Przejdź do treści

Dlaczego dziecko płacze? O sposobie komunikowania się naszych dzieci

Bardzo ważne jest, abyśmy reagowali na płacz naszego dziecka – fot. 123rf

Noworodki oraz niemowlęta komunikują się ze swoimi rodzicami poprzez płacz. Co chcą im powiedzieć?

Wyrażają w ten sposób niezaspokojone potrzeby. Komunikują rodzicom, że czegoś im brakuje lub coś im nie odpowiada. Najczęściej powodem płaczu dziecka jest głód, zmęczenie, temperatura w której przebywa, głośne otoczenie w którym się znajduje, dyskomfort związany z bólem (kolki, ząbkowanie) lub nieprzyjemne odczucie związane z mokrą pieluszką. Płacz może również wiązać się z silną potrzebą bliskości jakiej potrzebuje nasze dziecko.

Płacz to bardzo ważny oraz wyraźny komunikat, który wzbudza w rodzicach reakcję. Dziecko poprzez płacz pokazuje osobom dorosłym, że czegoś potrzebuje, prosi o pomoc. Mały człowiek, nie zna jeszcze mowy, nie potrafi słowami określić co jest mu potrzebne lub co mu nie odpowiada. Płacz jest całkowicie normalną oraz wskazaną formą porozumiewania się. Każde dziecko płacze, dzięki czemu egzekwuje swoje prawa i zaznacza swoje potrzeby. Płacz dziecka wywołuje w rodzicach pewien dyskomfort, ale jednocześnie prowadzi do podjęcia działania.

Poglądy oraz podejścia jak się zachowywać, gdy nasze dziecko płacze:

W dostępnych źródłach możemy znaleźć różne informacje, które podpowiadają nam jak „właściwie” reagować na płacz naszego dziecka. Poglądy na ten temat są odmienne. Zwolennicy metody cry in out uważają, że dzieci powinny swobodnie móc się wypłakać, a rodzice w tym czasie nie mogą reagować. Nie wskazane jest zbliżanie się ani uspokajanie dziecka. Zasady narzucają rodzicom, aby zostawili płaczące dziecko samo. Jak twierdzą niektórzy eksperci dzięki tej metodzie, dziecko uczy się kontrolować swoje emocje.

Ale czy na pewno tak jest?

Powinniśmy wiedzieć, że brak odpowiedniej reakcji rodziców na płacz dziecka powoduje u maluszka podwyższenie hormonu stresu (kortyzolu). Długotrwałe przeżywanie przez dziecko stresu doprowadza do odczuwania silnego lęku. Tego typu reakcje mogą skutkować negatywnie na jego funkcjonowanie w sferach emocjonalnych, poznawczych i społecznych w przyszłym życiu. Reagowanie dorosłych na płacz jest wskazówką dla dziecka, że opiekun dostrzega jego komunikat płynący z ciała. Jeśli natomiast dziecko zauważa, że płacz nie wpływa na reakcję rodzica odczuwa porzucenie. Uczy się przez to, że jego potrzeby nie są zaspokojone, a jakakolwiek komunikacja i zachowanie maluszka nie mają sensu. Brak reakcji osoby dorosłej nie buduje w naszym dziecku poczucia bezpieczeństwa, bliskości i autonomii. Tworzy natomiast przekonanie, mówiące nie jestem ważny, a moje potrzeby nie są respektowane.

Reasumując:

Bardzo ważne jest, abyśmy reagowali na płacz naszego dziecka. Komunikat w formie płaczu podpowiada nam, co na daną chwilę jest potrzebne maluszkowi. Budowanie bezpiecznej relacji z dzieckiem powinno być dla nas priorytetem. Styl więzi między opiekunem a dzieckiem tworzy się od pierwszych chwil po narodzinach. Odpowiednie zaspokajanie potrzeb emocjonalnych oraz fizycznych pomaga nam w tworzeniu zdrowych relacji.

Łzy uporu i kaprysu – to łzy niemocy i buntu, rozpaczliwy wysiłek protestu, wołanie o pomoc, skarga na niedbałą opiekę, świadectwo, że nierozumnie krępują i zmuszają, objaw złego samopoczucia, a zawsze cierpienie.                                                      Janusz Korczak         

Autorka: Aleksandra Nosarzewska

Dostęp dla wszystkich

Wolny dostęp

Ten materiał dostępny jest dla wszystkich czytelników Chcemy Być Rodzicami. Ale możesz otrzymać więcej posiadając Kontro Premium!
Autor

Chcemy Być Rodzicami

Jedyny magazyn poradnikowy dla starających się o dziecko. Starania naturalne, inseminacja, in vitro, adopcja.