Przejdź do treści

5 kroków by zostać rodzicem adopcyjnym

jak zostać rodzicem adopcyjnym
fot. Fotolia

Ile jest spraw do załatwienia w trakcie adopcyjnych starań? Takie pytanie często zadają sobie ludzie, rozważający adopcję, jako swoją drogę stania się rodzicem. Jeśli i Ty się nad tym zastanawiasz, to przeczytaj jak w 5 prostych, choć nie oczywistych krokach, zostać rodzicem adopcyjnym.

Jak zostać rodzicem adopcyjnym: decyzja 

Właściwie najważniejsza jest już za Wami. Ta, że chcecie zostać rodzicami. Z jakiegoś powodu Wasze myśli skierowały się w stronę adopcji. I decyzja, którą teraz potrzebujecie podjąć, to ta, czy chcecie tę drogę rodzicielstwa poznać bliżej. Tutaj jeszcze nie ma konieczności, żeby decydować że rodzicami adopcyjnymi zostaniecie na pewno. Być może jeszcze nie wiecie jaka jest specyfika, jakie są do przejścia formalności, jakie wymagania będą Wam stawiane. Dla niektórych z Was decyzja na tym etapie będzie bardzo łatwa – po prostu chodźmy sprawdzić, jak to wygląda. Dla innych to będzie wiązało się z głębokim przemyśleniem i będzie trudną decyzją, czy w ogóle jestem w stanie znaleźć w sobie otwartość na inne – tak samo wartościowe, ale inne w formie rodzicielstwo. Tak czy inaczej bez decyzji o tym, że chcecie się dowiedzieć, czy adopcja jest rozwiązaniem dla Was, dalszych kroków nie będzie. Dlatego sprawdźcie jak zostać rodzicem adopcyjnym i jak adoptować dziecko.

CHaBeR News

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Jak zostać rodzicem adopcyjnym: pierwsze spotkanie w ośrodku adopcyjnym, zebranie dokumentów i uruchomienie procedury adopcyjnej

Najlepszej jakości informacje zawsze pochodzą ze sprawdzonego źródła. W przypadku adopcji takim źródłem są ośrodki adopcyjne. Dlatego kolejnym krokiem powinien być wybór ośrodka adopcyjnego. Nie ma rejonizacji, ale trzeba wziąć pod uwagę kilka kwestii (szczegóły wyboru ośrodka były opisane w nr 6, tutaj). Do wybranego ośrodka warto najpierw zadzwonić. Jeśli zgłosimy się osobiście, ryzykujemy, że nikt nie znajdzie w ośrodku dla nas wystarczająco dużo czasu, żeby przeprowadzić rozmowę. Telefonicznie zostaną sprawdzone podstawowe wymogi formalne z Wami i jeśli je spełniacie, umawiacie się na pierwszą wizytę w ośrodku i rozmowę wstępną. W trakcie tej rozmowy dowiecie się dokładnie, jak będzie przebiegała procedura adopcyjna, jakie dokumenty potrzebne są do jej uruchomienia i porozmawiacie o swoich pierwszych motywacjach stania się rodzicami adopcyjnymi. Po tym spotkaniu macie dowolną ilość czasu na to, żeby zebrać dokumenty (często ich komplet jest wymagany do uruchomienia procedury) i umówić się na start.

Jak zostać rodzicem adopcyjnym: procedura adopcyjna

Kolejny krok to właśnie ten start. Od moment, gdy umawiacie się w ośrodku na spotkanie, na które przynosicie komplet dokumentów, jest momentem formalnego uruchomienia procedury. Odbędziecie kilka spotkań z psychologami, pedagogami z ośrodka, spotkań indywidualnych i razem jako para, przejdziecie kilka prostych testów. Będziecie mieli okazję porozmawiać o wszystkich waszych wątpliwościach, zadać wszelkie pytania te z pozoru błahe i te wyjątkowo dla Was poważne. Ten etap skończy się wstępną kwalifikacją na szkolenie, które każdy ośrodek prowadzi wg swojego (zatwierdzonego przez Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej) programu. Szkolenia są organizowane dla grupy kandydatów, a jego terminy zależą od możliwości organizacyjnych ośrodka i zebrania tej właśnie grupy w odpowiedniej ilości (6-8 par). Zakończenie procedury nazywa się otrzymaniem kwalifikacji, która jest gwarancją danego ośrodka, że jesteście parą kandydatów na rodziców adopcyjnych, którzy są gotowi podołać obowiązkom, jakie z tego rodzicielstwa wynikają (szczegóły procedury opisane są w nr 7, tutaj). Teraz rozpoczyna się czas, w którym Wasze dni będą wypełnione czekaniem na telefon z ośrodka.

Jak zostać rodzicem adopcyjnym: dziecko

Telefon z ośrodka, na który najbardziej czekaliście, zadzwoni w najmniej oczekiwanym momencie, ot taki paradoks adopcyjnego rodzicielstwa. Czekacie z utęsknieniem i niecierpliwością a i tak będziecie zaskoczeni. Przez telefon dowiecie się kilku podstawowych informacji o dziecku, jakie może trafić do Waszej rodziny i od razu możecie umówić się na wizytę w ośrodku, żeby dowiedzieć się więcej na jego temat, i umówić się na tzw. pierwszy kontakt w miejscu, gdzie aktualnie dziecko przebywa. Może to być rodzina zastępcza, pogotowie opiekuńcze, dom dziecka instytucjonalny lub rodzinny. OD tego momentu, jeśli powiecie TAK, TO NASZE DZIECKO pozostaje Wam powiedzieć o tej decyzji pracownikom ośrodka i złożyć odpowiednie wnioski do sądu.

Jak zostać rodzicem adopcyjnym: rozprawa sądowa i końcowe formalności adopcyjne

Sprawy papierkowe to jest już ostatni krok. Ale w tych sprawach kryje się rozprawa. To najważniejsze wydarzenie wieńczące Wasze starania o dziecko. Sąd sprawdza wszystkie dokumenty dotyczące Waszego wniosku, zarówno te złożone przez Was jak i opinie dostarczone przez opiekunów dziecka, pracowników ośrodka, kuratora sądowego, który Was odwiedził. Najczęściej zadaje w trakcie rozprawy kilka pytań Wam, przyszłym rodzicom i wydaje postanowienie. Uwaga! To nie jest wyrok, ale POSTANOWIENIE sądu o przysposobieniu tego konkretnego dziecka przez tę konkretną rodzinę, czyli przez Was. Gdy odczekacie jeszcze 21 dni, postanowienie uprawomocni się i z tą datą tworzycie już jedną rodzinę z dzieckiem, które adoptowaliście. Pozostaje załatwić formalności związane z nowym aktem urodzenia, nadaniem nowego numeru pesel, ubezpieczeniem dziecka oraz urlopów macierzyńskich, tacierzyńskich i rodzicielskich.

Od tego momentu jesteście rodziną. Staliście się rodzicami Waszego dziecka. Stajecie przed wyzwaniami takimi jak każdy rodzic, ale też przed dodatkowymi, które daje rodzicielstwo adopcyjne (Rodzicielstwo Adopcyjne plus, czytaj tutaj) GRATULUJĘ Z CAŁEGO SERCA. Zapraszam do lektury teksów w dziale adopcja dedykowanych przede wszystkim dla Was.

POLECANE:

Adopcja w 7 krokach

Adopcja – na filmach to wygląda zupełnie inaczej

Tu kupisz Najnowszy Magazyn

 

Magdalena Modlibowska

Autorka książek „Odczarować adopcję” i „Księga Adoptowanego Dziecka”, a także wielu artykułów dot. adopcji, , prezeska Fundacji „Po adopcji”, wiceprezeska Stowarzyszenia „Dobrze Urodzeni”. Prywatnie mama trójki dzieci.

Martyna Wojciechowska adoptowała kolejną córkę. Długo trzymała ten fakt w tajemnicy

Martyna Wojciechowska adoptowała kolejną córkę
Martyna Wojciechowska i Kabula // fot. Instagram @martyna.world

Martyna Wojciechowska adoptowała Kabulę – chorującą na albinizm dziewczynę z Tanzanii. Podczas wywiadu w „Dzień Dobry TVN” dziennikarka ujawniła, że oprócz Kabuli wzięła pod swoją opiekę jeszcze jedno dziecko.

CHaBeR News

https://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Martyna spotkała 20-letnią dziś Kabulę podczas kręcenia materiału „Kobieta na krańcu świata”. Historia dziewczyny wstrząsnęła wówczas widzami. Kabula choruje na albinizm, czyli defekt polegający na braku pigmentu w skórze, włosach i tęczówce oka.

W Tanzanii ta choroba często oznacza wyrok śmierci. Osoby dotknięte albinizmem często są prześladowane. Wśród szamanów i uzdrowicieli pokutuje przekonanie, jakoby części ciała chorych posiadały magiczną moc, która przynosi powodzenie nabywcom. Kończyny, skóra, czy włosy albinosów są używane do przyrządzania „magicznych” mikstur i eliksirów. Jednocześnie samych chorych uważa się za przeklętych i przynoszących nieszczęście.

Kabula przekonała się o tym na własnej skórze już w dzieciństwie. Pewnej nocy do jej domu zakradli się rozbójnicy, którzy trzema machnięciami maczety odrąbali dziewczynce rękę.

Zobacz także: Barbie, która inspiruje i przełamuje stereotypy. Wizerunku użyczy jej m.in. Martyna Wojciechowska

Martyna Wojciechowska adoptowała kolejną córkę

We wrześniu Wojciechowska pojawiła się wraz z Kabulą na okładce „Gazety Wyborczej” i udzieliła poruszającego wywiadu. Teraz Martyna ujawniła, że adoptowała jeszcze jedną dziewczynkę z Tanzanii – Tatu.

Jak się okazało, to Kabula poprosiła Wojciechowską o pomoc.

Mogę teraz w końcu przyznać, że od stycznia, czyli od roku Kabula ma taką siostrę. Trzymałyśmy to z Kabulą dla siebie. To była nasza tajemnica. Ma na imię Tatu, ma 15 lat. Są do siebie podobne jak dwie krople wody. Tatu też jest chora na albinizm – powiedziała w „Dzień Dobry TVN” Martyna.

Choć Kabula i Tatu nie mieszkają z Martyną, dziennikarka jest odpowiedzialna za ich utrzymanie.

Zobacz także: Adoptowali dziewczynkę z Ugandy. Kiedy poznali jej historię, odesłali dziecko

Z miłości do dzieci

W Tanzanii populacja albinosów wynosi obecnie ok. 150 tys. osób. Część z nich uciekła do Dar as-Salaam uważając, że duże miasto da im schronienie.

Podróżniczka postanowiła pomóc również innym dzieciom chorującym na albinizm. Z pomocą misjonarzy i wolontariuszy planuje zbudować w Tanzanii miejsce, w którym podopieczni będą się czuli bezpiecznie. Wojciechowska zachęca internautów na Instagramie  do wsparcia inicjatywy.

Martyna Wojciechowska ma jedno biologiczne dziecko. Marysia Błaszczyk jest córką zmarłego w zeszłym roku Jerzego Błaszyka, rekordzisty w nurkowaniu głębinowym. Podróżniczka ma pod swoją opieką jeszcze kilkoro innych dzieci pochodzących z różnych zakątków świata.

Tu kupisz e-wydanie magazynu Chcemy Być Rodzicami

Źródło: Viva!, Ofemin, Dziennik.pl,

Anna Wencławska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych.

Adopcja po polsku – raport NIK

Adopcja po polsku - raport NIK
fot. Fotolia

Procedura adopcyjna trwa w Polsce średnio dwa lata – wynika z raportu Najwyższej Izby Kontroli. Liczba potencjalnych rodziców znacznie przewyższa też liczbę dzieci z uregulowaną sytuacją prawną, umożliwiającą ich adopcję.

CHaBeR News

https://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Jest to pierwsza tego typu kontrola od czasu zmiany przepisów dotyczących adopcji w 2012 r. Okazuje się, że obecne przepisy są niewystarczające dla zapewnienia spójnego funkcjonowania systemu adopcyjnego w Polsce. W efekcie każdy ośrodek adopcyjny może ustalać własne zasady, np. w kwestii dokumentacji wymaganej od kandydatów, w procesie przysposobienia.

NIK skontrolowała 15 ośrodków adopcyjnych, tj. 23 proc. działających w Polsce (obecnie jest ich 65, z czego 40 proc. stanowią jednostki niepubliczne). Aż w 11 placówkach NIK stwierdziła nieprawidłowości w kwalifikowaniu dzieci do adopcji i doborze rodziców.

Zobacz także: Zaświadczenie o niepłodności w ośrodkach adopcyjnych. Dokument nie/wymagany?

Brak jednolitych wymogów

Jak zaznacza NIK, problem jest brak jednolitych wymogów i kryteriów stosowanych podczas adopcji, stąd procedura może przebiegać inaczej w zależności od ośrodka. Niektóre placówki wymagają np. zaświadczeń lekarskich dotyczących przyczyn bezdzietności, czy od psychiatrów i poradni leczenia uzależnień.

W niektórych ośrodkach kandydaci musieli również wykazać dane pochodzące z wyroków rozwodowych (w przypadku drugiego małżeństwa). W kilku ośrodkach katolickich dyrekcja żądała od kandydatów na rodziców adopcyjnych opinii parafii i świadectwa ślubu kościelnego. W innych ośrodkach brany był pod uwagę np. staż małżeński, wiek kandydatów starających się o adopcję i różnica wieku pomiędzy dzieckiem a przyszłym opiekunem.

NIK zwraca uwagę, że mało dzieci opuszcza pieczę zastępczą, czyli domy dziecka i rodziny zastępcze. W latach 2015 – 2017 ( I półrocze)  z ok. 75  tys. dzieci w pieczy zastępczej tylko ok. 6 tys. zostało zakwalifikowanych do adopcji.

Jednym z większych problemów jest mała liczba dzieci o uregulowanej sytuacji prawnej. Regulowanie stanu prawnego trwa zdecydowanie za długo – twierdzą kandydaci na rodziców adopcyjnych. Z tego powodu rodziny adopcyjne czekają coraz dłużej, a dzieci mają coraz mniejsze szanse na znalezienie domu.

Przyczyna problemu nie leży po stronie sądów – połowa postępowań w sprawach opiekuńczych jest rozpatrywana w terminie do trzech miesięcy, a ponad 80 proc. spraw do pół roku. Problemem jest zbyt długi okres przebywania dzieci z nieuregulowaną sytuacją prawną w domach dziecka i rodzinach zastępczych. NIK zwraca tu uwagę przede wszystkim na niewystarczające działania powiatów na rzecz wychodzenia dzieci z pieczy zastępczej.

Zobacz także: Rodzina adopcyjna a rodzina zastępcza. Jakie są podobieństwa i różnice?

Potrzeba ujednolicenia szkoleń dla rodziców adopcyjnych

Średni czas procesu adopcyjnego, od momentu zarejestrowania kandydata na rodzica do czasu orzeczenia przez sąd adopcji, to dwa lata. Przepisy nie regulują jednak czasu oczekiwania kandydatów na rozpoczęcie szkolenia od momentu zgłoszenia do ośrodka.

W skontrolowanych przez NIK placówkach było to 221 dni, co zdaniem ankietowanych jest bardzo długim okresem wymagających skrócenia. Zgłaszali też potrzebę ujednolicenia szkoleń i wzajemnego uznawania świadectw z ukończonych szkoleń przez różne ośrodki. Niezadowolenie kandydatów budziły również terminy szkoleń – zjazdy organizowano w godzinach pracy.

NIK podkreśla też w swoim raporcie, że brak jest procedur odwoławczych, które pozwalałyby na zweryfikowanie niekorzystnych rozstrzygnięć wobec starających się o adopcję.

Zobacz także: Kobietom będzie trudniej oddać dziecko do adopcji? „Wzrośnie popularność porzuceń noworodków w oknach życia”

Korupcja

W Polsce brak także mechanizmów zapobiegających korupcji, zwłaszcza w zakresie przeciwdziałania nadmiarowi kompetencji w rękach pracowników ośrodków adopcyjnych. Jak zauważa NIK, przewodniczącym komisji kwalifikowanej powinna być osoba spoza ośrodka adopcyjnego – przedstawiciel podmiotu nadzorującego jego działalność lub urzędu marszałkowskiego. Osoba, która nie bierze bezpośredniego udziału w prowadzeniu poszczególnych spraw i nie jest podwładnym kierownica ośrodka.

Wśród ankietowanych 5 proc. wskazało, że spotkało się z problemem korupcji (48 osób z 938). Naciskano np., aby składali „darowizny” w celu lepszego funkcjonowania środka lub sugerowano szybszy proces sądowy przy zdecydowaniu się, odpłatnie, na prawnika pracującego dla ośrodka.

Nie ma też mechanizmów ograniczających dowolność w podejmowaniu decyzji przez pracowników ośrodków. NIK zwraca uwagę na brak przejrzystości w działaniu ośrodków. Kandydaci na rodziców adopcyjnych nie mają dostępu nawet do ogólnych informacji dotyczących działalności placówek, np. ile osób oczekuje na adopcję, liczy przeprowadzonych adopcji w poprzednich latach lub aktualnej liczby zgłoszonych do ośrodka dzieci.

Jednym z najpoważniejszych problemów w funkcjonowaniu ośrodków adopcyjnych w Polsce były również trudności we współpracy z sądami polegające na niedostatecznym przepływie informacji. Sądy nie informowały ośrodków o prawomocnych orzeczeniach o przysposobieniu dziecka. Ośrodki często dowiadywały się o tym od rodziców adopcyjnych.

Zobacz także: 7 rzeczy, których nie wiesz o adopcji

Adopcja po polsku – raport NIK

W czasie kontroli niemal wszystkie dzieci (98 proc.) w badanych ośrodkach z zakwalifikowanych do adopcji znalazły nowy dom. Zdaniem NIK wysoka skuteczność wynika przede wszystkim z faktu, ze liczba potencjalnych kandydatów na rodziców adopcyjnych znacznie przewyższa liczbę dzieci z uregulowaną sytuacją prawną.

Liczba adopcji w naszym kraju od lat utrzymuje się na podobnym poziomie. Od roku 2015 do połowy 2017 r. ośrodki adopcyjne zakwalifikowały do przysposobienia ok. 2,5 tys. dzieci, a 300 dzieci skierowano do adopcji zagranicznej.

Po reformie procedur adopcyjnych w 2012 r. liczba publicznych i niepublicznych ośrodków adopcyjnych zmalała o ponad 30 proc. Obecnie jest ich 65, z czego 40 proc. to placówki niepubliczne. NIK skontrolowała działanie 15 ośrodków adopcyjnych, czyli 23 proc. placówek działających w Polsce.

Tu kupisz e-wydanie magazynu Chcemy Być Rodzicami

Źródło: NIK

Anna Wencławska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych.