Przejdź do treści

Wpływ wysokiego BMI matki na powikłania w ciąży

296.jpg

Według nowego badania opublikowanego w czasopiśmie JAMA, kobiety, które mają wysoki wskaźnik masy ciała (BMI) przed ciążą lub we wczesnych etapach ciąży są w grupie znacznie wyższego ryzyka, jeśli chodzi o urodzenie martwego płodu lub śmierć noworodków, niż kobiety z normalnym BMI.

Zespół badawczy kierowany przez Dagfinn Aune z Imperial College London w Wielkiej Brytanii, twierdzi, że wcześniejsze badania wykazały związek między wskaźnikiem masy ciała matki przed lub w trakcie wczesnych etapów ciąży a zwiększonym ryzykiem śmierci płodu, urodzenia martwego dziecka, śmierci okołoporodowej, zgonu noworodka (śmierć w ciągu pierwszych 28 dni po porodzie) i śmierci niemowląt.

Jednakże, te badania nie wykazały jaki jest optymalny wskaźnik BMI sprzed ciąży, który może zapobiec ryzyku wystąpienia tych powikłań.

Mając to na uwadze, Aune i współpracownicy dokonali przeglądu 38 badań, które skupiały się na związku między matczynym BMI a ryzykiem powikłań ciąży. Badania obejmowały 10 147 zgonów płodów, 16 273 poronienia, 4311 zgonów okołoporodowych, 11 294 zgony noworodków i 4983 zgony niemowląt.

Badacze podzielili kobiety na następujące grupy BMI:

– normalna waga (BMI 18,5-25)

– z nadwagą (BMI 25-30)

– otyłość (BMI 30-35)

– umiarkowana otyłość (BMI 35-40)

– poważna otyłość (BMI 40-45)

Naukowcy odkryli, że nawet niewielki wzrost BMI matki był powiązany z wyższym ryzykiem zgonu płodu, urodzenia martwego dziecka, śmierci noworodka, śmierci okołoporodowej i śmierci niemowlęcia. BMI powyżej 40 wiązało się z bardzo dużym ryzykiem. Kobiety w tej kategorii miał około 2-3-krotne większe ryzyko wystąpienia takich powikłań, w porównaniu z kobietami z BMI 20.

Badacze podkreślają, że w celu ustalenia, dlaczego wyższe BMI matki zwiększa ryzyko powikłań, niezbędne są dalsze badania. Zwracają jednak uwagę, że wcześniejsze badania sugerowały, że nadwaga lub otyłość może zwiększać ryzyko stanu przedrzucawkowego, cukrzycy ciężarnych, cukrzyca typu 2, nadciśnienia tętniczego w ciąży i wady wrodzonych u noworodków. Nadwaga i otyłość wiążą się także ze zwiększonym ryzykiem śmierci płodu i niemowlęcia.

 

Żródło: http://www.medicalnewstoday.com

 

Marlena Jaszczak

absolwentka SWPS, kobieta o wielu talentach.

Nowe badania odnośnie stosowania kar cielesnych

297.jpg

Nowe badanie, które bazowało na podstawie nagrań audio rodziców stosujących kary cielesne wobec swoich dzieci wykazało, że bicie było znacznie bardziej powszechne, niż rodzice przyznawali. Ponadto, dzieci były w ten sposób karane z powodu błahych wykroczeń. Zaobserwowano także, że ukarane pociechy zachowywał się źle w ciągu kolejnych 10 minut od otrzymania kary tego typu.

Zwolennicy kar cielesnych wyznaczyli sobie zasady praktykowania odpowiedzialnego ich stosowania. Jednakże, jak twierdzi główny autor badania, psycholog George Holden, nagrania pokazywały, że rodzice nie postępowali zgodnie z tymi wytycznymi. Okazało się, że nie zawsze byli spokojni, jak zalecały wytyczne. Zamiast tego, podczas bicia dziecka, złościli się. Ponadto, nie stosowali klapsów w ostateczności czy jedynie za poważne przewinienie. Dzieci były karane w ten sposób także za drobnostki. I choć wielu zwolenników klapsów uważa, że dzieci nie powinno się uderzyć więcej niż dwa razy, rodzice z nagrania przekraczali tę granicę.

„Nagrania pokazują, że większość rodziców zamiast trzymać się swoich wytycznych, zareagowała impulsywnie i emocjonalnie”, powiedział Holden, który popiera humanitarne alternatywy dla kar cielesnych.

Nagrania

Nagrania wykorzystane w badaniu, uchwyciły reakcje między rodzicami a dzieckiem w 33 rodzinach w trakcie 4-6 godzin wieczornych. Rodzice dobrowolnie nosili rejestratory. Większość z nich stanowiły matki, które spędzały czas z dziećmi po całym dniu pracy. Na nagraniach zarejestrowano 41 przypadki kar cielesnych. Zdarzały się głównie podczas codziennych czynności, takich jak kolacja czy kąpieli dzieci.

Ponad 80% matek z badania stanowiły mężatki z wykształceniem wyższym niż ogół populacji. 60% z nich to kobiety białe, pracujące poza domem. Średnia wieku dzieci wynosiła 4 lata.

W 90% przypadków, bezpośrednimi przyczynami konfliktów były np.: ssanie palców, nieprawidłowe jedzenie, wstanie z krzesła i wychodzenie z pomieszczenia bez pozwolenia. W 49% przypadków przed zastosowaniem kary cielesnej, głos rodzica wyrażał złość. Średnio, od momentu zmiany tonu głosu do zastosowania kary upływało mniej niż 30 sekund. W 30 z 41 przypadków, dziecko ponownie zachowywało się źle jeszcze przed upływem 10 minut od otrzymania klapsa. Najmłodsze dziecko, które zostało uderzone miało 7 miesięcy. Jedna matka uderzyła swoje dziecko 11 razy z rzędu .

Najbardziej niezwykłą obserwacją badaczy było to, że wskaźnik stosowania kar cielesnych przekroczył szacunki pozyskane z innych badań.  Badań opartych na tym, co zrelacjonowali rodzice. Okazało się, że według tych szacunków, amerykańscy rodzice 2-letniego dziecka zwykle donoszą, że dają dziecku klapsa około 18 razy w roku.

Natomiast, w badaniu opartym na nagraniach, średnia liczba takich incydentów równa się 18 razom w tygodniu.

„Chociaż zwolennicy kar cielesnych mogą postrzegać te incydenty jako nieodpowiednie ich stosowanie, dowody wskazują na to, że bardziej stosowne byłoby zgłoszenie tego jako fizyczne znęcanie się nad dzieckiem”, zauważają autorzy.

 

Źródło: http://www.medicalnewstoday.com

Marlena Jaszczak

absolwentka SWPS, kobieta o wielu talentach.

Śmiech to zdrowie !

294.jpg

Wiele osób zdaje sobie sprawę z pozytywnego wpływu śmiechu na nasz organizm, a jednak nie zawsze nam jest do śmiechu. Stresująca praca, konflikty z partnerem lub partnerką, czy też problemy życia codziennego skutecznie zaprzątają naszą głowę. Chińczycy mawiali, że „Minuta śmiechu przedłuża życie o godzinę” i mieli wiele racji.

Szacuje się, że małe dzieci śmieją się około 400 razy dziennie, dorośli zaś tylko 10 – 15 razy. Czym to jest spowodowane? Dzieci śmieją się ze wszystkiego co je otacza, nie szukając konkretnego powodu. Dorośli potrzebują bodźca w postaci opowiedzianego kawału, zabawnej sytuacji czy też śmiesznej komedii. Okazuje się jednak, że dla naszego mózgu nie jest ważne podłoże, które nas doprowadza do śmiechu. Wystarczy informacja płynąca z mięśni twarzy do mózgu, że jesteśmy zadowoleni i tak właśnie zaczynamy się czuć.

Na tym odkryciu opierał się dr Madan Kataria, który jako pierwszy w 1995 roku stworzył jogę śmiechu. Spotykał się on z paroma osobami w parku w Bombaju, po czym utrzymując kontakt wzrokowy, wszyscy zaczynali się serdecznie śmiać, jak najgłębiej, głośno, z przepony. Joga śmiechu opiera na ćwiczeniach, które wywołują sztuczny śmiech, połączony z ćwiczeniami oddechowymi zaczerpniętymi z jogi. Sztuczny śmiech przeradza się szybko w naturalny śmiech i nawet bez rozwiniętego poczucia humoru pomaga znaleźć w każdej sytuacji powód do radości. Joga śmiechu zapewnia dużą dawkę tlenu, energii oraz dobrego samopoczucia. Wydziela się duża ilość endorfin, odpowiedzialnych za nasz dobry nastrój, obniża się ciśnienie krwi, a także wzmacnia nasz układ odpornościowy na skutek zwiększonego wydzielania immunoglobuliny A, zapobiegającej zakażeniom górnych dróg oddechowych.

Sesje jogi śmiechu są jednak przeciwskazane kobietom w ciąży na skutek skurczów, jakie może powodować długotrwałe śmianie się, a także osobom z chorobami serca, chorobami psychicznymi oraz ze skłonnościami do padaczki.

Jak mawiał dr Madan Kataria: „Śmiech to wybór, nie przypadek”. Śmiejmy się więc często i długo, nie tylko w trosce o dobre samopoczucie, ale także zdrowie.

Katarzyna Wielgus

farmaceutka