Przejdź do treści

Czy adopcja zawsze jest najlepszym rozwiązaniem dla dziecka?

Nadrzędnym, jedynym i niepodważalnym celem adopcji zapisanym w ustawie jest dobro dziecka. To oznacza, że każdorazowo sąd, orzekając adopcję, powinien kierować się aktualną sytuacją danego dziecka i z tej pozycji oceniać, gdzie to dobro będzie mu najlepiej zagwarantowane. Czy mogą być sytuacje, w których adopcja wcale nie jest najlepszym rozwiązaniem?

Ostatnio internet obiegła sprawa 7 letniego Michałka. Od 3 lat chłopczyk przebywa w rodzinie zastępczej. Jego rodzice w końcu zostali pozbawieni praw rodzicielskich, a starsza, dorosła siostra nie jest zdolna do wychowywania brata. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, opiekunowie prawni, w tym wypadku są nimi rodzice zastępczy, są zobowiązani zgłosić uwolnione prawnie dziecko do ośrodka adopcyjnego. Tak też zrobili i chłopiec otrzymał kwalifikację do adopcji. Nikt jednak się nim nie zainteresował. Zgodnie z procedurą, po tym, gdy lokalny ośrodek nie znajduje rodziców gotowych adoptować dziecko, jego dane trafiają do Bazy Centralnej. Oznacza to, że rodzice powinni być poszukiwani wśród kandydatów w całej Polsce. Czy faktycznie tak jest? Czy dokumentacja trafiła do wszystkich ośrodków? Czy w każdym z nich ktoś pochylił się nad dokumentacją Michałka i zweryfikował swoich kandydatów na rodziców adopcyjnych pod kątem jego adopcji? Nie wiadomo. Ale nie to jest tutaj ważne. Dalej procedura mówi, że jeśli dziecko w okresie 55 dni nie zostaje adoptowane, ośrodek centralny dokonuje kwalifikacji do adopcji międzynarodowej.

CHaBeR News

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Wydaje się, że to idealny scenariusz. Nic nie stanie na przeszkodzie, żeby dziecko, nawet jeśli nie w Polsce, to jednak znalazło swoją nową rodzinę. Ale czy to jest zawsze dobre rozwiązanie? Wrócę do sytuacji Michałka. Polskie 7-letnie dziecko, rozumiejące bardzo dobrze swoją sytuację życiową, ze zdiagnozowanym zespołem FAS i opinią psychologa o konieczności zapewnienia stabilności emocjonalnej, zostaje przekazane do adopcji zagranicznej starszej rodzinie, która nie zna języka polskiego i nie potrafi porozumieć się z chłopcem. Chłopiec jest przez ośrodek adopcyjny skierowany na pobyt czasowy z kandydatami z zagranicy (na terenie Polski), początkowo na 2 tygodnie, potem na kolejne 2.

Michał wyraźnie mówi, że nie chce tej rodziny, nic nie rozumie z tego, co mówią, i nie czuje się z nimi bezpiecznie. Gdy przyjeżdżają po niego, Michał ma łzy w oczach. Czy w całej tej dramatycznej sytuacji nie chodzi o to, by nowi rodzice spodobali się Michałowi, by chciał z nimi być, by nie czuł się kolejny raz zdradzony? Moją wątpliwość budzi też, czy osoby mające ponad 50 lat, są w stanie zapewnić odpowiednie wychowanie dziecku, z którym dzieli je bariera językowa – to słowa pani Urszuli, aktualnej opiekunki prawnej, która od 3 lat jako rodzic zastępczy buduje więź z chłopcem i stara się stworzyć mu stabilne rodzinne środowisko.

W opinii Magdy Bodziony, terapeuty dziecięcego i doświadczonej mamy adopcyjnej „przygotowanie dziecka do adopcji to bardzo delikatny proces, w którym to przede wszystkim dziecko musi być gotowe do zmiany swojego otoczenia. Nie można tu mówić o ‚wygaszaniu więzi’ a raczej o przygotowaniu dziecka do zmiany. Trzeba pamiętać, że dziecko przechodząc do swojej nowej rodziny tak czy inaczej zabiera ze sobą bagaż. Bardzo ważna jest rola osób z otoczenia dziecka w procesie adopcyjnym i krąg ten nie ogranicza się jedynie do pracowników ośrodków, sądu oraz kandydatów na rodzinę adopcyjną – jest to również i jego dotychczasowa rodzina, obecni opiekunowie, nauczyciele, koledzy itd.” – zwraca uwagę Bodziony.

„Klimat w jakim przeprowadzana jest adopcja rzutuje potem na cale lata w nowej rodzinie, zaś bagaż, z którym wyrusza, stanie się jego ciężarem bądź zasobem, z którego zarówno samo dziecko jaki i jego rodzina będą mogli czerpać.

Warto poświęcić na ten proces sporo czasu, odpowiednio go zaplanować, tak by dziecko miało możliwość domknięcia swoich dotychczasowych doświadczeń i chociażby zwykłego pożegnania, by móc wyruszyć w nową podróż. Adopcja to bardzo ciężkie doświadczenie dla dziecka, czemu więc nie dać mu wsparcia na starcie tak, by w nieco łagodniejszy sposób mogło przejść traumę rozstania? Tu nic nie może dziać się nagle i bez uprzedzenia.” – podkreśla Bodziony.

Artykuł 21 Konwencji o prawach dziecka – „Strony uznające i/lub dopuszczające system adopcji zapewnią, aby dobro dziecka było celem najwyższym, i będą: […] traktować adopcję związaną z przeniesieniem dziecka do innego kraju jako zastępczy środek opieki nad dzieckiem, jeżeli nie może być ono umieszczone w rodzinie zastępczej lub adopcyjnej albo nie można mu zapewnić w żaden inny odpowiedni sposób opieki w kraju jego pochodzenia.” Zatem zgodnie z tym zapisem adopcja, szczególnie adopcja zagraniczna, nie powinna być traktowana z założenia jako lepsza forma opieki niż rodzina zastępcza.

Z osobistego doświadczenia znam dobrze siłę więzi dziecka z jego biologicznymi korzeniami, silną potrzebę odnalezienia swojej wartości poprzez źródła swojej tożsamości. Wiem, że idealizowanie rodzin adopcyjnych nie jest właściwe. Chociaż wydaje się, że rodzina adopcyjna jest wymarzona i może zapewnić dziecku największy dostatek, dziedziczenie, no i przede wszystkim kochających i będących na wyłączność mamę i tatę, to jednak warto pamiętać o innych sytuacjach. Adopcja w znakomitej większości jest zapewne najlepszą formą opieki, a adopcje zagraniczne często są jedyną szansą na normalne i godne życie dla najbardziej chorych dzieci. Jednak dla niektórych dzieci adopcja może być kolejnym traumatycznym przeżyciem, kolejnym zawodem jakiego doświadczają ze strony dorosłych, kolejnym opuszczeniem, stratą.

„Nasze prawo zauważyło, że najlepszą formą opieki jest taka forma, która jest najlepsza dla dziecka. Sytuacja każdego dziecka jest inna i przede wszystkim od tej strony powinno dobierać się dziecku formę opieki, jeśli już taka konieczność musi zajść. Dla dziecka, które ma trudności adaptacyjne, wykazuje trudności w nawiązywaniu relacji czy jest po aktach przemocy kolejna zmiana rodziny i formy opieki bez odpowiedniego przygotowania drugiej strony może wiązać się z załamaniem zasobów dziecka i odbijać się na jego psychice przez kolejne lata.” – wyjaśnia Magda Bodziony.

W Ośrodku Adopcyjnym TPD w Warszawie, jednym z trzech w Polsce, który prowadzi adopcje zagraniczne, wisi ogromna tablica ze zdjęciami udanych adopcji zagranicznych. Dowiaduję się, że zagraniczne ośrodki partnerskie, z którymi współpracuje polski ośrodek przy procedurze przysposobienia dziecka przez zagranicznych rodziców, mają obowiązek w ramach zawartej umowy raportować corocznie do ukończenia przez adoptowane dziecko 18 lat. Raport zawiera informacje, co się dzieje w rodzinie adopcyjnej, jak dziecko lub dzieci aklimatyzują się i jak rozwijają. Okazuje się, że polski ośrodek może zadecydować o rozwiązaniu takiej umowy, jeśli partner zagraniczny (czyli instytucja w danym kraju taka jak nasz ośrodek) nie wywiązuje się z zapisów umowy, np. z takiego raportowania. „Nasz ośrodek aktualnie nie współpracuje z Belgią.” – informuje mnie Izabela Rutkowksa, psycholog, wieloletni pracownik Ośrodka Adopcyjnego TPD. „To jest niesamowite wrażenie, gdy po jakimś czasie, mając kontakt z dziećmi przysposobionymi przez zagraniczne rodziny, widzę jak rozkwitły, jak nadrobiły swoje fizyczne i intelektualne dysfunkcje. A najciekawsze jest to, że bardzo często dzieci, które nie radziły sobie z językiem polskim, były słabe w nauce, po kilku miesiącach biegle mówią w języku swoich adopcyjnych rodziców.” – dodaje pani Iza.

Nie znam zakończenia historii 7-letniego Michała, jeszcze trwają rozprawy, zbierane są opinie. Nie wiem, czy adopcja zagraniczna w tym przypadku jest korzystna, czy nie. Wierzę, że dobro dziecka zostanie tutaj zabezpieczone w najlepszy możliwy sposób. Jednak ta historia pozwala w jeszcze szerszym świetle zobaczyć, jak ważna jest rola dorosłych, którzy odpowiadają za los dziecka; sędziów, pracowników ośrodków adopcyjnych, kuratorów, urzędników opieki społecznej, opiekunów prawnych, rodziców, krewnych. Każdy chce wykonać swoją pracę dobrze, każdy wie, że czas w przypadku dziecka jest nieubłagany i należy podejmować szybkie decyzje. Ale czy zawsze jest w tym wystarczająco dużo uwagi przeznaczonej na poznanie pełnej, autentycznej, indywidualnej sytuacji tego konkretnego dziecka? Rodzice zastępczy, którzy często przygotowują dzieci do adopcji, nawet te maleńkie, wiedzą jak bardzo delikatny i jednocześnie ważny jest to proces. Możecie o tym szczegółowo przeczytać w nr 13 naszego magazynu (do kupienia tutaj). Ostatnio rozmawiałam też na ten temat w dwugodzinnej audycji radiowej (do wysłuchania tutaj).

Nie jest łatwo być rodzicem. Bez względu na przymiotnik jaki do tego słowa dodamy. Ale szczególnie trudno jest być dorosłym, który musi decydować o dalszych losach dzieci, pozostających bez opieki biologicznych rodziców.

 

————————————————
Magdalena Modlibowska – szefowa działu Adopcja w magazynie Chcemy Być Rodzicami, aktywistka w środowisku adopcyjnym, autorka książki „Odczarować adopcję”, „Księga Adoptowanego Dziecka”, współautorka książki „Jak tu począć”, autorka wielu artykułów adopcyjnych, menadżer, coach zdrowia, prezes Fundacji „Po adopcji”, wiceprezes Stowarzyszenia „Dobrze Urodzeni”. Prywatnie mama trójki dzieci.

Magdalena Modlibowska

Chcemy Być Rodzicami

Jedyny magazyn poradnikowy dla starających się o dziecko. Starania naturalne, inseminacja, in vitro, adopcja.

Adopcja dzieci przez pary jednopłciowe – widzowie TVP bardziej liberalni, niż sądzono?

Adopcja dzieci przez pary jednopłciowe - widzowie TVP bardziej liberalni, niż sądzono
fot.Pixabay

“Czy akceptujesz możliwość adopcji dzieci przez pary homoseksualne?” – brzmiało pytanie  zadane widzom przez dziennikarzy TVP. Wyniki sondy przerosły oczekiwania jej twórców, po czym zostały… usunięte.

CHaBeR News

https://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Zobacz też: Adopcja po polsku – raport NIK

Sonda TVP

Dziennikarze z programu TVP Strefa Starcia zadali na Twitterze pytanie: Czy akceptujesz możliwość adopcji dzieci przez pary homoseksualne?. Wyniki sondy miały zostać przedstawione o 21:50 na antenie TVP Info. I pewnie by się tak stało, gdyby, zgodnie z oczekiwaniami twórców, widzowie głosowali bardziej po linii światopoglądowej publicznej telewizji.

tvp sonda adopcja dzieci przez pary homoseksualne

fot. NaTematZobacz też: Anna Kalczyńska popiera adopcję dzieci przez pary homoseksualne

Czy głosujący zostali przekupieni?

Sonda zniknęła z Twittera Strefy Starcia przed zakończeniem głosowania. Zamiast niej na oficjalnym kanale programu TVP pojawiło się oświadczenie:

W związku z uzyskanymi konkretnymi informacjami o kupowaniu głosów, czujemy się w obowiązku ostatnią sondę zamknąć. Szanujemy głosy WIDZÓW, dlatego jest dla nas niezmiernie ważne, żeby wynik sondy odzwierciedlał ICH punkt widzenia, a nie wykupionych farm anonimowych trolli.

Skąd pomysł, że nie głosowali prawdziwi widzowie telewizji publicznej? Czy TVP posiada dowody na to, że wyniki zostały zafałszowane?  Tego nie wiemy. Wiemy natomiast, że sonda została usunięta z oficjalnego Twittera Strefy Starcia. I nie potrafimy patrzeć na to inaczej, niż jako na ukrywanie niewygodnych faktów. 

Zdaniem internautów, dziennikarze nie spodziewali się, że sonda poniesie się w Internecie do grup osób o innym niż forsowany przez TVP światopoglądzie.

Jednak w Internecie nic nie ginie. Zanim administratorzy Twittera Strefy Starcia usunęli sondę, użytkownicy zdążyli zrobić screenshoty i puścić wyniki w świat.

E-wydanie Magazynu Chcemy Być Rodzicami znajdziesz tutaj. 

Chcemy Być Rodzicami

Jedyny magazyn poradnikowy dla starających się o dziecko. Starania naturalne, inseminacja, in vitro, adopcja.

Gdy najmłodsi odchodzą – rola hospicjum dla dzieci

Fundacja Gajusz udziela wsparcia nieuleczalnie chorym dzieciom i ich rodzinom oraz dzieciom, które zaraz po urodzeniu zostały oddane przez rodziców do okna życia lub pozostawione w szpitalu. Kampania „Zmierzch” informuje o wyjątkowości opieki w hospicjach dziecięcych.

CHaBeR News

https://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Wsparcie 24/7

Fundacja Gajusz prowadzi hospicjum dla nieuleczalnie chorych dzieci. Lekarze, pielęgniarki i wolontariusze Fundacji towarzyszą dzieciom i ich rodzinom w tym najtrudniejszym dla nich momencie życia, wspierają ich w trakcie choroby i śmierci dziecka.

Hospicjum działa w trzech trybach: domowym, stacjonarnym i perinatalnym. Stan zdrowia części dzieci umożliwia im przebywanie w rodzinnym domu. W takich sytuacjach wystarczajacym rozwiązaniem jest pomoc dochodząca. Lekarze, pielegniarki i wolontariusze Fundacji zjawiają się na telefon w domu malucha, by udzielić mu fachowej pomocy. Jeśli stan dziecka jest ciężki,  mimo to dziecko pozostaje w domu, pracownicy i wolontariusze Fundacji spędzają czas w domu dziecka i wspierają je nieprzerwanie tak długo, jak to konieczne.

W hospicjum stacjonarnym Fundacji Gajusz mieszka kilkanaścioro dzieci. Każde z nich wymaga specjalistycznej opieki medycznej, ale także czułości i bliskości. Dlatego opiekunki, pielęgniarki, lekarze i wolontariusze dbają, by miały wszystko, czego potrzebują. Jak  przyznają same pielegniarki i opiekunki: nigdy nie wiadomo, ile wspólnego czasu im zostało. Ale robią wszystko, by wspólnie z małymi pacjentami przejść przez najtrudniejsze chwile.

Kiedy dzień urodzin to dzień śmierci

Opieka hospicyjna perinatalna zaczyna się, kiedy chory maluch jest jeszcze w brzuchu mamy. Są to przypadki, w których w trakcie ciąży rozpoznano tak zwaną wadę letalną, a matka zdecydowała się donosić ciążę. Kiedy wiadomo, że dziecko nie przeżyje porodu lub umrze niedługo po przyjściu na świat i nie ma możliwości zastosowania skutecznego leczenia, lekarze, pielęgniarki, wolontariusze i psycholodzy towarzyszą rodzicom. Są z nimi od momentu diagnozy do końca ciąży i w trakcie porodu. Jeśli dziecko przeżyje, zostaje objęte całodobową opieką hospicjum domowego lub stacjonarnego.

Do tej grupy wad genetycznych należą na przykład nieprawi­dłowości chromosomowe np. trisomia 13 (zespół Patau), trisomia 18 (zespół Edwardsa), zespoły wad wrodzonych, wady wrodzone poszczególnych na­rządów lub układów, np. agenezja ne­rek, czy bezczaszkowie.

Kampania “Zmierzch” 

Właśnie o dzieciach, które umierają chwilę po urodzeniu opowiada film zrealizowany przez Fundację Gajusz w ramach kampanii. Kampania “Zmierzch” informuje o wyjątkowości opieki w hospicjach dziecięcych. Zaprosiliśmy do udziału w niej niezwykłych ochotników, którzy odczytali poruszający list mamy żegnającej nowo narodzone dziecko – piszą twórcy kampanii. Podkreślają, że skierowanie do hospicjum nie zawsze oznacza, że dzieci szybko nas opuszczą. Niektórzy podopieczni korzystają z pomocy hospicjum przez wiele miesięcy, a nawet lat. Pracownicy hospicjom mówią, że zdarzają się też cuda – niektóre dzieci udaje się wyleczyć i zostają wypisane do domu. Głosem kampanii jest Grzegorz Turnau. Jego utwór pt. „Zmierzch” stał się motywem przewodnim akcji.

Kiedy rodzina dowiaduje się, że ich maleństwo jest nieuleczalnie chore, razem przechodzimy przez zmierzch. By rozproszyć zmrok, trzeba mieć przynajmniej świeczkę. W naszym przypadku to wiedza i doświadczenie oraz profesjonalny ekwipunek, tj. leki oraz sprzęt medyczny. Ciemność będzie bolesna i przerażająca, ale światło pozwoli ją odrobinę rozjaśnić, by ostrożnie stawiać kroki w kierunku poranka   czytamy na stronie kampanii “Zmierzch”.

Pomoc psychoonkologiczna

Fundacja Gajusz zapewnia też pomoc psychologiczną dla dzieci chorujących na nowotwory i ich rodzin. Codziennie zespół psychologów pojawia się na oddziale onkologicznym łódzkiego szpitala dziecięcego, gdzie pomaga dzieciom i ich rodzinom we wszystkich szczególnie trudnych momentach: wspiera lekarzy w trakcie przekazywania diagnozy, spędza czas z rodzicami i pomaga im rozmawiać z dzieckiem o chorobie, udziela wsparcia w trakcie nawrotu choroby lub pogorszenia się stanu zdrowia dziecka.

Tuli Luli

Tuli Luli to ośrodek preadopcyjny Fundacji Gajusz. Trafiają tu niemowlęta, którymi nie mogą lub nie chcą zajmować się ich biologiczni rodzice. Pozostają z pracownikami Fundacji i wolontariuszami do momentu znalezienia rodziny adopcyjnej. Dzieci czują się w Tuli Luli jak w domu – śpią w sypialniach, o których wystrój zadbali projektanci. Żadne dziecko ani przez chwilę nie czuje się samotne, każdy podopieczny Fundacji ma swojego opiekuna i wolontariuszy, chętnych do tulenia, przewijania i zabaw. W razie potrzeby, na przykład w przypadku wcześniaków, dziećmi zajmuje się również fizjoterapeuta i logopeda.

Wychowawców i podopiecznych ośrodka Tuli Luli poznasz oglądając [WIDEO].

By wesprzeć działania Fundacji Gajusz i pomóc dzieciom można: Przekazać 1% podatku na rzecz Fundacji, Wpłacić darowiznę, Zostać wolontariuszką/wolontariuszem Fundacji [klik]

Chcemy Być Rodzicami

Jedyny magazyn poradnikowy dla starających się o dziecko. Starania naturalne, inseminacja, in vitro, adopcja.

„Dlaczego nie chcecie mieć dziecka?” – powieść o niepłodności jako forma terapii

Dlaczego nie chcecie mieć dziecka?

Anita Miller w książce “Dlaczego nie chcecie mieć dziecka” opisuje trudną drogę do rodzicielstwa Ani i Jacka. Zaczęli od zakochania, pełni szczęścia i pewności, że chcą założyć rodzinę. Później pojawiła się diagnoza, klinika leczenia niepłodności, depresja Ani, dni przeleżane w łóżku i przepłakane noce. Był gabinet psychiatryczny, “dobre rady” bliskich, nietaktowne pytania dalszych, ból, strach i samotność. Swoje szczęście znaleźli zupełnie gdzie indziej, niż się spodziewali. Zagościło w ich życiu po telefonie z ośrodka adopcyjnego.

CHaBeR News

https://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Zobacz też: Gdy wygrała walkę z niepłodnością postanowiła zostać… dawczynią macicy!

Opowieść o staraczce

Książka Anity Miller to portret kobiety, która zatraciła się w swoim pragnieniu bycia matką. Autorka szczerze i bez przesadnego owijania w bawałnę relacjonuje myśli, emocje i doświadczenia bohaterki, tak bardzo autentyczne, prawdopodobne i powszechne wśród kobiet leczących się z powodu niepłodności.

Ania – staraczka z powieści Miller, to młoda, realizująca się zawodowo kobieta, na którą diagnoza “endometrioza” spada jak grom z jasnego nieba. Niepłodność i słabe rokowania leczenia, cztery nieudane próby zapłodnienia in vitro kończą się depresją, myślami samobójczymi i wycofaniem z życia. W pewnym momencie, powodowana poczuciem winy i bezradnością, Ania chce nawet rozstać się ze swoim partnerem, by nie rujnować jego szans na bycie ojcem i szczęśliwe życie.

Zobacz też: Jak rozmawiać z dzieckiem o in vitro i niepłodności?

Olśnienie

Bohaterka Anity Miller tak silnie skupia się na swoim celu – zajściu w ciążę, że traci z oczu swoje pasje i inne niż macierzyństwo życiowe cele. Na przemian odzyskuje i traci nadzieję, załamuje się i staje do walki, leczenie niepłodności pochłania całą jej energię.

Któregoś dnia przychodzi do niej olśnienie, wyzwalająca myśl: “Ja wcale nie chcę być w ciąży, ja chcę mieć dziecko! Mogę adoptować dziecko!”.  

Zobacz też: Wsparcie po poronieniu – powstały dedykowane kartki okolicznościowe

Literatura terapeutyczna

Dla kobiet leczących niepłodność powieść “Dlaczego nie chcecie mieć dziecka?” może działać teraputycznie. Pozwala obserwować procesy wewnętrzne bohaterki, daje przestrzeń na porównanie ich ze swoimi własnymi przeżyciami, refleksję nad tym, co przeżywamy. Czytanie o podobnych do naszych perypetiach życiowych bohaterki pozwala nam dostrzec, na które doświadczenia mogłybyśmy spojrzeć inaczej, daje możliwość zobaczenia ich niejako z boku.

To może być doskonały punkt wyjścia do pracy nad trudnymi emocjami i pierwszy krok do odzyskania spokoju. I, co bardzo ważne, zobaczenia, że to, co przeżywamy jest też udziałem  innych kobiet, jest całkowicie normalna i adekwatną reakcją na trudną sytuację.

Nie chodzi o to, żeby koniecznie – tak, jak bohaterka – szukać szczęścia w adopcji. Raczej o to, by spokojnie przyjrzeć się jej i swoim własnym przeżyciom i wyciągnąć z tej refleksji wnioski dla siebie.

Dla osób, które nie mają doświadczenia niepłodności, ale mają bliskie osoby, które starają się o dziecko lub pracują z takimi osobami, książka Miller to szansa na lepsze wczucie się w stan umysłowy osoby w tym położeniu. A to może pociągać za sobą lepsze zrozumienie tej osoby oraz efektywniejszą komunikację i wsparcie.

E-wydanie magazynu Chcemy Być Rodzicami znajdziesz tutaj. 

Olga Plesińska

Bioetyk, dziennikarka. W wolnym czasie dużo czyta, najchętniej z kotem na kolanach, jeździ na wrotkach i fotografuje.

10 kroków do adopcji

10 kroków do adopcji
fot.Pixabay

Każda para, która decyduje się zostać rodziną adopcyjną dla dziecka, musi przejść przez dość złożoną procedurę adopcyjną. Można ją zaprezentować w 10 krokach. Zobaczcie.

CHaBeR News

https://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Zobacz też: „To jest jak hazard”. Rozmowa o in vitro, adopcji i macierzyństwie z Izą, autorką „Krótkiego Bloga”

1. Decyzja

Jeśli adopcja jest wybraną przez Was formą rodzicielstwa i podejmujecie decyzję, że chcecie się o nią starać, pierwszą rzeczą, którą musicie zrobić jest telefon do wybranego ośrodka adopcyjnego. W trakcie rozmowy umówicie się na pierwsze spotkanie w ośrodku.

2. Pierwsza wizyta

Na pierwszym spotkaniu w ośrodku dowiecie się jak w tej konkretnej placówce przebiega procedura adopcyjna, jakie dokumenty musicie zebrać, jakie są terminy kolejnych spotkań i szkoleń. Będziecie pytani jaka jest Wasza motywacja, by adoptować dziecko i jak przebiegały Wasze dotychczasowe starania o powiększenie rodziny.

3. Cykl spotkań

W trakcie spotkań z psychologiem będziecie mieć szansę przedstawić się jako rodzina. Zostaniecie przebadani testami psychologicznymi i wypytani o wiele szczegółów Waszego życia. Ale bez obaw, to wszystko ma służyć dobru Waszemu i dziecka. Ilość i częstotliwość spotkań ustalana jest indywidualnie.

4. Szkolenie

Po otrzymaniu wstępnej kwalifikacji zapiszecie się na kurs dla przyszłych rodziców adopcyjnych. Po jego ukończeniu otrzymacie zaświadczenie, które musi znaleźć się w załączniku do wniosku o adopcję. W ramach szkolenia przeprowadzane są warsztaty wzmacniające motywację przyszłych rodziców. Zapoznacie się z elementami prawa rodzinnego, podstawami wiedzy o zdrowiu dziecka i problemami dotyczącymi rozwoju dziecka wychowywanego poza rodziną biologiczną.

5. Kwalifikacja

Zespół ośrodka adopcyjnego przeanalizuje Waszą kandydaturę i wyda decyzję, o której zostaniecie poinformowani. Zespół weźmie pod uwagę Wasze predyspozycje, by być rodzicami adopcyjnymi, oczekiwania i motywacje.

Zobacz też: Adopcja po polsku – raport NIK

6. Oczekiwanie

To czas, kiedy już wiecie, że trafi do Was dziecko, jest to tylko kwestią czasu. Oczekiwanie na telefon z ośrodka adopcyjnego może trwać od 6 miesięcy do 3 lat.

7. Telefon

Paradoksalnie, najbardziej wyczekiwany telefon często jest największą niespodzianką. Tyle razy myśleliście, że to już, zaraz, nic się a działa, a nagle…jest! Czeka na Was dziecko i możecie jechać do ośrodka zapoznać się z jego/jej kartą.

8. Pierwsze spotkanie

W końcu idziecie zobaczyć się z dzieckiem, które być może trafi do Waszego domu i stanie się częścią Waszej rodziny. W zależności od tego, gdzie przebywa obecnie dziecko, przebieg spotkania będzie nieco inny. Dziecko może być w szpitalu, domu dziecka, rodzinie zastępczej. Najlepszą rzeczą, jaką możecie zrobić, to zachować spokój. Pamiętajcie, jesteście dla dziecka całkowicie obcymi ludźmi, może zareagować różnie i to jest całkowicie normalne i w porządku.

9. Preadopcja

Po zapadnięciu decyzji o adopcji tego konkretnego dziecka możecie ubiegać się w sądzie preadopcję – sprawowanie opieki nad dzieckiem w swoim miejscu zamieszkania. Nabywacie wówczas prawo do urlopu macierzyńskiego lub ojcowskiego.

10. Adopcja

Po rozprawie adopcyjnej w sądzie rodzinnym staniecie się rodzicami w świetle prawa. 21 dni po rozprawie  postanowienie sądu nabiera mocy.

E-wydanie Magazynu Chcemy Być Rodzicami znajdziesz tutaj.

Chcemy Być Rodzicami

Jedyny magazyn poradnikowy dla starających się o dziecko. Starania naturalne, inseminacja, in vitro, adopcja.