Przejdź do treści

Dziecko nie przyjdzie do nas bez starań

Bez względu na to, w jaki sposób zostaniemy rodzicami, starania o dziecko nas nie ominą. Jakie działania muszą podjąć przyszli rodzice adopcyjni? Z Bożeną Sawicką, dyrektor Wojewódzkiego Ośrodka Adopcyjnego w Warszawie rozmawia Magdalena Modlibowska.

Czy stereotyp trudnej, męczącej procedury adopcyjnej to fakt czy mit?

CHaBeR News

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Myślę, że jest to mit. Tak naprawdę rodziny, które są już „po”, zupełnie inaczej wypowiadają się na ten temat, bardziej pozytywnie. Procedura przygotowawcza i szkolenie stanowią  ułatwienie, bo rodziców biologicznych nikt nie przygotowuje do pełnienia swojej roli, do wychowywania, przeżywania trudności. Uczą się tego dzięki naśladowaniu i podpatrywaniu swoich rodziców, dziadków. W przypadku rodzin adopcyjnych para ma świadomość, że ktoś im nieco pomoże, pokaże, jak sobie radzić z pewnymi sytuacjami, na co zwrócić uwagę, gdzie szukać pomocy. Wiele osób mówi, że w wychowaniu  dziecka biologicznego i adopcyjnego nie ma różnicy. Ja jednak się z tym nie zgadzam. Rodzic adopcyjny żyje  ze świadomością, że dziecko urodziła inna kobieta, że to nie jest  jego dziecko z krwi i kości. Nie mam wątpliwości, że dziecko adopcyjne pokochać można tak samo, a może i jeszcze bardziej, natomiast nie jest to takie samo rodzicielstwo. Ja nazywam procedurę i szkolenie urealnianiem kandydatów. Pokazaniem, czym jest rodzicielstwo adopcyjne.

Co to urealnienie oznacza w praktyce?

Przychodzące osoby muszą się oswoić z myślą o adopcji i przekonać, że tego chcą. W przypadku par ta chęć nie musi być równie silna u obu osób. To zależy od wielu czynników, które mamy na uwadze. Bardzo ważne jest, byśmy  mieli poczucie, że  dziecko przyjdzie do rodziny, a nie do jednej osoby. Czasami potrzeba do tego czasu, a czasami druga osoba nigdy nie dojrzewa do podjęcia takiej decyzji. Bywa, że pan wychodzi z ośrodka w skowronkach, bo tak naprawdę nie chciał adopcji, ale pod naciskiem żony przyszedł do nas.

Waszym zadaniem jest wychwycenie takiej sytuacji?

Oczywiście, że tak. Naszą rolą jest również wychwycenie tej prawdziwej, głębokiej motywacji. Czy ludzie chcą tego dla dziecka, bo zależy nam na tym, żeby to była główna przyczyna, a nie społeczna presja albo potrzeba opieki dla dziecka biologicznego.

Tak, spotkałam się z tym, że ktoś chciał adoptować dziecko do towarzystwa dla swojego jedynaka…

Otóż to! Bywają także sytuacje, że biologiczne dziecko jest niepełnosprawne, rodzice się starzeją i potrzebują opiekuna zarówno dla swojego niesprawnego dziecka, jak i dla siebie. Nie możemy brać pod uwagę tego typu powodów.

Rozumiem, że odkryciu tej prawdziwej motywacji służy pierwsza część procedury, bardziej diagnostyczna, w trakcie której poznajecie rodzinę. A ta druga część, czyli szkolenie?

Często rodzice dzwonią do nas i pytają „kiedy macie kurs”? Myślą bowiem, że to najważniejszy punkt do zaliczenia, uprawniający do adopcji. Według prawa jednak, żeby rozpocząć to szkolenie, trzeba uzyskać  wstępną ocenę, i to jest właśnie ta pierwsza część. Musimy poznać motywacje, kompetencje, stan zdrowia, warunki mieszkaniowe, dlatego wywiad adopcyjny jest niezbędny.   Dopiero po przejściu tego etapu zbieramy się zespołowo, kwalifikujemy kandydatów  i  umawiamy na najbliższy termin szkolenia.

Czego można się nauczyć podczas takiego kursu?

Wszystkich niuansów związanych z adopcją dziecka,  prawo ściśle określa, jakie elementy muszą zostać poruszone. Kurs trwa 36 godzin, plus sesja indywidualna na zakończenie. Szkolenie ma formę grupową i zawsze jest para prowadząca, ta sama przez całe szkolenie, natomiast dodatkowo zapraszamy specjalistów z różnych obszarów, np. jedną z sesji prowadzi lekarz, który na co dzień pracuje w domu dziecka, on wtedy opowiada kandydatom na rodziców, z czym faktycznie borykają się dzieci kierowane do adopcji. Ja prowadzą sesję o sieroctwie i jego objawach. Staramy się wzbogacać poszczególne spotkania. Częściowo spotkania  prowadzimy w formie wykładów, ale dużo jest zajęć warsztatowych, podczas których angażujemy kandydatów, żeby mogli przećwiczyć różne kwestie, żeby lepiej zrozumieli dane zagadnienie. Popieramy formę grupową, bo gdy para zderzy się z innymi osobami będącymi w takiej sytuacji, jak oni, chętniej otwiera się na różne rzeczy. Dla nas szkolenie stanowi też element  diagnostyczny, w jego trakcie mamy możliwość lepszej obserwacji.

Czyli jest to w dalszym ciągu poznawanie kandydatów?

Tak, końcowa kwalifikacja odbywa się właśnie po części szkoleniowej, gdy już poznamy parę w całości, jako rodzinę. Na każdym etapie, gdyby rodzina uznała, że  nie chce iść dalej z nami, może się wycofać. Jeśli my zauważamy, że coś nie pasuje, informujemy o tym parę i mówimy, co jest nie tak. Zdarza się, że w małżeństwie coś nie gra i musimy liczyć się z ryzykiem, że posiadanie dziecka jest motywem do scalenia małżeństwa. A wiemy, że to tak nie działa, dojdą raczej kolejne trudności. Dlatego rozmawiamy, proponujemy przerwanie procedury i skorzystanie np. z pomocy poradni małżeńskiej.

Czy to sprawia, że para traci swoją szansę?

Nie, nie musi tak być. Mają nasze wskazowki, pokazujemy im, że mają takie i takie obszary do naprawienia, i jeśli to zrobią, mogą wrócić do procedury. Pamiętajmy, że także para ma szansę się wycofać, zrobić przerwę, bo zdarzają się różne sytuacje życiowe, np. śmierć kogoś bliskiego, co sprawia, że kandydaci nie są gotowi, żeby wchodzić  w  proces przygotowania do przyjęcia dziecka. Zdarza się, że para po przejściu całego procesu, ze szkoleniem włącznie, uznaje, że nie jest gotowa, że to jednak droga nie dla nich.

To jest dobre?

To jest bardzo dobre.

Nie czuje Pani takiego zniechęcenia? Włożyliśmy tyle wysiłku, starań, poznawanie, diagnoza, szkolenie, a oni mówią, że nie są gotowi?

Jeśli nie są pewni, lepiej, żeby postąpili właśnie tak, bo moim zdaniem jest to bardzo dojrzała i świadoma postawa. Wolę, żeby się nie wstydzili i wycofali, niż – nieprzekonani – wzięli dziecko i męczyli się wspólnie całe życie. Bo to jak z małżeństwem. Nie wszystkie są udane, co nie oznacza, że kończą się rozwodem, tak samo w adopcji, nie każda rodzina jest szczęśliwa, ale nie zawsze decyduje się na rozwiązanie. A my chcielibyśmy, żeby wszyscy byli szczęśliwi. Lubimy, gdy pary mają dużo pytań, wyrażają wątpliwości. 

Dalszą część wywiadu przeczytasz w 7 numerze naszego magazynu: http://www.chcemybycrodzicami-sklep.pl/Chcemy-Byc-Rodzicami-nr-07.html

Magdalena Modlibowska

Autorka książek „Odczarować adopcję” i „Księga Adoptowanego Dziecka”, a także wielu artykułów dot. adopcji, , prezeska Fundacji „Po adopcji”, wiceprezeska Stowarzyszenia „Dobrze Urodzeni”. Prywatnie mama trójki dzieci.

Szczepienia przed ciążą. Które warto wykonać?

Szczepienia przed ciążą
Dzieci uzyskują odporność na wiele chorób zakaźnych jeszcze w życiu płodowym – fot. Fotolia

Szczepienia to nie tylko mniejsze ryzyko zachorowania w czasie ciąży, ale także ochrona płodu, a później noworodka przed śmiertelnie groźnymi chorobami. Które szczepienia przed ciążą warto wykonać?

CHaBeR News

https://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Prace nad pierwszymi szczepionkami rozpoczęły się w XVII wieku. Badacze próbowali przeciwdziałać rozwojowi epidemii cholery i żółtej febry, a Edward Jenner opublikował swoją pracę na temat ospy prawdziwej.

W XIX wieku Louis Pasteur odkrył, że choroby roznoszą się poprzez zarazki i opracował szczepionkę na wściekliznę. Na początku I wojny światowej wynaleziono anatoksynę duru brzusznego, a później wprowadzono szczepionkę na krztusiec.

Współcześnie istnieją setki szczepionek na liczne choroby powodujące m.in. pandemie (grypa) i występujące endemicznie (japońskie zapalenie mózgu). Dzięki masowym szczepieniom udało się doprowadzić do całkowitego zwalczenia ospy prawdziwej, która niegdyś zbierała śmiertelne żniwo na całym świecie.

Z uwagi na brak badań klinicznych, nie zaleca się podawania większości szczepionek kobietom ciężarnym. Planując dziecko warto zatem skonsultować się z lekarzem i dopytać, które szczepienia przed ciążą warto wykonać.

Zobacz też: Przeziębienie i grypa a starania o dziecko. Czy infekcja może mieć wpływ na nasienie?

Szczepienia przed ciążą – grypa

Grypa to ostra choroba zakaźna układu oddechowego wywołana zakażeniem wirusem grypy. Według statystyk w każdym sezonie jesienno-zimowym na grypę choruje nawet 30 proc. populacji.

Jest to choroba groźna, szczególnie dla kobiet w ciąży i dzieci, a jej powikłania bywają śmiertelne. Jest wyjątkowo zaraźliwa – szerzy się drogą kropelkową i poprzez bezpośredni kontakt z osobą zakażoną.

Jedyną dostępną metodą profilaktyczną jest szczepienie. Na grypę można się szczepić na każdym etapie starań o dziecko, a zgodnie z wytycznymi WHO, można szczepić też kobiety w ciąży niezależnie od długości jej trwania, choć producenci zalecają ostrożność w pierwszym trymestrze.

Jeżeli kobieta nie była wcześniej zaszczepiona, należy podać szczepionkę w połogu/w okresie karmienia piersią w celu ochrony noworodka.

Zobacz też: Choroby (nie tylko) dzieciństwa, które zagrażają płodności. Świnka a męska płodność, różyczka i ospa w ciąży

Szczepienia przed ciążą – odra, świnka i różyczka (MMR)

Różyczka to łagodna choroba zakaźna wieku dziecięcego wywołana przez wirus różyczki. Zapadalność jest bardzo duża, a choroba często przebiega bezobjawowo.

Różyczka występuje także u osób dorosłych i jest wyjątkowo groźna w czasie ciąży. Może powodować poronienie, wewnątrzmaciczne obumarcie płodu czy ciężkie wady wrodzone.

Warto pamiętać, że obowiązkowe szczepienie w 10. roku życia (dawniej tylko przeciwko różyczce w 13-14. roku życia) daje odporność na 10 lat. Po tym czasie zaleca się podanie dawki przypominającej. Po szczepieniu należy odłożyć starania o dziecko na trzy miesiące.

Świnka to choroba wirusowa głównie wieku dziecięcego, objawiająca się w ok. połowie przypadków bolesnym powiększeniem ślinianek przyusznych. Na świnkę można zachorować więcej niż jeden raz w życiu, jednak nie zdarza się to często.

Świnka u ciężarnych jest najbardziej niebezpieczna w 1. trymestrze ciąży. Zwiększa ryzyko poronienia. W 2. i 3. trymestrze choroba ma łagodny przebieg i nie stanowi dużego zagrożenia dla zdrowia dziecka i matki.

Odra jest ostrą, wirusową chorobą zakaźną, która charakteryzuje się gruboplamistą wysypką, zapaleniem błon śluzowych dróg oddechowych i spojówek, występuje też gorączka. Zakaźność jest bardzo duża, a wirusy przenoszą się drogą powietrzno-kropelkową.

W Europie obserwuje się wzrost zachorowalności na tę „zapomnianą” już chorobę. Zarażenie się odrą w czasie ciąży może skutkować uszkodzeniem narządu słuchu, niedoborem hormonu wzrostu, zaburzeniami mowy czy zapaleniem mózgu u dziecka. Skuteczną ochroną przed chorobą jest szczepionka, należy jednak zachować miesięczny odstęp pomiędzy podaniem szczepienia a zajściem w ciążę.

MMR to trójskładnikowa szczepionka przeciw odrze, śwince i różyczce. Mieszanka zawiera żywe, odzjadliwione wirusy.

Zobacz też: Infekcje w ciąży

Szczepienia przed ciążą – ospa wietrzna

Ospa wietrzna jest chorobą zakaźną wywołaną pierwotnym zakażeniem wirusem ospy wietrznej i półpaśca. Najczęściej pojawia się w wieku dziecięcym, jednak chorują na nią także dorośli. Zakażenie wirusem w ciąży może powodować poronienie, zespół wrodzonej ospy wietrznej u płodu czy pierwotne ospowe zapalenie płuc u ciężarnej.

Przed szczepieniem należy wykonać badanie poziomu przeciwciał przeciwko V. zoster w klasie IgG w celu potwierdzenia przebycia infekcji w przeszłości. Pacjentki z ujemnym wynikiem powinny poddać się szczepieniu.

Pełny cykl szczepienia obejmuje 2 dawki w odstępie 6-8 tygodni. Starania o ciążę można rozpocząć po trzech miesiącach.

Pamiętaj! „Żywe” szczepionki należy podać na 3 miesiące przed planowym poczęciem.

Szczepienia przed ciążą – błonica, tężec, krztusiec

Dzięki obowiązkowym szczepieniom błonica została niemal całkowicie wyeliminowana w Polsce.

W ostatnich latach obserwuje się jednak wzrost zachorowalności na krztusiec. Jest to ostra choroba zakaźna układu oddechowego, charakteryzująca się nawracającymi napadami kaszlu i przedłużającą się dusznością. Najnowsze badania pokazują, że pełen cykl szczepień nie daje odporności na całe życie. Stąd konieczność stosowania dawki przypominającej co 5-10 lat.

Tężec to rzadka choroba bakteryjna powodowana przez laseczkę tężca, która wnika do organizmu przez zabrudzoną ranę. Toksyna przez nią produkowana powoduje bardzo bolesny skurcz mięśni.

Najgroźniejszą postacią jest tzw. tężec noworodkowy, gdy do zakażenia dochodzi poprzez zabrudzenie kikuta pępowinowego. Śmiertelność sięga 100 proc., dlatego tak ważne jest szczepienie przed ciążą lub w trakcie. Jest to szczepionka „zabita”, więc może być podawana w ciąży, jednak zaleca się ją przed 2. trymestrem lub po nim.

Wszystkie potrzebne informacje na temat szczepień znajdziesz na stronie www.szczepienia.info.

Źródło: Chcemy Być Rodzicami (luty – marzec 2016), mamadu.pl, parenting.pl, mjakmama.pl

Tu kupisz e-wersję magazynu Chcemy Być Rodzicami

Anna Wencławska

Koordynatorka treści internetowych. Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego, pasjonatka obcych kultur i języków orientalnych.