Przejdź do treści

Precz z łapami od adopcji

Ręce precz od adopcji - Magdalena Modlibowska

Od ponad 6 lat odczarowuję adopcje. Piszę, przygotowuje i współprowadzę audycje radiowe, wypowiadam się w roli eksperta w TV, jestem aktywna w środowiskach parentingowych i staraniowych, założyłam fundację i współpracuje z wieloma istniejącymi. No i oczywiście założyłam i prowadzę dział adopcji w Chcemy Być Rodzicami jedynym polskim magazynie, który o niej pisze systematycznie od trzech lat. Z odzewu jaki dostaje z publicznego eteru wynika, że to ma znaczenie, że jest potrzebne, że pokazuje prawdziwe i rzetelne oblicze rodzicielstwa adopcyjnego. Ale nie osiadam na laurach, wciąż się uczę tego czym adopcja jest, a czym nie jest. Przecież poza tymi działaniami publicznymi jestem tez mamą, która doświadcza m.in. adopcyjnego macierzyństwa.

CHaBeR News

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Dlaczego o tym pisze do was?

Bo teraz jest idealny moment i bardzo potrzebny na okrzyk ADOPCJA NIE JEST DLA KAŻDEGO! To co dzieje się aktualnie w polityce, a właściwie w życiu każdej świadomej kobiety, bardzo mnie interesuje, wręcz organicznie jest częścią mojej codzienności jak oddychanie. A powodów mogłabym wyliczyć długa listę, jestem odpowiedzialna przede wszystkim za rzetelną informację dla czytelniczek naszego magazynu i portalu, które starają sie o dziecko i nikt tak jak one nie potrafią stawiać jego pierwszeństwa przed innymi. Dlatego, że jestem kobietą. Dlatego, że mam córki i będę mieć synową być może. Dlatego, że znam wiele kobiet, które też mają córki i być może będą mieć synowe. Dlatego, że znam wiele kobiet, które nie mogą mieć córek i synów choć tego pragną. Interesuje mnie też to co się dzieje w ostatnich dniach w polityce i społeczeństwie jako socjologa. A także interesuje po prostu jako wolnego człowieka, któremu ktoś w imię idei chce ograniczać prawo wyboru. To te podstawowe powody mojego intensywnego śledzenia wydarzeń polityczno-społecznych w ostatnich tygodniach. Jednak nie myślałam, że do tych powodów dołączy też adopcja. Przecież właśnie grzebią w ustawach dotyczących in vitro i aborcji, a moje adopcyjne „poletko” jest zostawione w spokoju. Jednak to tylko pozorny spokój i ja go zachować nie mogę. Powiem chyba bardziej dosadnie, jestem wkurzona i oburzona. Bardziej dosadnie nie napisze z racji kultury i szacunku dla ciebie czytelniku.

Adopcja lekiem na całe zło

Co mnie tak poruszyło? Otóż to, że Ci wszyscy mądrale tak ochoczo zakazujący aborcji i obracający w nicość szanse na skuteczne in vitro wycierają swoje gęby adopcją. Wycierają swoje gęby moim życiem, moim osobistym doświadczeniem i misją jaką wypełniam dla społeczeństwa odczarowując adopcję. Ci wszyscy, którzy nie muszą wychowywać dziecka z dysfunkcjami, którzy nie mają bladego pojęcia o procedurze, o życiu w trójkącie adopcyjnym, o życiu z dzieckiem które kochasz, a które kochać nie umie. Brak tego, choćby ogólnego pojęcia nie przeszkadza im, żeby tak ochoczo wciskać adopcje jako rozwiązanie wszystkim innym.

Dziecko z gwałtu? Oddaj do adopcji. Nie możesz począć? Adoptuj!

TO ŁAMANIE PODSTAWOWEJ ZASADY WARUNKUJĄCEJ UDANĄ ADOPCJĘ, jaką jest WYBÓR TEJ KONKRETNEJ DROGI. Rodzicielstwo adopcyjne musi być wyborem. Ono jest wyborem. Nie ostatnią i jedyną deską ratunku. Każdy kto tak traktuje adopcje albo odpadnie w trakcie procedury adopcyjnej, albo jeśli jakimś cudem przeciśnie się przez procedurę, nie udźwignie ciężaru tego rodzicielstwa, w efekcie fundując dziecku i sobie dalsze traumy.
Usłyszałam wypowiedź posła Roberta Winnickiego: „naprotechnologia i adopcja rozwiązują ten problem” (przyp. aut. problem niepłodności) i nóż w kieszeni się otwiera. To chamskie i bezczelne traktowanie całego mojego życia. To jest totalna ignorancja tematu, jakim żyję osobiście i zawodowo. Ten człowiek po prostu nie wie o czym mówi. Założę się, że pan Winnicki nie wykonał ani jednego telefonu do pierwszego lepszego ośrodka adopcyjnego, żeby dowiedzieć się, przynajmniej z teorii co to jest adopcja. Ale ja już nie wymagam od kogoś tak bezczelnego, żeby poznawał temat, starał sie go zrozumieć, ale żeby nawet faktów nie sprawdzić??? Panie pośle Winnicki czy wie Pan ile jest w Polsce dzieci pozbawionych opieki biologicznych rodziców? Nie, nie takich, które mają uregulowaną sytuację prawną (wyjaśnić Panu o co chodzi? rodzice biologiczni nie maja praw rodzicielskich z powodu zrzeczenia lub odebrania) i mogą iść do adopcji, ale takich dzieci, które nie mogą liczyć na rodziców biologicznych mimo, ich nieustających praw rodzicielskich, żyją w placówkach instytucjonalnych (dawniej nazywały sie domami dziecka Panie pośle), albo w opiece zastępczej (rodziny zastępcze i rodzinne domy dziecka, podpowiem Panie pośle, że to nie to samo co adopcja). Dzieci, które są niepełnosprawne albo mają zbyt liczne rodzeństwo i nie ma chętnych do adopcji, po której nikt już takim rodzicom nie pomaga. Czy wie Pan ile jest w Polsce takich dzieci? Jest ich grubo ponad 70 tys. Powtórzę, bo ta liczba jest szalenie istotna i każdy kto traktuje adopcje jak sztandar powinien ją znać – siedemdziesiąt tysięcy dzieci w pieczy zastępczej. Warto też wiedzieć, że adopcji w Polsce orzeka się rocznie ok 3,5 tys. A wie Pan ile jest osób, które chcą mieć dziecko, ale nie mogą? Szacuje się, że 1,5 mln par. Powtórzę słownie, półtora miliona par. Czy umie Pan w prostym równaniu matematycznym zestawić te dwie liczby??? Matematyka to nie są opinie, domysły, ideologia, wiara jakakolwiek inna abstrakcja. To są konkretne liczby. A każda z tych liczb, to jest konkretny człowiek i jego życie.

Dobro dziecka żyjącego

Niech Pan i wszyscy inni odczepią się od adopcji, bo raz jest niemożliwym, żeby była rozwiązaniem dla wszystkich z racji przytoczonych danych liczbowych, ale przede wszystkim z uwagi na jedyny i ustawowo zapisany sens adopcji, jakim jest DOBRO DZIECKA. Nie pary dotkniętej niepłodnością, tylko dziecka. Nie dziecka poczętego, co tak chętnie wypowiadają obrońcy nurtu pro-life. Ale dziecka żyjącego, które ma swój pesel a jego życie się toczy. Ale skoro do władzy dostali się ludzie,  którzy chcą zmuszać kobiety do rodzenia i wychowywania dzieci z gwałtu, zmuszać kobiety do bezdzietności, to czemu nie zmuszać małżeństw do wychowywania dzieci z poczucia bezradności i braku wyjścia. Adopcja jest pięknym rodzicielstwem i potwierdzą to zapewne w komentarzach wszystkie zaprzyjaźnione i doświadczone w tym kierunku osoby. Ale potwierdzą też, że to trudne rodzicielstwo, które często wymaga odwoływania się do głębi własnego serca i spoczywającego tam WOLNEGO WYBORU. Bo dzięki temu, że świadomie i bez przymusu wybrałam taką drogę do stania się rodzicem, potrafię w tym rodzicielstwie widzieć piękno i szczęście. I w tym poczuciu wychować szczęśliwe dzieci, które przecież będą obywatelami naszego kraju. Każdy kto bezcześci moje macierzyństwo pokazując adopcje jako ostateczność, przymus i stawiając ja jako argument w odbieraniu ludziom wolności, powinien choć raz spędzić dzień w rodzinie, która adoptowała dziecko i tego żałuje. Takie przypadki niestety też się zdarzają, a przy takich politycznie stawianych warunkach będzie ich coraz więcej.
Drogie mamy adopcyjne, kobiety które wybrałyście taką drogę do waszego macierzyństwa nie pozwólcie na takie bezczeszczenie naszej wolności. Nie bądźmy popychadłami dla niedouczonych posłów, którzy chętnie wygłaszają puste hasła nawet nie zastanawiając się ilu ludzi ranią. Chociaż czy czyjaś głupota może mnie ranić? Ale na pewno może zniszczyć czyjeś życie.

Magdalena Modlibowska

Autorka książek „Odczarować adopcję” i „Księga Adoptowanego Dziecka”, a także wielu artykułów dot. adopcji, , prezeska Fundacji „Po adopcji”, wiceprezeska Stowarzyszenia „Dobrze Urodzeni”. Prywatnie mama trójki dzieci.

Martyna Wojciechowska adoptowała kolejną córkę. Długo trzymała ten fakt w tajemnicy

Martyna Wojciechowska adoptowała kolejną córkę
Martyna Wojciechowska i Kabula // fot. Instagram @martyna.world

Martyna Wojciechowska adoptowała Kabulę – chorującą na albinizm dziewczynę z Tanzanii. Podczas wywiadu w „Dzień Dobry TVN” dziennikarka ujawniła, że oprócz Kabuli wzięła pod swoją opiekę jeszcze jedno dziecko.

CHaBeR News

https://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Martyna spotkała 20-letnią dziś Kabulę podczas kręcenia materiału „Kobieta na krańcu świata”. Historia dziewczyny wstrząsnęła wówczas widzami. Kabula choruje na albinizm, czyli defekt polegający na braku pigmentu w skórze, włosach i tęczówce oka.

W Tanzanii ta choroba często oznacza wyrok śmierci. Osoby dotknięte albinizmem często są prześladowane. Wśród szamanów i uzdrowicieli pokutuje przekonanie, jakoby części ciała chorych posiadały magiczną moc, która przynosi powodzenie nabywcom. Kończyny, skóra, czy włosy albinosów są używane do przyrządzania „magicznych” mikstur i eliksirów. Jednocześnie samych chorych uważa się za przeklętych i przynoszących nieszczęście.

Kabula przekonała się o tym na własnej skórze już w dzieciństwie. Pewnej nocy do jej domu zakradli się rozbójnicy, którzy trzema machnięciami maczety odrąbali dziewczynce rękę.

Zobacz także: Barbie, która inspiruje i przełamuje stereotypy. Wizerunku użyczy jej m.in. Martyna Wojciechowska

Martyna Wojciechowska adoptowała kolejną córkę

We wrześniu Wojciechowska pojawiła się wraz z Kabulą na okładce „Gazety Wyborczej” i udzieliła poruszającego wywiadu. Teraz Martyna ujawniła, że adoptowała jeszcze jedną dziewczynkę z Tanzanii – Tatu.

Jak się okazało, to Kabula poprosiła Wojciechowską o pomoc.

Mogę teraz w końcu przyznać, że od stycznia, czyli od roku Kabula ma taką siostrę. Trzymałyśmy to z Kabulą dla siebie. To była nasza tajemnica. Ma na imię Tatu, ma 15 lat. Są do siebie podobne jak dwie krople wody. Tatu też jest chora na albinizm – powiedziała w „Dzień Dobry TVN” Martyna.

Choć Kabula i Tatu nie mieszkają z Martyną, dziennikarka jest odpowiedzialna za ich utrzymanie.

Zobacz także: Adoptowali dziewczynkę z Ugandy. Kiedy poznali jej historię, odesłali dziecko

Z miłości do dzieci

W Tanzanii populacja albinosów wynosi obecnie ok. 150 tys. osób. Część z nich uciekła do Dar as-Salaam uważając, że duże miasto da im schronienie.

Podróżniczka postanowiła pomóc również innym dzieciom chorującym na albinizm. Z pomocą misjonarzy i wolontariuszy planuje zbudować w Tanzanii miejsce, w którym podopieczni będą się czuli bezpiecznie. Wojciechowska zachęca internautów na Instagramie  do wsparcia inicjatywy.

Martyna Wojciechowska ma jedno biologiczne dziecko. Marysia Błaszczyk jest córką zmarłego w zeszłym roku Jerzego Błaszyka, rekordzisty w nurkowaniu głębinowym. Podróżniczka ma pod swoją opieką jeszcze kilkoro innych dzieci pochodzących z różnych zakątków świata.

Tu kupisz e-wydanie magazynu Chcemy Być Rodzicami

Źródło: Viva!, Ofemin, Dziennik.pl,

Anna Wencławska

Koordynatorka treści internetowych. Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego, pasjonatka obcych kultur i języków orientalnych.

„Moja mama mnie kocha..ła”. Historia 9-latka rozdziera serce – kto pokocha Kubę?

Szukamy domu dla Kuby z domu dziecka
Kuba wierzy, że znajdzie się rodzina, która go pokocha – fot. Pixabay

„Ja nie mam rodziny… Moja rodzina już do mnie nie przyjeżdża. Moja mama mnie kocha..ła”. 9-letni Kuba od dwóch lat przebywa w Domu Dziecka w Orzeszu. Jak każde dziecko pragnie mieć mamę, tatę i ciepły dom. O swoich marzeniach opowiedział w rozmowie z reporterką programu „Uwaga!” TVN.

CHaBeR News

https://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Kuba trafił do domu dziecka po tym, jak porzuciła go matka. Kierownik Wojewódzkiego Ośrodka Adopcyjnego w Sosnowcu Anna Wójcik wyjaśnia, że chłopiec od samego początku bardzo chciał mieć rodzinę i był świadomy swojej sytuacji. Na początku jeszcze wierzył, że jego mama wróci. Później stracił do niej zaufanie. Nadal ma jednak nadzieję, że znajdzie się rodzina, która go pokocha.

Rok temu u Kuby wystąpiły komplikacje po zwykłym przeziębieniu. Chłopiec zachorował na wirusowe zapalenie mózgu, w wyniku którego dostał padaczki, a następnie zapadł w śpiączkę. Po wybudzeniu okazało się, że nie jest już takim dzieckiem, jak wcześniej.

Zobacz też: Aby adoptować Wiktora przejechali ponad 10 tys. km

Szukamy domu dla Kuby z domu dziecka!

Chłopiec jest niepełnosprawny intelektualnie w stopniu umiarkowanym, co znacznie obniża jego szanse na adopcję. Ma padaczkę, problemy z mówieniem, pamięcią i mniej sprawnie się porusza.

Kuba to jednak radosne dziecko. Chłopiec jest kontaktowy, samodzielny, dociekliwy, czyta i pisze. Jest uczniem trzeciej klasy w specjalnym ośrodku.

W poszukiwanie nowej rodziny dla 9-latka zaangażowała się redakcja programu „Uwaga!” TVN.

– Nie chcę być tutaj. Ja chcę mieć rodzinę – mówi reporterce „Uwagi!” Kuba.

Czy znajdzie się rodzina, która pokocha Kubusia?

Tu kupisz e-wersję magazynu Chcemy Być Rodzicami

Źródło: TVN24

Anna Wencławska

Koordynatorka treści internetowych. Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego, pasjonatka obcych kultur i języków orientalnych.