Przejdź do treści

Jestem w ciąży – ilość stresu wzrosła.

Czym różni się ciąża po in vitro od zwykłej? Fizjologicznie niczym, ale pod względem psychicznym – wszystkim…

 

CHaBeR News

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Magda, lat 38:

Zawsze myślałam, że jak już w końcu uda mi się zajść w ciążę, to odetchnę i będę się rozkoszować tym „cudownym stanem”. O, jak bardzo się myliłam! Dopiero gdy już się udało, zaczęły się nerwy.

Najpierw tradycyjnie – oczekiwanie na dwie kreski. Dla mnie to sam początek stresu, bo dwie kreski widziałam już kilka razy i na tym się kończyło. Potem co dwa dni sprawdzanie przyrostu beta-hcg, najlepiej z wpisywaniem w kalkulatory, żeby mieć pewność, że dobrze rośnie. O stresach typu: „u Anki była większa” albo „u Kaśki lepiej rosła” nawet nie wspominam. Ten czas był dla mnie jednym wielkim oczekiwaniem na serduszko. Byłam wtedy w szpitalu, więc nie mogłam pozwolić sobie na ciągłe bieganie na USG i sprawdzanie, czy już jest pęcherzyk, czy serduszko już bije. Musiałam grzecznie czekać na konkretny moment. Nie ukrywam, że był to czas, w którym poznałam tzw. ciemną stronę forum internetowego, bo koleżanki czekały wraz ze mną, równie niecierpliwie, i zasypywały mnie smsami i mailami, a ja nic nie mogłam im powiedzieć, bo sama przecież nic nie wiedziałam, a w szpitalu nikt specjalnie nie przejmował się moimi błagalnymi pytaniami: „Kiedy USG???”. To był dla mnie bardzo trudny okres, ponieważ do tej pory nigdy nie udało mi się utrzymać ciąży dłużej niż do 7. tygodnia. Dodatkowo był szpital, hiperstymulacja w najokazalszym wydaniu i rodzinna tragedia, do której wolę nie wracać.

W końcu nadszedł ten wielki dzień – salowa wpadła i powiedziała: „Biegiem na USG, Profesor czeka”. Ręce tak bardzo trzęsły mi się ze strachu, że nie mogłam zawiązać szlafroka. Czekając pod gabinetem, mało nie zemdlałam. I w końcu upragnione badanie potwierdzające bicie serca mego dziecka! Był to jak do tej pory jeden z najpiękniejszych momentów w moim życiu. Kiedyś myślałam, że serduszko uspokoi moje nerwy. Nic z tego. Po wypisaniu ze szpitala rozpoczął się czas odliczania od wizyty do wizyty u lekarza. Najchętniej zamieszkałabym w gabinecie, żeby na bieżąco monitorować, co dzieje się wewnątrz mnie, czy dzidziuś rośnie. Kiedy brzuch mnie bolał, martwiłam się, że boli, gdy nie bolał, narzekałam, że nie boli. I wiem, że zabrzmi to idiotycznie, ale bardzo cieszyły mnie mdłości, bo to przecież najlepszy sygnał, że spodziewam się dziecka. Opis poszczególnych tygodni ciąży znałam na pamięć, czytałam o nich po 100 razy, nie wspominając już o wszelkich normach. W pierwszym trymestrze bałam się  powiedzieć komukolwiek o moim stanie i niezbyt dobrze czułam się na tzw. wątkach ciężarówkowych na forum, bo mentalnie ciągle jeszcze byłam staraczką, właściwie do tej pory nią jestem, choć to już 26. tydzień…

Marzyłam o zakupie urządzenia do słuchania tętna płodu, ale małżonek zdecydowanie się sprzeciwił, bał się, że każda ewentualna zmiana sprawi, że będę się jeszcze bardziej denerwować. W oczekiwaniu na test PAPP-A i USG nerwy dochodziły do zenitu. Po otrzymaniu wyników uspokoiłam się na niecały tydzień, a potem znów czekałam na kolejną wizytę. Lekarki pocieszały mnie, że gdy tylko zacznę czuć ruchy dziecka, to trochę się uspokoję. Wolne żarty: najpierw denerwowałam się, że jeszcze nie czuję ruchów, a po prostu nie potrafiłam ich rozpoznać, potem, że jest ich za mało albo za dużo i tak w kółko. Jedyny tydzień względnego spokoju przeżyłam w szpitalu, bo tam panie położne słuchały maluszka kilka razy dziennie, więc i ja spałam spokojnie.

A potem znowu nerwy przed USG połówkowym i ciągły strach: „co z szyjką?”, „czy donoszę?”, „czy wszystko będzie ok?”. Nie wiem, czy jestem odosobnionym, rozhisteryzowanym przypadkiem, czy po prostu ciąża po wielu latach walki właśnie tak wygląda. Jest zupełnie inna, niż ją sobie wyobrażałam, pełna lęków i niepokojów. Może w trzecim trymestrze to się zmieni. Tak czy inaczej nie omieszkam o tym opowiedzieć.

Chcemy Być Rodzicami

Jedyny magazyn poradnikowy dla starających się o dziecko. Starania naturalne, inseminacja, in vitro, adopcja.

Ile zastrzyków trzeba znieść, by spełnić marzenie o dziecku? Ból i szczęście uchwycone na zdjęciu

cztery nieudane in vitro
fot. Facebook - Packer Family Photography

Stos strzykawek ułożony w kształt serca, a w środku ona – długo wyczekiwana córeczka. Rodzice czekali na nią cztery lata. Za sobą mieli kilka prób in vitro, poronienia i długie leczenie. Poznajcie niesamowitą historię narodzin małej London.

CHaBeR News

https://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Patricia i Kimberly O’Neill z Arizony poznały w 2013 roku. Po pewnym czasie zdecydowały, że chcą założyć rodzinę. Jedna z kobiet miała już dziecko z poprzedniego związku, nie podejrzewały więc, że cokolwiek będzie w stanie utrudnić te plany.

– Myślałyśmy, że to będzie proste – powiedziała para w wywiadzie dla Daily Mail. – Miałyśmy wybrać dawcę, iść do lekarza i po dziewięciu miesiącach mieć dziecko.

Zobacz także: Prawdziwa historia. 10 lat starań, cztery poronienia i diagnoza, która wbija w ziemię

Początek długiej drogi

Para rozpoczęła starania od inseminacji domacicznej, czyli procedury tańszej i mniej inwazyjnej od in vitro. Po dwóch nieudanych próbach kobiety wiedziały, że trzeba podjąć bardziej radykalne kroki. Zdecydowały się na in vitro. Patricii i Kimberly udało się uzyskać pięć zarodków.

Sześć tygodni po transferze Patricia poroniła. Lekarze uspokajali jednak parę, że utrata pierwszego embrionu zdarza się często. Wkrótce kobieta zaszła ponownie w ciążę jednak i ty razem, w ósmym tygodniu ciąży, poroniła.

Po dokładnych badaniach okazało się, że przyczyną utraty ciąż była w przypadku Patricii mutacja czynnika V Leiden, czyli mutacja występująca przy wrodzonej trombofilii.

Po zleceniu odpowiedniej kuracji para ponownie zaczęła się starać o dziecko. Trzecia próba in vitro nie przyniosła jednak rezultatu. – W międzyczasie była czwarta próba, a test ciążowy pokazał pozytywny wynik – powiedziała para. Jednak w 11 tygodniu ciąży serduszko dziecka przestało bić.

– Byłyśmy zrozpaczone, miałyśmy złamane serce – mówiła Kimberly. – Zrobiłyśmy sobie przerwę w staraniach. Wiedziałyśmy jednak, że nadal pozostał nam jeszcze jeden zarodek – dodała.

Zobacz także: 9 lat starań i DWA szczęśliwe zakończenia – WASZE HISTORIE

Cztery nieudane in vitro… I co dalej?

Para udała się do lekarza specjalizującego się mutacją czynnika V Leiden. Doktor zalecił kobiecie specjalną dietę i leki. Małżeństwo zdecydowało się na ostatnią próbę.

Tydzień po transferze Patricia wiedziała, że jest w ciąży. To nie był łatwy czas. Przez długi okres ciąży Patricia chorowała, a niepokój związany z poprzednimi niepowodzeniami potęgował poczucie niepewności. – Każde badanie USG było chwilą grozy – ujawniła Kimberly.

Zobacz także: 9 miesięcy ciąży, 1000 zdjęć i 4 minuty historii w jednym filmie

Cud narodzin

W końcu 3 sierpnia 2018 roku mała London przyszła na świat. – Oglądanie jej małej twarzyczki i słuchanie płaczu było najlepszym uczuciem na świecie – zdradziła Kimberly.

Patricia i Kimberly zatrzymywały wszystkie strzykawki, które zostały użyte do in vitro. Po narodzinach córki postanowiły je wykorzystać do zrobienia symbolicznej fotografii.

Po środku stosu strzykawek ułożonych w kształt serca leży maleńka istotka- owoc kilku lat starań, poświęcenia i ogromnej miłości. Zdjęcie zostało wykonane przez Samanthę Packer i od razu zrobiło furorę w mediach społecznościowych. Na Facebooku udostępniono je do tej pory aż 65 tys. razy!

Tu kupisz najnowszy magazyn Chcemy Być Rodzicami

Źródło: Daily Mail

Anna Wencławska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych.

Zobaczcie, dlaczego nie warto się poddawać. Historia Ani wyciska łzy i daje nadzieję

długa droga do macierzyństwa
fot. Pixabay

Ania, tak jak wiele kobiet, nie podejrzewała, że przyjdzie jej się zmierzyć z problemami z zajściem w ciążę. Najpierw miał być ślub, wesele, a potem dziecko. Nie wszystko poszło jednak zgodnie z planem. Dziś Ania zgodziła się opowiedzieć swoją historię, aby dać kobietom nadzieję i pokazać, że nawet beznadziejna z pozoru sytuacja może mieć szczęśliwe zakończenie. Oto długa droga do macierzyństwa, która warta jest każdego poświęcenia.  

CHaBeR News

https://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

„Nie pamiętam, kiedy odstawiłam antykoncepcję, ale w tamtym czasie planowaliśmy wesele. Uznaliśmy, że co ma być, to będzie. Wiadomo – przygotowania i związane z tym nerwy zajmowały nam głowę. Jednak miesiące mijały, a miesiączka pojawiała się, jak w zegarku.

Nareszcie nadszedł ten wielki dzień. 22 czerwca 2013 roku odbył się nasz ślub i wesele – cudowna zabawa, zmiana stanu cywilnego, nowe wspólne życie. Zaczęliśmy porządnie myśleć o rodzinie. Szczerze mówiąc bardziej ja o tym rozmyślałam, bo mój mąż, jak mówił, nie miał „spiny”. Ja bardzo pragnęłam jednak, aby nasza rodzina wkrótce się powiększyła.

Już jako nastolatka marzyłam o dzieciach, zawsze je kochałam i wszystkie w najbliższym otoczeniu bawiłam. Zaczęłam robić testy owulacyjne, obserwować cykl i brać witaminy. Jednak miesiączka nadal pojawiała się regularnie.

Udałam się do zwykłego ginekologa na NFZ, żeby zrobić monitoringi owulacji. I co? Piękne „endo”, obiecujące „owulki”, ale ciąży brak. Zaczęłyśmy z lekarką badać hormony, jednak i tu wszystko było w normie. Rzuciła hasło: badanie nasienia. Mąż od razu się zgodził, wiedział, jakie to ważne.

Zobacz także: 9 lat starań i DWA szczęśliwe zakończenia – WASZE HISTORIE

Niespodziewana diagnoza

Odebraliśmy wynik i szok – ani jednego plemnika, nic, totalna pustka. Nie dowierzaliśmy, pani doktor kazała powtórzyć badania, tak też zrobiliśmy. Kolejny wynik odebrałam sama, byłam akurat u siostry w szpitalu. Wynik taki sam – brak plemników!

Wtedy dopiero to do mnie dotarło. Zadzwoniłam zapłakana do męża, był wtedy u brata i ledwo co zrozumiał z rozmowy. Obydwoje wróciliśmy do domu i się popłakaliśmy. Mąż stanął na wysokości zadania i powiedział, że musimy poszukać rozwiązania.

Umówiłam nas do kliniki leczenia niepłodności do lekarza androloga. Na wizycie męża zbadano, zlecono badania hormonalne i genetyczne. Potem mąż miał się poddać biopsji jąder. Poziom hormonów nie był najlepszy, FSH okazało się bardzo wysokie, USG jąder w porządku, genetyka także idealna.

Doszło do biopsji.  Diagnoza zaraz po zabiegu: brak plemników. Nie traciliśmy jednak nadziei, że może gdzieś jakimś cudem plemniki znajdą się w dokładniejszym badaniu. Czułam, że to koniec, choć tliła się we mnie nadzieja, mąż wierzył bardziej.

Niestety, trzy tygodnie po zabiegu otrzymaliśmy telefon z informacją, że żadnych plemników nie znaleziono i nie ma żadnych komórek spermatogenezy. Potem kolejna wizyta i szczegółowe omówienie sytuacji i poszukiwanie możliwych opcji.

Zobacz także: 7 ciąż i 2 dzieci. Moja walka o zajście w ciążę przy APS – poznaj historię Agnieszki.

Inseminacja czy adopcja?

Jedynym rozwiązaniem dla nas był dawca nasienia albo adopcja. Dałam mężowi czas na przemyślenie sprawy, ale szybko wszystko sobie poukładał, jak się potem okazało, ze względu na mnie.

Nie spełnialiśmy wymogów stawianych dla kandydatów na rodziców adopcyjnych, ale też nie byliśmy na tyle dojrzali, aby się z tym zmierzyć. Zdecydowaliśmy się zatem na inseminację z użyciem nasienia dawcy. Pełni nadziei czekaliśmy na rezultat. Znowu nic, ciąży brak. Potem były leki, zastrzyki na stymulację i kolejne trzy inseminacje, niestety nieudane. Podjęliśmy decyzję, że nie będziemy więcej podchodzić do zabiegu. Szkoda było naszych nerwów i pieniędzy.

Jedynym wyjściem w tej sytuacji było in vitro z nasieniem dawcy. Nagle okazało się, że w naszej klinice będą się odbywały badania kliniczne. Pomyślałam: jest szansa! Do badań przyjmowali także pary korzystające z  nasienia dawcy. Warunkiem byłoby pokrycie kosztów nasienia. Nawet się nie zastanawiałam i od razu nas zgłosiłam.

Należało wysłać wyniki i nagle szok! Okazało się że jestem nosicielką wzw B, co automatycznie zdyskwalifikowało nas z udziału w badaniach. Byłam załamana. Natychmiast udałam się do lekarza chorób zakaźnych i kamień spadł mi z serca. Lekarz zapewnił, że nie ma przeciwwskazań do ciąży, bo to tylko nosicielstwo i istnieje znikoma szansa na zarażenie dziecka.

Zobacz także: Historia, która daje siłę wszystkim przyszłym mamom! Iwona: „Trzeba walczyć o swoje marzenia”

Pierwsze podejście do in vitro

Przystąpiliśmy do pierwszej procedury in vitro. Udało się uzyskać pięć zarodków rożnej klasy. Nagle po stymulacji wyszła u mnie nadczynność tarczycy, więc szybko wdrożono leki. Pierwszy transfer i beta – pozytywna, niziutka, jak na ten dzień po transferze, ale pozytywna.

Potem wizyta u lekarza. Doktor założył kartę ciąży. Kolejna wizyta była za dwa tygodnie, jednak zarodek był za mały, jeszcze nie miał serduszka. W następnym tygodniu znów brak akcji serca. Później lekarz stwierdził obrzęk płodu – poronienie zatrzymane w 9-10 tygodniu ciąży… Dostałam skierowanie do lekarza.

Ryczałam jak bóbr. Mąż zawiózł mnie na konsultację do innego lekarza, który potwierdził diagnozę. Tego samego dnia trafiłam do szpitala,  a nazajutrz zdecydowano o zabiegu. Kiedy szłam na tę zimną salę pełną lekarzy, wiedziałam, że to ostatnie chwile z moim maleństwem.

Ze szpitala wyszłam tego samego dnia wieczorem. Był to 16 stycznia 2015 roku. Wyobrażacie sobie?! Cudowne i szczęśliwe święta, a zaraz potem taka strata. Już widziałam moje maleństwo i święta we troje za rok. Niestety, nie zdecydowałam się na badania, nikt w szpitalu nie powiedział, że mogę takowe wykonać i pochować nasze dziecko.

Musiałam odczekać trzy miesiące, by dojść do siebie na tyle, by podjąć kolejna próbę. Niestety, znowu nieudaną. Trzeci transfer i znowu beta poniżej 2. Nie wiedzieliśmy, co robić. Nie było przeciwwskazań, poza tym „przecież byliśmy młodzi”.

Ja miałam wówczas niespełna 23 lata, a mąż był dwa lata starszy. Podeszliśmy do ostatniego, czwartego transferu. Miały mi zostać podane dwa zarodki, ponieważ ze względu na ich słabą klasę, zostały zamrożone razem.

Jeden z maluszków nie przeżył rozmrażania i podano ten jeden, który dał radę. To była nasza ostatnia szansa i nadzieja. Nadszedł czas testu – beta znowu ujemna. Załamaliśmy się totalnie.

Zobacz także: Bała się, że niepłodność zniszczy jej związek. Dziś są silniejsi niż kiedykolwiek

Problemy w związku

Między nami zaczęło się psuć, bardzo się od siebie oddalaliśmy, bo nie mogliśmy sobie poradzić z porażkami i bezradnością. Zaczęłam mówić o drugiej procedurze, a mąż nagle o rozwodzie. Myślałam, że nie ma już dla nas ratunku.

Byłam tak zdesperowana, że błagałam, by ze mną został tylko na czas tej drugiej procedury, by w ten sposób dał mi dziecko. Twierdził że nie może tego zrobić, to nie byłoby fair. Usiedliśmy, porozmawialiśmy. Daliśmy sobie czas tylko dla siebie, bez starań i rozmów o dziecku.

W międzyczasie, na spokojnie robiłam badania. Odetchnęliśmy. Tak zleciały trzy miesiące. Wtedy też koleżanka poleciła klinikę w innym mieście oddalonym o 400 km od nas. Była to tańsza opcja. Tyle pieniędzy wydaliśmy już do tej pory na leczenie w Warszawie, że staraliśmy się zaoszczędzić, ile i gdzie się dało.

Okazało się jednak, że raz w miesiącu profesor z polecanej kliniki przyjmuje właśnie w Warszawie. Udaliśmy się zatem na konsultację. Profesor okazał się rzeczowy i konkretny. Obejrzał mnie w środku, rozpisał stymulację oraz wypisał recepty. Zaprosił do siebie.

Takim sposobem w kwietniu wylądowałam w Białymstoku. Byłam tam sama z moim psim towarzyszem, bo mąż musiał wracać do domu. Ciężko było się rozstać, ale mobilizował nas cel i nasze MARZENIE.

Codziennie przyjmowałam zastrzyki, a co drugi dzień przychodziłam na konsultacje. Tak zleciały mi dwa tygodnie. Nadszedł czas na punkcję.

Udało się uzyskać sześć zarodków rożnych klas. W weekend majowy odbył się pierwszy transfer. Pojawiła się ogromna nadzieja. Po pewnym czasie okazało się jednak, że to ciąża biochemiczna. Załamałam się, bo pokładałam ogromne nadzieje w tym zarodku.

Zobacz także: Prawdziwa historia. 10 lat starań, cztery poronienia i diagnoza, która wbija w ziemię

Ostatnia próba. „Nadzieja umiera ostatnia”

Potem był rugi transfer i znowu nadzieja – beta pozytywna, ale bardzo niziutka. Już wiedziałam, że to kolejna ciąża biochemiczna, ale wynik z krwi powtórzyłam dla pewności. Nie myliłam się.

Nie wiedziałam, co robić. Mąż chciał przerwy. Chciał, żebym odpoczęła, żebyśmy się zresetowali.

Zaczęłam myśleć, co jest nie tak…  Poszłam na krzywą glukozowo-insulinową. Wyszła niewielka insulinooporność i duża hiperinsulinemia. Szybko udałam się na prywatną wizytę do diabetologa. Dostałam leki i zaczęłam stosować dietę.

Błagałam męża o ostatni transfer, jednak wciąż był na nie. Używałam argumentu, żeby wykorzystać połowę zarodków teraz, a resztę po nowym roku. Mówiłam, że jak znowu nie wyjdzie, to odpoczniemy. Przystał na moją propozycję i  4 września 2017 pojechaliśmy na trzeci, a w sumie już siódmy transfer.

Nie łudziłam się, chociaż wiadomo – nadzieja umiera ostatnia. Nie czułam aż takiego bólu zagnieżdżania, jak przy poprzednich ciążach. Nadszedł czas badania krwi. Siedziałam w domu sama i odświeżałam stronę laboratorium.

Pojawił się wynik, ale na odczytanie czekałam na męża. Gdy wrócił z pracy wręczyłam mu telefon, aby sprawdził wynik. On tylko się zaśmiał i powiedział „udało się”! Prosiłam, żeby przestał żartować, jednak mąż odczytał pozytywny wynik. Płakaliśmy ze szczęścia, ale wiedzieliśmy, że jeszcze wszystko może się wydarzyć. Życie nas w tej kwestii nie oszczędzało, więc czemu akurat teraz miałoby być inaczej?

Zobacz także: Trzy lata oczekiwań na cud. Najpierw lekarz podejrzewał, że to zapalenie żołądka!

Długa droga do macierzyństwa i szczęśliwe zakończenie

Byliśmy umówieni na wizytę do lekarza, bardzo szczęśliwi i radośni, nie mogliśmy się jej wręcz doczekać. Nie miałam żadnych dolegliwości, więc stresowałam się, że znowu może coś pójść nie tak.

Do lekarza trafiłam jednak z krwawieniem, na trzy dni przed zaplanowaną wizytą. Myślałam, że to koniec, ale na USG widoczne było echo zarodka i Maluch znajdował się na swoim miejscu. Lekarz kazał się oszczędzać i przyjść na następną wizytę.

Na kolejne USG szliśmy pełni obaw. Serduszko naszego dziecka biło! Lekarz założył kartę ciąży. Jak się okazało, krwawienie było spowodowane krwiakiem położonym przy ujściu szyjki. Ciąża przebiegała bezproblemowo, aczkolwiek każda kolejna wizyta była dla nas źródłem ogromnego stresu, ale i ogromnego szczęścia.

Delikatne nudności męczyły mnie raptem tydzień w pierwszym trymestrze. Potem troszkę kręgosłup ale nic poza tym. 26 maja pękł mi worek owodniowy, a przed 19 zaczęły odchodzić wody. Urodziłam 27 maja o godzinie 00:10 siłami natury cudownego wymarzonego Synka ważącego 3500 g i mierzącego 54 cm. Jaś dostał 10/10 punktów i od razu rozkochał w sobie rodziców do granic możliwości!!

Warto walczyć, warto się nie poddawać. Zawsze sobie powtarzałam, że dopóki walczę, jestem zwycięzcą. Każda porażka najpierw mnie osłabiała, ale potem dawała porządnego kopa w tyłek do dalszej drogi. Każda kłoda motywowała mnie jeszcze bardziej i mam tę swoją wyproszoną „szczęśliwą siódemeczkę”, jak ja to mówię. Jestem mamą cudownego, wyczekanego, wymarzonego Synka!”

Tu kupisz najnowszy magazyn Chcemy Być Rodzicami

Anna Wencławska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych.

Endometrioza utrudnia Agnieszce zajście w ciążę. Po operacji odrodziła się w niej nadzieja

Fot. Archiwum własne/ Agnieszka Krajewska wraz z partnerem Irkiem mają nadzieję, że po operacji endometriozy uda im się zajść w ciążę

Choroba (IV stopień endometriozy) nie wywróciła do góry nogami dotychczasowego życia Agnieszki. Do momentu decyzji o zajściu w ciążę. Leczenie jest kosztowne, ale po operacji wróciły nadzieje na bycie mamą, szczególnie, przy wsparciu ukochanego partnera Irka.

CHaBeR News

https://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

O tym, że mam endometriozę dowiedziałam się przez przypadek, 4 lata temu. Miałam bolesne miesiączki, jednak słyszałam, że niektóre kobiety po prostu tak mają”. Choć chodziłam regularnie do ginekologa, swoje pierwsze USG dopochwowe miałam w wieku 31 lat. To wtedy wykryto torbiel endometrialną na jajniku. Choć wówczas lekarz kazał się nie przejmować, tylko obserwować i co pół roku wykonywać USG. Od lekarza usłyszałam wtedy, że powinnam szybko zachodzić w ciążę, jeśli chce mieć dzieci. Chciałam, ale na tamtą chwilę moja sytuacja życiowa w ogóle temu nie sprzyjała. Po jakimś czasie, gdy dokonało się kilka korzystnych zmian w moim życiu, planom macierzyńskim udało się nadać priorytet. Wróciłam wtedy do lekarza i wówczas okazało się, że mam torbiele na obu jajnikach. Miałam się starać o ciążę przez 3 miesiące i w razie niepowodzeń wrócić na leczenie.

Czytaj też: Czy warto podejmować się operacji udrożnienia jajowodów?

Tabletki antykoncepcyjne miały przyspieszyć ciążę

Nie satysfakcjonowała mnie prognoza lekarza ani podejście do mojego problemu. Nie dostałam nawet skierowania na podstawowe badania, które powinnam zrobić starając się o dziecko, nie wspomnę już o endomertiozie. Wiedziałam, że to nie jest miejsce ani lekarz dla mnie. Od tej chwili skończyło się moje leczenie w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia i udałam się na prywatną wizytę. Lekarz zlecił serię szczegółowych badań. Następnie zaproponował mi, bym brała tabletki antykoncepcyjne, żeby spowodować tzw. spontaniczną ciążę, po ich odstawieniu. Lekarz proponował roczną terapię Vissane. Zgodziłam się na maksymalnie trzy miesiące. Po terapii hormonalnej nie udało się zajść w ciąże. Spodziewałam się tego. Nasze starania trwały, a ja czułam, że ta endometrioza utrudnia mi zajście w ciążę.

Endometrioza utrudnia zajście w ciążę

Nie udało się uzyskać ciąży podczas rocznego leczenia i naszych usilnych starań. Zaczęłam się wczytywać i poznawać oblicze dotychczas nieznanej mi choroby: endometriozy. Wiem, że mój przypadek nie był tak drastyczny, jak innych kobiet. U mnie choroba nie zdominowała całego mojego życia: pracowałam, uprawiałam sporty, normalnie funkcjonowałam. No może z wyjątkiem 2 dni w miesiącu, kiedy bóle menstruacyjne dawały mi się we znaki tak bardzo, że nie mogłabym funkcjonować, bez leków przeciwbólowych. W zasadzie tylko brak możliwości zajścia w ciążę sprawił, że choroba zaczynała mieć dla mnie znacznie bardziej bolesne konsekwencje.

Operacja endometriozy odmieniła moje życie na lepsze

Chodziłam od lekarza do lekarza. Zaczytywałam się w forach internetowych. Na własną rękę robiłam liczne kosztowne badania. Obłęd trwał a ja popadałam w frustrację. Chciałam spróbować wszystkiego, by tylko się udało, ale moja intuicja podpowiadała mi, że muszę tę chorobę usunąć z mojego organizmu, zoperować. Wiedziałam, że nie mam zbyt dużo czasu. Zaczęłam dopytywać mojego lekarza ginekologa o laparoskopię, jednak odradził mi ją twierdząc, że nie wniesie nic pozytywnego do starań o ciążę, a może nawet zaszkodzić, bo zmniejszy rezerwę jajnikową. Poczułam się okropnie osamotniona. Nie czułam wsparcia już żadnego z lekarzy. Straciłam zaufanie.

POLECAMY: 10 przykazań dobrego specjalisty od endometriozy

Wtedy zaczęłam szukać informacji w Internecie. Bałam się operacji ze względu na ingerencję w jajniki oraz utratę rezerwy jajnikowej. Kobiety, które pisały na forum swoje historie przekonały mnie, że warto spróbować.

Operacja w Miracolo obudziła w Agnieszce nadzieję

Znalazłam Klinikę specjalizującą się w operacjach endometriozy. To było coś, czego szukałam. Wiele dowiedziałam się już z ich strony internetowej nie tylko o samej chorobie, ale również o wytycznych co do diety oraz suplementacji. Nie od razu zdecydowałam się na zabieg. Koszty były duże, a przede mną było jeszcze badanie HSGktóre zlecił mi mój ginekolog. I tak poszłam w styczniu na badanie HSG, które skończyło się diagnoza niedrożnych obustronnie jajowodów. Byłam załamana oraz zdesperowana jeszcze z sali szpitalnej zadzwoniłam do kliniki Miracolo, by potwierdzić termin, który wstępnie miałam na luty. Spytałam czy nie dałoby rady szybciej i okazało się, że jest miejsce. Za 5 dni byłam już na stole operacyjnym. Podczas operacji wykryto u mnie 66 ognisk choroby, określono to jako IV stopień choroby. Poddałam się w styczniu operacji z użyciem noża plazmowego. Miałam oczywiście wiele obaw, bo to zawsze ingerencja w tkankę jajnikową, ale wszystko skończyło się bardzo dobrze. Co więcej, moje jajowody okazały się obustronnie drożne. Okazało się, że badanie HSG przeprowadzone w szpitalu zostało błędnie wykonane. Moje wyniki od tego czasu są zdumiewająco dobre. Nawet AMH nie spadło – czego się obawiano – a nawet nieznacznie wzrosło. Ciąża nie pojawiła się, choć od operacji minęło kilka miesięcy, ale mam dobre wyniki, więc i lekarze dają dobre rokowania. Jestem również pod opieką kliniki leczenia niepłodności.

POLECAMY: Innowacyjne leczenie endometriozy – na czym polega?

Co pomogło pokonać endometriozę?

Dążenie do upragnionego celu, jakim jest macierzyństwo, ale przede wszystkim wsparcie partnera. Dzięki Irkowi wiele trudnych sytuacji, trudnych emocji było dla mnie bardziej zrozumiałych. Trudno to ocenić. Wiele kobiet, którym endometrioza zniszczyła życie, tego nie ma. Pozostają z tym wszystkim zupełnie same. A tak bardzo ważna jest również nasza psychika. Gdyż holistyczne podejście do choroby to nie tylko dieta operacja i suplementy. Jest jeszcze nasz mózg emocje, lęki i cały psychologiczny mechanizm. Nie wolno o tym zapominać. Ja myślę, że dzięki operacji, stylowi życia, który prowadzę, sposobowi odżywiania wyleczyłam endometriozę. Od operacji minęło już sporo czasu a ja nie czuję tej choroby. Nigdzie jej nie ma i mam nadzieję, że nie będzie, a my z Ireneuszem zostaniemy szczęśliwymi rodzicami. Chciałabym dopisać do tej historii tak szczęśliwe zakończenie. Czuję ogromną wdzięczność, że są wspaniali lekarze z Kliniki Miracolo, którzy mi pomogli pokonać endometriozę i wspaniali lekarze z Kliniki Artemida w Olsztynie, z pomocą, których mam nadzieję zostać mamą.

POLECAMY: Nowe trendy w chirurgii endometriozy

Dlatego Agnieszka wraz z partnerem Ireneuszem Gawkowskim, który jest psychoterapeutą organizują warsztaty wsparcia dla kobiet z endometriozą, by pokazać innym, jak ważne jest wsparcie takiej osoby. Ireneusz zaangażował się również w pomoc i prowadzi terapię online dla kobiet ktore nie mogą dojechać do jego gabinetu do Olsztyna.

Czytaj też: Przekułam endometriozę w  coś pozytywnego

Agnieszka Krajewska 35 lat z Olsztyna

Aneta Grinberg-Iwańska

Absolwentka dziennikarstwa i politologii. Pasjonatka technik video. Redaktor prowadząca serwis.