Przejdź do treści

„Ciąża adopcyjna”, czyli przygotowanie się na przyjęcie dziecka – rozmowa z adopcyjną mamą

"Ciąża adopcyjna", czyli przygotowanie się na przyjęcie dziecka. Rozmowa z Magdą Modlibowską, adopcyjną mamą
fot. Monika Motor

Magda Modlibowska, autorka książki „Odczarować adopcję” i redakcyjna koleżanka, odpowiada na nasze pytania.

 

CHaBeR News

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Jakby opisała pani adopcję osobie, która nie ma o niej żadnego pojęcia, nie wie czym jest?

Adopcja to przyjęcie dziecka do rodziny, tyle tylko, że urodziło się ono w innej rodzinie biologicznej. Tak należy to rozumieć. Dla osób starających się może być to  jedna z opcji zostania rodzicami. Oczywiście nie dla każdego, tylko tych, którzy są zdolni przyjąć dziecko z jego historią. To jest po prostu wejście w rodzicielstwo.

Czy warto mówić o adopcji, szczególnie w debacie publicznej? Co to zmienia dla dzieci i rodziców adopcyjnych?

Zawsze warto mówić o czymś, co jest dobre, pożądane, a mało znane. Natomiast, trzeba osobiście rozsądzić, jaką cenę się płaci. Jeśli patrzymy globalnie na to jak niewiele mówi się o adopcji, na wypowiedzi laików, którzy chętnie mówią, ale tak naprawdę mało wiedzą, to oczywiście warto. Wtedy będzie łatwiej przede wszystkim, tym rodzinom, które  – tak jak moja – są na całe życie związane przymiotnikiem: adopcyjna. Będę miała lepszy odbiór społeczny, będę czuć się lepiej w środowisku, które wie, co to adopcja, niż w tym, które nie wie.

W mediach mainstreamowych pokazuje się jednak adopcję trochę inaczej, np. w ostatniej edycji Top Model brał udział chłopak, który otwarcie powiedział, że jest adoptowany. Jurorzy zareagowali pozytywnie, wzruszyli się. Komentarze widzów były też bardzo empatyczne.

Na pewno odbiór adopcji jest inny, ale obraz – nie wiem. To, że jest coraz więcej mowy na ten temat w mediach czy w ogóle,  na pewno jest bardzo dobre. Zwróćmy jednak uwagę, w jakich kontekstach on pada. Prawidłowe postrzeganie adopcji to zobaczenie w niej rodzicielstwa. Rodzicielstwa, które jest pełne wyzwań, radości, ale rodzicielstwa – a nie bohaterstwa, szczególnej odwagi wzięcia obcego dziecka, wychowania go. To „obce dziecko” bardzo często się pojawia. Jeżeli ludzie będą dobrze wiedzieli, jak definiować adopcję, będą wtedy takie wyznania, o których wspomniałaś, odbierać naturalnie, a nie przez obraz heroicznego altruizmu albo obowiązkowej wdzięczności dziecka wobec adopcyjnych rodziców. Na razie brakuje rzetelnego mówienia o adopcji przez ekspertów i specjalistów. Kobieta planująca zajść w ciążę, ma podręczniki i ulotki, cały sztab marketingowy stoi już gotowy, by jej pomóc. Tego nie ma w przypadku adopcji, zostaje dzwonienie do ośrodka, idzie się na spotkanie i sprawa się kończy.

Zanim podjęła pani decyzję, co pani wiedziała?

Mniej więcej tyle, co wszyscy inni, czyli niewiele więcej (śmiech). Aczkolwiek ja chwilę wcześniej zastanawiałam się nad tym, że w ogóle fajnie by było adoptować dziecko. Wynikało to z chęci posiadania dużej rodziny i myślenia, że nie wszystkie dzieci muszę urodzić. Gdzieś to było, ale nigdy nie wchodziłam w szczegóły, czym adopcja dokładnie jest.

Kiedy pojawiła się myśl „Chcę adoptować dziecko?”

Luźno z mężem rozmawialiśmy na samym początku, że chcemy mieć dużo dzieci. Byliśmy natomiast małżeństwem z dość pokaźnym stażem, całkiem dobrym wyposażeniem, konta i kariery pozaliczane. Zaczęliśmy się zastanawiać, gdzie to główne marzenie. Przeszliśmy wszystkie możliwe badania, ponieważ natura nie dawała odpowiedzi. Wtedy wróciła myśl o adopcji.

Szybko podjęła pani kolejne kroki – ale chyba nie wszyscy tak robią.

Po prostu zaczęłam działać. Tylko to nie jest też dobre dla każdego. Ośrodki adopcyjne dają dużą swobodę, jakieś ramy czasowe i terminy na spotkania, szkolenia, ale jeśli rodzice potrzebują więcej czasu , to  go dostają.

Dlaczego nie brała pani pod uwagę innych możliwości, by zostać mamą – np. in vitro ?

In vitro wydawało mi się za dużą ingerencją w organizm. Jestem umiarkowaną naturalistką i jeśli mój organizm mówi, że on czegoś  nie chce, to robi to  z jakiegoś powodu. Uderzyło mnie jednak, że lekarze gratulowali mi wspaniałego stanu zdrowia, płodności – wszystko miałam idealne. Mój mąż także. Byliśmy tacy idealni. Tak sobie pomyślałam „Ok, teraz, żeby zajść w ciążę, jeśli rozpatrywalibyśmy in vitro, musiałabym zburzyć ten idealny porządek”. Prawdę mówiąc, było mi tego szkoda. Poza tym myślę, że znaczenie ma to, że wcześniej były rozmowy o adopcji – blade, niewyraźne, przy spacerze z psem, ale były zakotwiczone.

Czy konsultowała się pani z rodziną, przyjaciółmi?

Nie w momencie, kiedy podejmowaliśmy decyzję. Moja przyjaciółka, u której zresztą wykonywaliśmy telefony, była jedyną osobą, która wiedziała, że naprawdę zaczynamy działać. Później, kiedy proces był już na zaawansowanym etapie, zorganizowaliśmy kolację dla rodziny i ogłosiliśmy informację o ciąży adopcyjnej.

Fajne określenie!

Adopcja nie jest tym samym, co biologiczne macierzyństwo, ale ma tę samą moc i wartość. Trzeba to podkreślać, że daje szczęście i  również potrzebuje wsparcia.

Jak otoczenie zareagowało na pani decyzję?

Moja mama się popłakała, teściowa zaczęła bić brawo. Pierwsze wrażenie było więc bardzo przyjemne. Potraktowaliśmy to jako ogłoszenie ciąży i myślę, że tak zostało ono odebrane. Nikt poza rodziną nie wiedział o adopcji.

Zastanawiałam się nad kwestią momentu w ośrodku, kiedy określa się swoje preferencje, które trochę kojarzą mi się z zakupem towaru.

To wygląda tak, jakby rodzice szli i mówili: To my poprosimy dziecko takie i takie. Spotkanie mówiące o oczekiwaniach  jest dużo szersze, pozwala sobie uświadomić, czy faktycznie jesteśmy gotowi na przyjęcie jakiegoś dziecka i co musiałoby się zadziać, że je przyjmiemy. Jeśli całe życie marzyliśmy o dziewczynce, to nie mówmy, że wszystko nam jedno. Określenie jest bardzo ważne – ośrodek daje na to dwie szanse. Pierwsze spotkanie , na początku procedury dotyczy preferencji, później po zakończeniu szkolenia rodzice rozszerzają często swoje oczekiwania wobec dziecka.

Jaki jest cel ośrodka?

Przede wszystkim znaleźć rodzinę dla DZIECKA, nigdy odwrotnie.To, że coś mówimy, nie oznacza, że pracownik ośrodka wyjmie katalog, z którego wybierzemy idealne dziecko. Użyłabym prostego przykładu, który może to dobrze uzmysłowić: Jeżeli widzę, że malec intelektualnie nie będzie orłem, to dawanie mu rodziców stawiających na karierę, z oczekiwaniami, że ich dziecko skończy Harvard, będzie krzywdą dla tego dziecka. Natomiast dając mu rodziców, którzy mówią: Nam jest wszystko jedno, byle było szczęśliwe i zdrowe, wtedy zmienia to postać rzeczy. Dziecko musi pasować do obrazka w głowie rodziców. Pracownicy ośrodka powinni jak najlepiej poznać ten obrazek, żeby potem go dobrze dopasować do potrzeb i możliwości dziecka.

Wydaje mi się, że przyszli rodzice próbują jak najlepiej wypaść podczas rozmowy – czy to dobrze?

Najważniejsze jest, by być autentycznym. Jeśli mam naturę osoby dynamicznej, to nie będę udawać flegmatyka, bo taka po prostu jestem. Nie ukrywam, że warto mieć zaufanie do procesu adopcyjnego. W ośrodkach pracują eksperci, którzy wiedzą, jak rozmawiać, żeby wydobyć tę autentyczność. Nie ma szansy, żeby po przejściu przez proces, rodzice byli kompletnie niezidentyfikowani.

A czy kandydaci powinni się bać podejrzliwości, niechęci ze strony pracowników ośrodka?

Ludzie są różni. Nie mogę zagwarantować, że wszyscy są mili i sympatyczni. Komuś będzie odpowiadała pani Ania, a innej osobie pani Kasia. Myślę, że ważne jest, by popatrzeć na to tak, że po prostu chcemy się dogadać i czuć się bezpieczni. Ważne jest też pozytywne nastawienie kandydatów, poszukanie w drugiej osobie partnera do rozmowy. Pamiętajmy, że nie jesteśmy oceniani pod kątem: dobry / zły, ale JAKI.

Poznała pani przeszłość swoich dzieci – nie przerażała pani?

W moją rodzinę jest wpisana jeszcze jedna para rodziców, koniec kropka. Oczywiście, byłam przerażona, ale przyjęłam dzieci z dobrodziejstwem inwentarza. To kwestia bezwarunkowej miłości wobec dziecka. Tylko kiedy jestem w ciąży, kocham je już od iskierki, którą sama wzbudziłam.  A w adopcji  muszę pokochać bezwarunkowo ze wszystkim tym, co było wcześniej. Rozszerzam uczucie na historię dziecka. Jeżeli jesteśmy gotowi to zrobić, wtedy są większe szanse, że adopcja będzie szczęśliwa.

Karolina Błaszkiewicz

dziennikarka. Związana z magazynem Chcemy Być Rodzicami i z natemat.pl

„Dlaczego nie chcecie mieć dziecka?” – powieść, która działa terapeutycznie

dlaczego nie chcecie mieć dziecka?

Anita Miller w książce “Dlaczego nie chcecie mieć dziecka” opisuje trudną drogę do rodzicielstwa Ani i Jacka. Zaczęli od zakochania, pełni szczęścia i pewności, że chcą założyć rodzinę. Później pojawiła się diagnoza, klinika leczenia niepłodności, depresja Ani, dni przeleżane w łóżku i przepłakane noce. Był gabinet psychiatryczny, “dobre rady” bliskich, nietaktowne pytania dalszych, ból, strach i samotność. Swoje szczęście znaleźli zupełnie gdzie indziej, niż się spodziewali. Zagościło w ich życiu po telefonie z ośrodka adopcyjnego.

CHaBeR News

https://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Zobacz też: Gdy wygrała walkę z niepłodnością postanowiła zostać… dawczynią macicy!

Opowieść o „staraczce”

Książka Anity Miller to portret kobiety, która zatraciła się w swoim pragnieniu bycia matką. Autorka szczerze i bez przesadnego owijania w bawałnę relacjonuje myśli, emocje i doświadczenia bohaterki, tak bardzo autentyczne, prawdopodobne i powszechne wśród kobiet leczących się z powodu niepłodności.

Ania – staraczka z powieści Miller, to młoda, realizująca się zawodowo kobieta, na którą diagnoza “endometrioza” spada jak grom z jasnego nieba. Niepłodność i słabe rokowania leczenia, cztery nieudane próby zapłodnienia in vitro kończą się depresją, myślami samobójczymi i wycofaniem z życia. W pewnym momencie, powodowana poczuciem winy i bezradnością, Ania chce nawet rozstać się ze swoim partnerem, by nie rujnować jego szans na bycie ojcem i szczęśliwe życie.

Zobacz też: Jak rozmawiać z dzieckiem o in vitro i niepłodności?

Olśnienie

Bohaterka Anity Miller tak silnie skupia się na swoim celu – zajściu w ciążę, że traci z oczu swoje pasje i inne niż macierzyństwo życiowe cele. Na przemian odzyskuje i traci nadzieję, załamuje się i staje do walki, leczenie niepłodności pochłania całą jej energię.

Któregoś dnia przychodzi do niej olśnienie, wyzwalająca myśl: “Ja wcale nie chcę być w ciąży, ja chcę mieć dziecko! Mogę adoptować dziecko!”.  

Zobacz też: Wsparcie po poronieniu – powstały dedykowane kartki okolicznościowe

Literatura terapeutyczna

Dla kobiet leczących niepłodność powieść “Dlaczego nie chcecie mieć dziecka?” może działać teraputycznie. Pozwala obserwować procesy wewnętrzne bohaterki, daje przestrzeń na porównanie ich ze swoimi własnymi przeżyciami, refleksję nad tym, co przeżywamy. Czytanie o podobnych do naszych perypetiach życiowych bohaterki pozwala nam dostrzec, na które doświadczenia mogłybyśmy spojrzeć inaczej, daje możliwość zobaczenia ich niejako z boku.

To może być doskonały punkt wyjścia do pracy nad trudnymi emocjami i pierwszy krok do odzyskania spokoju. I, co bardzo ważne, zobaczenia, że to, co przeżywamy jest też udziałem  innych kobiet, jest całkowicie normalna i adekwatną reakcją na trudną sytuację.

Nie chodzi o to, żeby koniecznie – tak, jak bohaterka – szukać szczęścia w adopcji. Raczej o to, by spokojnie przyjrzeć się jej i swoim własnym przeżyciom i wyciągnąć z tej refleksji wnioski dla siebie.

Dla osób, które nie mają doświadczenia niepłodności, ale mają bliskie osoby, które starają się o dziecko lub pracują z takimi osobami, książka Miller to szansa na lepsze wczucie się w stan umysłowy osoby w tym położeniu. A to może pociągać za sobą lepsze zrozumienie tej osoby oraz efektywniejszą komunikację i wsparcie.

E-wydanie magazynu Chcemy Być Rodzicami znajdziesz tutaj. 

Olga Plesińska

Bioetyk, dziennikarka. W wolnym czasie dużo czyta, najchętniej z kotem na kolanach, jeździ na wrotkach i fotografuje.

Adopcja dzieci przez pary jednopłciowe – widzowie TVP bardziej liberalni, niż sądzono?

Adopcja dzieci przez pary jednopłciowe - widzowie TVP bardziej liberalni, niż sądzono
fot.Pixabay

“Czy akceptujesz możliwość adopcji dzieci przez pary homoseksualne?” – brzmiało pytanie  zadane widzom przez dziennikarzy TVP. Wyniki sondy przerosły oczekiwania jej twórców, po czym zostały… usunięte.

CHaBeR News

https://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Zobacz też: Adopcja po polsku – raport NIK

Sonda TVP

Dziennikarze z programu TVP Strefa Starcia zadali na Twitterze pytanie: Czy akceptujesz możliwość adopcji dzieci przez pary homoseksualne?. Wyniki sondy miały zostać przedstawione o 21:50 na antenie TVP Info. I pewnie by się tak stało, gdyby, zgodnie z oczekiwaniami twórców, widzowie głosowali bardziej po linii światopoglądowej publicznej telewizji.

tvp sonda adopcja dzieci przez pary homoseksualne

fot. NaTematZobacz też: Anna Kalczyńska popiera adopcję dzieci przez pary homoseksualne

Czy głosujący zostali przekupieni?

Sonda zniknęła z Twittera Strefy Starcia przed zakończeniem głosowania. Zamiast niej na oficjalnym kanale programu TVP pojawiło się oświadczenie:

W związku z uzyskanymi konkretnymi informacjami o kupowaniu głosów, czujemy się w obowiązku ostatnią sondę zamknąć. Szanujemy głosy WIDZÓW, dlatego jest dla nas niezmiernie ważne, żeby wynik sondy odzwierciedlał ICH punkt widzenia, a nie wykupionych farm anonimowych trolli.

Skąd pomysł, że nie głosowali prawdziwi widzowie telewizji publicznej? Czy TVP posiada dowody na to, że wyniki zostały zafałszowane?  Tego nie wiemy. Wiemy natomiast, że sonda została usunięta z oficjalnego Twittera Strefy Starcia. I nie potrafimy patrzeć na to inaczej, niż jako na ukrywanie niewygodnych faktów. 

Zdaniem internautów, dziennikarze nie spodziewali się, że sonda poniesie się w Internecie do grup osób o innym niż forsowany przez TVP światopoglądzie.

Jednak w Internecie nic nie ginie. Zanim administratorzy Twittera Strefy Starcia usunęli sondę, użytkownicy zdążyli zrobić screenshoty i puścić wyniki w świat.

E-wydanie Magazynu Chcemy Być Rodzicami znajdziesz tutaj. 

Chcemy Być Rodzicami

Jedyny magazyn poradnikowy dla starających się o dziecko. Starania naturalne, inseminacja, in vitro, adopcja.

Gdy najmłodsi odchodzą – rola hospicjum dla dzieci

Fundacja Gajusz udziela wsparcia nieuleczalnie chorym dzieciom i ich rodzinom oraz dzieciom, które zaraz po urodzeniu zostały oddane przez rodziców do okna życia lub pozostawione w szpitalu. Kampania „Zmierzch” informuje o wyjątkowości opieki w hospicjach dziecięcych.

CHaBeR News

https://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Wsparcie 24/7

Fundacja Gajusz prowadzi hospicjum dla nieuleczalnie chorych dzieci. Lekarze, pielęgniarki i wolontariusze Fundacji towarzyszą dzieciom i ich rodzinom w tym najtrudniejszym dla nich momencie życia, wspierają ich w trakcie choroby i śmierci dziecka.

Hospicjum działa w trzech trybach: domowym, stacjonarnym i perinatalnym. Stan zdrowia części dzieci umożliwia im przebywanie w rodzinnym domu. W takich sytuacjach wystarczajacym rozwiązaniem jest pomoc dochodząca. Lekarze, pielegniarki i wolontariusze Fundacji zjawiają się na telefon w domu malucha, by udzielić mu fachowej pomocy. Jeśli stan dziecka jest ciężki,  mimo to dziecko pozostaje w domu, pracownicy i wolontariusze Fundacji spędzają czas w domu dziecka i wspierają je nieprzerwanie tak długo, jak to konieczne.

W hospicjum stacjonarnym Fundacji Gajusz mieszka kilkanaścioro dzieci. Każde z nich wymaga specjalistycznej opieki medycznej, ale także czułości i bliskości. Dlatego opiekunki, pielęgniarki, lekarze i wolontariusze dbają, by miały wszystko, czego potrzebują. Jak  przyznają same pielegniarki i opiekunki: nigdy nie wiadomo, ile wspólnego czasu im zostało. Ale robią wszystko, by wspólnie z małymi pacjentami przejść przez najtrudniejsze chwile.

Kiedy dzień urodzin to dzień śmierci

Opieka hospicyjna perinatalna zaczyna się, kiedy chory maluch jest jeszcze w brzuchu mamy. Są to przypadki, w których w trakcie ciąży rozpoznano tak zwaną wadę letalną, a matka zdecydowała się donosić ciążę. Kiedy wiadomo, że dziecko nie przeżyje porodu lub umrze niedługo po przyjściu na świat i nie ma możliwości zastosowania skutecznego leczenia, lekarze, pielęgniarki, wolontariusze i psycholodzy towarzyszą rodzicom. Są z nimi od momentu diagnozy do końca ciąży i w trakcie porodu. Jeśli dziecko przeżyje, zostaje objęte całodobową opieką hospicjum domowego lub stacjonarnego.

Do tej grupy wad genetycznych należą na przykład nieprawi­dłowości chromosomowe np. trisomia 13 (zespół Patau), trisomia 18 (zespół Edwardsa), zespoły wad wrodzonych, wady wrodzone poszczególnych na­rządów lub układów, np. agenezja ne­rek, czy bezczaszkowie.

Kampania “Zmierzch” 

Właśnie o dzieciach, które umierają chwilę po urodzeniu opowiada film zrealizowany przez Fundację Gajusz w ramach kampanii. Kampania “Zmierzch” informuje o wyjątkowości opieki w hospicjach dziecięcych. Zaprosiliśmy do udziału w niej niezwykłych ochotników, którzy odczytali poruszający list mamy żegnającej nowo narodzone dziecko – piszą twórcy kampanii. Podkreślają, że skierowanie do hospicjum nie zawsze oznacza, że dzieci szybko nas opuszczą. Niektórzy podopieczni korzystają z pomocy hospicjum przez wiele miesięcy, a nawet lat. Pracownicy hospicjom mówią, że zdarzają się też cuda – niektóre dzieci udaje się wyleczyć i zostają wypisane do domu. Głosem kampanii jest Grzegorz Turnau. Jego utwór pt. „Zmierzch” stał się motywem przewodnim akcji.

Kiedy rodzina dowiaduje się, że ich maleństwo jest nieuleczalnie chore, razem przechodzimy przez zmierzch. By rozproszyć zmrok, trzeba mieć przynajmniej świeczkę. W naszym przypadku to wiedza i doświadczenie oraz profesjonalny ekwipunek, tj. leki oraz sprzęt medyczny. Ciemność będzie bolesna i przerażająca, ale światło pozwoli ją odrobinę rozjaśnić, by ostrożnie stawiać kroki w kierunku poranka   czytamy na stronie kampanii “Zmierzch”.

Pomoc psychoonkologiczna

Fundacja Gajusz zapewnia też pomoc psychologiczną dla dzieci chorujących na nowotwory i ich rodzin. Codziennie zespół psychologów pojawia się na oddziale onkologicznym łódzkiego szpitala dziecięcego, gdzie pomaga dzieciom i ich rodzinom we wszystkich szczególnie trudnych momentach: wspiera lekarzy w trakcie przekazywania diagnozy, spędza czas z rodzicami i pomaga im rozmawiać z dzieckiem o chorobie, udziela wsparcia w trakcie nawrotu choroby lub pogorszenia się stanu zdrowia dziecka.

Tuli Luli

Tuli Luli to ośrodek preadopcyjny Fundacji Gajusz. Trafiają tu niemowlęta, którymi nie mogą lub nie chcą zajmować się ich biologiczni rodzice. Pozostają z pracownikami Fundacji i wolontariuszami do momentu znalezienia rodziny adopcyjnej. Dzieci czują się w Tuli Luli jak w domu – śpią w sypialniach, o których wystrój zadbali projektanci. Żadne dziecko ani przez chwilę nie czuje się samotne, każdy podopieczny Fundacji ma swojego opiekuna i wolontariuszy, chętnych do tulenia, przewijania i zabaw. W razie potrzeby, na przykład w przypadku wcześniaków, dziećmi zajmuje się również fizjoterapeuta i logopeda.

Wychowawców i podopiecznych ośrodka Tuli Luli poznasz oglądając [WIDEO].

By wesprzeć działania Fundacji Gajusz i pomóc dzieciom można: Przekazać 1% podatku na rzecz Fundacji, Wpłacić darowiznę, Zostać wolontariuszką/wolontariuszem Fundacji [klik]

Chcemy Być Rodzicami

Jedyny magazyn poradnikowy dla starających się o dziecko. Starania naturalne, inseminacja, in vitro, adopcja.

10 kroków do adopcji

10 kroków do adopcji
fot.Pixabay

Każda para, która decyduje się zostać rodziną adopcyjną dla dziecka, musi przejść przez dość złożoną procedurę adopcyjną. Można ją zaprezentować w 10 krokach. Zobaczcie.

CHaBeR News

https://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Zobacz też: „To jest jak hazard”. Rozmowa o in vitro, adopcji i macierzyństwie z Izą, autorką „Krótkiego Bloga”

1. Decyzja

Jeśli adopcja jest wybraną przez Was formą rodzicielstwa i podejmujecie decyzję, że chcecie się o nią starać, pierwszą rzeczą, którą musicie zrobić jest telefon do wybranego ośrodka adopcyjnego. W trakcie rozmowy umówicie się na pierwsze spotkanie w ośrodku.

2. Pierwsza wizyta

Na pierwszym spotkaniu w ośrodku dowiecie się jak w tej konkretnej placówce przebiega procedura adopcyjna, jakie dokumenty musicie zebrać, jakie są terminy kolejnych spotkań i szkoleń. Będziecie pytani jaka jest Wasza motywacja, by adoptować dziecko i jak przebiegały Wasze dotychczasowe starania o powiększenie rodziny.

3. Cykl spotkań

W trakcie spotkań z psychologiem będziecie mieć szansę przedstawić się jako rodzina. Zostaniecie przebadani testami psychologicznymi i wypytani o wiele szczegółów Waszego życia. Ale bez obaw, to wszystko ma służyć dobru Waszemu i dziecka. Ilość i częstotliwość spotkań ustalana jest indywidualnie.

4. Szkolenie

Po otrzymaniu wstępnej kwalifikacji zapiszecie się na kurs dla przyszłych rodziców adopcyjnych. Po jego ukończeniu otrzymacie zaświadczenie, które musi znaleźć się w załączniku do wniosku o adopcję. W ramach szkolenia przeprowadzane są warsztaty wzmacniające motywację przyszłych rodziców. Zapoznacie się z elementami prawa rodzinnego, podstawami wiedzy o zdrowiu dziecka i problemami dotyczącymi rozwoju dziecka wychowywanego poza rodziną biologiczną.

5. Kwalifikacja

Zespół ośrodka adopcyjnego przeanalizuje Waszą kandydaturę i wyda decyzję, o której zostaniecie poinformowani. Zespół weźmie pod uwagę Wasze predyspozycje, by być rodzicami adopcyjnymi, oczekiwania i motywacje.

Zobacz też: Adopcja po polsku – raport NIK

6. Oczekiwanie

To czas, kiedy już wiecie, że trafi do Was dziecko, jest to tylko kwestią czasu. Oczekiwanie na telefon z ośrodka adopcyjnego może trwać od 6 miesięcy do 3 lat.

7. Telefon

Paradoksalnie, najbardziej wyczekiwany telefon często jest największą niespodzianką. Tyle razy myśleliście, że to już, zaraz, nic się a działa, a nagle…jest! Czeka na Was dziecko i możecie jechać do ośrodka zapoznać się z jego/jej kartą.

8. Pierwsze spotkanie

W końcu idziecie zobaczyć się z dzieckiem, które być może trafi do Waszego domu i stanie się częścią Waszej rodziny. W zależności od tego, gdzie przebywa obecnie dziecko, przebieg spotkania będzie nieco inny. Dziecko może być w szpitalu, domu dziecka, rodzinie zastępczej. Najlepszą rzeczą, jaką możecie zrobić, to zachować spokój. Pamiętajcie, jesteście dla dziecka całkowicie obcymi ludźmi, może zareagować różnie i to jest całkowicie normalne i w porządku.

9. Preadopcja

Po zapadnięciu decyzji o adopcji tego konkretnego dziecka możecie ubiegać się w sądzie preadopcję – sprawowanie opieki nad dzieckiem w swoim miejscu zamieszkania. Nabywacie wówczas prawo do urlopu macierzyńskiego lub ojcowskiego.

10. Adopcja

Po rozprawie adopcyjnej w sądzie rodzinnym staniecie się rodzicami w świetle prawa. 21 dni po rozprawie  postanowienie sądu nabiera mocy.

E-wydanie Magazynu Chcemy Być Rodzicami znajdziesz tutaj.

Chcemy Być Rodzicami

Jedyny magazyn poradnikowy dla starających się o dziecko. Starania naturalne, inseminacja, in vitro, adopcja.