Przejdź do treści

Juha Tapanainen, przewodniczący ESHRE: brak refundacji in vitro to katastrofa

Juha Tapanainen stoi na czele Europejskiego Towarzystwa Rozrodu Człowieka i Embriologii (ESHRE). Odwiedził Polskę przy okazji 3. edycji Międzynarodowej Konferencji Endokrynologii i Rozrodczości i podsumowania rządowego programu in vitro. W rozmowie z nami wyraził głębokie zaniepokojenie planowanymi zmianami w leczeniu niepłodności.

Co Pan sądzi na temat zabiegów in vitro w  Polsce?

Juha Tapanainen, przewodniczący Europejskiego Towarzystwa Rozrodu Człowieka i Embriologii (ESHRE): Jeżeli dzieje się to w taki sposób, jak teraz, nazwałbym to katastrofą.

Dlaczego?

Wszyscy powinni mieć prawo do leczenia. Ja w in vitro nie widzę nic nagannego, ale nawet, biorąc pod uwagę aspekty religijne, które szanuję jest to dla mnie trudne do zrozumienia.

Dlaczego ustawodawca chce ograniczyć liczbę zarodków? Dowiedziałem się, że ograniczono liczbę dopuszczalnych embrionów do jednego. Nawet sześć nie brzmi zbyt dobrze. Im mniej embrionów, tym częściej trzeba stymulować pacjentkę, a każda stymulacja niesie ze sobą ryzyko. Kiedy jest dziesięć  oocytów, i siedem zarodków, to „szału nie ma”. Przy zapłodnieniu dziesięciu komórek, pacjentkę stymuluje się od sześciu do dziesięciu razy (w porównaniu do typowego leczenia) Jeżeli mam być szczery, takie ograniczenie liczby komórek jest dla mnie nieetyczne, ponieważ tworzy ryzyko dla pacjentek. Powinno się minimalizować ryzyko do wartości jak najbliższych zeru.

Czy zabieg in vitro wzbudza kontrowersje w całej Europie, czy tylko w Polsce?

W tym momencie Malta posiada dość restrykcyjne regulacje, nie znam tych restrykcji dokładnie, ale z tego co mi wiadomo, są to ograniczenia, jakie wcześniej obowiązywały we Włoszech.

Z głównych krajów europejskich Polska jest jedynym, stosującym takie regulacje, prawdopodobnie nawet jedynym na świecie.

Inną kwestią jest refundacja, ale moim zdaniem, brak dofinansowania dla zabiegów powoduje, że ludzie mniej zamożni nie będą mieli dostępu do leczenia. Jesteśmy więc w sytuacji, kiedy diagnozujemy u kogoś chorobę, ale ze względów finansowych odmawiamy mu prawa do terapii. Jeżeli uznaliśmy niepłodność za chorobę, to tak ją powinniśmy traktować, jak chorobę właśnie. Leczenie cukrzycy i niewydolności serca jest refundowane, a leczenie niepłodności choć powinno być, nie jest. Dlaczego?

Czy jesteśmy w stanie zatrzymać epidemię niepłodności w Europie?
Nie nazwałbym tego epidemią.

Nie? Mamy z tym duży problem.
Tak, ale to nie epidemia. 20% par cierpi na niepłodność, u 2030% z nich niepłodność wynika z nieznanych nam przyczyn, bardzo prawdopodobne, że w przyszłości też podobny odsetek ludzi będzie cierpiał z powodu niepłodności. Dlatego nie nazwę tego epidemią.  In vitro jest zabiegiem stosowanym w trakcie choroby, leczy ją, usuwając jej skutki, ale jej nie eliminuje.
In vitro powstało w celu leczenia niedrożności jajowodów spowodowanej przez infekcje Chlamydia trachomatis i Neisseria gonorrhoeae (rzeżączka). Rzeżączki już się prawie wcale nie spotyka, ale infekcje spowodowane przez chlamydię tak. Teraz in vitro stosuje się z innych powodów niż kiedyś. Niepłodność idiopatyczna czy endometrioza stanowią 1015% niepłodności kobiecej w krajach skandynawskich.

Mamy tylko jedno wyjście, jakim jest in vitro?
To zależy, oczywiście nie zaczynamy od in vitro, zaczynamy od łagodnej stymulacji cytrynianem klomifenu, czy gonadotropinami. Tylko kiedy jajowody są niedrożne in vitro powinno być zastosowane od razu. Może pojawić się tendencja do stosowania in vitro zbyt wcześnie. Decyzja o przyjętej metodzie leczenia powinna zależeć od zdiagnozowanej przyczyny. Jeżeli występuje brak owulacji czy są niedrożne jajowody, wtedy wybieramy in vitro. W innych przypadkach należy sprawdzić, czy łagodniejsze metody mogą pomóc.

Co sądzi Pan o naprotechnologii?

Nie wiedziałem o tym zbyt wiele, zanim tu przyjechałem. Teraz, kiedy zapoznałem się z tą metodą, uważam, że to nonsens.

Wygląda to tak, że pacjenci myślą, że są leczeni, ale to jest tylko udawanie Dla mnie to nie ma sensu. Jak dotąd, nikt nie przeprowadził naukowej analizy naprotechnologii, nie ma dowodów na jej skuteczność. To coś, w co się wierzy, jak religia. Rozumiem niektórych moich kolegów z Polski, którzy są zdegustowani ludźmi wierzącymi w naprotechnologię. Proszono tych ludzi, żeby przedstawili dowody, analizy naukowe, ale oni nie mogą ich dostarczyć. Jeżeli leczysz kogoś, nie robiąc nic konkretnego, jak mamy wiedzieć, że osiągasz jakieś efekty?
 
 
Magda Dubrawska

Dostęp dla wszystkich

Wolny dostęp

Ten materiał dostępny jest dla wszystkich czytelników Chcemy Być Rodzicami.

Autor

Chcemy Być Rodzicami

Jedyny magazyn poradnikowy dla starających się o dziecko. Starania naturalne, inseminacja, in vitro, adopcja.