fbpx
Przejdź do treści

Jak budować mosty?

On wchodzi po pracy do domu. Rozbiera się w przedpokoju.

On (woła w głąb mieszkania): Cześć!

Ona (z kuchni): Cześć! Kupiłeś karmę dla Wista?

On (wzdycha): Zapomniałem…

Ona (wzdycha, burkliwie): Jak zwykle!

On: Jak zwykle to ty się mnie czepiasz!

Ona: Ja się czepiam?! Nigdy nie pamiętasz, jak masz coś kupić po drodze do domu! Dlaczego to ja zawsze mam o wszystkim pamiętać?! Czy tylko ja jestem dorosła w tym domu? To twój pies, więc może byś zaczął o niego dbać!

On: Jak to mój pies?! Przecież kupiliśmy go wspólnie!

Ona: Bo ty go chciałeś. Oczywiście jak ty czegoś chcesz, to tak musimy zrobić, ale jak ja cię o coś proszę…

On: A ty nie chciałaś?! O co ci właściwie chodzi?! Wiesz co? Mam dość! (gwałtownie ściąga kurtkę z wieszaka i wychodzi z domu, trzaskając drzwiami).

Ona zrezygnowanym ruchem wyłącza gaz pod patelnią, siada ciężko na krześle przy kuchennym stole. Podpierając brodę na ręku, zaczyna płakać.

Co się stało? Dlaczego – wydawałoby się – z błahego powodu doszło do ofensywno-defensywnej wymiany? Czy można było uniknąć tej kłótni? Co się właściwie działo między Nią a Nim w tej sytuacji? Spróbujmy zrozumieć, jakie potrzeby i przeżycia kryją się za konfliktem.

Mężczyzna wraca do domu i kobieta pyta go, czy zrobił coś, o co go prosiła, na czym jej zależało. Zanim odpowiedział, że zapomniał, westchnął. Może czuje się winny, że zapomniał? Może jest zmęczony po całym dniu? Zaabsorbowany czymś, co wydarzyło się w pracy? Kobieta odpowiada irytacją i oskarżycielsko generalizuje zachowania partnera. Jednak komunikując się z drugim człowiekiem, mówimy też o swoich potrzebach i uczuciach. Czasem bardzo niebezpośrednio, tak jak w tym przypadku. Kobieta rzucając: „Jak zwykle!” być może mówi, że czuje się zawiedziona i rozczarowana, że partner o niej nie pamięta. Jednak mężczyzna słyszy jedynie atak i przechodzi do kontrataku. Być może czuje się winny, ale też niezrozumiany, odrzucony, potraktowany protekcjonalnie. W kolejnej wypowiedzi kobieta eskaluje atak i wówczas jeszcze lepiej widać, jak dosyć nieudolnie próbuje powiedzieć o swoim poczuciu opuszczenia, ale także przeciążenia, a może nawet obawie, że jest nieważna dla mężczyzny, który z kolei prawdopodobnie czuje się odrzucony i zdezorientowany – to, co miał za wspólne dążenie (kupno psa), nagle ma być tylko jego pragnieniem. Być może pojawił się nawet lęk przed byciem porzuconym, o czym mógłby świadczyć fakt, że gwałtownie „opuszcza scenę” (w tym momencie będąc stroną porzucającą, a więc pozornie odzyskując kontrolę nad sytuacją). W efekcie poczucie opuszczenia i bezradności kobiety staje się jeszcze bardziej dojmujące…

Dostęp dla wszystkich

Wolny dostęp

Ten materiał dostępny jest dla wszystkich czytelników Chcemy Być Rodzicami. Ale możesz otrzymać więcej posiadając Kontro Premium!

Autor

Magdalena Kaczorowska-Korzniakow

jest psychologiem, psychoterapeutką i tłumaczem. W swojej pracy terapeuty kieruje się Kodeksem Etycznym PTPP. Prowadzi indywidualną psychoterapię dorosłych i dzieci.