna i przerażająca, ale światło pozwoli ją odrobinę rozjaśnić, by ostrożnie stawiać kroki w kierunku poranka   czytamy na stronie kampanii “Zmierzch”.

Pomoc psychoonkologiczna

Fundacja Gajusz zapewnia też pomoc psychologiczną dla dzieci chorujących na nowotwory i ich rodzin. Codziennie zespół psychologów pojawia się na oddziale onkologicznym łódzkiego szpitala dziecięcego, gdzie pomaga dzieciom i ich rodzinom we wszystkich szczególnie trudnych momentach: wspiera lekarzy w trakcie przekazywania diagnozy, spędza czas z rodzicami i pomaga im rozmawiać z dzieckiem o chorobie, udziela wsparcia w trakcie nawrotu choroby lub pogorszenia się stanu zdrowia dziecka.

Tuli Luli

Tuli Luli to ośrodek preadopcyjny Fundacji Gajusz. Trafiają tu niemowlęta, którymi nie mogą lub nie chcą zajmować się ich biologiczni rodzice. Pozostają z pracownikami Fundacji i wolontariuszami do momentu znalezienia rodziny adopcyjnej. Dzieci czują się w Tuli Luli jak w domu – śpią w sypialniach, o których wystrój zadbali projektanci. Żadne dziecko ani przez chwilę nie czuje się samotne, każdy podopieczny Fundacji ma swojego opiekuna i wolontariuszy, chętnych do tulenia, przewijania i zabaw. W razie potrzeby, na przykład w przypadku wcześniaków, dziećmi zajmuje się również fizjoterapeuta i logopeda.

Wychowawców i podopiecznych ośrodka Tuli Luli poznasz oglądając [WIDEO].

By wesprzeć działania Fundacji Gajusz i pomóc dzieciom można: Przekazać 1% podatku na rzecz Fundacji, Wpłacić darowiznę, Zostać wolontariuszką/wolontariuszem Fundacji [klik]

Chcemy Być Rodzicami

Jedyny magazyn poradnikowy dla starających się o dziecko. Starania naturalne, inseminacja, in vitro, adopcja.