fbpx
Przejdź do treści

Przede wszystkim wsparcie

po poronieniu

O tym jak przejść przez stratę dziecka rozmawiamy z Anną Stachulską, położną specjalizującą się w wspieraniu kobiet po stracie dziecka i poronieniach.

  1. Co położna może zaoferować kobiecie, która poroniła? (na wczesnym etapie ciąży lub straciła dziecko w czasie porodu)?

mgr Anna Stachulska, specjalista pielęgniarstwa rodzinnego, położona: Odpowiadając jednym słowem, można powiedzieć – położna oferuje kobiecie wsparcie.Co to jednak oznacza?
Jest wiele rodzajów wsparcia, którego może udzielić położna w sytuacji utraty dziecka.
  • Wsparcie emocjonalne

Przekazywanie emocji podtrzymujących poczucie bezpieczeństwa, uspokajających, które pozwalają na uwolnienie się od napięć i negatywnych uczuć, to okazywanie troski. Ma na celu opiekę. Ten rodzaj wsparcia jest zawsze oczekiwany, choć nie zawsze konieczny.

Udzielenie wsparcia emocjonalnego i okazanie współczucia przez położną  kobiecie po stracie, nie oznacza wiązania się emocjonalnego z pacjentką. Empatia nie jest równoznaczna z sympatią do danej osoby. To współodczuwanie z kimś. Oznacza zrozumienie, że jest jej smutno, że czuje strach i bezsilność. Nie chodzi też o to, by z pacjentką płakać, lecz może się to zdarzyć. Pacjentka widząc empatyczną postawę personelu, lepiej współpracuje i uwalnia się od negatywnych uczuć. Empatyczna postawa to także aktywne słuchanie pacjentki.
  • Wsparcie informacyjne (poznawcze)

Przekazywanie informacji ułatwiających zrozumienie trudnej sytuacji życiowej. Informacje zdrowotne i związane z podejmowanymi działaniami. Dzielenie się własnym doświadczeniem i grupy wsparcia.

Wszelkie informacje udzielane pacjentce po stracie dotyczące m.in. załatwiania spraw urzędowych i pochówku, powinny być dostarczone także w formie pisemnej, gdyż z uwagi na stan, w jakim się ona znajduje, wiele informacji może zostać zapomnianych. Także informacje o dalszym postępowaniu, terminach wizyt czy instytucjach i grupach wsparcia tez powinny mieć formę pisemną.
  • Wsparcie instrumentalne
Jest to rodzaj instruktażu, za pomocą którego przekazuje się wiedzę na temat sposobów postępowania, procedur. Kobiecie oczekującej na poród martwego dziecka, należy w sposób przystępny i obrazowy wyjaśnić, jakim badaniom i procedurom zostanie poddana w celu wywołania akcji skurczowej, czego może się spodziewać i czego oczekiwać. Co będzie się działo po porodzie i jak będzie mogła pożegnać się z dzieckiem.
  • Wsparcie rzeczowe (materialne)

To pomoc rzeczowa i finansowa oraz osobiste działania na rzecz osoby potrzebującej. Może to być przekazanie środków do życia, dożywianie, udzielenie schronienia, zaopatrzenie w leki.

Wobec pacjentki po stracie, szczególnie tej w trudnej sytuacji, także rodzinnej i finansowej, pojawiają się spontaniczne reakcje wsparcia, od innych pacjentek czy personelu, w postaci zakupu środków higieny, opatrunkowych czy żywności.
  • Wsparcie duchowe
Potrzebne w sytuacjach kryzysu egzystencjonalnego, w sytuacjach terminalnych, gdzie dominuje cierpienie i lęk przed śmiercią. Możliwość skorzystania ze wsparcia duchownego, zgodnie z wyznaniem, jest bardzo cenne. Położna może zapewnić kontakt    z duchownym określonego wyznania.
  • Wsparcie psychologiczne to działania psychologa, ukierunkowane na poprawę funkcji psychicznych, emocjonalnych, społecznych oraz reakcji i zachowań pacjentki. Psycholog ma za zadanie pomoc kobiecie obniżyć poziom napięcia, wesprzeć ją w nagłej i nieznanej dotąd sytuacji.
Działanie psychologów w przypadku kontaktu z kobietą po stracie dziecka ma charakter interwencji kryzysowej, ponieważ działania muszą być podejmowane natychmiast, gdy do kobiety dociera niepomyślna informacja i pojawiają się jej skutki.
Jeżeli w szpitalu jest zatrudniony psycholog to położna oczywiście zapewnia z nim kontakt.
  1. Na jaką opiekę w szpitalu może liczyć kobieta, która straciła dziecko?

Pielęgnowanie kobiety po stracie dziecka stanowi szczególne wyzwanie. Na pierwszym etapie sprawowania opieki położna może pomóc w wyborze miejsca pobytu po porodzie, jeśli jest to możliwe w danym szpitalu. Sugeruje się oddział ginekologiczny, gdzie kobieta nie będzie miała kontaktu z innymi matkami i noworodkami, co mogłoby potęgować rozpacz. Jednak nie wszystkie kobiety chcą przebywać w osobnym pokoju. Zawsze działania te powinny być prowadzone taktownie. Bez względu jednak na to, gdzie zostanie umieszczona kobieta, jej rodzina i przyjaciele muszą mieć możliwość odwiedzin i sprawowania opieki. Kobiecie należy poświęcić więcej czasu, kontrolować stan ogólny, położniczy i psychiczny ze szczególnym zwróceniem uwagi na przebieg procesu żałoby i objawy zaburzeń psychicznych. W przypadku wystąpienia: zaburzeń snu, niepokoju, uczucia bezradności, niechęci do przyjmowania pokarmów, zerwania kontaktu z rodziną, urojeń, omamów i myśli samobójczych, konieczna jest pomoc psychologa.

Matki, które straciły dziecko, mogą być zaskoczone i zaniepokojone wystąpieniem laktacji. Położna powinna wcześniej powiadomić je o takiej możliwości oraz zadbać o jej zahamowanie. Należy przygotować kobietę i jej rodzinę do samoobserwacji i pielęgnacji po porodzie. Nie jest dobrą formą pomocy stosowanie jedynie środków uspokajających, gdyż kobiety bardziej potrzebują wysłuchania ich, dostępności personelu oraz rzetelnych informacji. Dlatego należy dostosować opiekę do indywidualnych potrzeb i oczekiwań. Przekazać wskazówki dotyczące wystąpienia objawów ewentualnych powikłań, powrotu miesiączki, podjęcia współżycia, wizyt kontrolnych i uzyskania wyników badań histopatologicznego czy sekcji. Ponieważ nie zaleca się kolejnej ciąży w okresie trwania żałoby, co niesie ze sobą negatywne skutki psychologiczne, należy przed wypisem omówić     z pacjentką sposoby antykoncepcji.
  1. Od czego zależy długość pobytu w szpitalu kobiety po poronieniu?

Czas pobytu w szpitalu zależy od wieku ciąży, rodzaju i przebiegu porodu oraz stanu ogólnego, położniczego i psychicznego kobiety. Termin wypisu może zależeć także od decyzji pacjentki, jednak trzeba wziąć pod uwagę możliwości opieki i wsparcia emocjonalnego kobiety w domu. Należy zapewnić jej pomoc położnej środowiskowej oraz zachęcić do uczestnictwa w spotkaniach grup wsparcia. Idealnym rozwiązaniem byłaby ciągłość opieki zespołu położniczego, zwłaszcza położnej.

Cały wywiad do przeczytania w najnowszym numerze magazynu Chcemy Być Rodzicami (do kupienia tutaj…)

————————————————–

mgr Anna Stachulska, specjalistka pielęgniarstwa rodzinnego, położna od 1991 r. W pracy zawodowej swoje zainteresowania koncentruje wokół przyjmowania porodów w pozycjach wertykalnych i porodów w wodzie oraz wspierania kobiet w trudnych obliczach macierzyństwa. Położna koordynująca bloku porodowego i operacyjnego ginekologii w SP Centralnym Szpitalu Klinicznym Śląskiego Uniwersytetu Medycznego im. Prof. Kornela Gibińskiego w Katowicach-Ligocie. Od kilkunastu lat bierze udział w pracach Zespołu ds. Położnych przy OIPiP w Katowicach. Członkini Polskiego Towarzystwa Położnych oraz Stowarzyszenia Niezależna Inicjatywa Rodziców i Położnych „Dobrze Urodzeni”. Przyjaciel Fundacji „By dalej iść” tworzącej grupy wsparcia dla rodziców po stracie dziecka.

Dostęp dla wszystkich

Wolny dostęp

Ten materiał dostępny jest dla wszystkich czytelników Chcemy Być Rodzicami. Ale możesz otrzymać więcej posiadając Kontro Premium!

Autor

Magda Dubrawska

dziennikarka Chcemy Być Rodzicami, doktorantka socjologii.