fbpx
Przejdź do treści

Skąd wziąć pieniądze na in vitro, czyli nierówne szanse niepłodnych par

Kobieta w ciąży, która trzyma w ręku skarbonkę
fot. Fotolia

Walka z niepłodnością. Ten sam cel 1,5 mln par w Polsce. In vitro to często jedyna szansa i nadzieja na dziecko. Dla wielu potrzebujących to za duży wydatek. Kto może skorzystać z dofinansowania, a kto nie – i dlaczego?

Procedura IVF ICSI/IMSI kosztuje w naszym kraju około 7–8 tys. zł. Do tego dochodzą koszty badań, leków i wizyt lekarskich. Uśredniając cenniki różnych klinik zajmujących się leczeniem niepłodności, możemy przyjąć, że koszt zapłodnienia pozaustrojowego w Polsce to wydatek rzędu ok. 10–12 tys. zł. A nie zawsze udaje się za pierwszym razem. Czasem procedurę trzeba powtórzyć kilka razy.

Nie ma tygodnia, by do naszej redakcyjnej skrzynki nie przyszedł mejl z pytaniem o dofinansowanie in vitro, refundację leków czy badań związanych z niepłodnością, a finansowanych w ramach NFZ. To sygnał, że wiele par borykających się z problemem niepłodności nie stać na kolejne badania i procedurę in vitro…

Oto opinie naszych czytelniczek…

„To przykre, bo każdy myśli, że wydatek na zapłodnienie pozaustrojowe to tylko koszt pakietu, jaki podają kliniki, czyli od 6 do 10 tys. zł. A gdzie koszty badań, wizyt, leków? Nie wspominając o transporcie czy innych dodatkowych rzeczach, o których się nie pamięta. My również byliśmy przygotowani na koszt ok. 8 tys. zł, ale niestety kalkulacja zakończyła się na ok. 30 tys. zł i nadal jesteśmy tylko we dwoje” – pisze pani Daria Pulkowska z małej miejscowości w Borach Tucholskich, autorka bloga o niepłodności „Nasze Szczęście”.

„w pewnym momencie przestałam liczyć, myślę, że są to pieniądze warte dobrego samochodu – ok. 40 tys. złotych” – pisze pani Ania z Warszawy, która wraz z mężem ciągle czeka na swój cud.

Upadek rządowego dofinansowania upadkiem marzeń?

W 2013 r., po raz pierwszy w historii, ruszył program finansowania zabiegów in vitro ze środków publicznych. Wprowadzony przez rząd PO-PSL program był realizowany od lipca 2013 r. do czerwca 2016 r. Z procedury skorzystało ponad 19 tys. par. Dzięki programowi urodziło się 8 395 dzieci. Program kosztował państwo niespełna 240 mln zł. Decyzją ministra Konstantego Radziwiłła z rządu PiS w połowie 2016 r. program został wygaszony. Jeden zabieg zapłodnienia pozaustrojowego kosztuje ponad 7 tys. zł, dla obecnego rządu to za dużo. Tymczasem na program 500+ rocznie wydaje się 24 mld zł.

„Jak wynika z analizy, program in vitro był bardziej opłacalny dla państwa niż ten promowany przez minister Elżbietę Rafalską program 500+ – zauważył Rafał Mundry, ekonomista z Wrocławia na swoim Twitterze. – Ten pierwszy kosztował bowiem ćwierć mld zł w ciągu czterech lat, natomiast obecny program to wydatek rzędu 20 mld rocznie. Jedno dziecko »kosztowało« państwo 25 tys. zł, czyli o 30 razy taniej niż 500+”/

Pomoc lokalnych samorządów parom niepłodnym

Po upadku rządowego programu inicjatywę przejęły samorządy. W Łodzi na ten cel miasto wydaje ok. 1 mln zł rocznie, w Gdańsku podobnie – 1,2 mln zł, w Poznaniu prawie 2 mln zł, a w Częstochowie 150 tys. zł rocznie. Warszawa w budżecie na lata 2017–1019 przewidziała na dofinansowanie procedury in vitro 10 mln zł.

I tak z miesiąca na miesiąc wydłuża się lista miast w Polsce, które trzykrotnie dołożą niepłodnym parom do zabiegu maksymalne 5 tys. zł.

Tymczasem Sejm uchwalił kolejną nowelizację dwóch ustaw, które mogą zagrażać lokalnym dopłatom do in vitro. W jednej z nich jest bowiem mowa o tym, że jeżeli podległa ministrowi Agencja Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji oceni lokalny program in vitro negatywnie, samorządy będą zmuszone zakończyć program pod groźbą kar finansowych.
Adam Wieczorek, przewodniczący Komisji Ochrony Zdrowia i Opieki Społecznej Rady Miejskiej w Łodzi, zapewnia, że pomimo zawirowań na poziomie krajowym miejski program in vitro nie jest zagrożony i dobrze funkcjonuje, dlatego nie należy podejmować pochopnych decyzji.

„Tak jak obiecaliśmy wszystkim łodzianom, w momencie gdy zgłosi się większa ilość par, a z bieżącego budżetu na program in vitro zabraknie pieniędzy, to uruchomimy dodatkowe środki finansowe” – podkreśla Wieczorek.

Mieszkańcy większych miast walczą, by wprowadzić dofinansowanie in vitro i u nich. Prawdziwa batalia odbywa się w Krakowie.

„A co mamy powiedzieć my: mieszkańcy małych miasteczek lub wsi – pisze komentarz pod tekstem pani Urszula z Głowna. – Może tak samorządy wojewódzkie zaczęłyby również dofinansowywać, by wyrównać i nam szanse?”.

Bo choć Głowno jest oddalone od Łodzi o 30 km, to z dofinansowania skorzystać nie może. Mogą to zrobić tylko pary (nawet nie jeden z partnerów, małżonków), które są tam zameldowane (w programie weryfikowany jest PIT).

Nic więc dziwnego, że partie polityczne przygotowując się do wyborów, obiecują powrót rządowego dofinansowania…

„:Cieszę się, że powstają miejskie programy in vitro, ale mogę jednocześnie zapewnić, że Platforma Obywatelska po wygranych wyborach stworzy po raz kolejny rządowy program in vitro” – mówi Bartosz Arłukowicz z Platformy Obywatelskiej.

Podobne deklaracje składa Nowoczesna.

Kryteria kwalifikacji do miejskich programów refundacji leczenia niepłodności metodą in vitro są różne. Jednak we wszystkich programach refundacji pary muszą spełnić główne kryteria, m.in.:

▪ Nie mogą zajść w ciążę w sposób naturalny i wyczerpały inne drogi leczenia niepłodności.

▪ Spełniają ustawowe warunki podjęcia terapii metodą zapłodnienia pozaustrojowego – mają za sobą co najmniej 12 miesięcy udokumentowanego bezskutecznego leczenia lub według aktualnej wiedzy medycznej nie mają szans na zajście w ciążę w sposób inny niż zapłodnienie pozaustrojowe.

▪ Są mieszkańcami miast i/lub płacą podatki w mieście, które realizuje program dofinansowania do leczenia niepłodności metodą in vitro. Często weryfikowane na podstawie miejsca składania PIT-u.

▪ Pozostają w związkach małżeńskich lub partnerskich.

Dostęp dla wszystkich

Wolny dostęp

Ten materiał dostępny jest dla wszystkich czytelników Chcemy Być Rodzicami. Ale możesz otrzymać więcej posiadając Kontro Premium!

Autor

Aneta Grinberg-Iwańska

Absolwentka dziennikarstwa i politologii. Pasjonatka technik video. Redaktor.