Przejdź do treści

Zazdrość niepłodności – o tym nikt nie mówi

zazdrość niepłodności
Fotolia

Koleżanki, kuzynki, przyjaciółki zachodzą w ciążę, a Ty nic. Imprezy rodzinne, chrzciny, wspólne wyjścia na spacer sprawiają wielki ból.

Zazdrość niepłodności jest specyficznym uczuciem. Nie życzysz źle swoim bliskim, ale nie możesz nic poradzić na ból, który czujesz, kiedy koleżanki mówią o dzieciach. Jest Ci po prostu przykro, cierpisz. To normalne uczucie, nie jesteś w nim osamotniona. Dziewczyny zmagające się z niepłodnością czują podobnie, ból jest jeden.

CHaBeR News

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Nie lubię ich

„(…) cały czas myślę o tym, że nie mogę zajść w ciążę, że nawet in vitro się nie udało, że znów będę przechodziła tę męczarnię z kolejnym podejściem, że endo mnie zżera, a tu na fb co rusz jakaś koleżanka, kuzynka wrzuca fotę z brzuchem, albo dzieckiem i aż mnie ściska z zazdrości…, od razu przestaję ją lubić i nie chce mi się nawet do niej odzywać, czy ze mną jest coś nie tak?”

Nie umiem się cieszyć razem z nimi

„(…) moje najbliższe przyjaciółki, koleżanki są w ciąży lub właśnie rodziły, a ja nawet głupiego „gratuluję” nie mogę powiedzieć czy napisać, bo zalewa mnie potok łez…, nie zazdroszczę im w złym sensie, nie życzę niczego złego, ale cierpię, bo tym bardziej do mnie dociera, że innym się udaje bez problemów, wręcz na życzenie, a niektóre nawet się specjalnie nie starały, a ja marzę z mężem o dziecku, odkąd się poznaliśmy i póki co, nie jest nam to szczęście dane 🙁 psychika mi siada, bo dochodzi poczucie bezradności i tego, że go zawodzę, że nie dość, że sama jestem nieszczęśliwa z tego tytułu, to jeszcze unieszczęśliwiam jego.”

Unikam rodzinnych imprez

„Teraz w sobotę babcia męża będzie miała osiemdziesiąte urodziny i robi imprezę dla całej rodziny – ja nie idę – będzie około pięcioro dzieci do drugiego roku życia i jeszcze z siedmioro trochę większych. Powiedziałam mężowi, że musi iść sam, bo ja tam nie wytrzymam słuchania, jakie piękne kupki robią ich dzieci, jakie są cudowne, które ile ma ząbków i jakie pampersy im kupują. Chyba bym się poryczała na oczach wszystkich i wykrzyczała, że jesteśmy po nieudanym in vitro, a poza tym skręca mnie na widok tych dzieci – nie potrafię nawet do nich zagadać, wziąć na ręce czy coś – po prostu paraliż. .Jest coraz gorzej, zwłaszcza po tym in vitro…”

Nie wiem co odpowiedzieć

„Ja ostatnio uciekłam z rodzinnej imprezy, bo miała przyjechać dziewczyna z małym dzieckiem. (…) rozmowy o kupkach, zupkach i innych nie są tak wykurzające jak pytania „kiedy wy?”, „co, do pieluch wam się nie spieszy???”. No i wtedy jest pożar lasu i nie przebieram w słowach.”

Wszędzie dzieci

„Jestem po trzech nieudanych procedurach. I po każdym nieudanym transferze musiałam iść do pracy W PRZEDSZKOLU. Wszystko wszystkim, ale trzeba żyć wśród ludzi. Kocham dzieci i kocham moją pracę. Brak dziecka boli, ale nie usprawiedliwia takich cyrków.”

Dlaczego ja?

„(…) pierwszą ciążę straciłam po laparoskopii, wykryciu endo i usunięciu, potem zaszłam w ciążę, urodziłam synka, mimo zagrożonej ciąży, ale dwa i pół miesiąca temu pochowałam drugiego synka, przestało mu bić serduszko. Teraz w mojej rodzinie dwie siostry cioteczne są w ciąży, a ja, mimo to że mam dziecko, nie mogę słuchać, patrzeć a nawet myśleć, nie wiem, czy to zazdrość, ale na pewno wielki żal, że znów mnie to spotkało, dlaczego właśnie mnie, dlaczego u nich jest wszystko ok, a mój synek nie żyje. To wielka tragedia stracić dziecko, to wielka tragedia nie móc mieć dziecka, kiedy się pragnie z całych sił.”
Zobacz także:

Weronika Tylicka

dziennikarka, związana od początku z magazynem Chcemy Być Rodzicami

#niepłodność w święta – film staraczek

Dlaczego niepłodnośc boli jeszcze bardziej w święta? Jakich życzeń nie chcecie usłyszeć i rozmów toczyć przy świątecznym stole? O jakim prezencie pod choinkę marzycie najbardziej? Chcecie święta spędzić z rodziną, czy tylko we dwoje?

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Zapytaliśmy o to kilka z Was… kobiet starających się o dziecko. Jakie emocje, uczucia Wam towarzyszą w okresie Świąt Bożego Narodzenia. Zresztą, zobaczcie same #nieplodnoscwswieta

Aneta Grinberg-Iwańska

Absolwentka dziennikarstwa i politologii. Pasjonatka technik video. Redaktor prowadząca serwis.

Staraliśmy się o dziecko 9 długich lat. Wreszcie nam się udało

para-niepłodność-in vitro-ciąża po transferze

Monika z mężem starali się o dziecko przez 9 długich lat. Wreszcie – po tylu badaniach, diagnozach, zmianie lekarza, po kolejnym transferze… udało się! Mamy nasz mały, wymarzony cud – poznaj historię Moniki.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Nasze starania o dziecko, były dość typowe. Pewnie jak u tysiąca innych par. Poszliśmy do lekarza w swoim mieście, który sugerował, że to dopiero początki, że mamy się nie przejmować i starać się zajść w ciążę. Wszystkie wyniki były w normie i słuchaliśmy naszego lekarza starając się o ciążę przez dwa lata. A ciąży nadal nie było.

Zmiana lekarza, złe wyniki badań

W tym czasie na jaw wychodziły pierwsze odchylenia od normy wyników badań. Wyszło mi w wynikach badań podwyższone tsh i niedoczynność tarczycy.

Wzięłam leki, które unormowały wyniki badań, ale w ciążę dalej nie zachodziłam. Postanowiliśmy zmienić lekarza. Trafiliśmy w ręce wspaniałego człowieka z ogromną wiedzą i cudownym podejściem do pacjenta. Kolejne badania, konsultacje i ciągła nadzieja, że może tym razem się uda. I nic. Mijały miesiące, te zamieniały się w lata a dziecka dalej z nami nie ma. Lekarz kieruje nas do kliniki leczenia niepłodności we Wrocławiu. Jedziemy pełni nadziei, że teraz, kiedy zajmą się nami specjaliści wszystko będzie dobrze.

Lata starania zaprowadziły nas do kliniki leczenia niepłodności

I znowu od nowa badania, diagnoza i … po dwóch miesiącach konsultacji lekarz proponuje nam in vitro. Udało się zakwalifikować do rządowego wówczas dofinansowania zapłodnienia pozaustrojowego. Ogarnęła nas wielka radość oraz naprzemiennie: smutek i obawy, płacz a nawet depresja.

Zobacz też: Jak wybrać klinikę leczenia niepłodności

Wsparcie męża było nieocenione… szczególnie po nieudanym transferze

Dobrze, że mam kochanego męża z którym od początku się wzajemnie wspieraliśmy.  Razem płakaliśmy i razem wstawaliśmy pełni nadziei na lepsze jutro. Mąż był przy mnie również wtedy, gdy jeździłam do kliniki, na pierwsze zastrzyki. Była ich ogromna ilość. Był ból i miałam huśtawki nastrojów. A mój mąż zawsze był ze mną. Wspierał jak umiał dobrym słowem.

Kiedy podchodziliśmy do pierwszego transferu miałam  pełne przekonanie, że wszystko się uda. Byłam pewna, że to jest ten dzień, ta chwila i ten moment. Potem było 10 dni oczekiwania  na wynik. 10 dni dla mnie zamieniły się w 10 lat. Kiedy wreszcie nadszedł oczekiwany dzień cała w skowronkach odebrałam wynik… niestety negatywny. Wszystko pękło jak bańka mydlana. Czułam się wtedy strasznie. Płakałam kilka dni. Nie mogłam zrozumieć; dlaczego ja? Dlaczego innym się po prostu udaje zajść w ciążę. Modliłam się i pytałam Boga: dlaczego?

Lekarz kazał zrobić chwilę przerwę od stresu, wizyt lekarskich i leków. Tylko co z tego, skoro to nadal bolało tak bardzo. Każde święta, urodziny, spotkanie z bliskimi, którzy składając życzenia mówili nam, aby tym razem się udało. Wybuchałam od razu płaczem, widząc to rodzina i przyjaciele przestali w ogóle poruszać temat dziecka.

Wstaliśmy jak Feniks z popiołu gotowi na kolejny transfer

Po kilku miesiącach smutku i żalu, pozbieraliśmy się na nowo, by spróbować po raz kolejny. Przed drugim transferem było juz łatwiej, bo wiedzieliśmy jak to wszystko wygląda: badania i cała procedura w dniu transferu. Dlatego była spokojna po powrocie do domu. Jednak po 10 dniach, kiedy nadszedł czas na wyniki czułam się niepewnie. Bałam się bólu i rozczarowania dlatego po wyniki pojechał sam mąż. Kiedy zadzwonił z płaczem i powiedział: „mamusiu wynik jest pozytywny, będziemy mieli dziecko”… płakała razem z nim ze szczęścia. Teraz opowiadając to płaczę po raz kolejny. Wreszcie się udało. Po 9 latach starań. Tyle wizyt lekarskich, tyle łez, niepokoju, bólu, rozpaczy. Ale nie poddaliśmy się i walczyliśmy o to, co dla nas w życiu było i jest najważniejsze… nasze upragnione dzieciątko. Nasze upragnione oczko w głowie, nasz skarb, dar od Boga, nasz mały cud, który mamy z pomocą lekarzy.

 Teraz jestem spełnioną kobietą. Mam dom, rodzinę; męża i synka, których kocham nad życie i wiem jedno: zawsze jest nadzieja i po tylu latach starań najwyższa nagroda, która teraz mnie przytula i  szepcze do ucha „mamo”.

PS. Dziękujemy wszystkim, którzy nas w tym czasie wspierali i nam pomagali.

Oprac. Aneta Grinberg-Iwańska

POLECAMY:

Moje życie po transferze – historia pewnego obłędu

Aneta Grinberg-Iwańska

Absolwentka dziennikarstwa i politologii. Pasjonatka technik video. Redaktor prowadząca serwis.

Uśmiech na twarzy, a w duszy żałoba

Wydawałoby się, że maraton dyżurowy na okres St. Lucia-Chanuka-Boże Narodzenie-Nowy Rok to świetny pomysł na uniknięcie spotkań z rodziną i znajomymi w tym trudnym dla niepłodnych czasie. Nie będzie trzeba udawać radości z 9. (tak, tak 9.!) ciąży znajomej, kuzynek mnożących się jak króliki pomimo braku jakichkolwiek warunków socjalnych, czy pokątnej aborcji za 10 tyś. zł… Uniknięcie widoku tych wszystkich słodziakowatych bobasów też powinno być terapeutyczne….

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Dlaczego więc ucieczka w pracę wcale nie była takim super rozwiązaniem? Przed demonami niepłodności nie ma ucieczki! Każde wejście na Facebook’a to prawie napad lęku przed kolejną falą zdjęć znajomych na których królują uśmiechnięte niemowlaki, połowa życzeń świątecznych zawiera zdjęcia małych słodziaków, a koleżanki w pracy chwalą się filmikami co to ich szkraby wyrabiają z choinką czy jak słodko wyglądają przebrane za renifera. Do tego spotęgowana ilość dzieci w pracy (tak z 7-krotnie, bo zamiast 1-2 dyżurów, mam 7 w każdym tygodniu) też sytuacji nie poprawia. Nawet w metrze reklamy epatują uroczymi milusińskimi.

W domu jest po staremu poza chanukiją i mini-choinką udającymi, że powinno być świątecznie, tradycyjnie, a przede wszystkim rodzinnie. Nawet w skandynawsko miniaturowym mieszkaniu wydaje się być strasznie pusto, kiedy dzieci nie śpiewają chanukowych piosenek i nie grają w drejdle, kiedy brak jest okrzyków radości podczas otwierania prezentów pod choinką, a cała kuchnia nie jest w nadzieniu z pączków czy cieście na pierniczki, kiedy po przyjściu z dyżuru wita mnie głucha, wręcz sterylna cisza zamiast radosnego gaworzenia czy zniecierpliwionego „chodź się pobaw ze mną!”. Ta pustka jest wręcz fizycznie odczuwalna i jest to coś pomiędzy straszliwym bólem doprowadzającym do łez, bezgraniczną desperacją na granicy obłędu i nadzieją tak silną, że ma się wrażenie, że już jutro, za tydzień i za rok wszystko będzie inaczej. Inaczej, czyli lepiej zgodnie z planem. O, tam pod ścianą będzie stała kołyska, pod oknem przewijak, a w moich ramionach będzie słodko spało Wymarzone, Wymodlone i Wyśnione Maleństwo. Dopiero wtedy będą mogły być dla mnie Święta, a nie jakaś farsa na każdym kroku przypominająca o beznadziejności mojej niepłodności…

Na razie zamiast kołyski jest sterta książek, przewijak zastępuje kosz z ciuchami do prania, a w moich rękach spoczywa kolejna butelka wina. Stary porządek okresu 13/12-6/1 szczęśliwie minął, ale czy już zawsze nowa rzeczywistość będzie tak wyglądać? Nie tak miało być… Ten grudzień miał być inny, może jeszcze nie z Maleństwem w ramionach, ale przynajmniej z nową nadzieją na lepszą przyszłość. W maju minie 15 lat od wyroku „bezpłodność” i mniej więcej od wtedy słyszę, że jest nadzieja, już tuż-tuż, za progiem: przeszczep macicy. Choć od kilku lat ta nadzieja jest coraz bardziej materialna, namacalna i taka jakby bardziej swojska od kiedy mieszkam w Szwecji, nadal pozostaje ona niespełniona.

Niedawno wydawało mi się, że potrafię czuć już tylko wewnętrzną pustkę, że wypłakałam już wszystek życiowy zapas łez, że albo urodzę dziecko, albo pochłoną mnie czeluści emocjonalnej czarnej dziury. Niestety, zapas łez się odnowił, pustka jak była tak jest, czarna dziura pochłonąć mnie nie chce, a ja nadal stoję nad krawędzią nie mogąc zrobić kroku w żadną stronę. Kiedy się nie ma żadnej kontroli nad sytuacją, a moja płodność (i setek innych dziewczyn z MRKH) jest pionkiem  w grze na linii rząd – samorząd – komisja bioetyczna – szpital – Najwybitniejszy Ekspert, pozostaje tylko poddać się i mieć nadzieję, że mój interes jest zbieżny z interesem zwycięzcy tej gry…

A demony niepłodności harcują w najlepsze, dźgając przy każdej okazji boleśnie i przypominając, że moja dusza nie zazna spokoju! Już ja im dam, już ja im pokażę! Tylko gdyby to zależało ode mnie… 🙁

 

Karina Sasin

Lekarka, naukowczyni, aktywistka na rzecz praw reprodukcyjnych. Wielokrotna stypendystka m.in. Organizacji Narodów Zjednoczonych, Rządu USA (NIH) i Krajowego Funduszu Na Rzecz Dzieci. Organizatorka konferencji International Meeting on MRKH Syndrome. Po godzinach miłośniczka cukiernictwa i dalekich podróży ;-)