Przejdź do treści

Fakty i mity AneVivo. Odpowiadamy na Wasze pytania

Ane Vivo fakty

Metoda AneVivo, nazywana rewolucyjną, budzi wiele kontrowersji. Zebraliśmy Wasze pytania, aby rozwiać wątpliwości. Niestety nie na wszystkie uzyskaliśmy odpowiedzi.„ Na niektóre z tych pytań pacjenci znajdą odpowiedź podczas konsultacji lekarskich” – tłumaczy dr n.med. Dariusz Mercik z kliniki Gyncentrum.

Na czym dokładnie polega metoda AneVivo? Czym różni się od klasycznego ICSI?


Dr n.med. Dariusz Mercik:
Metoda AneVivo obejmuje wprowadzenie komórek jajowych i plemników zamkniętych w małej silikonowej kapsułce, którą umieszcza się bezboleśnie w macicy pacjentki na dwadzieścia cztery godziny. Specjalna kapsułka ma setki maleńkich otworów. W tym czasie zarodki zaczynają się rozwijać. Następnie lekarze wyjmują urządzenie, które jest długie na 1 cm i szerokie na 1 mm. Metoda AneVivo to prawdziwy przełom w terapii IVF, ponieważ umożliwia kobietom dbać o zarodek od najwcześniejszych etapów jego życia. Skraca tym samym do minimum czas przebywania zarodka poza organizmem matki. Pozwala to również zmniejszyć narażenie zarodka na syntetyczne płyny hodowlane stosowane w laboratorium.

CHaBeR News

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Jakie powinny być parametry nasienia niezbędne do przeprowadzenia zapłodnienia metodą Ane Vivo? Czy metoda może być skuteczna, gdy przyczyną niepłodności jest czynnik męski?

Warunkiem niezbędnym do wzięcia udziału w programie jest pomyślne przejście kwalifikacji medycznej według wytycznych twórców metody AneVivo. O szczegółach dotyczących przystąpienia do metody AneVivo pacjenci są indywidualnie informowani.


Na czym polega większa naturalność metody, skoro kobieta musi przejść przez stymulację hormonalną, a zarodek hodowany jest na „szkle”?

Do zapłodnienia dochodzi w macicy. Metoda AneVivo pozwola na swobodny przepływ płynów, substancji odżywczych, komórek endometrium i innych składników komórkowych w celu interakcji między zarodkiem a środowiskiem matki. Macica reaguje i dostosowuje się do obecności zarodka poprzez optymalne przygotowanie procesu implantacji zarodka, podobnie jak w przypadku naturalnego zapłodnienia. Obecność zarodka w naturalnym środowisku podczas zapłodnienia ma korzystny wpływ na endometrium. Wykorzystanie urządzenia może skutkować wzrostem wysokiej liczby zarodków, zarówno na poziomie morfologicznym jak i genetycznym.


Czy są dowody potwierdzające skuteczność metody Ane Vivo?

Firma Anecova, twórca metody AneVivo, opracowała program monitorowania klinik, które oferują swoim pacjentom tę nowatorską metodę leczenia niepłodności. Szwajcarski partner dokładnie śledzi ilość pacjentek, które przystępują do leczenia niepłodności metodą AneVivo. Na podstawie danych i statystyk prowadzonych przez firmę Anecova, skuteczność metody AneVivo nie różni się od skuteczności tradycyjnego in vitro. Co więcej, urządzenie AneVivo zostało zaaprobowane przez Human Fertilisation and Embryology Authority (HFEA) we wrześniu 2015, która nie znalazła dowodów na nieskuteczność lub szkodliwość tej metody.


Zapłodnienie metodą Ane Vivo kosztuje ok. 11 tys. złotych, to dużo. Dlaczego?

Na kwotę 10 900 zł składa się kilka rzeczy, nie tylko sama kapsułka. Pakiet zapłodnienia Anevivo obejmuje następujące rzeczy:
* punkcja jajników

* mock transfer – próbny zabieg transferu kapsułki domacicznej przy wykorzystaniu metody AneVivo polega na umieszczeniu w macicy pacjentki na około 30 minut małej, silikonowej kapsułki o wymiarach 1 cm długości i 1 mm średnicy. Całość urządzenia składa się z kapsułki z dołączonym układem stabilizującym o długości około 2,2 cm, który po włożeniu umieszczony będzie w dolnej części macicy. Niewielka część stabilizatora pozostanie w szyjce macicy razem z elastyczna wstążką, która sięgać będzie pochwy, aby umożliwić bezproblemowe wyjęcie urządzenia. Zabieg jest bezbolesny i nie wymaga żadnych środków przeciwbólowych ani przed, ani po jego wykonaniu.
* naturalna metoda Anevivo lub Anevivo ICSI
* transfer.

POLECAMY:

Magda Dubrawska

dziennikarka Chcemy Być Rodzicami, doktorantka socjologii.

Dwa podejścia in vitro, udana ciąża i… diagnoza zespołu Downa – miłość nie ma granic!

Fot. oursweetgwendolyn Instagram || „Wspaniała wiadomość, zrobiliśmy więcej i w gratisie dostaniesz ekstra chromosomy! Otrzymasz je wraz z ukończonym zamówieniem w przeciągu 9-ciu miesięcy”

Nie zawsze wszystko toczy się tak, jak byśmy tego chcieli. Gdy Jessica i jej mąż rozpoczęli starania o dziecko, okazało się, że nie będzie to prosta droga. Pierwsza próba in vitro była niestety nieudana. Druga na szczęście okazała się być sukcesem! Niestety w 11 tygodniu ciąży owo szczęście zostało poddane silnej próbie – badania wykazały, że dziecko ma trisomię 21. pary chromosomów, czyli zespół Downa.

CHaBeR News

https://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Taka wiadomość zawsze jest szokiem. Wszyscy rodzice liczą przecież na to, że ich wymarzone, wyczekane dziecko będzie zdrowe. Niestety nie zawsze się tak dzieje: „Początkowo byliśmy zdewastowani, ale wszystko dlatego, że nie mieliśmy żadnego doświadczenia z zespołem Downa i było to coś, czego zupełnie się nie spodziewaliśmy. Przez trzy dni byliśmy w bardzo głębokiej rozpaczy, zdecydowaliśmy jednak, że chcemy zdobyć wiedzę w tym kierunku tak, byśmy mogli być szczęśliwi i oczekiwać na narodziny naszego dziecka” – mówi Jessica w rozmowie z boredpanda.

Para poszukała wsparcia m.in. w jednej z lokalnych fundacji, która zajmuje się tematyką związaną z zespołem Downa i to właśnie edukacja stała się dla nich jednym z ważniejszych kroków w procesie akceptacji swojej sytuacji. „Zdaliśmy sobie sprawę, że po prostu nie rozumieliśmy diagnozy, ponieważ nie znaliśmy nikogo z zespołem Downa. Strach przed tym, czego nie znamy, albo nie rozumiemy, jest naturalny” – opowiada Jessica, czyli dziś już mama małej, wyjątkowej dziewczynki.

Fot. oursweetgwendolyn Instagram

Zobacz też: Nieinwazyjne badania prenatalne. Które należy wykonać w ciąży?

Zero reklamacji

Po pierwszych miesiącach życia córeczki, Jessica umieściła w mediach społecznościowych post, w którym w metaforyczny sposób opisała swoje doświadczenie. Stworzyła swego rodzaju „recenzję produktu” – na wzór recenzji umieszczanych w sklepach internetowych. Napisała, że „składając swoje zamówienie” prosiła o standardową liczbę chromosomów. Wkrótce dostała jednak odpowiedź: „Wspaniała wiadomość, zrobiliśmy więcej i w gratisie dostaniesz ekstra chromosomy! Otrzymasz je wraz z ukończonym zamówieniem w przeciągu 9-ciu miesięcy” – opisuje.

Wszystkie inne zamówienia, które widziałam w perfekcyjnych postach na Instagramie NIE miały dodatkowych chromosomów. Cóż, zdecydowałam, że otrzymanie mojego zamówienia z ekstra chromosomami jest lepsze, niż nie otrzymanie żadnego, postanowiłam więc poczekać, aż niespodzianka nadejdzie. Od dwóch miesięcy mam już swoje zamówienie i piszę tę recenzję, aby dać innym znać, że otrzymanie w gratisie dodatkowych chromosomów jest niesamowite! Jeśli je oferują, zdecydowanie bierz je!

Fot. oursweetgwendolyn Instagram

Pod postem zamieściła zdjęcie, które jest finalnym efektem zamówionego „produktu”. Patrząc na prześliczną małą dziewczynkę, zdecydowanie wszelkie potrzeby reklamacji nie wchodzą w grę. Podobnie sądzą setki tysięcy internautów, którzy niezwykle pozytywnie odebrali ten post. Okazali przy tym cała masę wsparcia i zrozumienia, co jak podkreśla Jessica, jest w tej sytuacji niezwykle potrzebne. Zaznacza oczywiście, że pierwsza wiadomość o diagnozie jest przerażająco trudna i należy pozwolić sobie na jej opłakanie. Jednak koniec końców, dziecko z zespołem Downa ma z innymi maluchami więcej wspólnych części, niż różnic. A co najważniejsze – miłość do niego jest przeogromna.

Trudna droga do szczęścia

Niewątpliwie, gdy takie sytuacje stają nam na drodze, świat wywraca się do góry nogami. Podobne doświadczenie miała Julie, która okazała się być w wieku 45 lat w ciąży z bliźniakami. Chłopcy mieli zespół Downa. Gdy przyszli rodzice dowiedzieli się o diagnozie, poczuli, że nie dadzą rady zająć się dwójką dzieci ze specjalnymi potrzebami i rozważali nawet adopcję. W ostatnim trymestrze ciąży postanowili jednak nie oddawać chłopców, a po ich urodzeniu… nie wyobrażali sobie już bez niż życia! Pisaliśmy o tej historii tutaj: KLIK – te uśmiechy potrafią rozwiać wszelkie wątpliwości!

Zobacz też: Dziecko z zespołem Downa w niezwykłej sesji

Źródło: boredpanda

Katarzyna Miłkowska

Dziennikarka, absolwentka UW. Obecnie studentka V. roku psychologii klinicznej na Uniwersytecie SWPS oraz studentka studiów podyplomowych Gender Studies na UW.

10 lat starań, 7 poronień, martwy poród, kilka prób in vitro – „Powiedziałam Steven’owi, że powinien być z kimś innym. Z kimś, kto może mieć dzieci”

10 lat starań, 7 poronień, poród martwego dziecka... ta para zniosła wszystko! Dziś są szczęśliwymi rodzicami.

Walka z niepłodnością, siedem poronień, poród martwego dziecka – są to doświadczenia, które zmieniają życie zarówno kobiety, jak i mężczyzny. To, co dzieje się wtedy w związku, to prawdziwa huśtawka ogromnych emocji. „Powiedziałam Steven’owi, że powinien być z kimś innym. Z kimś, kto może mieć dzieci” – mówi Jayne.

CHaBeR News

https://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Długa, kręta droga

Para starała się o dziecko 10 lat. Po pierwszym poronieniu kobieta była mocno rozczarowana, ale nie czuła się jeszcze tym doświadczeniem zdruzgotana. Wiedziała, że nieraz zdarza się, że pierwszej ciąży nie udaje się utrzymać. Kiedy więc po kilku miesiącach znów dowiedziała się, że jest w ciąży, bardzo się ucieszyła. Czuła się pewnie, bo wierzyła, że dwa razy coś takiego jej się po prostu nie zdarzy. Niestety myliła się, a kiedy po raz trzeci okazało się, że jest w ciąży, czuła już przede wszystkim tylko lęk.

Tym razem miałam zupełnie inne odczucia co do ciąży” – opowiada Jayne. „Nie czułam tego uniesienia, które pojawiało się podczas dwóch pierwszych ciąż, a do tego byłam bardzo czujna” – jej słowa cytuje DailyMail.

Gdy i tym razem okazało się, że serce dziecka przestało być, Jayne i Steven byli kompletnie zrozpaczeni. Czwarta i piąta ciąża – rozgrywał się podobny scenariusz. Wtedy jednak para była już zdecydowana, że chce sprawdzić, co się właściwie dzieje. Po przeprowadzeniu specjalistycznych testów, okazało się, że ostatnie poronienie spowodowane było rzadką nieprawidłowością chromosomalną. Wynik ten przyniósł ogromną ulgę parze, w końcu wiedzieli bowiem, co jest nie tak. Niestety pomimo tego, szósta ciąża także zakończyła się utratą. To właśnie wtedy Jayne dotknął największy kryzys. Obwiniała siebie i uważała, że mąż powinien być z inną kobietą, która będzie mogła urodzić dziecko – jakże trudne musiały być to dla nich obojga dni…

Zobacz też: Jakie badania wykonać po poronieniu? Zobacz listę

W rękach specjalistów

Rozwiązaniem okazała się jednak pomoc znaleziona w specjalistycznej klinice leczenia niepłodności. Dzięki in vitro udało im się zajść w kolejną upragnioną ciążę i wszystko szło naprawdę dobrze! Tak dobrze, że około 30 tygodnia para wyjechała na swoje „ostatnie wakacje przed pojawieniem się dziecka”. Niestety budząc się któregoś dnia, Jayne nie czuła ruchów dziecka. Jeszcze będąc w Hiszpanii udali się do lekarza, gdzie okazało się, że serce ich córeczki przestało bić.

Nic nie może przygotować cię na narodziny martwego dziecka” – opowiada. „Mieliśmy złamane serca, a ja znów czułam się za to wszystko odpowiedzialna. To było tak, jakby wisiała nade mną jakaś klątwa” – Jayne podsumowuje ten tragiczny czas. I chociaż minęło już kilka lat, wciąż z jej słów wybrzmiewają niezwykle silne emocje.

Para była jednak wtedy tak zdeterminowana, że od razu rozpoczęła kolejne starania. Tym razem nareszcie się udało! Na świat przyszedł ich pierwszy syn, poczęty również dzięki in vitro. Kiedy się urodził, cała sala porodowa, wraz ze specjalistami… płakała! Co więcej, dla Jayne było to tak niesamowite przeżycie, że nie mogła uwierzyć, że naprawdę jest w końcu matką. A nie trzeba zapewne dodawać, że przez całą ciążę była w okropnym napięciu, że znów coś pójdzie nie tak. Dwa lata później do Williama dołączył kolejny synek, Oliver.

Zawsze jest wybór

Po tylu trudach, zakrętach i chwilach rozpaczy, jest to prawdziwy happy end. Niewątpliwie doprowadziła to niego ogromna determinacja Jayne i Steven’a. Wiele osób będąc w podobnej sytuacji, dawno by już zrezygnowało. Czy to jednak źle? Czy któraś z obieranych w takim wypadku ścieżek jest lepsza, a któraś gorsza? Zdecydowanie nie i trzeba o tym pamiętać.

Mając 43 lata uznałam, że to wystarczy, że chcę odzyskać swoje życie, w którym jest coś więcej niż mój cykl miesięczny i lekarz” – o swojej historii opowiadała w naszym portalu jedna z kobiet, która w pewnym momencie przerwała walkę z niepłodnością (wypowiedź jest anonimowa). Rozmowę z nią znajdziesz tutaj: >>KLIK<<

Każdy ma prawo do decydowania o tym, co jest dla niego najlepsze. Bo chociaż historie podobne do przeżyć Jayne i Stevena są niesamowite, to czasami tym „najlepszym” może być słowo STOP – nie oceniajmy, kiedy ktoś je właśnie wypowiada.

Zobacz też: Życie po poronieniu – te szczere słowa mogą pomóc tysiącom kobiet

Źródło historii: DailyMail

Katarzyna Miłkowska

Dziennikarka, absolwentka UW. Obecnie studentka V. roku psychologii klinicznej na Uniwersytecie SWPS oraz studentka studiów podyplomowych Gender Studies na UW.

„In vitro było najtrudniejszą rzeczą, jaką zrobiłam i zrobię ją jeszcze raz”

In vitro to trudny proces - fizycznie, emocjonalnie, finansowo. Czy zrobiłabyś to po raz kolejny?

Nic nie mogło przygotować mnie na to, jak trudny będzie cały proces in vitro. Żadna ilość rozmów z lekarzem, czy czasu spędzonego online na czytaniu historii innych kobiet, nie były wystarczające, by naprawdę pomóc mi zrozumieć, jak to będzie” – te szczere i mocne słowa pokazują wielu kobietom, że chociaż ich doświadczenia mogą być bardzo podobne, to tak naprawdę każda droga jest zupełnie inna. Czy zdecydowałabyś się przejść swoją jeszcze raz?

CHaBeR News

https://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Melissa Willets jest dziś szczęśliwą mamą synka – tak, jej próba in vitro zakończyła się happy endem. Wcale nie oznacza to jednak, że razem z nią zakończyły się też duże emocje. Nie można się jednak temu dziwić, bardzo często to właśnie doświadczenia wymagające od nas najwięcej poświęcenia i wysiłku dostarczają nam najważniejszych lekcji. Dla Melissy był to test zarówno fizyczny, jak i właśnie emocjonalny. „Od pierwszego badania krwi mierzącego poziom moich hormonów, do dnia, w którym zobaczyłam wynik testu ciążowego, byłam na skraju wytrzymałości zarówno mojego umysłu, jak i ciała. A jednak, wiedząc to, co wiem teraz, nadal bym się tego podjęła. Co więcej, chcę zrobić to jeszcze raz” – czytamy poruszający wpis na „popsugar”.

Być sobą, mieć swoje lęki

Nie każda kobieta zapewne będzie miała podobne przemyślenia i odczucia. Każda ma jednak pełne prawo do tego, aby pomimo sukcesu, móc przeżyć i przepracować w sobie ten ciężki czas. Dla Melissy niemalże wszystkie aspekty in vitro były bardzo trudne do przejścia. Nie umie powiedzieć, czy gdyby nie udało jej się zajść w ciążę za pierwszym razem, próbowałaby kolejnego cyklu. Od zawsze bała się strzykawek – in vitro wiąże się z ich niemalże hurtowymi ilościami. Do tego, kilka razy w tygodniu poranny monitoring poziomu hormonów. Wieczorne zastrzyki i nieustanny lęk przed ilością wszystkich przyjmowanych specyfików – czy jest w ogóle sens to robić? A jeśli to nic nie da?!

„Jesteś napompowana hormonami, twoje ciało jest jak poduszka na szpilki, twój umysł jest bałaganem, a to dopiero początek (…) Później jest czekanie. I to jest właśnie najgorsza część ze wszystkich” – podkreśla Melissa.

Czekanie na wyniki badań krwi. Czekanie na wynik, czy twoje jajeczka są w porządku. Czekanie na sprawdzenie, czy mogą zostać stworzone zdrowe zarodki z tych właśnie jajeczek i miejmy nadzieję zdrowego nasienia twojego partnera. Czekanie na informację, czy twoje ciało jest dzięki tym wszystkim hormonom pobudzone do implantacji. Czekanie na wynik testu ciążowego. Tydzień czekania – od momentu implantacji do testu ciążowego – sprawił, że niemalże zwariowałam. Myślę, że płakałam praktycznie nieprzerwanie przez te dziewięć niemożliwie długich dni.

Zobacz też: 5 zdań, których NIGDY nie powinniśmy mówić ludziom przechodzącym przez in vitro

Jesteś ty i twoje decyzje!

Melissa przysięgała, że od kiedy nie musiała już przychodzić na wizyty do lekarza zajmującego się płodnością, nigdy więcej nie przekroczy progu tego miejsca. Później jednak urodził się jej wymarzony syn i wszystkie złe wspomnienia straciły na sile. Zaczęły wydawać się odległe i wcale nie aż tak wyczerpujące. Kobieta ma jednak świadomość, ile przeszła i ile w tym czasie cierpiała. Ma w sobie część mówiącą, że głupotą byłoby z własnej woli znów się temu wszystkiemu poddać. Pomimo tego, pomimo wszelkich kosztów – emocjonalnych, fizycznych, finansowych – chce zrobić to jeszcze raz.

Pretekst, by porozmawiać

Co istotne, nie jest to tylko historia, która pokazuje szczęśliwe zakończenie i tęczę pojawiającą się po doświadczeniach burzy. Jest to też znakomita okazja do głośnego przypomnienia, że każdy człowiek ma prawo do swoich własnych decyzji. Gdyby Melissie jednak nie udało się zajść w ciążę za pierwszą próbą i zrezygnowałaby z kolejnych procesów, byłoby to jak najbardziej w porządku. Gdy ludzie podejmują się trzech, czy siedmiu prób in vitro, to też jest w porządku. Jeśli Melissa jeszcze raz, pomimo kosztów, zdecyduje się przez to przejść, też ma do tego pełne prawo. Nikt nie powinien wypominać jej wtedy: „A przecież mówiłaś, że było tak ciężko… A przecież mówiłaś, że już nigdy więcej… A przecież…” – przecież każdy z nas podejmuje własne wybory.

Sami oceniamy granice swojej wytrzymałości i nikogo też nie powinniśmy pod tym względem szufladkować. Nie ma bowiem żadnego obiektywnego progu, którego przekroczenie daje nam prawo mówienia, co ktoś powinien zrobić.  Jeśli już, to możemy wspierać i powiedzieć: „Pamiętam, jak przy pierwszym in vitro było ci trudno. Jeśli jeszcze raz zdecydujesz się przez to przejść, będę obok i gdybyś czegoś potrzebowała, daj znać. Jeśli zaś dojdziesz do wniosku, że jednak nie dajesz rady, możesz zrezygnować w każdej chwili. Jestem i uszanuję każdą twoją decyzję” – tak po prostu.

Zobacz też: „Są łzy, ciągłe oczekiwanie, pogrzebane często nadzieje”. Niezwykle szczere i bolesne wyznanie o in vitro

Źródło:popsugar

Katarzyna Miłkowska

Dziennikarka, absolwentka UW. Obecnie studentka V. roku psychologii klinicznej na Uniwersytecie SWPS oraz studentka studiów podyplomowych Gender Studies na UW.

Takiej reklamy jeszcze nie było – w końcu okres wygląda jak okres!

miesiączka reklama
Fot. Facebook Your KAYA

Bardzo często reklamy pokazują przekoloryzowany obraz rzeczywistości. Jest on znacznie piękniejszy, niż świat, z którym zderzamy się na co dzień. Dotyczy to także rzeczy, które są jak najbardziej naturalne i wydawałoby się, że ich „ozdabianie” nie ma za wiele sensu. A jednak. Tak własnie traktowany był do niedawna temat miesiączki – a tu proszę, w końcu coś zaczyna się zmieniać!

CHaBeR News

https://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Dwa światy

Czy zauważyłaś, że w większości reklam produktów higienicznych dla kobiet miesiączka przedstawiana jest jako błękitny, estetyczny i delikatny żel, który idealnie trafia w sam środek podpaski? Tampony w reklamach też nie sprawiają żadnych problemów i puchną pod działaniem magicznych, bezbarwnych, ewentualnie niebieskich lub fioletowych mocy. Umówmy się, rzeczywistość każdej miesiączkującej kobiety jest zupełnie inna…

Po pierwsze, miesiączka ma kolor CZERWONY (lub coś w okolicy tej barwy). Po drugie, każda tego doświadcza – nie tylko śliczne, pełne życia, młodziutkie kobiety (czyżby lekki ageizm? – czyt. dyskryminacja ze względu na wiek). Po trzecie, nie jest to raczej najlepszy czas w miesiącu i nawet genialnie dopasowany tampon raczej tego nie zmieni.

Pytanie zatem, po co z czegoś tak naturalnego i uniwersalnego dla ponad połowy populacji świata (tak, kobiety stanowią większość) robić swego rodzaju tabu, które trzeba ozdobić, by móc w ogóle o nim mówić? Ja tego nie wiem. Zdaje się, że wiele kobiet jest podobnego zdania, wystarczy spojrzeć na ich reakcje na nową reklamę marki Your KAYA, która produkuje tampony, kubeczki menstruacyjne i inne środki higieniczne dla kobiet.

Bez przypudrowanego noska

Stworzony przez markę film to kolejne działanie w ramach akcji #mensTRUEacja [red. TRUE – prawda]. Ma ona na celu oswojenie społeczeństwa z poruszaniem tematu miesiączki i pokonanie tabu. Autorki kampanii zdecydowały się na przedstawienie okresu jako czegoś naturalnego, co nie wymaga ani przemilczenia, ani, z drugiej strony, upiekszania. Ot, jeden z elementów bycia kobietą i tak o tym rozmawiajmy.

Nad okresem nie trzeba się rozczulać, ani go ukrywać. Po prostu jest i już. Najwyższy czas, by o rzeczach naturalnych zacząć mówić naturalnie.

Your KAYA

Jest to zdecydowanie bardziej otwarta i realistyczna, a za razem wciąż niezwykle estetyczna, forma pokazywania menstruacji, niż widzieliśmy w dotychczasowych przeróżnych spotach reklamowych. Co więcej, zdaje się silnie podkreślać więzi, jakie tworzą pomiędzy sobą kobiety i jak wiele nas tak naprawdę łączy. Fajnie byłoby chyba tylko rzeczywiście zróżnicować wiek pojawiających się na filmiku dziewczyn, bo jednak miesiączka ma swoje miejsce w życiu kobiety przez ponad 30 lat. A w każdym wieku warto jest mówić o niej swobodnie i zdecydowanie… w kolorze czerwonym.

Zobacz też: Emoji w kształcie czerwonej kropelki – miesiączka przestaje być tabu?

Źródło info: Your KAYA

Katarzyna Miłkowska

Dziennikarka, absolwentka UW. Obecnie studentka V. roku psychologii klinicznej na Uniwersytecie SWPS oraz studentka studiów podyplomowych Gender Studies na UW.