Przejdź do treści

Rodzicielstwo adopcyjne „plus”

Rodzicielstwo adopcyjne i biologiczne jest takie samo czy zupełnie inne? Idealnie byłoby znaleźć konkretne argumenty i raz na zawsze rozsądzić TAK lub NIE. Ale jak to w życiu, szczególnie w życiu rodzica – nic nie jest białe lub czarne, zawsze jest „pomiędzy”. Usłyszałam niedawno stwierdzenie, że rodzice adopcyjni mają takie same wyzwania co biologiczni i jeszcze dodatkowe. Pomyślałam wtedy, że rodzicielstwo adopcyjne to rodzicielstwo „plus”. Brzmi to bardzo pozytywnie, rodzic adopcyjny ma więcej. A ileż razy matki adopcyjne czują, że mają raczej mniej… mniej ciążowego brzucha… mniej macierzyńskiej pewności siebie… mniej zrozumienia wokół… mniej profesjonalnego wsparcia…

Zaczęłam wśród komentarzy do moich wypowiedzi szukać wskazówek ,co jest źródłem odczuwania jako mniej? Podoba mi się szczególnie jeden komentarz, który widzę jako dobre podsumowanie pojawiających się w opinii publicznej prawidłowości. Jest to wypowiedź matki biologicznej. Otóż to! O adopcji chętniej wypowiadają się rodzice biologiczni! Porównują, udowadniają, argumentują – głównie na podstawie własnych nieadopcyjnych doświadczeń, jakie to rodzicielstwo adopcyjne jest identyczne z biologicznym. Czytam „decydując się na adopcję decyduję się na rodzicielstwo” nie sposób się z tym nie zgodzić, choć już w następnych słowach pada określenie „dziecko własne (w sensie biologicznym)”. A jak nazwać dziecko adoptowane? „cudze” w sensie biologicznym? Matki adopcyjne też mają dzieci własne, o ile o dzieciach w ogóle możemy mówić w kategoriach własności. Różnica jest w rozumieniu tego stwierdzenia przez rodziców adopcyjnych i biologicznych. Nawet nie o to chodzi czy takim stwierdzeniem rani się uczucia adopcyjnych, ale bardziej o to, że adopcyjni momentalnie wyłapią to, na co biologiczny nie zwróci uwagi. A dzieci adoptowane są jeszcze bardziej czułe na tym punkcie, od razu strzelają pytaniem „a ja czyj mamo jestem? Nie jestem twój?”.

CHaBeR News

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Czytam dalej, „dlaczego wiec ludzie decydujący się na adopcje uważają, że to ich adoptowane dziecko będzie „łatwe”? Bedzie ich na starcie kochało?”. Rodzice adopcyjni mają procedurę przygotowawczą i doskonale każdy rodzic adopcyjny wie, że nie będzie łatwo i z miłością od pierwszego wejrzenia. Dowiaduje się o poczuciu odrzucenia wpisanym w każde dziecko jakie przyjmie, każde, nawet 6 tygodniowe niemowlę. To ogromna różnica na starcie rodzicielstwa. Ale jedno to jest wiedzieć z teorii od pani z ośrodka, a czym innym jest w to uwierzyć. Szczególnie, gdy komunikat od rodziców biologicznych mówi „to takie samo rodzicielstwo, w końcu pokochasz i wtedy będzie dobrze”. Komu zaufać, skoro w głębi serca pragnie się tej jednakowości?…

Patrzę na kolejny wątek, że „dzieci rodzą się też bez gwarancji”. Ależ nikt z adopcyjnych nie oczekuje gwarancji. Jeśli oczekuje, to nie zalicza procedury. Tyle, że rodzic adopcyjny jest do tego braku gwarancji przygotowany. To jest wielki „plus”, bo wiem na co się decyduję mówiąc TAK, to moje dziecko.

Mogę tego dokładnie nie rozumieć, mogę nie wiedzieć jak to jest żyć z dzieckiem obciążonym np. FAS, epilepsją, niepełnosprawnością fizyczną, czy traumą porzucenia, bo tego nikt nie zrozumie, zanim nie doświadczy. Ale decyduję się na doświadczenie tego całkowicie świadomie.

A poczęcie dziecka biologicznego nie daje rodzicom takiej szansy świadomego wyboru. To nie jest bohaterstwo adoptować dziecko z wyzwaniami, z chorobą sierocą, to jest świadoma decyzja. Wsparta mentalnym przygotowaniem na wejście w taką rolę. Rodzice adopcyjni bardzo często milczą, bo nie chcą pokazywać się jako bohaterowie, a tak bywa ten obraz zniekształcany. Szkoda, że tak mało jest ich wypowiedzi. To praktycy, którzy swoim doświadczeniem mogą dać ogromne wsparcie innym, a może zwiększać ich otwartość na akceptację inności rodzicielstwa adopcyjnego.

Z radością czytam fragment „mamy czworo dzieci i każde jest inne. Każde ma z czym innym problem, w czym innym jest dobre.” Całkowicie się zgadzam, każde dziecko jest inne, każde ma swoje historie, z którymi żyje. Tyle, że te adoptowane mają dłuższe historie, bo sięgające czasów przed tą rodziną. I to jest ogromna różnica, którą trudno wychwycić, gdy się wychowuje urodzone naturalnie dziecko. W rodzinie adopcyjnej poprzez historię dziecka z jaką przychodzi do tej rodziny zawsze są obecni rodzice biologiczni. Chociaż nie widać ich fizycznie, istnieją mentalnie, a w miarę dorastania dzieci również werbalnie. A potem najczęściej też fizycznie, bo któż nie chciałby znać swoich korzeni i przynajmniej raz zobaczyć matkę, która go urodziła?. To nadaje specyficzny charakter rodzinie adopcyjnej. To też warto zobaczyć jako kolejny „plus”. Moje dziecko ma dwie pary rodziców.

Dziękuję autorce komentarza. Gdyby nie jej szczera wypowiedź, nie zobaczyłabym tak wyraźnie tych różnic, które trzeba pokazywać, nazywać, wyjaśniać, żeby unikać rozczarowań, czy działań… „i ją po prostu oddali”.  Dziękuję, widzę ile jest jeszcze do zrobienia, nie tylko wśród rodzin adopcyjnych, które pod wpływem publicznej presji rodziców biologicznych chcą traktować rodzicielstwo adopcyjne tak samo jak biologiczne. A ono jest przecież rodzicielstwem „plus”.

—————————————————
Magdalena Modlibowska – szefowa działu Adopcja w magazynie Chcemy Być Rodzicami, aktywistka w środowisku adopcyjnym, autorka książki „Odczarować adopcję”, „Księga Adoptowanego Dziecka”, współautorka książki „Jak tu począć”, autorka wielu artykułów adopcyjnych, menadżer, coach zdrowia, prezes Fundacji „Po adopcji”, wiceprezes Stowarzyszenia „Dobrze Urodzeni”. Prywatnie mama trójki dzieci.

Magdalena Modlibowska

Chcemy Być Rodzicami

Jedyny magazyn poradnikowy dla starających się o dziecko. Starania naturalne, inseminacja, in vitro, adopcja.