Przejdź do treści

Zjeść ciastko i mieć ciastko

W ostatnim numerze Chcemy Być Rodzicami ukazał się felieton Izy (www.krotki.blog.pl) pt. Zjeść ciastko i mieć ciastko. W felietonie tym Iza opisywała swoje uczucia po odwiedzinach w Ośrodku Adopcyjnym. Do felietonu zamieszczamy komentarz Magdaleny Modlibowskiej, matki adopcyjnej i autorki m.in. „Księgi Adoptowanego Dziecka”

Zjeść ciastko i mieć ciastko, Iza, krotki.blog.pl

CHaBeR News

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Kiedy zakończyć walkę z niepłodnością i rozpocząć starania o adopcję? Czy jest jakaś granica, za którą wiemy, że nie ma już odwrotu?

Pytanie o moment zakończenia leczenia spędza sen z powiek niejednej niepłodnej parze. Czy dwie, trzy nieudane inseminacje to górna granica naszej wytrzymałości na ingerencję medyczną? A może mamy za sobą 10 transferów in vitro? 10 transferów, które się nie udały, ale przecież jest szansa, że kolejna próba w końcu się powiedzie…

Wielu osobom, u których przedłuża się leczenie (to nieskuteczne, ale wciąż dające nadzieję), trudno zaakceptować fakt, że podejście do adopcji oznacza całkowite zamknięcie procesu leczenia. Ośrodki adopcyjne z kolei nie akceptują działania na dwa fronty – prób leczenia i ubiegania się o adopcję. Wymagają zakończenia terapii i przepracowania straty, pogodzenia się z tym, że nie mogę mieć „swoich” dzieci.

Obie drogi, zarówno leczenie, jak i proces adopcyjny, trwają jednak bardzo długo. Nie ma nikogo, kto powie, która ścieżkę należy wybrać. Chcąc wykorzystać w pełni pierwszą możliwość, a potem rozpocząć i przejść drugą – poświęcamy bardzo dużo czasu. Część osób powie, że ten czas straciła…

Przyglądamy się z mężem sprawie adopcji, najpierw tylko przez dziurkę od klucza. Wybraliśmy się do ośrodka adopcyjnego na otwarte spotkanie dla par zainteresowanych tematem. Było kilka małżeństw takich jak my – zwykłych ludzi, którzy na ustach mają uśmiechy, za sobą dużo przejść, a chcą po prostu normalnie żyć.

Pracownica ośrodka tłumaczyła nam, na czym polega proces adopcyjny, czego możemy się spodziewać, ile czasu potrwa cała procedura szkoleń oraz oczekiwanie na dziecko.

– Mówiła pani, że proces adopcyjny trwa bardzo długo i lepiej pomyśleć o tym wcześniej – zwróciłam się do prowadzącej. – Jednak zazwyczaj pary nie wiedzą wcześniej, że powinny były zacząć starania o adopcję. Czy można więc zacząć szkolenie adopcyjne, kiedy ma się np. transfery in vitro?

– Nie, nie, absolutnie nie, trzeba zakończyć leczenie, to konieczny warunek – ucięła nasza informatorka, nie dając nawet możliwości negocjowania o jeden zarodek.

Kilka osób na spotkaniu podniosło głowy, najwidoczniej usłyszały o tej zasadzie po raz pierwszy.

– Jak to, nie można się już leczyć? – zapytała dziewczyna siedząca na drugim końcu sali.

– Nie. Wymagamy zaświadczenia od lekarza o przyczynach nieposiadania dziecka na drodze naturalnej.

– A kiedy trzeba je przynieść? – sąsiadka drąży temat. – Można na koniec szkolenia…?

Do tego muru doszliśmy nie tylko my…

Kiedy przerwać leczenie?

Ktoś mądry poradził mi kiedyś, aby po zbadaniu wszelkich parametrów medycznych zapytać samą siebie, ile jest we mnie sił: fizycznych i psychicznych. Jak wiele czasu potrzebuję na pozbieranie się po smutkach? Jak w związku z tym planować swoją przyszłość?

Co teraz zrobić?  Dziś wiem, że skłamię. Skłamiemy z mężem oboje. Mam z tym problem. Przykro mi i trudno się do tego przyznać. Dawać sobie i innym przyzwolenie na mówienie nieprawdy. Ale zrobię to. Miałam kilka transferów. Straciłam dwie ciąże. Został mi jeden zarodek, który z powodów zdrowotnych musi na mnie zaczekać dłużej. Skłamię, bo nie mam większych złudzeń, że się uda, a nie zostawię naszego zarodka w zamrażarce.

Sądząc po reakcji osób na spotkaniu w ośrodku, mam wrażenie, że nie jesteśmy jedyną parą, która podejmie taką decyzję.

KOMENTARZ MAGDALENY MODLIBOWSKIEJ:


Obydwie drogi – choć prowadzą do rodzicielstwa – są czymś zupełnie innym. Obydwie mają swoją specyfikę przebiegu i konkretne warunki jakie trzeba spełnić. Specyfika adopcji jest taka, że wymaga przeżycia straty, nawet jeśli się jest zdrowym i nie leczy niepłodności. Trzeba przeżyć stratę biologicznego rodzicielstwa, żeby móc w pełni świadomie przyjąć do rodziny i do serca dziecko urodzone z innej pary. Dziecko, które już jest na świecie i ma swoją historię.

Jest w adopcji miejsce na  egoizm bycia rodzicem, ale musi mieć on wsparcie altruizmu, żeby w efekcie powstała szczęśliwa rodzina. Tego altruizmu pomagają szukać psychologowie z ośrodka adopcyjnego. Mogą go nie znaleźć…

Jak potwierdzają pracownicy ośrodków, znakomita większość par leczących niepłodność ma już dość sprawdzania, procedur i chce jak najszybciej zamknąć temat adopcji. Z czego to wynika? być może z przekonania, że tych dzieci do przygarnięcia tak dużo, to wystarczy że ja chcę dziecko i już po sprawie. Ale adopcja z całą pewnością nie jest dobra drogą dla każdego kto chce zostać rodzicem. Dlatego ośrodki adopcyjne – abstrahując od jakości ich funkcjonowania – pomagają zweryfikować kto tym rodzicem adopcyjnym może zostać, a kto nie.

Nasuwa mi się takie porównanie. Jeśli lekarz który przygotowuje parę do transferu, wskaże na konieczność wykonania dodatkowych badań medycznych, wiadomo – dla dobra przyszłego dziecka, czy para ma w sobie gotowość wykonania ich? Podzielenia się z lekarzem wynikami? Czy myśli o ukryciu pewnych wyników, żeby jednak przyspieszyć transfer, żeby przypadkiem nie okazało się, że ten wynik będzie dyskwalifikacją do dalszego postępowania tą drogą? Ufamy lekarzowi, jego doświadczeniu, wiemy, że nie prosi nas o takie czy inne badania dla własnego widzimisię ale dla dobra transferu, kobiety, ciąży, dziecka wreszcie. On wie wszystko o procedurze i warunkach zapewniających jak najlepszy efekt. Pracownik ośrodka wie wszystko o adopcji i warunkach zapewniających powstanie szczęśliwej rodziny z dobrze zakorzenionym w niej dzieckiem i jego własną historią.

„Skłamałam kochanie, żeby zostać twoją mamą.” – nie umiałabym powiedzieć tego do mojej adopcyjnej córki, którą wychowuję w uczciwości, co do jej korzeni biologicznych i akceptacji jej tożsamości.

„Skłamałam, bo pragnęłam Ciebie ale wciąż chciałam mieć „swoje” dziecko i nie umiałam się pogodzić z tym, że go nie urodzę” – wiem, można tego nie mówić dziecku, wiem jednak jak trudno byłoby to ukryć w rodzinie zbudowanej na wzajemnym szacunku wszystkich jej członków.

Współczuję parom, które przechodzą multum badań i na końcu nie otrzymują kwalifikacji do procedury medycznego wspomagania. Nie wiem jak to jest być w takiej sytuacji. Ale wiem z całą pewnością, że to nie daje zielonego światła do adopcji i przyjęcia dziecka. Rozumiem, że każdy kto wchodzi do ośrodka ma jedno wielkie pragnienie, pragnienie dziecka. Ale czy to jest pragnienie adoptowanego dziecka? A co to znaczy adoptować dziecko? Warto się otworzyć i zrozumieć co to znaczy. Z doświadczenia wnioskuję, że większość wciąż widzi w niej swoje spełnienie marzenia o dziecku, a nie widzi człowieka, który już jest, żyje i ma swój świat. Przyjęcie takiego człowieka do rodziny jest szczególnym zadaniem, i wymaga szczególnej postawy. Nie jest tym samym, co poczęcie nowego życia w swojej rodzinie.

Gratuluję Izie postawienia kroku w kierunku adopcji, życzę otwartości i wytrwałości w podążaniu tą drogą, albo pokory w przyjęciu faktu, że ta droga nie jest dla niej.
felieton: Iza, krotki.blog.pl, komentarz: Magdalena Modlibowska

Chcemy Być Rodzicami

Jedyny magazyn poradnikowy dla starających się o dziecko. Starania naturalne, inseminacja, in vitro, adopcja.

Adoptowali dziewczynkę z Ugandy. Kiedy poznali jej historię, odesłali dziecko

oszustwo adopcyjne
fot. Pixabay

Para była niezwykle szczęśliwa, kiedy dziewczynka z Ugandy zamieszkała z nimi. Gdy po sześciu miesiącach małżeństwo poznało historię dziecka, było w szoku. Zdecydowali się odesłać dziewczynkę do jej ojczyzny.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Jessica i Adam Davis z amerykańskiego stanu Ohio mieli czworo dzieci. Pragnęli jednak przyjąć do swojego domu jeszcze jedno dziecko.

Rozpoczęli procedurę adopcyjną za pośrednictwem instytucji European Adoption  Consultants (EAC), starając się o przysposobienie dziewczynki z małej wioski w Ugandzie. Za usługę zapłacili EAC 15 tys. dolarów.

Zobacz także: Pokochaj w dziecku jego korzenie. Adopcja a rodzice biologiczni

Pierwsze spotkanie i podróż do Ameryki

Organizacja poinformowała małżeństwo, że ojciec dziecka zmarł, a matka zaniedbywała swoje rodzicielskie obowiązki. Nic nie stało zatem na przeszkodzie do adopcji.

W kwietniu 2015 roku para przyleciała do Ugandy, aby spotkać się z 5-letnią Matą. – Przebywała w sierocińcu, nie było tam żadnych zabawek, a w oknach zamontowane były kraty – wspomina Jessica. Po spotkaniu dziewczynka wyruszyła z Davisami do nowego domu w Stanach Zjednoczonych.

Mata rozpoczęła naukę języka angielskiego i po sześciu miesiącach była już w stanie opowiedzieć rodzicom swoją historię. Nie mogli uwierzyć w to, co usłyszeli.

Zobacz także: Małżeństwo z Włoch adoptowało dorosłego mężczyznę

Oszustwo adopcyjne

Zgodnie ze słowami Maty, wszystkie informacje podane przez EAC były fałszywe. Dziewczynka zapewniała, że w ojczystym kraju miała troskliwą matkę i nigdy nie była maltretowana.

Jessica i Adam prześledzili historię Maty i zdali sobie sprawę, że padli ofiarą adopcyjnego oszustwa. Choć ta decyzja nie była łatwa, Davisowie postanowili odwieźć dziewczynkę do biologicznej mamy.

Na miejscu Jessica i Adam dowiedzieli się, że matka dziewczynki również została oszukana. Ośrodek poinformował kobietę, że jej dziecko wyjeżdża tylko na kilka lat do Ameryki, gdzie Davisowie będą sponsorować jej edukację. Matka Maty nie zdawała sobie sprawy, że podpisując dokumenty, zrzeka się praw rodzicielskich.

Historia Maty to nie jedyny przypadek oszustwa adopcyjnego. Co roku wiele rodzin pada ofiarą tego typu oszustw, a dzieci odbierane są niczego nieświadomym rodzicom.

Tu kupisz najnowszy magazyn Chcemy Być Rodzicami

Źródło: www.ntd.tv

Anna Wencławska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych.

„Szukam kogoś, kto mnie adoptuje”. Dramatyczny apel samotnego staruszka

Staruszek chce, by ktoś go adoptował
fot. Pixabay

„Szukam kogoś, kto mnie adoptuje”. Taki ogłoszenie napisał i wywiesił na przystanku samotny staruszek. Zobacz wzruszający apel nieszczęśliwego człowieka.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Jak reklamuje sam siebie 85-letni Han Zicheng z Chin, jest silny, może robić zakupy, gotować i umie sam o siebie zadbać.

Mężczyzna zapewnia również, że nie cierpi na żadne chroniczne schorzenia. Zaznacza, że jako były pracownik instytutu badawczego, co miesiąc otrzymuje emeryturę i ma swoje pieniądze.

Zobacz także: Małżeństwo z Włoch adoptowało dorosłego mężczyznę

Staruszek chce, by ktoś go adoptował

Han czuje się bardzo samotny. Jego żona nie żyje, a dzieci wyjechały z rodzinnego domu i zerwały kontakt z ojcem. Staruszek boi się, że umrze samotnie w swoim małym mieszkanku w miejscowości Tianjin.

Han przeżył japońską okupację, chińską wojnę domową i rewolucję kulturalną. Boi się jednak samotności i tego, że nie poradzi sobie w obliczu poważniejszej choroby. Jak mówi, chce mieć kogoś, kto „potrzyma go za rękę, gdy będzie umierał”.

Tu kupisz najnowszy magazyn Chcemy Być Rodzicami

Źródło: RMF FM

Anna Wencławska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych.

Powstanie centralny rejestr pieczy zastępczej

centralny rejestr pieczy zastępczej
fot. Pixabay

Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej planuje wprowadzenie centralnego rejestru pieczy zastępczej. Będzie z niego można uzyskać informacje o rodzinach zastępczych i kandydatach zakwalifikowanych do pełnienia tej funkcji oraz o domach dziecka i osobach usamodzielniających się.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Powstanie rejestru przewiduje projekt nowelizacji ustawy z 9 czerwca 2011 roku o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej.

Projekt ten trafił właśnie do konsultacji społecznych, a jego celem jest lepsza praca z rodziną, rozwój rodzinnej pieczy zastępczej i mniejsza liczba adopcji zagranicznych.

Zobacz także: Coraz mniej adopcji efektem wprowadzenia programu 500 plus?

Centralny rejestr pieczy zastępczej – co się w nim znajdzie?

Projekt zawiera regulacje dotyczące utworzenia centralnego rejestru. Będzie się on składał z siedmiu wykazów zawierających informacje o dzieciach umieszczonych w pieczy, osobach z pozytywną, wstępną kwalifikacja oraz osobach już zakwalifikowanych do pełnienia roli opiekunów, jak również o rodzinnych domach dziecka i rodzinach zastępczych.

W rejestrze będzie można także znaleźć informacje o placówkach opiekuńczo-wychowawczych i osobach zaczynających samodzielne życie po opuszczeniu pieczy.

Dzięki tej inicjatywie poszukiwane dla dzieci miejsc w domach zastępczych ma być łatwiejsze.

Tu kupisz najnowszy magazyn Chcemy Być Rodzicami

Źródło: Rzeczpospolita, Gazeta Prawna

Anna Wencławska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych.

Adopcja płodu przez telefon? Aplikacja „Adoptuj Życie” nowością w kręgach pro-life

Aplikacja Adoptuj Życie
fot. adoptujzycie.pl

Duchowa adopcja płodu i modlitwa przez dziewięć miesięcy – to propozycja Fundacji Małych Stópek, która wypuściła właśnie na rynek aplikację na smartfony o nazwie Adoptuj Życie.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Aplikacja dostępna jest w dwóch wersjach językowych, korzystać z niej mogą użytkownicy telefonów z systemem Android oraz iOS.

Duchowa Adopcja Dziecka polega na indywidualnej lub publicznej modlitwie wstawienniczej. Przez 9 miesięcy użytkownik aplikacji bierze pod opiekę nieznane, poczęte dziecko, „którego życie jest zagrożone aborcją” – czytamy w opisie.

Osoba podejmująca się takiego zobowiązania przez dziewięć miesięcy odmawia jedną dziesiątkę różańca i modlitwę w intencji duchowo adoptowanego dziecka.

Zobacz także: Modlitwa o dziecko. Czy modlitwa dla starających się o dziecko może pomóc?

Aplikacja Adoptuj Życie – co w niej znajdziemy?

Po zainstalowaniu aplikacji na telefonie ukazuje się następujący komunikat:

Oto Twój mobilny asystent podjętej przez Ciebie Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego. Będzie Ci towarzyszyć przez 9 miesięcy trwania modlitwy pomagając wywiązać się z Twojego modlitewnego zobowiązania. Za pomocą grafik przedstawiliśmy każdy z 40 tygodni rozwoju prenatalnego dziecka. Dodatkowo zamieściliśmy oryginalne zdjęcia USG oraz echo serca z kolejnych etapów rozwoju. Dzięki temu możesz śledzić wzrost dziecka przez cały czas trwania Duchowej Adopcji i edukować swoje środowisko, jak wygląda człowiek w rozwoju prenatalnym.

Oprócz tych informacji twórcy aplikacji przygotowali również rozważania różańcowe na każdy dzień. Użytkownicy codziennie będą również mogli przeczytać krótki komunikat – myśli dziecka „adekwatne do danego momentu rozwojowego”. Twórcy aplikacji twierdzą, że tego typu komunikaty pomogą uwrażliwić ludzi na poczęte życie.

Zobacz także: Patron niepłodnych. Do których świętych modlić się o ciążę?

Módl się i płać

Oprócz codziennej modlitwy i rozważań różańcowych znajdziemy jeszcze dwie inne zakładki. Jedną z nich jest „Przyrzeczenie”. Użytkownik zobowiązuje się w tym miejscu do codziennej modlitwy o uratowanie życia nienarodzonego dziecka oraz sprawiedliwe i prawe życie po urodzeniu.

W kolejnej zakładce „Twój Dobry Uczynek” również zobowiązujemy się do codziennej modlitwy, do której dołączyć można dobrowolne postanowienie, np. post, wyrzeczenie, czy uczynek miłosierdzia. Jeżeli użytkownik nie ma pomysłu na dobry uczynek, z pomocą przychodzą twórcy aplikacji.

Na dole strony pogrubionymi literami możemy przeczytać komunikat: „Wystarczy, że wpłacisz 10 zł na konto Fundacji, a za nie zakupione zostanie 20 pieluch jednorazowych i przekazanych dzieciom uratowanym od aborcji”.

Tu kupisz najnowszy magazyn Chcemy Być Rodzicami

Źródło: dlazycia.info/premiera-aplikacji-adoptuj-zycie/

Anna Wencławska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych.