fbpx
Przejdź do treści

„Botoks” na teście z religii. Licealiści uczą się, że in vitro to „głęboka niegodziwość”

Test z religii na podstawie filmu Botoks
Fot.: arch. M.K.

Jedno z tyskich liceów przeprowadziło na lekcji religii „test dotyczący problemów moralnych zawartych w filmie Botoks”. Wśród zdań, które uczniowie mieli uzupełnić odpowiednimi wyrazami, znalazło się m.in. takie, które określa techniki wspomaganego rozrodu jako „głęboko niegodziwe”.

„Test wartości moralnych na podstawie filmu Botoks”, który mieli do rozwiązania licealiści z Tych, uwzględnił cztery części: „Dziecko jako dar”, „Aborcja”, „In vitro”, „Eutanazja”, „Antykoncepcja”, „Wolny związek” i „Wykroczenia przeciwko czystości”. Cały test polegał na uzupełnieniu ideologicznych tekstów odpowiednimi wyrazami. Te podano niżej. Od razu w odpowiednich formach gramatycznych – dla ułatwienia, i z hashtagami – by zainteresować młodych odbiorców.

Nowoczesność zakończyła się jednak na formie; w treści było znacznie bardziej tradycyjnie. Dużo uwagi poświęcono m.in. technikom wspomaganego rozrodu. Już na starcie uczniowie dowiedzieli się, że embrion „ma prawo do bezwarunkowego szacunku, jaki należy się istocie ludzkiej”. Tymczasem – jak napisano – metoda in vitro zakłada, że „nie zasługuje on na pełny szacunek z tego powodu, że staje się rywalem wobec pragnienia, które trzeba zaspokoić”.

W innych fragmentach testu licealiści przeczytali, że metoda zapłodnienia pozaustrojowego „stosowana jest jak gdyby ludzki embrion był po prostu zbiorem komórek, które są używane, selekcjonowane i odrzucane”.

Moralność jak z billboardów pro-life

Uczestnicy testu z religii dowiedzieli się też, że techniki wspomaganego rozrodu są „moralnie niedopuszczalne”. Część z nich, zakładająca dawstwo nasienia lub komórek jajowych czy macierzyństwo zastępcze, określono wręcz jako „głęboko niegodziwą”. „Techniki te pozostają w sprzeczności z wyłącznym prawem małżonków do stania się ojcem i matką wyłącznie dzięki sobie” – czytamy w jednym z fragmentów testu. Z innego akapitu jasno wynika, że para, która decyduje się na taką metodę, „oddaje życie i tożsamość embrionów w ręce lekarzy i biologów, wprowadza panowanie techniki nad pochodzeniem i przeznaczeniem osoby ludzkiej”. Tymczasem „tego rodzaju panowanie samo w sobie sprzeciwia się godności i równości, które winny być uznawane zarówno w rodzicach, jak i w dzieciach”.

W „teście dotyczącym problemów moralnych zawartych w filmie Botoks” napisano też, że niepłodność jest krzyżem, który powinna godnie nieść dotknięta nią para. „Ewangelia ukazuje, że bezpłodność fizyczna nie jest absolutnym złem. Małżonkowie, którzy po wyczerpaniu dozwolonych środków medycznych cierpią na bezpłodność, złączą się z krzyżem Pana, źródłem wszelkiej duchowej płodności. Mogą oni dać dowód swojej wielkoduszności, adoptując opuszczone dzieci lub pełniąc ważne posługi na rzecz bliźniego” – czytamy dalej. A to tylko niektóre fragmenty kilkustronicowego dokumentu, który odniósł się też do kwestii masturbacji, orientacji seksualnej czy eutanazji.

Jeden obraz warto tysiąca (wulgarnych) słów

Chociaż podejście katechetów do kwestii praw reprodukcyjnych i seksualnych jest dobrze znane, w powyższym teście z religii najbardziej zaskakuje fakt, że oparto go o problemy, które przedstawia film Patryka Vegi. Jak to możliwe, że reżyser kojarzony z prymitywną, pełną wulgarności i przemocy rozrywką stał się ulubieńcem katechetów? Z pewnością pomogło jego spektakularne nawrócenie i głośne deklaracje, że Botoks to film misyjny i „starcie ciemności ze światłem”.

„Prawda”, którą rozświetla Vega, nie ma jednak zbyt dużego powiązania z faktami. Film sugeruje m.in., że w szpitalach pracuje niewykwalifikowany, skorumpowany i zdemoralizowany personel, na oddziałach dochodzi do gwałtów, powszechnie dokonuje się aborcji (sic!), a płód umiera po niej na tacy lub dusi się go poduszką. Na okrasę dostajemy sceny zoofilskie i urokliwe bon moty w stylu: „Każdy lekarzyk ma swój cmentarzyk”.

Vega twierdzi jednak, że wszystkie sytuacje z filmu miały miejsce naprawdę, a za scenariuszem stoi sam… Bóg, który dał twórcy natchnienie. W jednym z wywiadów przyznał jednak, że „ważne tematy trzeba przemycać w sposób przebiegły”.

– Trzeba być roztropnym jak wąż i czystym jak gołębica. Chcąc dotrzeć do wielu ludzi, muszę dostarczyć im przede wszystkim dobrej rozrywki, a dopiero przy okazji mogę spróbować przemycić jakieś ważne przesłanie – mówił w rozmowie z Gazetą Polską.

Wszak jeden obraz znaczy więcej niż tysiąc słów – nie jest szczególnie istotne, czy ma coś wspólnego z prawdą.

Dostęp dla wszystkich

Wolny dostęp

Ten materiał dostępny jest dla wszystkich czytelników Chcemy Być Rodzicami. Ale możesz otrzymać więcej posiadając Kontro Premium!

Autor

Natalia Łyczko

Absolwentka filologii polskiej na Uniwersytecie Warszawskim. Redaktorka i korektorka – z zawodu i pasji. Miłośniczka kawy, kotów i podróży.