fbpx
Przejdź do treści

Jaki rodzaj terapii wybrać, aby móc sobie odpowiednio pomóc

Jaki rodzaj terapii wybrać?
Foto: 123rf.pl

Psychoterapia jest jedną z najczęściej stosowanych metod leczenia zaburzeń psychicznych. Może być prowadzona nie tylko dla osób dorosłych, ale również dla dzieci i młodzieży.

Terapia pomaga w diagnozowaniu i leczeniu różnych trudności między innymi: depresji, zaburzeń lękowych, zaburzeń osobowości, uzależnień. Pomaga również w procesie przeżywania żałoby oraz doświadczania zespołu stresu pourazowego PTSD. Wymienione zaburzenia funkcjonowania psychicznego to tylko drobny odsetek trudności, z którymi mierzymy się na co dzień. Spektrum problemów, z którymi zgłaszają się pacjenci, jest bardzo szerokie, dlatego istnieją różne rodzaje oraz techniki terapii. Psychoterapia posiada swoje nurty terapeutyczne. Skuteczność terapii zależy od rodzaju zaburzeń i osobowości pacjenta. Dobrze jest zastanowić się, jaki rodzaj psychoterapii jest najlepszy dla konkretnego problemu psychologicznego.

Jakie są rodzaje terapii?

Terapia poznawczo-behawioralna

Głównym założeniem jest związek między myślami, emocjami oraz zachowaniem. Te trzy czynniki wzajemnie na siebie oddziałują, tworząc wzorce zachowań, które mogą być dezadaptacyjne. Koncepcją terapii jest założenie, że zaburzenia zachowania są utartymi negatywnymi reakcjami, które przez lata były kształtowane i przyswajane. Ta forma terapii zakłada, że poprzez zmianę myśli można zmienić nastawienie oraz zachowanie.

Terapia poznawczo-behawioralna w szczególności rozwija samoświadomość oraz zwiększa poczucie kontroli własnego życia. Wpływa na budowanie samooceny oraz poczucia swojej wartości. Uzyskując większą moc sprawczą, rzutuje na poprawę jakości życia pacjenta.

Terapia poznawczo-behawioralna jest określana jako najbardziej skuteczna oraz najlepiej poznana. Wykorzystuje się ją najczęściej w leczeniu: depresji, zaburzeń lękowych, zaburzeń osobowości, zaburzeń odżywiania, doświadczania stresu pourazowego oraz w schizofrenii. Zalecana jest również dla osób, które zmagają się z różnymi trudnościami w życiu codziennym, w relacjach rodzinnych, społecznych czy w bliskich związkach.

Psychoterapia analityczna (psychoanaliza)

Została zapoczątkowana przez Zygmunta Freuda. Głównym założeniem terapii jest istnienie nieświadomych konfliktów, które definiują zachowanie i osobowość pacjenta. Jednym z elementów terapii jest analiza przeniesienia, która dotyczy relacji między pacjentem a terapeutą. Analityk pozwala uczuciom, które w nim powstają, przepływać z powrotem do pacjenta, ułatwiając w ten sposób ujawnienie ukrytych konfliktów. Proces analityczny wykorzystuje swobodne skojarzenia i refleksji, aby ujawnić podstawowe założenia i wczesne wzorce zachowań.

Psychoanaliza jest terapią długoterminową skierowaną do osób zmagających się z nerwicami, zaburzeniami lękowymi, zaburzeniami osobowości, depresjami. Zalecana jest również dla osób, które są ciekawe własnego funkcjonowania przez pryzmat nieświadomości.

Terapia psychodynamiczna

Ten nurt kładzie nacisk na naszą potrzebę relacji i zrozumienia siebie. Bada rolę naszych wczesnodziecięcych doświadczeń z opiekunami w oddziaływaniu na obecne relacje oraz poczucie własnej wartości. Terapia psychodynamiczna czerpie z terapii analitycznej. Odbywa się najczęściej w formie długoterminowej terapii.

Dobrze sprawdza się w leczeniu zaburzeń osobowości, zaburzeniach lękowych, zaburzeniach odżywiania czy depresji. Mogą skorzystać z niej osoby, które mają zaniżone poczucie własnej wartości lub osoby, które wykazują trudności do utrzymywania długotrwałych i satysfakcjonujących związków.

Terapia humanistyczna

Zwraca szczególna uwagę na empatyczną i autentyczną relację terapeutyczną. Pacjent ma możliwość zidentyfikować ekspresję uczuć i potrzeb, bez cenzurowanie siebie. Istotą terapii jest doświadczanie tu i teraz. Pacjent skupia się na teraźniejszości. Jest ekspertem własnego życia, w którym drzemie potencjał. Terapia zakłada, że wszelkie problemy rodzą się przez niewłaściwe kierowanie swoich wartości i norm, które są niezgodne z prawdziwymi potrzebami pacjenta.

Terapia humanistyczna ze względu na swoją specyfikę (pacjent jest ekspertem) sprawdzi się wśród osób poszukujących samoakceptacji, osób, które chcą zwiększyć swoją sprawczość lub rozwinąć własny potencjał. Ten rodzaj terapii może być wykorzystywany również w leczeniu depresji, fobii czy w zaburzeniach obsesyjno–kompulsyjnych.

Psychoterapia systemowa

Zalecana jest do stosowania w terapii, w której udział bierze kilka osób. Głównym jej założeniem jest system tworzony przez rodzinę. Zaburzenia jednostki rozpatrywane są i mają wpływ na całościowe funkcjonowanie systemu. W terapii systemowej istotną rolę odgrywa komunikacja oraz zasady.

Terapia systemowa zalecana jest do wykorzystywania w pracy z rodzinami (w przypadku zaburzenia jej funkcjonowania – konflikty, trudności wychowawcze, trudne sytuacje życiowe). Dobrze sprawdza się również w terapii par, małżeństw.

Reasumując:

Niezależnie od wyboru psychoterapii najistotniejszym elementem jest świadomość własnego dobra. Terapia jest złożonym procesem, który ma pomóc, skłonić do pewnych refleksji oraz wprowadzić zmiany. Psychoterapia powinna korzystnie wpływać na dobrostan psychiczny oraz fizyczny.

Źródła:

  • W. Sikorski, Psychoterapia, wybrane formy i techniki, Oficyna Wydawnicza w Nysie, Nysa, 2005

Dostęp dla wszystkich

Wolny dostęp

Ten materiał dostępny jest dla wszystkich czytelników Chcemy Być Rodzicami. Ale możesz otrzymać więcej posiadając Kontro Premium!

Autor

Aleksandra Nosarzewska

Psycholog, absolwentka Uniwersytetu SWPS. Jej pasją jest psychologia dziecka oraz pedagogika. Na co dzień współpracuje z dziećmi z zaburzeniami ze spektrum autyzmu.