Przejdź do treści

Wybaczyć niepłodność

jak pogodzić się z niepłodnością?
Wybaczenie sobie niepłodności jest bardzo ważne w procesie leczenia / fot. Fotolia

Ja i moja niepłodność byłyśmy sobie obce. Gdy spotkałyśmy się po raz pierwszy stałyśmy się dla siebie śmiertelnymi wrogami. Potem, z biegiem czasu i doświadczeń, zaprzyjaźniłyśmy się.

Przez długi czas nie mogłam pogodzić się ze swoją niepłodnością. Medycyna nie mogła znaleźć jej przyczyn. Bywały dni, kiedy dosłownie powalała mnie na kolana. Nie mogłam wstać z łóżka, spotkać się z przyjaciółmi czy pójść do pracy.

CHaBeR News

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Nie znałam przyczyn swojej choroby, nie miałam żadnej możliwości dowiedzieć się, skąd ona pochodzi, nie wiedziałam więc, jak z nią walczyć. Myśl, że nigdy nie wygram z niepłodnością zabierała mi radość kolejnych dni – dni, które zdawały się nie mieć końca. Nagle cała wiedza na temat mojego ciała rozsypała się w drobny mak.

Złość

Kolejne cykle i kolejne próby nie przynosiły żadnych efektów. Byłam zła. Diagnozy nie wytyczały kierunku, w którym mogłabym pójść, który zmieniłby coś w moim życiu. Pomimo wielkiego bólu, który czułam nawet, gdy ktoś tylko wymówił słowo „niepłodność”, zrozumiałam w końcu, że muszę się zatrzymać i spojrzeć w twarz swojemu strachowi. Muszę zaakceptować, że niepłodność jest częścią mojej własnej historii, bez względu na to czy mi się to podoba, czy nie.

Akceptacja

Zrozumiałam, że aby spełnić swoje największe marzenie posiadania dziecka, muszę zacząć tolerować niedoskonałości swojego ciała, inaczej mnie to wykończy. I nawet jeśli zajdę w ciążę, to będę matką zmęczoną, sfrustrowaną, złą. Musiałam znaleźć sposób, aby połączyć dwa światy – ten nowy, w którym leczę swoją niepłodność i ten, który już znam – marzenie o dziecku. Świat pełen frustrujących przystanków i przerażających niewiadomych zlewał się ze światem pełnym miłości i nadziei.

Jak poradzić sobie z niepłodnością? Wybaczenie

Właśnie w tym momencie zebrałam się na odwagę i wybaczyłam sobie swoją własną niepłodność. Wybaczyłam sobie ból i zawiedzione nadzieje. W ten sposób otworzyłam się na możliwość zajścia w ciążę przy cudzej pomocy.

Najpierw zdecydowałam się na inseminację, która była bardzo krępująca. Później było in vitro. Stymulacje, burza hormonów, płacz, nadzieje… Znów się nie udawało. Czułam się coraz bardziej wyczerpana. I wtedy stało się! Zaszłam w ciążę!

Radość nie trwała zbyt długo. W 15 tygodniu ciąży poroniłam. Marzenie, o które walczyłam kilka lat, prysło jak bańka mydlana w ciągu dwóch godzin. Nie poddałam się. Wkrótce kolejny raz zaszłam w ciążę i… znowu poroniłam.

Znowu stanęłam na skraju. Cierpiałam, a mój świat się walił. Po kilku przepłakanych miesiącach podniosłam się z kolan. Zastosowałam leczenie zapobiegawcze – szew okrężny szyjki macicy, zastrzyki z Clexane i sześć miesięcy leżenia w łóżku. Dziś jestem matką bliźniaków. Najszczęśliwszą matką na świecie!

Zaprzyjaźniając się z moją niepłodnością stałam się silniejsza. Wystarczająco silna, żeby zacząć pojmować ją jako… prezent. Im bardziej się na niego otworzyłam, tym większa radość była z jego efektów.

Zobacz także:

Czy leżenie po inseminacji zwiększa szanse na zajście w ciążę? Mamy najnowsze wyniki badań!

18 razy straciła ciążę, dziś jest szczęśliwą mamą

Tu kupisz najnowszy magazyn Chcemy Być Rodzicami

Chcemy Być Rodzicami

Jedyny magazyn poradnikowy dla starających się o dziecko. Starania naturalne, inseminacja, in vitro, adopcja.

„Bałem się, że skrzywdzę córeczkę”. Ojciec wcześniaka opowiada wzruszającą historię

Opieka nad wcześniakiem z perspektywy ojca
fot. Pixabay

Przedwczesne narodziny dziecka to ogromne wyzwanie dla rodziców. Czy zastanawiałeś się kiedyś, jak wygląda opieka nad wcześniakiem z perspektywy ojca? Zobacz opowieść tego mężczyzny.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Średnio jedna na dziesięć ciąż w Stanach Zjednoczonych kończy się przedwczesnym porodem. O wcześniactwie mówimy w sytuacji, gdy dziecko przychodzi na świat pomiędzy 22. a 37. tygodniem ciąży. Takie dzieci narażone są na problemy z oddychaniem i karmieniem, są również bardziej podatne na różnego rodzaju zakażenia.

Zobacz także: Wcześniak w domu – jak się o niego zatroszczyć? Sprawdź, co radzi położna

Ciężkie chwile dla mamy i taty

Opieka nad wcześniakiem jest dużym wyzwaniem, który generuje u rodziców stres i frustrację. I choć powszechnie uważa się, że to matki są najbardziej narażone na stres związany z pielęgnowaniem dziecka, również ojcowie przeżywają ciężkie chwile.

Zgodnie z badaniami opublikowanymi z 2017 roku przez Northwestern University Feinberg School of Medicine, ojcowie wcześniaków są bardziej zestresowani niż matki takich dzieci.

Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, w której niemowlęta opuszczają szpital i wraz z rodzicami udają się do domów. Może to wynikać z niepokoju związanego z bezradnością i chorobą dziecka.

Tych wszystkich emocji doświadczył Steve Michener. Mężczyzna postanowili podzielić się ze światem swoją historią i opowiedział, z jakimi problemami przyszło mu się zmierzyć jako ojcu wcześniaka.

Zobacz także: Wcześniak mniejszy od iPada. Poznaj niesamowitą historię walecznej dziewczynki

Opieka nad wcześniakiem z perspektywy ojca

Ciąża Carissy- żony Steve’a, przebiegała książkowo. Wszystko zmieniło się w 23. tygodniu ciąży. Podczas wizyty lekarskiej okazało się, że kobieta miała za mało płynu owodniowego. Po tygodniu sytuacja jeszcze bardziej się pogorszyła i wywołanie porodu okazało się koniecznością.

– Zapytałem lekarza, kiedy mniej więcej miałoby to nastąpić. Odpowiedział mi: „będziemy gotowi za trzydzieści minut” – wspomina Steve. – W tym czasie paliłem, więc jedyne co mogłem zrobić, by ukoić nerwy, to wyjść na zewnątrz i wypalić kilka papierosów – dodaje.

W lipcu 2011 roku, w 24. tygodniu ciąży Carissa urodziła córeczkę o imieniu Claire. Dziewczynka przyszła na świat za pomocą cesarskiego cięcia. Steve przyznaje, że był przerażony, kiedy po raz pierwszy zobaczył dziecko.

– Kiedy urodziła się moja najstarsza córka z pierwszego małżeństwa, ważyła ok. 4 kg. To był szok, nigdy nie widziałem tak małego dziecka – wyznaje ojciec wcześniaka.

Przed narodzinami lekarze ostrzegli rodziców, że płuca dziecka mogą się nie rozwinąć i istnieje ryzyko, że powieki malucha będą zrośnięte.  – Powiedzieli też, że najprawdopodobniej nie zapłacze – mówi Steve. Tuż po porodzie dziecko wydało jednak ciszy okrzyk- dla Steve’a był to znak, że wszystko potoczy się dobrze.

Ojciec bał się jednak dotknąć maluszka. Jak wspomina, skóra córki była niemal przezroczysta i przez maleńką klatkę piersiową mógł dostrzec jej bijące serce.

Zobacz także: Najmłodszy wcześniak świata – padł nowy rekord

„Bałem się, że skrzywdzę córeczkę”

Po pewnym czasie lekarze zalecili rodzicom tzw. kangurowanie. Jest to metoda wczesnej opieki nad noworodkiem, zapewniająca bezpośredni kontakt ciała dziecka z ciałem matki lub ojca.

Noworodek utrzymywany jest w pozycji pionowej lub półpionowej na klatce piersiowej rodzica w okolicy piersi, pod ubraniem mamy lub taty. Metoda ta pomaga w utrzymaniu ciepłoty ciała dziecka, utrzymaniu regularnego oddechu i bicia serca oraz wyzwala głęboki sen.

– Moja żona bardzo się tym przejmowała, a ja bałem się, że skrzywdzę córeczkę. Martwiłem się też, że może się przez to rozchorować – wyjaśnia Steve. – Długo to odkładałem, jednak lekarze przekonali mnie, że to nie tylko najlepszy czas na nawiązanie więzi z dzieckiem, ale też sposób na przyspieszenie jego rozwoju fizycznego – dodaje.

Jak ujawnia, pierwsze kangurowanie trwało zaledwie dwie minuty, potem dziecko wróciło do inkubatora.
– Im dłużej to robiliśmy, tym pewniej się czuliśmy – przyznaje.

Kolejnym problemem w opiece nad wcześniakiem było to, że Carissa i Steve nie byli przygotowani na przyjście na świat wcześniaka, nie wiedzieli więc, jakie pytania mają zadawać lekarzom.

– Nie wiedzieliśmy,  co pytać, dopóki nie zostaliśmy postawieni w konkretnej sytuacji – mówi Steve. Z czasem rodzice nauczyli się obserwować swoje dziecko i wiedzieli, kiedy dzieje się coś złego.

Zobacz także: Śmiertelność wcześniaków kontra jakość opieki szpitalnej. Zobacz, co mówią badania!

„Miejcie wiarę w lekarzy”

Po dwóch miesiącach od narodzin Calire, kilku transfuzjach krwi i niekończących się obawach, Steve i Carissa mogli w końcu zabrać swoją córeczkę do domu. Nie oznaczało to jednak końca problemów rodziców.

– Musieliśmy znaleźć opiekunkę, która będzie potrafiła się zajmować wcześniakiem – wyjaśnia Steve. – Na szczęście na naszej drodze pojawiła się fantastyczna kobieta, która potrafiła spełnić wszystkie potrzeby Claire – dodaje.

Dziś dziewczynka ma siedem lat, rozwija się prawidłowo i niedawno sama nauczyła się jeździć na rowerze. Po kilku latach Steve ma dla rodziców wcześniaków jedną radę. – Miejcie wiarę w lekarzy i współczesną technologię – przekonuje. – Jeżeli Claire urodziłaby się 50 lat wcześniej, prawdopodobnie nie świętowałaby swoich siódmych urodzin. Lekarze naprawdę wiedzą, co robić – dodaje.

Tu kupisz najnowszy magazyn Chcemy Być Rodzicami

Źródło: Daily Mail

Anna Wencławska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych.