Przejdź do treści

Życie w trójkącie, czyli rodzice + dziecko + rodzice

Wiesz, że ktoś twoje dziecko urodził. Przecież nie ty. Zatem ktoś je też począł. Nie wy. Zatem przyszło do ciebie dziecko z innej krwi i kości. Mówią o tym w ośrodku adopcyjnym. Ćwiczysz rozmowy z dzieckiem o jego korzeniach biologicznych. Słyszysz o trójkącie adopcyjnym. Wy – rodzice adopcyjni, wasze adoptowane dziecko i oni – rodzice biologiczni. Co to znaczy żyć codziennie w takim trójkącie?

Oczywiście, że to nie jest tak, że w każdej sekundzie każdego dnia myślisz jako rodzic adopcyjny, o tym konkretnym rodzicu biologicznym. To nawet nie jest tak, że myślisz w ogóle o tym, że jest jeszcze rodzic biologiczny. Sama miewałam momenty, w których na pytanie jak urodziłam córkę, zastanawiałam się czy ja rodziłam ją naturalnie czy przez cesarkę? Żeby dopiero po kilku sekundach wykrzyknąć „Ja ją adoptowałam!” Rodzice biologiczni nie wkraczają do twojego domu, nie rozmawiają z tobą ani z twoim adoptowanym dzieckiem. Nie współdecydują, nie dzwonią, nie piszą. Nie widzisz ich, prawie we wszystkich wypadkach nie masz nawet ich zdjęcia, ani wiedzy jak wyglądają.

CHaBeR News

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Po co w takim razie mówi się o jakimś trójkącie? Bo on faktycznie jest. Do tego jest bardzo ważny i chociaż milcząco, to jednak wywiera ogromny wpływ na to jak będzie w przyszłości twoje dziecko traktowało siebie. Na początku waszej wspólnej drogi rodzinnej, trójkąt istnieje bardzo mgliście, właściwie go nie widzisz i nie pamiętasz o nim. On jednak jest w Twoim dziecku. W historii jaka z nim przyszła do Twojej rodziny.

Ważna jest postawa rodziców adopcyjnych wobec pochodzenia ich dziecka oraz faktu, że ono ma swoją historię życia, którą należy uszanować. Dziecko adoptowane jest nierozerwalnie związane z biologicznymi rodzicami. W sensie biologicznym i mentalnym oczywiście, a nie w sensie prawnym.

Z szacunku do historii swojego dziecka warto znaleźć miejsce na szacunek i mentalną obecność jego rodziców biologicznych w swojej rodzinie. Wiadomo, że znacząca większość dzieci adoptowanych chce w przyszłości poznać swoje korzenie i dowiedzieć się jak najwięcej o rodzinie biologicznej.

Pokusa wymazania rodziców biologicznych z pamięci zarówno dziecka, jak i swojej jest dość duża. Jednak warto, choć początkowo nie jest to łatwe, pogodzić się z ich obecnością, znaleźć pozytywne strony faktu ich istnienia i wychowywać dziecko bez lęku, że kiedyś zechce ich bardziej niż nas. Być może zechce ich poznać, ale jeśli dostało szczerą miłość, zaufanie i prawdę od rodziców adopcyjnych, to poznanie biologicznych korzeni może wzmocnić więzi z rodzicami adopcyjnymi jeszcze bardziej i wzbogacić je psychicznie.

To jak będziesz traktować w myślach rodziców biologicznych wpłynie na poczucie wartości twojego dziecka. Szanujesz ich, szanujesz ten kawałek dziecka, który od nich pochodzi, zatem akceptujesz dziecko „w całości”. Nigdy nie wiesz kiedy wypłynie temat rodziców biologicznych, w jakich sytuacjach czy rozmowach. Już w trakcie procedury adopcyjnej pojawia się szansa na przećwiczenie „na sucho” jak to będzie. Potem w miarę rozwoju twojego dziecka i was jako rodzinny budujesz w sobie otwartość na coraz bardziej wyraźne istnienie tego trójkąta. Od mentalnej do werbalnej. Przychodzi czas rozmów, dziecko zapyta, co wtedy odpowiesz, jak go poprowadzisz, co pokażesz swoją postawą? Dziecko pyta o korzenie biologiczne, bo jeśli się nie zna swoich korzeni, to brakuje fundamentu do budowania swojego życia. Wiedza o swojej biologicznej rodzinie pomaga mu określić własną tożsamość. Trzeba zachować dystans do tych pytań i absolutnie nie traktować ich jako wycenę wartości swojego rodzicielstwa. Dziecko nie pyta o rodziców biologicznych, żeby porównać ich do rodziców adopcyjnych, ale dlatego, że poszukuje informacji. Jeśli nauczyłeś się akceptować mentalną obecność rodziców biologicznych, teraz możesz w sposób naturalny podejść do rozmowy o nich ze swoim dzieckiem.

Akceptacja, a najlepiej postawa szacunku wobec biologicznych korzeni dziecka, to doskonały fundament wychowywania go w szacunku do rodziców adopcyjnych. Trójkąt adopcyjny jest faktem, rodzice adopcyjni funkcjonują w nim od momentu pojawienia się adoptowanego dziecka w rodzinie. Czy pokazywać dziecku, że jego matka była alkoholiczką i była nieudolna w wychowywaniu i na szczęcie odebrano jej dziecko? Czy lepiej pokazać, że chociaż nie była w stanie wychowywać, to jednak urodziła i dała szansę tobie i dziecku na nowe życie i budowanie wspólnego szczęścia. Prawda jest podstawą funkcjonowania w trójkącie, nie ma co do tego wątpliwości. Ale ważny jest też sposób przedstawiania tej prawdy, i nasz osobisty stosunek do tego o czym mówimy.

Gdy pojawią się pierwsze pytania, postaraj się wesprzeć dziecko w poszukiwaniach dostarczeniem informacji, jakich potrzebuje. Nie musisz mówić mu całej historii i zakamarków sytuacji jego rodziny biologicznej. Wystarczy, jeśli krótko i rzeczowo odpowiesz na pytania, które usłyszysz.

Zawsze w rodzicach adopcyjnych jest zakodowany lęk konfrontacji z tą sytuacją, z rodzicami biologicznymi. Nie obawiaj się tego lęku, to normalne, że go odczuwasz. Najważniejsze w tym momencie jest przekazanie jasnego komunikatu: kocham cię i dlatego pomogę ci zmierzyć się z tą sytuacją, kocham cię i dlatego rozumiem, że chcesz to wiedzieć. Przecież jako rodzic twojego dziecka, masz wystarczająco mocne argumenty, żeby myśleć pozytywnie o istnieniu jego rodziców biologicznych. Bez nich nie byłoby Twojego dziecka na świecie. Bez nich nie byłabyś szczęśliwym rodzicem. Bez nich nie spełniłoby się Twoje marzenie o dziecku.

Twoja otwartość na życie w trójkącie będzie musiała się zwiększać. Przyjdzie czas fizycznej konfrontacji. Jeśli rodzic podążał za dzieckiem w jego poznawaniu biologicznych korzeni z szacunkiem do jego biologicznych rodziców, ten moment będzie prostszy. Co nie oznacza, że będzie łatwo go przeżyć.

Mam świadomość, że rodzice biologiczni gdzieś są, prowadzą swoje życie, być może nie myślą o moim dziecku w ogóle, a być może mają go w swojej głowie tak jak ja mam ich w swojej, być może stale noszą je w sercu.

Ja nie potrzebuję ich spotkać. Choć w miarę dorastania dzieci poczułam ciekawość jak wyglądają. Czy cechy zewnętrzne mojego dziecka „pasują” do któregoś z jej biologicznych rodziców? To naturalne, że mam takie myśli. Tak samo naturalne jak chęć adoptowanych dzieci do spotkania z rodzicami biologicznymi.

———————————————————————–
 Magdalena Modlibowska – szefowa działu Adopcja w magazynie Chcemy Być Rodzicami, aktywistka w środowisku adopcyjnym, autorka książki „Odczarować adopcję”, „Księga Adoptowanego Dziecka”, współautorka książki „Jak tu począć”, autorka wielu artykułów adopcyjnych, menadżer, coach zdrowia, prezes Fundacji „Po adopcji”, wiceprezes Stowarzyszenia „Dobrze Urodzeni”. Prywatnie mama trójki dzieci.

Magdalena Modlibowska

Chcemy Być Rodzicami

Jedyny magazyn poradnikowy dla starających się o dziecko. Starania naturalne, inseminacja, in vitro, adopcja.

Michał Wiśniewski o świątecznej akcji „Wiśnia Dzieciom”

Muzyk Michał Wiśniewski niczym Święty Mikołaj w grudniu przemierza całą Polskę, aby spotkać się z dziećmi z Domów Dziecka. W jego inicjatywę „Wiśnia Dzieciom” z każdym rokiem angażuje się coraz więcej osób. O tym skąd wziął się pomysł na akcję, jak wygląda organizacja takiego przedsięwzięcia oraz o tegorocznych planach na święta Michał opowiedział redakcji Chcemy Być Rodzicami. 

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Ania Wencławska: Opowiedz proszę, skąd wziął się pomysł na akcję „Wiśnia Dzieciom”.

Michał Wiśniewski: Wydawało mi się to całkiem naturalne. Ktoś nas poprosił o to, żebyśmy zjawili się w Domu Dziecka w Dąbrowie Rusieckiej i pojechaliśmy tam oczywiście. Wtedy naprawdę w domach dziecka była mega ciężko. Ale za każdym razem widziałem tą determinację wychowawców i przede wszystkim determinację dyrekcji. W tamtym czasie musieli sobie radzić chodząc od domu do domu prosząc o pieniądze.

Zobacz także: „Adopcja? Przykro mi, nie wygląda to tak jak na filmach”

AW: Jak wyglądała organizacja tegorocznej edycji „Wiśnia Dzieciom”?

MW: Zawsze jeżdżę do dzieciaków w drugim i trzecim tygodniu grudnia i tak też jest tym razem. Startujemy w Białymstoku 8. grudnia i kończymy 18. grudnia. Odwiedzamy zawsze 20 placówek. Być może akcja nam się rozszerzy, jeżeli znajdę osoby chętne do działania. Ale teraz praktycznie robię to ja i żona. Umówmy się – nie należy to do najłatwiejszych zadań, bo wszystko jest na naszej głowie. Ciężko jest to ogarnąć, bo jest coraz więcej ludzi, którzy chcą pomagać i nie jesteśmy tego w stanie logistycznie ogarnąć. Ale jak co roku, tak i teraz sobie poradziliśmy.

Michał Wiśniewski na spotkaniu z dziećmi w Samowie // fot. Facebook – Michał Wiśniewski

AW: Jeżeli któryś z naszych czytelników chciałby się włączyć w akcję, gdzie może wysłać przygotowaną paczkę?

MW: Bezpośrednio do Domów Dziecka. Nie przyjmujemy żadnych pieniędzy. W tym roku dostaliśmy bardzo dużo prezentów od różnych firm i to nas trochę logistycznie przerosło (żeby je porozwozić – red.). Jedynie New Yorker wysłał paczki bezpośrednio do placówek. Zawsze publikujemy listę Domów Dziecka, które zostały przez nas wybrane. Można do nich napisać, zadzwonić. Na pewno każda pomoc jest mile widziana.

Zobacz także: 10 gwiazd, które adoptowały – ich droga do rodzicielstwa

AW: Słyszałam, że jesteś zwolennikiem tradycyjnych świąt. Czy w tym roku też tak spędzisz ten czas?

MW: Tak absolutnie. U mnie to się praktycznie nie zmienia, ale to tylko dlatego, że jestem tradycjonalistą i dla mnie to jest ważne. To jedyny dzień w roku, kiedy możemy wszyscy się razem zobaczyć, wyściskać, przeprosić za to, co było złe, życzyć sobie wszystkiego najlepszego. Oczywiście jak to w każdej patchworkowej rodzinie dzielimy się świętami. Czasami obchodzę Wigilię 23. grudnia.

Pełną wersję wywiadu przeczytasz w styczniowym magazynie Chcemy Być Rodzicami

Anna Wencławska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych.

Ta akcja odmieniła jego życie! Strażak uratował dziewczynkę, później ją adoptował

Strażak uratował dziewczynkę, później ją adoptował.
fot. Facebook - Marc Hadden

Czyn tego strażaka stał się w ostatnich dniach tematem szeroko komentowanym przez media na całym świecie. Strażak uratował dziewczynkę. Potem po raz drugi podarował jej życie.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Pochodzący z Karoliny Południowej strażak Marc Hadden uratował już dziesiątki ludzkich istnień. Jednak ta akcja w jego karierze była wyjątkowa i całkowicie odmieniła jego życie.

Początek historii miał miejsce 14. listopada 2011 roku. Marc Hadden był właśnie w trakcie obiadu, kiedy otrzymał zgłoszenie na numer alarmowy. Pomocy potrzebowała kobieta skarżąca się na silny ból brzucha.

Zobacz także: Policjant adoptował dziecko bezdomnej narkomanki

Strażak pomógł rodzącej

Na miejscu okazało się, że kobieta była w zaawansowanej ciąży, z czego nie zawała sobie sprawy. Tym sposobem Marc przyjął pierwszy w swoim życiu poród.

– To było niesamowite słyszeć płacz dziecka – wspomina strażak. Nie spodziewał się, że dwie doby później będzie już ojcem uratowanej dziewczynki…

Zobacz także: Dał jej życie dwa razy – najpierw adoptował, później oddał część wątroby

Strażak uratował dziewczynkę, później ją adoptował

Następnego dnia żona Marca – Beth udała się do szpitala, żeby sprawdzić stan zdrowia świeżo upieczonej mamy i jej dziecka. Okazało się, że kobieta nie czuła się na siłach, aby wychować córeczkę. Podjęła decyzję o przekazaniu dziecka do adopcji.

Marc i Beth mieli już dwoje synów, jednak od dawna marzyli o trzecim dziecku. Ze względu na komplikacje związane z dwiema pierwszymi ciążami, jedynym wyjściem dla małżeństwa była adopcja. Para podjęła decyzję w jednej chwili.

– Modliłam się o adopcję od lat – opowiada Beth. – Wtedy w szpitalu ta kobieta popatrzyła na mnie i powiedziała: „chcę, abyś adoptowała moje dziecko”. Zadzwoniłam do Marca i poznajmiłam: „chyba będziemy mieli dziecko”.

Po 48 godzinach dziewczynka o imieniu Rebecca Grace była już w domu małżeństwa. – Zawsze marzyłem o córeczce. To wspaniałe – przyznaje Hadden.

Dziewczynka ma już sześć lat i zna swoją historię. Jak śmieje się Marc, Rebecca opowiada nawet ludziom o tym, jak tatuś pomógł jej przyjść na świat.

Marc Hadden z rodziną // fot. Facebook – Marc Hadden

Tu kupisz najnowszy magazyn Chcemy Być Rodzicami

Źródło: people.com, independent.co.uk

Anna Wencławska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych.

Aby adoptować Wiktora przejechali ponad 10 tys. km

Adopcja dziecka z zespołem Downa
fot. Pixabay

2,5-letni Wiktor z zespołem Downa będzie miał nowy dom. Adopcyjni rodzicie przyjechali do niego aż ze Stanów Zjednoczonych.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Wiktor to podopieczny fundacji „Dom w Łodzi”. Jego rodzicami zostaną Marina i Erik z Kalifornii. Małżeństwo ma już ośmioro dzieci. Najmłodsza córeczka ma zespół Downa.

– Dużo uczyliśmy się o zespole Downa. O tym co zrobić, żeby takie dziecko miała dobre życie. Wiedzieliśmy też, że wiele rodziców takich dzieci poddaje się. Dlatego zdecydowaliśmy, że jeżeli na świecie jest dziecko z zespołem Downa, które potrzebuje domu i rodziny, to możemy to być my – tłumaczy Marina.

Zobacz także: W wieku 18 lat zaszła w ciążę, zdecydowała się na otwartą adopcję

Adopcja dziecka z zespołem Downa

Pracownicy „Domu w Łodzi” bardzo się cieszą, że ich podopieczny znajdzie szczęśliwy dom.

– Z jednej strony spełnia się marzenie. Nie moglibyśmy marzyć o niczym lepszym dla Wiktora. Z drugiej strony, spędził z nami dwa lata, przez ten czas bardzo go pokochaliśmy. Jest nam bardzo bliski. Rozłąka i świadomość, że będzie daleko, są dla nas trudne. Także dzieci, które się z nim rozstają tracą takiego fundacyjnego brata –  mówi Marta Libiszowska z fundacji.

Fundacja „Dom W Łodzi” opiekuje się niepełnosprawnymi, osieroconymi dziećmi. Obecnie w placówce znajduje się dziewięcioro podopiecznych.

Tu kupisz najnowszy magazyn Chcemy Być Rodzicami

Źródło: Radio Łódź

Anna Wencławska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych.

W wieku 18 lat zaszła w ciążę, zdecydowała się na otwartą adopcję

otwarta adopcja
fot. Pixabay

Kiedy miała 18 lat niespodziewanie zaszła w ciążę. Dwa miesiące później jej partner i ojciec nienarodzonego dziecka zmarł. Młoda kobieta stanęła przed ogromnym dylematem: co zrobić, by zapewnić dziecku godną przyszłość?

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Hannah Mongie z Utah w Stanach Zjednoczonych była zwykłą nastolatką. Kiedy miała 18 lat poznała misjonarza Kadena Whitneya, z którym postanowiła dzielić przyszłość.

Po 8 tygodniach związku Hannah odkryła, że jest w ciąży. Po szczerej rozmowie przyszli rodzice stwierdzili, że nie będą w stanie zapewnić dziecku godnej przyszłości i zdecydowali, że ich synek trafi do rodziny adopcyjnej.

Niestety, dwa miesiące po tej rozmowie wydarzyła się tragedia. Partner nastolatki zmarł we śnie. Dziewczyna została sama i choć śmierć partnera totalnie ją załamała, musiała przetrwać ten trudny czas dla synka, który niebawem miał przyjść na świat.

Zobacz także: Ta akcja odmieniła jego życie! Strażak uratował dziewczynkę, później ją adoptował

Odkąd twój tatuś zmarł, jest mi bardzo ciężko

Aby złagodzić ból po śmierci ukochanego, postanowiła nagrać filmik z dedykacją dla swojego dziecka Nagranie w przyszłości miało trafić do chłopca.

Odkąd twój tatuś zmarł, jest mi bardzo ciężko – mówiła do synka na nagraniu.

Po porodzie Hannah miała 48 godzin na spędzenie czasu ze swoim synkiem Taggartem. Wykorzystała ten czas na nakręcenie kolejnego emocjonalnego nagrania, w którym tłumaczyła powód swojej decyzji.

W 9-minutowym filmiku Hanna wyjaśnia z płaczem:

Jeśli bym cię nie kochała, nie poznałbyś tej wspaniałej rodziny. Dam ci tyle całusów ile zdołam przed przekazaniem cię Bradowi i Emily. Kocham cię Taggarcie Cayden Marsh. Mój mały chłopczyku. Mój synku. Tak bardzo cię kocham.

Następnie kobieta przekazała noworodka rodzicom adopcyjnym – Emily i Bradowi.

Zobacz także: „Otwarta adopcja” – czyli co? 

Moment, w którym Hannah przekazuje synka nowej rodzinie // fot. Instagram Hannah Mongie

Otwarta adopcja

Hannah nie straciła jednak kontaktu ze swoim dzieckiem. Rodziny zgodziły się bowiem na otwartą adopcję. Dzięki temu kobieta regularnie widuje się i zajmuje chłopczykiem.

– Zawsze chciałam być mamą, jednak stało się to w bardzo nieodpowiednim czasie – tłumaczy Hannah.

Taggart ma już niemal dwa lata i jest wesołym, rezolutnym maluchem. Hannah często spędza czas z synkiem i jego dwoma adopcyjnymi braćmi Carterem Lucasem.

Hanna z synkiem Taggartem // fot. Instagram Hannah Mongie

Tu kupisz najnowszy magazyn Chcemy Być Rodzicami

Źródło: Maily Dail

Anna Wencławska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych.