fbpx
Przejdź do treści

Nie ma dziecka, co jest dalej? – życie po stracie

Jak żyć po poronieniu?
fot.Fotolia

Strata dziecka w okresie okołoporodowym to tragiczne i silnie stresujące wydarzenie. Odbija się na życiu matki, która wyobrażała je sobie inaczej – już z udziałem maleństwa. Czekała na coś, czego ostatecznie nie doświadczy.

Reakcje związane z poronieniem można porównać do tych, które towarzyszą po aborcji, śmierci wewnątrzmacicznej lub śmierci nowonarodzonego dziecka. Fakt jego odejścia zdaje się nierealny – przecież nie zdążyło być członkiem rodziny. Ale w jakiś sposób i tak już nim było.

Kobieta odreagowuje brak potomka. W takiej sytuacji za absolutnie normalne uważa się:

  • zaburzenia somatyczne, np. ściskanie w gardle, uczucie dławienia, spłycenie oddechu, potrzeba głębokiego oddychania, uczucie pustki w brzuchu, brak siły mięśniowej,
  • subiektywne zaburzenia opisywane jako napięcie czy wyczerpanie psychiczne,
  • poczucie winy, złość na innych oraz zaburzenia normalnego sposobu zachowania; przywoływanie w pamięci dziecka i wyobrażenia o nim.

Bywa, że powstają reakcje patologiczne, w tym choćby wrogość do konkretnej osoby, nagła zmiana w relacjach z bliskimi i silna depresja. Matka tracąca niemal nie różni się od osoby z syndromem stresu pourazowego. W obu przypadkach podupada wiara siebie, siła ego słabnie, nasilają się też dolegliwości psychosomatyczne.

Dostęp dla posiadaczy Konta Premium

Kup Konto Premium

Ten artykuł był opublikowany w jednym z naszych magazynów Chcemy Być Rodzicami. Aby zobaczyć materiał wykup Konto Premium.
Autor

Karolina Błaszkiewicz

dziennikarka. Związana z magazynem Chcemy Być Rodzicami i z natemat.pl