Przejdź do treści

Dlaczego nie możemy zajść w ciążę?

Dlaczego nie możemy zajść w ciążę?
fot.123rf

Niepłodność to choroba inna niż wszystkie. Postawienie diagnozy często wykracza poza możliwości współczesnej medycyny – o roli metod diagnostycznych w leczeniu niepłodności mówi prof. Sławomir Wołczyński, kierownik Kliniki Rozrodczości i Endokrynologii Ginekologicznej Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego w Białymstoku.

Jaka jest przyczyna? Co robimy nie tak? Zrobiliśmy już badania – może potrzebne są kolejne? To pytania, które padają z ust par zmagających się z niepłodnością. Większość z nas ma bowiem utrwalony pogląd, że wskazanie przyczyny choroby pozwoli na skuteczną terapię.

Z niepłodnością jest inaczej

Mimo zaawansowania współczesnej medycyny metody diagnostyczne mają duże ograniczenia w jednoznacznym odróżnianiu par płodnych od niepłodnych.

W założeniu, diagnostyka powinna dostarczyć nam odpowiedzi na pytania, czy jest szansa na usunięcie czynnika wywołującego niepłodność (np. chirurgiczne usunięcie zrostów okołojajowodowych, torbieli itd.) i czy jest szansa na ciążę samoistną, bez postępowania medycznego.

Jeśli nie – to jakie postępowanie medyczne z wykorzystaniem współczesnych metod należy zastosować w leczeniu.

Bywa, że dane z wywiadu (przebyte choroby, operacje brzuszne, operacje przepuklin, operacje w okolicach jąder) pozwalają ukierunkować diagnostykę i umożliwiają szybkie rozpoznanie.

Gdy wymienione metody zdiagnozowania niepłodności zawodzą, jest jeszcze jeden, najważniejszy czynnik.

Kluczowy marker: czas

Jeżeli para długo czeka na ciążę, możemy być pewni, że czynnik powodujący niepłodność jest poważny – bez względu na wyniki postępowania diagnostycznego. Tzw. czas do ciąży należy uznać za jeden z najważniejszych markerów w ocenie niepłodności. Wielu badaczy uważa, że okres 2 lat to dowód na istnienie poważnego czynnika niepłodnościowego.

Przyczyny niepłodności lub… ich brak

Diagnostyka pozwala na dokonanie podziału par borykających się z niemożnością zajścia w ciążę na trzy grupy:

  • pary, u których przyczyna niepłodności sprawia, że zapłodnienie jest niemożliwe;
  • pary, u których możemy wskazać przypuszczalny, domniemany czynnik ograniczający płodność;
  • pary, u których wyniki badań są prawidłowe i nie wiemy, dlaczego nie dochodzi do ciąży.

Badania diagnostyczne – fakty i mity

Standardowe metody diagnostyczne w wielu przypadkach pozwalają ocenić funkcje i budowę anatomiczną układu rozrodczego oraz wykryć schorzenia obniżające płodność.

Brak możliwości postawienia jasnej diagnozy jest trudny dla par borykających się z problemami z zajściem w ciążę. Dlatego pacjenci często upatrują nadziei w kolejnych testach.

Jednak w ocenie większości ekspertów pozostałe metody nie wspomogą procesu diagnostycznego ani też nie ukierunkują leczenia na leczenie przyczynowe.

Nie mają tu zatem zastosowania następujące działania:

  • codzienne monitorowanie cyklu w kolejnych cyklach;
  • codzienne oznaczanie hormonów np. progesteronu, gonadotropin w cyklu, ponieważ są one wydzielane w sposób pulsacyjny;
  • test z metoklopramidem w celu wykrycia tzw. hiperprolaktynemii;
  • obrazowanie układu podwzgórzowo-przysadkowego;
  • test po stosunku;
  • testy alergiczne.

Warto to podkreślić: dodatkowe badania nie przynoszą pacjentom pożytku, nie przybliżają do upragnionego celu – pokonania niepłodności. Wręcz przeciwnie: pochłaniają czas i energię, oddalając np. podjęcie decyzji o zastosowaniu metody in vitro i realne zwiększenie swoich szans na rodzicielstwo.

Procedury diagnostyczne:

  • ocena jajeczkowania (oznaczanie stężenia progesteronu na 7 dni przed miesiączką, ocena rezerwy jajnikowej, ultrasonograficzne monitorowanie cyklu);
  • ocena nasienia partnera w badaniu seminologicznym (badania bezpłatne w wielu ośrodkach w kraju, np. w Zakładzie Biologii i Patologii Rozrodu Człowieka PAN w Białymstoku);
  • cena anatomii narządu rodnego kobiety (badanie kliniczne, USG, laparoskopia, histeroskopia) i męskiego układu rozrodczego;
  • badania genetyczne – u wybranych par.

Artykuł pochodzi z archiwalnego numeru magazynu Chcemy Być Rodzicami (nr 16, lipiec-sierpień 2016 r.)

Dostęp dla wszystkich

Wolny dostęp

Ten materiał dostępny jest dla wszystkich czytelników Chcemy Być Rodzicami. Ale możesz otrzymać więcej posiadając Kontro Premium!

Ekspert

Prof. dr hab. Sławomir Wołczyński i Izabella Sobiech

Sławomir Wołczyński: Kierownik Kliniki Rozrodczości i Endokrynologii Ginekologicznej Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku. Pomysłodawca i koordynator medyczny klastra Ogólnopolskie Centrum Badania, Edukacji i Monitorowania Problemów Płodności. Członek zespołu, który doprowadził do pierwszego w Polsce udanego zapłodnienia in vitro. Przedmiotem szczególnego zainteresowania prof. Wołczyńskiego jest endokrynologia ginekologiczna.

Izabela Sobiech: Współtwórca, a obecnie Dyrektor Zarządzający Ogólnopolskiego Centrum Badania, Edukacji i Monitorowania Problemów Płodności.

Autor

Chcemy Być Rodzicami

Jedyny magazyn poradnikowy dla starających się o dziecko. Starania naturalne, inseminacja, in vitro, adopcja.