Przejdź do treści

„Adopcja? Przykro mi, nie wygląda to tak jak na filmach” – mocne słowa, które zderzają wyobrażenie z rzeczywistością

Filmy i seriale często pokazują nam świat takim, jakim chcemy go widzieć. Nie zawsze jest to odzwierciedlenie rzeczywistości. Przykład? Adopcja. Często jej wizja, którą prezentują nam programy rozrywkowe, opiera się na szczęśliwym zakończeniu, fanfarach odnalezionej miłości i połączeniu bratnich dusz. „Przykro mi, nie wygląda to tak jak na filmach” – pisze Al Coates, adopcyjny tata sześciorga dzieci.

CHaBeR News

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Dwa światy

Zderzenie jego relacji i tej prezentowanej przez popularne filmy, zdaje się być sednem problemu. Napływające do oczu łzy słodkich, niekochanych dzieci, które znajdują miłość u dobrych ludzi o wielkim sercu – i żyli długo i szczęśliwie. „Być może. Przez 18 lat jestem adopcyjnym rodzicem i realia życia mojej rodziny nie całkiem są odzwierciedleniem tej narracji” – czytamy w felietonie dla „Huffington Post”.

Autor tekstu opisuje, jak trudno jest spotkać się z realnym odzwierciedleniem życia współczesnej rodziny adopcyjnej. Gdy sam mówi ludziom o swoim doświadczeniu, spotyka się z uśmiechem, przyjacielskim uściskiem ramienia i  podkreśleniem, jak wspaniałe rzeczy robi. Kiedy jednak chce przedstawić codzienne zmagania z rzeczywistością i wyzwaniami swojego rodzicielstwa, ludzie zdają się nie słyszeć i nie rozumieć jego słów. „Problemy z tożsamością, nadmierna czujność, trwanie w nieustannym smutku i długoterminowe fizyczne, emocjonalne i behawioralne wyzwania często są nie do wymazania i wręcz nie do wyobrażenia” – zaznacza.

Współcześnie, duży procent adoptowanych dzieci przeżyło przemocowe i traumatyczne doświadczenia, które zostawiają długi cień na ich życiu. Cień, którego nie można usunąć odrobiną miłości, czystą pościelą, rutyną, piosenką i tańcem” – czytamy.

Nic nie jest czarno-białe

Al Coates podkreśla, że nie wszystko jest takie złe, jak to być może w swoim tekście opisuje. Na pewno jest jednak zupełnie inne od społecznej percepcji adopcji. „Staram się mówić ludziom, że wpływ traumy, straty i separacji jest trwały, a dzieci czasami cierpią” – zaznacza i dodaje, jak wiele rodzin nie jest w stanie poradzić sobie z presją i trudnościami. Potrzebna jest wtedy pomoc oraz wsparcie. Często jednak nawet pomimo tego, dzieci nie pozbędą się trudnych i nieraz szkodliwych strategii radzenia sobie w życiu. Nic dziwnego, bowiem to w końcu one pozwoliły im kiedyś przetrwać. Później przekłada się to niestety nawet na ich dorosłe życie.

Niewątpliwie jest to bardzo mocny felieton poruszający pewien temat tabu. Być może w brutalny sposób mówi o doświadczeniach, które mogą stać się udziałem adopcyjnych rodzin – rodzin, bowiem nie jest to tylko problem dziecka, czy rodziców. To, przez co przechodzą, staje się ich wspólną drogą. Często bardzo wyboistą, na której mecie może nie być złotego pucharu. Czy jednak to jakaś wyimaginowana nagroda jest sednem? Al Coates zdaje się mieć na ten temat inne zdanie.

Coś, co także  wybrzmiewa z opisywanego tu tekstu, to pamięć o tym, że adoptowane dziecko będzie kiedyś dorosłym człowiekiem. Jego przeżycia, jak pisał Coates, odciskają ślad na całym jego życiu. Może to być trudność, ale może także stanowić potencjał. O swojej historii opowiedział w rozmowie z nami Kamil: „Urodziłem się jako Marek przed dwudziestoma dwoma laty (…) Uporałem się już w dużej mierze z odkrywaniem swojej tożsamości i jestem po pierwszej rozmowie z biologiczną matką. Poznałem także większość rodzeństwa. Mówmy o adopcji! Rozmowa daje najwięcej!” – mówił. Grunt to dyskutować otwarcie o wszystkich blaskach i cieniach. Daje to świadomość, ale też szansę na zajęcie się wszelkimi trudnościami i szukanie wsparcia. Wsparcia w zrozumieniu, którego zdaje się potrzebować całe społeczeństwo.

Źródło: „Huffington Post”

Katarzyna Miłkowska

Dziennikarka, absolwentka UW. Obecnie studentka V. roku psychologii klinicznej na Uniwersytecie SWPS oraz studentka studiów podyplomowych Gender Studies na UW.

Martyna Wojciechowska adoptowała kolejną córkę. Długo trzymała ten fakt w tajemnicy

Martyna Wojciechowska adoptowała kolejną córkę
Martyna Wojciechowska i Kabula // fot. Instagram @martyna.world

Martyna Wojciechowska adoptowała Kabulę – chorującą na albinizm dziewczynę z Tanzanii. Podczas wywiadu w „Dzień Dobry TVN” dziennikarka ujawniła, że oprócz Kabuli wzięła pod swoją opiekę jeszcze jedno dziecko.

CHaBeR News

https://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Martyna spotkała 20-letnią dziś Kabulę podczas kręcenia materiału „Kobieta na krańcu świata”. Historia dziewczyny wstrząsnęła wówczas widzami. Kabula choruje na albinizm, czyli defekt polegający na braku pigmentu w skórze, włosach i tęczówce oka.

W Tanzanii ta choroba często oznacza wyrok śmierci. Osoby dotknięte albinizmem często są prześladowane. Wśród szamanów i uzdrowicieli pokutuje przekonanie, jakoby części ciała chorych posiadały magiczną moc, która przynosi powodzenie nabywcom. Kończyny, skóra, czy włosy albinosów są używane do przyrządzania „magicznych” mikstur i eliksirów. Jednocześnie samych chorych uważa się za przeklętych i przynoszących nieszczęście.

Kabula przekonała się o tym na własnej skórze już w dzieciństwie. Pewnej nocy do jej domu zakradli się rozbójnicy, którzy trzema machnięciami maczety odrąbali dziewczynce rękę.

Zobacz także: Barbie, która inspiruje i przełamuje stereotypy. Wizerunku użyczy jej m.in. Martyna Wojciechowska

Martyna Wojciechowska adoptowała kolejną córkę

We wrześniu Wojciechowska pojawiła się wraz z Kabulą na okładce „Gazety Wyborczej” i udzieliła poruszającego wywiadu. Teraz Martyna ujawniła, że adoptowała jeszcze jedną dziewczynkę z Tanzanii – Tatu.

Jak się okazało, to Kabula poprosiła Wojciechowską o pomoc.

Mogę teraz w końcu przyznać, że od stycznia, czyli od roku Kabula ma taką siostrę. Trzymałyśmy to z Kabulą dla siebie. To była nasza tajemnica. Ma na imię Tatu, ma 15 lat. Są do siebie podobne jak dwie krople wody. Tatu też jest chora na albinizm – powiedziała w „Dzień Dobry TVN” Martyna.

Choć Kabula i Tatu nie mieszkają z Martyną, dziennikarka jest odpowiedzialna za ich utrzymanie.

Zobacz także: Adoptowali dziewczynkę z Ugandy. Kiedy poznali jej historię, odesłali dziecko

Z miłości do dzieci

W Tanzanii populacja albinosów wynosi obecnie ok. 150 tys. osób. Część z nich uciekła do Dar as-Salaam uważając, że duże miasto da im schronienie.

Podróżniczka postanowiła pomóc również innym dzieciom chorującym na albinizm. Z pomocą misjonarzy i wolontariuszy planuje zbudować w Tanzanii miejsce, w którym podopieczni będą się czuli bezpiecznie. Wojciechowska zachęca internautów na Instagramie  do wsparcia inicjatywy.

Martyna Wojciechowska ma jedno biologiczne dziecko. Marysia Błaszczyk jest córką zmarłego w zeszłym roku Jerzego Błaszyka, rekordzisty w nurkowaniu głębinowym. Podróżniczka ma pod swoją opieką jeszcze kilkoro innych dzieci pochodzących z różnych zakątków świata.

Tu kupisz e-wydanie magazynu Chcemy Być Rodzicami

Źródło: Viva!, Ofemin, Dziennik.pl,

Anna Wencławska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych.

Adopcja po polsku – raport NIK

Adopcja po polsku - raport NIK
fot. Fotolia

Procedura adopcyjna trwa w Polsce średnio dwa lata – wynika z raportu Najwyższej Izby Kontroli. Liczba potencjalnych rodziców znacznie przewyższa też liczbę dzieci z uregulowaną sytuacją prawną, umożliwiającą ich adopcję.

CHaBeR News

https://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Jest to pierwsza tego typu kontrola od czasu zmiany przepisów dotyczących adopcji w 2012 r. Okazuje się, że obecne przepisy są niewystarczające dla zapewnienia spójnego funkcjonowania systemu adopcyjnego w Polsce. W efekcie każdy ośrodek adopcyjny może ustalać własne zasady, np. w kwestii dokumentacji wymaganej od kandydatów, w procesie przysposobienia.

NIK skontrolowała 15 ośrodków adopcyjnych, tj. 23 proc. działających w Polsce (obecnie jest ich 65, z czego 40 proc. stanowią jednostki niepubliczne). Aż w 11 placówkach NIK stwierdziła nieprawidłowości w kwalifikowaniu dzieci do adopcji i doborze rodziców.

Zobacz także: Zaświadczenie o niepłodności w ośrodkach adopcyjnych. Dokument nie/wymagany?

Brak jednolitych wymogów

Jak zaznacza NIK, problem jest brak jednolitych wymogów i kryteriów stosowanych podczas adopcji, stąd procedura może przebiegać inaczej w zależności od ośrodka. Niektóre placówki wymagają np. zaświadczeń lekarskich dotyczących przyczyn bezdzietności, czy od psychiatrów i poradni leczenia uzależnień.

W niektórych ośrodkach kandydaci musieli również wykazać dane pochodzące z wyroków rozwodowych (w przypadku drugiego małżeństwa). W kilku ośrodkach katolickich dyrekcja żądała od kandydatów na rodziców adopcyjnych opinii parafii i świadectwa ślubu kościelnego. W innych ośrodkach brany był pod uwagę np. staż małżeński, wiek kandydatów starających się o adopcję i różnica wieku pomiędzy dzieckiem a przyszłym opiekunem.

NIK zwraca uwagę, że mało dzieci opuszcza pieczę zastępczą, czyli domy dziecka i rodziny zastępcze. W latach 2015 – 2017 ( I półrocze)  z ok. 75  tys. dzieci w pieczy zastępczej tylko ok. 6 tys. zostało zakwalifikowanych do adopcji.

Jednym z większych problemów jest mała liczba dzieci o uregulowanej sytuacji prawnej. Regulowanie stanu prawnego trwa zdecydowanie za długo – twierdzą kandydaci na rodziców adopcyjnych. Z tego powodu rodziny adopcyjne czekają coraz dłużej, a dzieci mają coraz mniejsze szanse na znalezienie domu.

Przyczyna problemu nie leży po stronie sądów – połowa postępowań w sprawach opiekuńczych jest rozpatrywana w terminie do trzech miesięcy, a ponad 80 proc. spraw do pół roku. Problemem jest zbyt długi okres przebywania dzieci z nieuregulowaną sytuacją prawną w domach dziecka i rodzinach zastępczych. NIK zwraca tu uwagę przede wszystkim na niewystarczające działania powiatów na rzecz wychodzenia dzieci z pieczy zastępczej.

Zobacz także: Rodzina adopcyjna a rodzina zastępcza. Jakie są podobieństwa i różnice?

Potrzeba ujednolicenia szkoleń dla rodziców adopcyjnych

Średni czas procesu adopcyjnego, od momentu zarejestrowania kandydata na rodzica do czasu orzeczenia przez sąd adopcji, to dwa lata. Przepisy nie regulują jednak czasu oczekiwania kandydatów na rozpoczęcie szkolenia od momentu zgłoszenia do ośrodka.

W skontrolowanych przez NIK placówkach było to 221 dni, co zdaniem ankietowanych jest bardzo długim okresem wymagających skrócenia. Zgłaszali też potrzebę ujednolicenia szkoleń i wzajemnego uznawania świadectw z ukończonych szkoleń przez różne ośrodki. Niezadowolenie kandydatów budziły również terminy szkoleń – zjazdy organizowano w godzinach pracy.

NIK podkreśla też w swoim raporcie, że brak jest procedur odwoławczych, które pozwalałyby na zweryfikowanie niekorzystnych rozstrzygnięć wobec starających się o adopcję.

Zobacz także: Kobietom będzie trudniej oddać dziecko do adopcji? „Wzrośnie popularność porzuceń noworodków w oknach życia”

Korupcja

W Polsce brak także mechanizmów zapobiegających korupcji, zwłaszcza w zakresie przeciwdziałania nadmiarowi kompetencji w rękach pracowników ośrodków adopcyjnych. Jak zauważa NIK, przewodniczącym komisji kwalifikowanej powinna być osoba spoza ośrodka adopcyjnego – przedstawiciel podmiotu nadzorującego jego działalność lub urzędu marszałkowskiego. Osoba, która nie bierze bezpośredniego udziału w prowadzeniu poszczególnych spraw i nie jest podwładnym kierownica ośrodka.

Wśród ankietowanych 5 proc. wskazało, że spotkało się z problemem korupcji (48 osób z 938). Naciskano np., aby składali „darowizny” w celu lepszego funkcjonowania środka lub sugerowano szybszy proces sądowy przy zdecydowaniu się, odpłatnie, na prawnika pracującego dla ośrodka.

Nie ma też mechanizmów ograniczających dowolność w podejmowaniu decyzji przez pracowników ośrodków. NIK zwraca uwagę na brak przejrzystości w działaniu ośrodków. Kandydaci na rodziców adopcyjnych nie mają dostępu nawet do ogólnych informacji dotyczących działalności placówek, np. ile osób oczekuje na adopcję, liczy przeprowadzonych adopcji w poprzednich latach lub aktualnej liczby zgłoszonych do ośrodka dzieci.

Jednym z najpoważniejszych problemów w funkcjonowaniu ośrodków adopcyjnych w Polsce były również trudności we współpracy z sądami polegające na niedostatecznym przepływie informacji. Sądy nie informowały ośrodków o prawomocnych orzeczeniach o przysposobieniu dziecka. Ośrodki często dowiadywały się o tym od rodziców adopcyjnych.

Zobacz także: 7 rzeczy, których nie wiesz o adopcji

Adopcja po polsku – raport NIK

W czasie kontroli niemal wszystkie dzieci (98 proc.) w badanych ośrodkach z zakwalifikowanych do adopcji znalazły nowy dom. Zdaniem NIK wysoka skuteczność wynika przede wszystkim z faktu, ze liczba potencjalnych kandydatów na rodziców adopcyjnych znacznie przewyższa liczbę dzieci z uregulowaną sytuacją prawną.

Liczba adopcji w naszym kraju od lat utrzymuje się na podobnym poziomie. Od roku 2015 do połowy 2017 r. ośrodki adopcyjne zakwalifikowały do przysposobienia ok. 2,5 tys. dzieci, a 300 dzieci skierowano do adopcji zagranicznej.

Po reformie procedur adopcyjnych w 2012 r. liczba publicznych i niepublicznych ośrodków adopcyjnych zmalała o ponad 30 proc. Obecnie jest ich 65, z czego 40 proc. to placówki niepubliczne. NIK skontrolowała działanie 15 ośrodków adopcyjnych, czyli 23 proc. placówek działających w Polsce.

Tu kupisz e-wydanie magazynu Chcemy Być Rodzicami

Źródło: NIK

Anna Wencławska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych.