Przejdź do treści

Przed poronieniem

Przed poronieniem

Dla większości kobiet poronienie jest zaskoczeniem, szokiem, nierzadko dramatem. Nie przygotowuje na nie statystyka, nie pomagają historie bliższych i dalszych znajomych, które przez to przeszły. Kobiety przez większość życia uczą się obserwować swoje ciało, znają mechanizmy jego funkcjonowania, rytm i cykl. I nagle to ciało zawodzi, w najbardziej okrutny sposób. Można myśleć, że to „ono” zawodzi”, to nie skrywające tajemnic ciało.

To, co zaczyna się dziać po poronieniu, cierpienie psychiczne, którego się doświadcza, jest często rozumiane jako konsekwencja traumatycznych doświadczeń. Tak też na pewno jest. Rozmiar skutków poronienia bywa różny, zależny od indywidualnych predyspozycji danej osoby oraz wsparcia, które dostaje.
Istnieje jednak wiele dowodów i wyrosłych na nich teorii wyjaśniających mechanizmy, które mogą stać za częścią poronień. Współczesna medycyna nie jest w stanie wskazać przyczyn większości utrat, zwłaszcza tych bardzo wczesnych. Nie znaczy to jednak, że nie warto ich szukać. Na każdym etapie ciąży, ale też na długo przed zapłodnieniem, w kobiecie ożywają różnorodne fantazje, a więc wyobrażone scenariusze, pragnienia i życzenia. Fantazje są ważną częścią życia psychicznego; zdaniem Freuda u podstaw zaburzeń nerwicowych leżą fantazje nieuświadomione, skonfliktowane i nierozwiązywalne bez pomocy odpowiednio przygotowanej osoby.

WOKÓŁ RODZICIELSTWA, CIĄŻY ORAZ PORONIEŃ NARASTA WIELE, CZĘSTO NIEDOSTĘPNYCH DLA ŚWIADOMOŚCI, FANTAZJI. WARTO SIĘ IM PRZYJRZEĆ, PONIEWAŻ TŁUMACZĄ ZŁOŻONOŚĆ I DRAMAT PORONIENIA.

CHaBeR News

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Czy kolejność ma znaczenie?

Wiadomo, że kolejność narodzin ma znaczenie. Nieco inne doświadczenia ma pierworodny niż trzecie z kolei dziecko. Również dla kobiety ilość i kolejność ciąż ma swoją wagę i wiąże się z określonymi fantazjami. Pierwsza ciąża jest czasem dorastania, rozstawania się z dzieciństwem, psychologicznego dojrzewania. To z kolei wiąże się z emocjonalnym i psychicznym rozstaniem z własną matka.
Jest to ważne, ponieważ żeby stać się matką, trzeba mieć do tego gotowość i zgodę. Trzeba mieć też wystarczająco dobre doświadczenie w relacjach. Jeśli go brakuje, kobieta może całkiem jawnie nie chcieć mieć dzieci, a ciążę potraktuje jak dramat. Lub też może chcieć zostać matką w nadziei, że to pomoże jej poradzić sobie z deficytami, zwłaszcza z brakiem bezwarunkowej miłości.
Dojrzewanie i związane z nim zmiany są procesem rozwojowym, u większości kobiet przebiegającym naturalnie i bez zakłóceń. Jeśli jednak kobieta, zwykle nieświadomie, jest w jakiś sposób nadal uwikłana w dzieciństwo, ciąża i związana z nią kobiecość mogą wywołać ostry konflikt. Chcąc odrzucić kobiecość i dorosłość, można również odrzucić ciążę.
Jeśli z kolei kobieta doświadczyła nieadekwatnej opieki rodzicielskiej, była przeciążana na przykład opieką nad młodszym rodzeństwem, w dorosłości może pragnąć zostać matką, ponieważ takie jest wobec niej oczekiwanie społeczne lub chce to zrobić dla ukochanego partnera. Na świadomym poziomie rzeczywiście chce zostać matką i przykłada do tego wiele starań. Jednak na nieświadomym poziomie ciążę może traktować jak intruza. Symbolicznie więc poronienie może być wówczas wyjściem  z sytuacji. 

Dorastanie i rozstanie z matką

 
Jedna z pierwszych i najważniejszych psychoanalityczek, zajmujących się tematyką kobiecości, Dinora Pines, poświęciła również wiele uwagi poronieniom.
Pines podkreślała, że ciąża jest dla kobiety czasem regresu do jej bardzo wczesnych doświadczeń oraz symbiotycznej relacji z matką. Kobieta jest jednocześnie zaangażowana w podtrzymywanie nowego życia i mogą w niej ożywać uczucia związane z relacjami z matką właśnie oraz innymi ważnymi osobami z jej życia. Jeśli były to relacje dobre, kobieta może mieć wyobrażenie o samej sobie jako szczodrej i mogącej wiele dać. Jeśli jednak dobrych doświadczeń była pozbawiona i nie miała szansy ich przepracować i zrozumieć, negatywne uczucia wynikające z regresu mogą zostać „umieszczone” w ciąży i w dziecku. Tracąc ciążę, przestaje również odczuwać trudne emocje.

CIĄŻA JEST CZASEM SYMBIOTYCZNEJ RELACJI Z DRUGIM CZŁOWIEKIEM, ABSOLUTNEJ ZALEŻNOŚCI, KTÓRA WIĄŻE SIĘ Z LICZNYMI POŚWIĘCENIAMI ZE STRONY KOBIETY. NIEKTÓRE Z PRZYSZŁYCH MATEK MÓWIĄ NAWET, ŻE CZUJĄ SIĘ JAK „ŻYWE INKUBATORY”. TO MOŻE BUDZIĆ NIECHĘĆ, ZŁOŚĆ, A W NIEKTÓRYCH OSOBACH NAWET PRZERAŻENIE NIE DO WYTRZYMANIA. MOŻNA NIEŚWIADOMIE FANTAZJOWAĆ O POZBYCIU SIĘ GO.

Nie wiadomo, dlaczego jedna ciąża się utrzymuje, a inna nie. Dlaczego niektóre kobiety rodzą bez żadnego problemu kilkoro dzieci, a inne tracą kolejne ciąże. Niewątpliwie wiele jeszcze ma na ten temat do powiedzenia medycyna.
Doświadczenie kliniczne pokazuje, że ambiwalencja jest doświadczeniem obecnym we wszystkich relacjach rodzic-dziecko; miłość i oddanie dziecku miesza się z niechęcią do niego i skrajnym czasem zmęczeniem. Helene Deutsch mówiła nawet, że macierzyństwo jest ze swej natury masochistyczne. Dzieci są jednocześnie kochane i porzucane. Podobne mechanizmy pojawiają się już na etapie wczesnej ciąży; radość, ekscytacja, oczekiwanie i jednocześnie lęk, niechęć, obawa. Niekoniecznie odrzucane jest samo dziecko, ale to co ono reprezentuje, czym umysł matki je obdarzył.
Nawet jednak, jeśli matka na skutek własnych doświadczeń życiowych oraz relacji z bliskimi ludźmi jest przepełniona gniewem, smutkiem i samotnością, nie znaczy to, że na pewno odrzuci swoje dziecko. Może być jej w macierzyństwie trudniej, choćby dlatego, że nie ma wsparcia, niezbędnego w pierwszych miesiącach życia dziecka. Nie o pewność chodzi, ale o otwartość na różne możliwości, na myślenie o sobie.

NAWET NAJTRUDNIEJSZE DOŚWIADCZENIA NIE MUSZĄ MIEĆ BEZPOŚREDNIEGO PRZEŁOŻENIA NA STRATĘ CIĄŻY. NIE MOŻNA TEŻ POWIEDZIEĆ, ŻE KOBIETA JEST W JAKIKOLWIEK SPOSÓB „ODPOWIEDZIALNA” ZA TRUDNOŚCI W JEJ UTRZYMANIU.

Poronienie jest stratą, która wiąże się z bólem, rozpaczą, nierzadko poważnym kryzysem. Można jednak dać sobie szansę i zastanowić się, czy ciało nie próbuje opowiedzieć jakiejś historii, której słowami nie można w danym momencie ująć. Wtedy też łatwiej szukać pomocy i zacząć sobie współczuć.

Wersja elektroniczna magazynu zawsze na e.chbr.pl

Katarzyna Mirecka

psycholożka i psychoterapeutka, absolwentka Uniwersytetu Nottingham. Ukończyła 4-letnie całościowe szkolenie psychoterapeutyczne w Instytucie Analizy Rasztów. Pracuje z osobami dorosłymi, dziećmi i młodzieżą, indywidualnie oraz grupowo. Od 2015 roku związana z magazynem Chcemy Być Rodzicami

Palenie przyszłego ojca ma wpływ na rozwój ciąży. Naukowcy odkryli alarmujące powiązania

Mężczyzna zaciągający się papierosem. Ilustracja do tekstu: Palenie mężczyzny a poronienie
Fot.: Unsplash.com

Chociaż od dawna wiemy, że styl życia przyszłej mamy istotnie wpływa na rozwój ciąży, okazuje się, że równie istotne mogą być wybory dokonywane przez jej partnera. Z analiz naukowców wynika, że nałóg palenia u mężczyzn może – pośrednio lub bezpośrednio – przyczyniać się do zwiększenia ryzyka poronienia.

CHaBeR News

https://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Palenie mężczyzny a poronienie: jakie jest ryzyko?

Jak donosi „American Journal of Epidemiology”, chińscy naukowcy, w oparciu o szczegółowe dane dotyczące 5,8 mln ciąż (pozyskane od niepalących Chinek w wieku 18-49 lat oraz ich partnerów), dokonali alarmujących odkryć.

Okazało się m.in, że kobiety, których partner palił podczas pierwszych kilku miesięcy ciąży, były o 17% bardziej narażone na poronienie niż te z pań, których wybrankowie byli niepalący. Gdy przyszły ojciec unikał palenia papierosów, wskaźnik poronień wynosił niespełna 2,4%; gdy palił, wskaźnik ten wzrastał do niemal 3%.

Z analiz badaczy wynika również, że ciężarne, których partnerzy rzucili palenie w okresie poprzedzającym poczęcie, miały o 18% mniejsze ryzyko poronienia niż kobiety, których partnerzy nie zrezygnowali z palenia. W pierwszej z tych grup wskaźnik poronień wynosił niespełna 2,8%, w drugiej zaś – 3,35%.

Palenie mężczyzny a poronienie. Nałogi ojca mają wpływ na rozwój ciąży

Z badań jasno wynika, że panowie, którzy starają się o dziecko, powinni zadbać o zdrowy styl życia i kontrolę nałogów.

– Bardzo ważne jest, aby spróbować zadbać o wszystkie czynniki, które mogą mieć wpływ na zdrowie płodu. Dotychczas wiele uwagi poświęcono stanowi zdrowia matki; nowe badania podkreślają, że na rozwój ciąży wpływają też otaczające ją środowisko i styl życia ojca w okresie ciąży – skomentował chińskie analizy dr Zev Williams, kierownik oddziału endokrynologicznego w Columbia University Medical Center w Nowym Jorku.

CZYTAJ TEŻ: Wystarczą dwa miesiące, aby zaburzyć męską płodność. Prowadzi do tego konkretny styl życia

Palenie mężczyzny a poronienie. Potrzebne dalsze badania

Autorzy badań zaznaczają jednocześnie, że choć zidentyfikowano związek między paleniem mężczyzny a poronieniem, badanie nie dowodzi jeszcze, że jedno powoduje drugie. Aby wykryć dokładne mechanizmy, które zachodzą w organizmie kobiety i płodu pod wpływem palenia tytoniu przez jej partnera, konieczne są dalsze analizy.

Badacze są zdania, że powiązania pomiędzy paleniem mężczyzny a poronieniem mogą być dwojakie. Po pierwsze, palący partner może narażać kobietę i płód na dym papierosowy. Chodzi tu zarówno o bierne palenie, jak i wdychanie szkodliwych osadów dymnych, które osiadły na ubraniach, meblach czy dywanach. Po drugie, palenie tytoniu może wpływać na plemniki mężczyzny, powodując w nich patologiczne zmiany – te zaś są nie bez znaczenia dla rozwoju zarodka.

Drugą z tych hipotez zdają się potwierdzać inne badania, które przeprowadzono w 2017 roku. Wynika z nich, że palenie tytoniu jest – obok stresu i otyłości – jednym z głównych czynników odpowiedzialnych za postępujące obniżenie męskiej płodności.

Więcej na temat szkodliwego wpływu palenia na męską płodność przeczytasz m.in. TUTAJ.

POLECAMY RÓWNIEŻ: Przemoc seksualna może istotnie zwiększać ryzyko niepłodności. Niepokojące wnioski z nowych badań

Źródło: Reuters.com

Natalia Łyczko

Absolwentka filologii polskiej na Uniwersytecie Warszawskim. Redaktorka i korektorka – z zawodu i pasji. Miłośniczka kawy, kotów i podróży.

„Miałem być ojcem…”. Żałoba mężczyzny po poronieniu

Zmartwiony mężczyzna na kanapie. Zakrywa twarz dłonią /Ilustracja do tekstu: Depresja a niepłodność męska /Żałoba mężczyzny po poronieniu
Fot.: Nik Shuliahin /Unsplash.com

Gdy na drodze pary staje poronienie, mężczyzna stara się być silny. Jest podporą dla swojej partnerki, której stan zdrowia i emocje zdają się być w tej chwili najważniejsze. Jednak on też może być w środku zdruzgotany. Tak, on też stracił właśnie swoje marzenia i plany. Przecież za chwilę miał być ojcem.

CHaBeR News

https://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

„Zarówno moja żona, jak i ja, byliśmy podekscytowani, wchodząc do szpitala na USG w trzecim miesiącu ciąży” – mówi Russell. „Po dwóch latach małżeństwa i dwóch latań starań o pierwsze dziecko, nasze marzenie o byciu rodzicem stawało się rzeczywistością” – dodaje.

Mężczyzna – wciąż będąc w dużych emocjach – pamięta, jak ściskał dłoń żony, gdy oboje wpatrywali się w ziarnisty obraz ukazujący się na ekranie. W chwili, kiedy nagle specjalista przestał mówić i postanowił zawołać lekarza, dezorientacja i przerażenie wyszły na pierwszy plan. Dziecko na ekranie nie poruszało się. Serce Russella znalazło się wtedy gdzieś w okolicach żołądka, ale zachowywał swój strach dla siebie. Żona była wtedy na pierwszym miejscu.

ZOBACZ RÓWNIEŻ: Wzięła wolne, by uporać się z bólem po poronieniu, pracodawca ją zwolnił. Teraz za to zapłaci

Jego świat

„Pojawiły się medyczne przyczyny i teorie, dlaczego nasze dziecko umarło, ale wszystko, na czym mogłem się wtedy skupić, to Sara, która w zupełnie niekontrolowany sposób szlochała. Desperacko chciałem zatrzymać jej ból. W tym momencie jej psychiczne cierpienie było wszystkim, o co się troszczyłem” – opowiada mężczyzna.

I dodaje: „Od początku było dla mnie jasne, […] że moje emocje muszą być oddelegowane na drugi plan. Nikt nie pytał mnie, czy czegoś potrzebuję, i początkowo było to dla mnie jak najbardziej w porządku”.

On też jednak czuł. On też cierpiał. Jego świat także wywrócił się do góry nogami. I chociaż stereotypowo Mężczyzna nie płacze w trudnych chwilach, to wcale nie oznacza, że jego poronienie także nie dotyka. Owszem, często w trosce o najbliższych bierzemy na siebie ich ból, a własne emocje odkładamy na półkę. Wcale jednak nie równa się to temu, że one na tej półce giną. One ciągle są i niezmiennie czekają na swoją kolej do przeżycia.

„Kiedy pocieszałem zrozpaczoną żonę, świadomie zamykałem swoje własne potrzeby bycia pocieszonym i zaopiekowanym. Za stoicką fasadą pękało mi serce. Chociaż rzadko mówi się o żałobie mężczyzny po poronieniu, to jest ona tak samo odczuwalna jak u matki” – Russell opowiada o swoich doświadczeniach bardzo otwarcie.

I ma rację. Jest to właściwie temat, którego nikt nie porusza. On sam z nikim, oprócz żony, o tym nie mówił. Wracając jednak do dbania o nią, nie chciał dodatkowo „obciążać” Sary jeszcze i swoimi przeżyciami. Co jednak ważniejsze, nikt inny z otoczenia nawet nie zapytał go wtedy o to, co się z nim (i w nim) dzieje. Nikt nie pomyślał, że zatroszczyć się trzeba też i o niego. Nic więc dziwnego, że odczuwał ogromną samotność. Zakładał więc maskę i – udając, że wszystko jest w porządku – wychodził do pracy.

CZYTAJ TEŻ: Większość ciąż kończy się poronieniem.”To nie anomalia. To norma”

Zdjąć zbroję bohatera. Żałoba mężczyzny po poronieniu

Można zastanawiać się, co jest powodem tego, że mężczyznom z założenia „nie wolno” w pełni okazywać bólu nawet po tak trudnym doświadczeniu jak poronienie. Czy to wymogi społeczeństwa mówiące o tym, że mężczyzna musi być twardy? Czy to przekazywany z pokolenia na pokolenie wzorzec męskości, w którym przestrzeni na dbanie o swoje zdrowie psychiczne nieraz nie ma?

Czy to blokady wewnętrzne i brak swego rodzaju umiejętności do mówienia o emocjach? Zapewne wszystko się tutaj zazębia i każe, już nawet małym chłopcom, zakładać na siebie zbroję superbohatera. Rzecz jasna, to bardzo ważne, że są oni w późniejszym życiu ogromnym oparciem dla swoich partnerek i owszem, to „odłożenie” emocji na bok w wielu momentach jest bardzo dobrym oraz chroniącym nas mechanizmem. Ważna jest jednak świadomość, co się właściwie dzieje. Russell wiedział, że przeżywa smutek, że potrzebuje wsparcia, że poronienie także i jego zdruzgotało, ale nie znalazł w tej sytuacji miejsca na swoje odczucia. Bo czy to miejsce tam w ogóle było?

Dziś Russell i jego żona są szczęśliwymi rodzicami dwójki dzieci. Nie zmienia to jednak faktu, że lęk, żal, złość, bezradność, które czuli w sobie w czasie, gdy doświadczyli poronień (bo niestety nie było to tylko jedno), ciągle pamiętają. Tak, Russell też. Dzisiaj już jednak świadomie o tych wszystkich emocjach mówi. Rozejrzyjmy się więc dookoła. Może jakiś mężczyzna będzie w stanie zdjąć przy nas maskę twardziela. Bo nikt nie musi zmagać się ze swoim cierpieniem w samotności – nawet największy strongman świata.

Źródło historii: „Daily Mail”, artykuł: “I held my wife as she sobbed at our lost baby. I had to be brave, but inside I crumbled

E-wydanie magazynu „Chcemy Być Rodzicami” kupisz TUTAJ

Tagi:

Katarzyna Miłkowska

Dziennikarka, absolwentka UW. Obecnie studentka V. roku psychologii klinicznej na Uniwersytecie SWPS oraz studentka studiów podyplomowych Gender Studies na UW.

Poruszające wyznanie gwiazdy. Edyta Górniak: „Niestety straciłam tę ciążę”

Edyta Górniak na scenie podczas koncertu/Ilustracja do tekstu: Edyta Górniak o poronieniu: Straciłam ciążę
Fot.: Wikimedia Commons

Mijający rok był dla Edyty Górniak pełen przeżyć. Sukcesy zawodowe, zaszczytne propozycje i zmiany prywatne starły się jednak z dramatycznym doświadczeniem, które pozostawiło w gwieździe głęboki ślad. W listopadowym wywiadzie piosenkarka po raz pierwszy szczerze opowiedziała o poronieniu.

CHaBeR News

https://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

W rozmowie, którą wyemitowano w programie „Dzień Dobry TVN”, polska diwa opowiedziała o swoich marzeniach, planach oraz sukcesach mijającego roku. Nie wszystkie wydarzenia w jej życiu były jednak spodziewane i oczekiwane.

CZYTAJ TEŻ: Gwiazda pop po raz pierwszy tak szczerze o poronieniu i endometriozie

Edyta Górniak o poronieniu. „Niestety straciłam tę ciążę”

Gwiazda przyznała, że wraz z obecnym partnerem od dwóch lat starała się o dziecko. Niestety, choć mijający rok przyniósł pozytywną nowinę o ciąży, los nie oszczędził parze dramatycznych wieści.

– Od dwóch lat bardzo marzyłam o tym, by być w ciąży. Los pokazywał jednak, że raczej się to nie uda. No i zaszłam w ciążę, ale… niestety ją straciłam – wyznała ze smutkiem Edyta Górniak. – To było jedno z najdziwniejszych, nieoczekiwanych doświadczeń – dodała szczerze piosenkarka.

46-letnia Edyta Górniak przyznała, że poronienie pozostawiło w niej głęboki ślad. Mimo wsparcia, które otrzymała od swoich najbliższych, piosenkarka zmagała się w tym czasie z ogromnym smutkiem i samotnością.

– Wszyscy, którzy mieli takie doświadczenie, wiedzą, że tak naprawdę kobieta zostaje bardzo samotna z tym uczuciem. Nawet jak się ma wspaniałe wsparcie, to jednak jest uczucie ogromnego osamotnienia. Trzeba przejść trudną drogę: najpierw jest szok, potem nadzieja, badania, potem przedwczesna rozłąka… To jest bardzo trudne – wyznała Edyta Górniak.

Mimo tych trudnych doświadczeń, Edyta Górniak docenia wszystkie szanse, które dostała od losu. Gwiazda ma za sobą występy na szeregu prestiżowych scen, a już wkrótce zaśpiewa przed członkami rodziny królewskiej w Royal Albert Hall. Jak przyznaje, największym jej sukcesem jest jednak 14-letni syn Allan.

Źródło: „Dzień Dobry TVN”

POLECAMY RÓWNIEŻ: Gwiazda The Corrs zaśpiewała dla zarodków z in vitro. „To dla mnie zaszczyt”

Weronika Tylicka

dziennikarka, związana od początku z magazynem Chcemy Być Rodzicami

Poroniła przez stres. Winą za tragiczne wydarzenie obarcza działania rządu

Poronienie przez stres
fot. Fotolia

Zrozpaczona kobieta niedawno straciła ciążę. Jest pewna, że do poronienia doszło przez stres związany z cięciami w zasiłkach, które ją dotknęły.

CHaBeR News

https://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

38-letnia Victoria Bangall z Glasgow (Wielka Brytania) zrezygnowała z pracy, aby zająć się chorym mężem i 2-letnim synkiem. Rodzina utrzymywała się z zasiłku. W pewnym momencie kobiecie odmówiono dalszego wypłacania środków.

Brytyjka była zmuszona zrezygnować z pracy po tym, jak jej partner – Gerarld Loftus – zerwał więzadła krzyżowe w kolanie i nie był w stanie sam opiekować się dwuletnim synem Patrickiem.

Zobacz także: Kobiety szczerze o poronieniu. Zobacz kulisy kampanii „Project Benjamin”

Poronienie przez stres

9 października Victoria otrzymała list z Department for Work and Pension, w którym poinformowano ją o natychmiastowym wstrzymaniu zasiłku. Kobieta co dwa tygodnie dostawała 114 funtów.

Victoria opowiedziała w rozmowie z „Daily Records”, że błagała urzędników Department for Work and Pensions o to, by nie odbierali jej zasiłku. Jej prośby zostały jednak zignorowane.

Victoria była wówczas w trzynastym tygodniu ciąży. Niestety poroniła.

– Mój lekarz powiedział, że poronienie mogło być spowodowane stresem. Byłam chora ze zmartwień – ujawniła Brytyjka. Jak poinformowała, wcześniej pracowała całe dnie i nie miała pojęcia, w jaki sposób jej rodzina przetrwa bez pieniędzy.

Zobacz także: Miała zostać matką trojaczków. Po porodzie podzieliła się zdjęciami, które łamią serce

„Widziałam oczy mojego dziecko, jego kończyny i nawet malutkie serduszko”

– Brałam prysznic, kiedy nagle zaczęłam obficie krwawić. Następnie zobaczyłam wypływający ze mnie płód. Chwyciłam go. Był maleńki, dopiero zaczął się formować – opowiadała Victoria. – Widziałam oczy mojego dziecko, jego kończyny i nawet malutkie serduszko – dodała.

Kobieta była przerażona, nie wiedziała, co ma zrobić. Płakała i trzymała swoje dziecko w dłoniach do przyjazdu lekarzy.

Victoria uważa, że do tragicznego wydarzenia doszło przez stres związany z cięciami w zasiłkach wprowadzonymi przez rządzącą Partię Konserwatywną.

Tu kupisz e-wydanie magazynu Chcemy Być Rodzicami

Źródło: Mirror

Anna Wencławska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych.