fbpx
Przejdź do treści

Nie ma dziecka, co jest dalej?

poronienie strata dziecka

Strata dziecka w okresie okołoporodowym to tragiczne i silnie stresujące wydarzenie. Odbija się na życiu matki, która wyobrażała je sobie inaczej – już z udziałem maleństwa. Czekała na coś, czego ostatecznie nie doświadczy.

Reakcje związane z poronieniem można porównać do tych, które towarzyszą po aborcji, śmierci wewnątrzmacicznej lub śmierci nowonarodzonego dziecka. Fakt jego odejścia zdaje się nierealny – przecież nie zdążyło być członkiem rodziny. Ale w jakiś sposób i tak już nim było. Kobieta odreagowuje brak potomka. W takiej sytuacji za absolutnie normalne uważa się:
  • zaburzenia somatyczne, np. ściskanie w gardle, uczucie dławienia, spłycenie oddechu, potrzeba głębokiego oddychania, uczucie pustki w brzuchu, brak siły mięśniowej,
  • subiektywne zaburzenia opisywane jako napięcie czy wyczerpanie psychiczne,
  • poczucie winy, złość na innych oraz zaburzenia normalnego sposobu zachowania; przywoływanie w pamięci dziecka i wyobrażenia o nim.

Bywa, że powstają reakcje patologiczne, w tym choćby wrogość do konkretnej osoby, nagła zmiana w relacjach z bliskimi i silna depresja. Matka tracąca niemal nie różni się od osoby z syndromem stresu pourazowego. W obu przypadkach podupada wiara siebie, siła ego słabnie, nasilają się też dolegliwości psychosomatyczne. Dlatego bardzo ważna jest jak można żyć po takiej stracie.

Czytaj też: Sentencje na nagrobki

Jak żyć dalej po stracie dziecka? 

Po stracie ciąży kobieta przechodzi przez 4 fazy:
  1. szok — obejmuje negację poronienia, wzmożone napięcie, zaburzenie stanu wewnętrznej równowagi, zaprzeczanie;
  2. reakcja emocjonalna — obejmuje konfrontację z rzeczywistością oraz próby uporania się z trudnymi emocjami poprzez różnego rodzaju mechanizmy obronne, na przykład wyparcie, racjonalizację;
  3. praca nad kryzysem — oznaczająca zwrot ku możliwym rozwiązaniom i przyszłości, akceptację straty ciąży, możliwe plany prokreacyjne;
  4. nowa orientacja — oznacza uznanie kryzysowego wydarzenia za własne doświadczenie życiowe i pogodzenie się ze stratą, akceptację, że było się matką, poradzenie sobie z poczuciem winy za stratę ciąży, odbudowę poczucia własnej wartości.

Dostęp dla wszystkich

Wolny dostęp

Ten materiał dostępny jest dla wszystkich czytelników Chcemy Być Rodzicami. Ale możesz otrzymać więcej posiadając Kontro Premium!

Autor

Karolina Błaszkiewicz

dziennikarka. Związana z magazynem Chcemy Być Rodzicami i z natemat.pl