Przejdź do treści

Walczyli z niepłodnością, doczekali się bliźniaków – tym zdjęciem poruszyli świat!

pokonać niepłodność
Fot. Facebook - Lauren Walker

Czasami wydaje się, że nie ma nadziei. Czas starań o dziecko ciągnie się w nieskończoność, a każda kolejna próba kończy się fiaskiem. Lauren i Garyt przez lata mieli podobne przeżycia. Później okazało się, że na świat przyjdą bliźniaki. Podzielili się tą szczególną nowiną poprzez poruszające zdjęcie umieszczone w sieci – śpioszki w otoczeniu 452 strzykawek użytych w czasie ich walki z niepłodnością.

CHaBeR News

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Lata starań

Para pochodząca z Teksasu „modliła się o dziecko przez 953 dni” – jak określiła to Lauren. Dzisiaj nauczycielka jogi jest w ciąży z bliźniakami. Maluchy przyszły na świat w sierpniu. Rodzice nadali im imiona – Duke i Dina.

Przez niemal trzy lata starań o potomka Lauren i Garyt przeszli przez liczne procedury. Obrazuje to fotografia, którą zamieścili na Facebooku. Śpioszki z napisami: „Warto było czekać” w otoczeniu strzykawek robią wrażenie. Pokazują tym samym skalę doświadczeń, które dotknęły przyszłych rodziców. Kobieta opisuje „452 igły, tysiące wylanych łez, operację, próby leczenia hormonalnego, dwa cykle in vitro, trzy nieudane transfery”.

– Jesteśmy przytłoczeni radością, by móc w końcu ogłosić, że oczekujemy chłopca i dziewczynki, bliźniaków! – słowa Lauren zacytował „Daily Mail”. Kobieta zaznacza też, że fotografia ma podkreślić traumę przez którą w ostatnim czasie para przechodziła. Zmagania z niepłodnością porównała do „cichego koszmaru”. – Fizyczne poczucie złamania i pustki, przy tym emocjonalne i przede wszystkim duchowe. Pamiętam noce ściskające moje roztrzaskane serce i pusty brzuch, gdy płakałam… nie, ja krzyczałam do Boga, pytając go: „Dlaczego? Co jest ze mną nie tak?” – dodała i przyznała, że doświadczenie to uczyniło ją silniejszą, a podzielenie się radosną nowiną poprzez fotografię było niezwykle emocjonalnym przeżyciem.

Nadzieja

Jest to kolejna historia dająca nadzieję. Pokazuje, że warto się starać, bo nigdy nie wiadomo co czeka na nas na końcu drogi. Przedstawialiśmy niedawno przeżycia Kate i jej męża, którzy także doczekali się dwójki dzieci. Długo starali się o potomstwo, kobieta cierpi przy tym na PCOS.

Okazało się jednak, że dotknęło ich doświadczenie, które śmiało można opisać w kategoriach cudu. Kate zaszła w ciążę, gdy w jednej już była. Na świat przyszły Charlotte i Olivia, dwie zdrowe dziewczynki – [WIĘCEJ TUTAJ]. Nie sposób przejść obok tego typu historii obojętnie. Dają bowiem całą masę siły i pozytywnej energii do codziennej walki!

Fot. Facebook Lauren Walker

Fot. Facebook Lauren Walker

Źródło: „Daily Mail”

Katarzyna Miłkowska

Dziennikarka, absolwentka UW. Obecnie studiuje psychologię kliniczną na Uniwersytecie SWPS oraz Gender Studies na UW.

What if?

Have you ever thought what would you do if prenatal diagnosis of infertility would be possible? Some types can already be diagnosed in utero: Turner syndrome, FraX, a disease that leads to premature ovarian insufficiency and some other inherited causes of both male and female infertility. Except for Turner syndrome which involves complications beyond the reproduction, there’s no routine prenatal screening for such. With a rapid development of medical genetics and reproductive medicine, many women are now asking for a “designer’s baby” and a question about passing down infertility often arises among IVF mums-to-be.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Some time ago, at a meeting on MRKH syndrome, a congenital absence of uterus and upper part of vagina,  several clinicians and I discussed how and when to make a diagnosis. Based on my research experience in reproductive epidemiology, I asked if it would be possible to diagnose MRKH prenatally. Nowadays, even very discreet details of fetal heart and brain can be visualised with ultrasound, so why not a relatively big organ? None of the experts knew if it would be possible or not but my question caused a heated debate.

It has already been agreed that the aim of prenatal testing is to improve perinatal outcomes and prevent a catastrophic disability of a potential baby. This is done by delivering a baby with a heart defect at a hospital equipped with pediatric cardiac surgery facilities. It also means that a mother can decide to terminate her pregnancy to prevent her own and neonatal suffering. We do not test for genetic predispositions for adult diseases, like BRCA1 gene mutation. Prenatal testing for gender selection is strictly forbidden almost everywhere. So, the question is “Is MRKH syndrome serious enough to allow prenatal testing for it?”.

Personally, I strongly believe suffering caused by this untreatable form of infertility is tragic enough that I do not wish even my worst enemies to go through it. While physical pain can be well-managed, emotional one is untreatable when all you want is your very own baby. In determining how severe a disease is we should consider emotional aspects and how it impacts a quality of life. It has already been proven that infertility is among one of the most stressful situations in one’s life. Unfortunately, it is very often forgotten by doctors and policy-makers.

With the recent developments in surrogacy and most recently, uterus transplantations I am not the only one wondering if MRKH could be prevented among our potential children. Genetic causes still remain unknown, pre-gestational genetic testing (PGD) is not an option, so ultrasound seems to be the only potential option. The main problem is that there is very little data on assessment of fetal uterus. It has already been found that a vaginal and a cervix should be visible as early as 19 weeks but it is rather anecdotal/case series than real evidence-based medicine (EBM). Certainly more research is needed, but based on what is already known, it should be possible to diagnose congenital absence of uterus in utero.

So, why is it not done? Set aside that most gynecologists know very little or nothing about MRKH and often fail to diagnose it in teenagers, it is a rare disease, it does not impact perinatal outcome, nor is lethal, and most believe it does not cause a disability (as if mental health and social wellbeing impairments weren’t such?!). All the top experts at the previously mentioned meeting were literally disgusted with my idea of prenatal testing for MRKH and they repeatedly asked why would I like to do so? We do not question why we screen for other conditions, so it was bemusing to hear their nonchalant and ignorant opinions. At that point in the discussion, I had not mentioned even a vague possibility of terminating a pregnancy with MRKH syndrome. As I said, fetal uterus (mainly cervix) should be visible on anomaly scan, so still within the legal time boundaries for late abortion (up to 21+6 here in Sweden). Due to the relatively liberal Swedish law, any fetal malformation is reason enough to grant a permission for termination of pregnancy.

I have been considering what I would do if I was pregnant (or in an unlikely case of a surrogate carrying for me) with a girl. Would I seek the best of the best, creme de la creme maternal-fetal medicine specialists to make sure she has her reproductive organs in place or would I prefer not to know and wait until she hits puberty? Such decisions are always extremely hard to make. I believe that every effort should always be done to make sure that every baby entering this world is healthy and gets the best possible start. I am also aware about the concept of “wrongful life” which, very briefly, means that a child was born with a medical condition because someone opted out of  proper preconceptional counselling or there was an error in prenatal testing. It is sometimes extended to parents who opted out of testing or even decided to continue pregnancy despite abnormal results. Based on my best professional knowledge and personal experience, I am pretty sure I would terminate a pregnancy knowing that the fetus has no uterus. This is important to note that so-called “pregnant brain” is a real thing and I might not be so strongly-voiced and sure while facing to make such decision during a very expected pregnancy.

Even some of my pro-choice colleagues disagree with the claim that infertility is a disease serious enough to allow termination of pregnancy. As I discussed previously, it is my personal perspective which makes me believe that I could not bear a girl who would have to suffer with MRKH. All those who ask me “Oh, so you think your life is worth nothing?” should first think before speaking up. Would it be ethically acceptable to allow a fellow human being suffer? As doctors we are taught “first, do not harm” and it is a bright example how to exercise this rule. In addition to mental and physical suffering there are also very high costs related to medical care which should be taken into account by competent authorities allowing late abortions.

Summing up, I strongly believe everyone has a right to healthy and happy life free from pain and suffering and whenever possible we should prevent bringing suffering to this world. Let me answer the question from the above paragraph: “If I had a choice as a fetus whether to be born with all the birth defects I have or not to be born at all, I would choose not to be born. Yes, I regret perinatal medicine 28-29 years ago didn’t allow prenatal diagnosis of MRKH. I am sure the world would be a better place without my suffering.”.

Karina Sasin

Naukowczyni, aktywistka na rzecz praw reprodukcyjnych. Redaktor Naukowa "Chcemy Być Rodzicami". Wielokrotna stypendystka m.in. Organizacji Narodów Zjednoczonych, Rządu USA (NIH) i Krajowego Funduszu Na Rzecz Dzieci. Organizatorka konferencji International Meeting on MRKH Syndrome. Po godzinach miłośniczka cukiernictwa i dalekich podróży ;-)

Gdy starania o kolejne dziecko nie przynoszą rezultatu… Też znasz to uczucie?

Dziecko patrzy na szczęśliwą rodzinę w oddali /Ilustracja do tekstu: Niepłodność wtórna też boli
Fot.: Fotolia.pl

‚Masz jedno dziecko, to się ciesz”. „Powinnaś się cieszyć, że masz dziecko, ja nie mam w ogóle”. „Przecież już masz dziecko”. „Kiedy następne?”. „Po co czekać z kolejnym?” – takie zdania słyszą niemal wszystkie pary, które mają problem z niepłodnością wtórną.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

O niepłodności wtórnej mówimy wtedy, gdy po szczęśliwie donoszonej ciąży i porodzie jesteśmy rodzicami dziecka, a nie możemy zajść w kolejną ciążę. Choć takie sytuacje mają miejsce nierzadko, wszystkim wokół wydaje się oczywiste, że jeśli ma się jedno dziecko, to prędzej czy później przychodzi czas na kolejne.

Jak dobrze wiemy, ludzie są wścibscy: na porządku dziennym są różnorodne uwagi, pytania i komentarze. Wiele osób zwyczajnie woli interesować się czymś, czego brakuje u innych, zamiast skupić się na sobie. To bardzo trudne dla pary, która sama nie potrafi zrozumieć, dlaczego tym razem się nie udaje. Kobieta, która nie może zajść w kolejną ciążę, przeżywa nie mniejszy dramat niż ta, która zmaga się z niepłodnością pierwotną.

Niepłodność wtórna też boli

Nie da się porównać niepłodności pierwotnej i wtórnej – obydwie są bolesne. Paradoksalnie wydaje się, że skoro udało się z jedną ciążą, to jak ma się nie udać z kolejną?  Niezrozumieniu tego, co się dzieje, towarzyszą też inne emocje: rozczarowanie, bezsilność, bezradność, żal, rozpacz, wewnętrzne rozdarcie.

“Za mną etap wyliczania dni, robienia testów, zaglądania w majtki. Moja psychika została poorana. Poczucie głębokiej porażki i niepowodzenia jest okrutne… Bo jak to: nie mogę?” – przyznaje jedna z czytelniczek.

Nieoczekiwany scenariusz

Sytuacja jest o tyle trudniejsza, że cierpi w niej również to dziecko, które już jest na świecie. Jeśli planowało się kilkoro dzieci, trudno jest przekierować swoje myśli na inny scenariusz, zgodnie z którym pozostajemy przy jednym dziecku. Bywa też tak, że patrząc na to jedno dziecko, kobieta przeżywa prawdziwy dramat, wiedząc że kiedyś zostanie samo. Głęboko zakodowana wizja, że nasz jedynak będzie miał rodzeństwo, może stać się bardzo uciążliwa.

CZYTAJ TEŻ: Z endometriozą w gabinecie. Prawdziwe historie pacjentek

Pamiętaj: niepłodność wtórną można leczyć

W wielu przypadkach niepłodność wtórną można leczyć. Jednak nie każda para się na to decyduje. Wszystko zależy od tego, jaka jest przyczyna niepłodności. Nie każdy jest w stanie zmierzyć się z procedurami stymulacji bądź in vitro, jeśli posiadają dzieci.

„Na widok ciężarnych czuję ukłucie zazdrości. I nie ma tutaj znaczenia, że ja JUŻ mam dziecko. To, że raz mi się udało, wcale nie umniejsza faktu, że cierpię z powodu trudności z poczęciem kolejnego dziecka. Nigdy nie chciałam, żeby moja córka była jedynaczką. A teraz doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że tak już może zostać… Nikt mi nie daje gwarancji na ciążę” – pisze nasza czytelniczka.

POLECAMY RÓWNIEŻ: Niepłodność wtórna. Czy komplikacje podczas porodu mogą uniemożliwić zajście w kolejną w ciążę?

Anna Bajkowska - Suchecka

autorka strony i bloga Żona z ADHD, pedagożka, nauczycielka, propaguje zdrowy styl i tryb życia, zwolenniczka holistycznego podejścia do zdrowia.

Te rzeczy zaburzają twoją płodność. Sięgasz po nie codziennie!

zaburzenia płodności - przyczyny
fot. Pixabay

Współcześnie musimy się mierzyć z coraz większą ilością szkodliwych substancji w naszym otoczeniu. Nie chodzi tu wyłącznie o zanieczyszczenie środowiska, ale również o rzeczy, po które codziennie sięgamy. Paradoksalnie to, co powinno nam ułatwiać życie, często może prowadzić do zaburzeń płodności. 

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Każdy z nas używa kosmetyków i sprzętów elektronicznych. Jednak czy każdy z nas wie, jak to może wpłynąć na płodność?

Zobacz także: Rzeczy codziennego użytku, które zaburzają płodność

Pestycydy

Gdy staramy się o dziecko, wszystkie systemy w organizmie (hormonalny, immunologiczny, trawienny itd.) powinny działać bez szwanku. To, co jemy, ma ogromny wpływ na funkcjonowanie wyżej wymienionych systemów.

To zadanie znacznie utrudniają pestycydy. Używa się ich w wielu miejscach w celu ochrony roślin uprawnych, zwierząt i żywności. Warto zatem sięgać po owoce i warzywa z tzw. „czystej 15”, do uprawy których nie stosuje się szkodliwych składników.

Do „czystej 15” należą: czereśnie, mango, awokado, ananas, melon, grejpfrut, papaja, bakłażan, kukurydza, szparagi, cebula, bataty, kapusta, kalafior, groszek.

Zobacz także: Chcesz poprawić jakość nasienia? Pamiętaj o antyoksydantach i witaminach!

Podgrzewane siedzenia

Na podgrzewane siedzenia szczególną uwagę powinni zwrócić panowie. Nadmiar ciepła w okolicach jąder w połączeniu ze stresem i złym odżywianiem, jest jednym z głównych czynników obniżających parametry nasienia.

Okazuje się, że podwyższenie temperatury jąder zaledwie o  1 ° C prowadzi do zaburzeń produkcji plemników.

Sprzęty elektroniczne

Nikt z nas nie wyobraża już sobie życia bez telefonu komórkowego. Skutki mogą okazać się zgubne.
Z badań przeprowadzonych w 2014 roku przez naukowców z Technion University w Hajfie wynika, że u niemal połowy badanych, którzy w ciągu dnia trzymali telefon w kieszeni spodni, znacznie pogorszyły się parametry nasienia.

Czynnikiem, który wskazywano jako przyczynę obniżenia jakości nasienia, było przegrzanie jąder.

Zobacz także: Jesz mało owoców? To wpływa na twoją płodność – naukowcy mają twarde dowody!

Szkodliwe światło niebieskie

Sen jest nam niezbędny do odpoczynku i regeneracji. Okazuje się, że długość i jakość snu ma wpływ na kobiecą płodność.

Jakość snu może zaburzać światło niebieskie. Jest to część światła widzialnego, obejmującego od 380 do 500 m. Niesie ze sobą największą w zakresie światła widzialnego energię, przez co wewnątrz oka zachodzą niepożądane, degradujące zmiany. Ponadto, korzystanie z urządzeń cyfrowych bezpośrednio przed snem powoduje problemy z zaśnięciem.

Źródłem niebieskiego światła są telewizory, tablety, monitory komputerów, czy telefony komórkowe.

Szkodliwe substancje w kosmetykach

Wiele produktów kosmetycznych zawiera szkodliwe substancje. Syntetyczne składniki, ostre chemikalia i tworzywa sztuczne mogą powodować zaburzenia hormonalne, a nawet przyczyniać się do powstania raka.

Powinniśmy zwrócić uwagę na obecność parabenów i ftalanów w kosmetykach. Są to stosowane na szeroką skalę konserwanty „wzbogacające” produkty żywnościowe, kosmetyki, leki inne środki, po które sięgamy każdego dnia.

Substancje te są nie tylko toksyczne, ale mogą mieć także niekorzystny wpływ na produkcję hormonów, ponieważ zaburzają pracę układu rozrodczego. Znacząco wpływają na obniżenie płodności, przebieg ciąży (np. przedwczesny poród) czy powstawanie wad wrodzonych u dzieci.

Zobacz także: Używasz kosmetyków z drogerii? Uważaj, to może szkodzić płodności!

Toksyczne farby

Metale ciężkie takie, jak ołów, kadm oraz toksyczne rozpuszczalniki jeszcze do niedawno były powszechnie stosowane do produkcji farb. Niektóre składniki zostały całkowicie zakazane, a na rynku pojawiły się farby ekologiczne.

Wybierając farbę warto zwróć uwagę, aby zawartość lotnych związków organicznych (LZO) była zerowa. LZO można znaleźć równie w tuszu do drukarek, klejach, środkach czyszczących i pestycydach.

Niebezpieczna woda

O szkodliwym wpływie ołowiu na ludzki organizm wie każdy. Głównym źródłem tego pierwiastka są spaliny samochodowe, dym przemysłowy oraz dym papierosowy.

Do zatrucia ołowiem może również dojść w mieszkaniu, np. poprzez jedzenie niektórych podrobów i używanie wody z ołowianych rur. W wielu domach w Polsce nadal można spotkać instalacje z tego typu materiału.

Taka woda jest w  podwójnie niebezpieczna – może spowodować szkody w organizmie po jej wypiciu oraz po stosowaniu do kąpieli. Ołów wchłania się bowiem przez skórę.

Tu kupisz najnowszy magazyn Chcemy Być Rodzicami

Źródło: Daily Mail, www.dziennik.pl, www.jzo.com.pl, www. biomedical.pl

Anna Wencławska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych.

Bydgoszcz ponownie zawalczy o in vitro. Wszystko w rękach prezydenta

Kobieta z brzuchem ciążowym
fot. Pixabay

18 bydgoskich radnych PO i SLD postanowiło ponownie zawalczyć o wprowadzenie uchwały o dofinansowaniu in vitro z budżetu miasta. Złożyli już do prezydenta Rafała Bruskiego wniosek z prośbą, by zlecił on prace nad nowym projektem w tej sprawie.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Przypomnijmy, że Bydgoszcz stara się o wprowadzenie miejskiego programu dofinansowania in vitro już od dwóch lat. Projekt refundacji procedury zapłodnienia pozaustrojowego dla mieszkańców miasta powstał w 2016 r. z inicjatywy posłów Nowoczesnej. Zbiórką podpisów pod nim oraz koordynacją dalszych działań zajmował się Michał Stasiński (wówczas poseł Nowoczesnej, obecnie PO).

Wymaganą liczbę podpisów udało się zebrać, a projekt – po burzliwych obradach – został przyjęty przez radę miasta. Wkrótce uchylił go jednak wojewoda kujawsko-pomorski Mikołaj Bodganowicz (PiS), wskazując na błędy proceduralne. Do jego opinii przychylił się Wojewódzki Sąd Administracyjny. Szansę na dofinansowanie in vitro straciło wówczas ok. 50 par z Bydgoszczy.

Potrzebny nowy projekt ws. dofinansowania

Choć benedyktyńska praca radnych poszła na marne, nie dają za wygraną. Z dalszymi działaniami wstrzymywali się jednak kilka miesięcy – w tym czasie sprawdzali wszystkie dostępne rozwiązania.

– Chcieliśmy się wspomóc wcześniejszym projektem autorstwa fundacji „Nasz Bocian”. Okazało się jednak, że ta nie może nam przekazać do niego praw. Trzeba więc przygotować zupełnie nowy projekt, a jedyną możliwością, by to zrobić, jest skorzystanie ze wsparcia prezydenta Bruskiego – mówiła Expressowi Bydgoskiemu radna Monika Matowska (PO).

In vitro w Bydgoszczy, czyli kość niezgody

Działacze SLD i PO nie tracą nadziei, że projekt dofinansowania in vitro w Bydgoszczy uda się tym razem wprowadzić. Mają jednak obawy, że na drodze do wprowadzenia programu może znów stanąć wojewoda. Warto przypomnieć, że niedawno stwierdził on nieważność uchwały grudziądzkiej rady miasta w sprawie realizacji programu „Leczenie niepłodności metodą zapłodnienia in vitro dla mieszkańców Grudziądza na lata 2018-2019”. Z oferowanego wsparcia miało skorzystać 60 par z tego miasta.

CZYTAJ TEŻ: Radny PiS obraża mieszkańców Grudziądza. „To dzieci z probówki in vitro i potomkowie komuny”

Niechęci dla projektu nie kryją też oponenci polityczni. Zdaniem Bogdana Dzakanowskiego, gorliwego przeciwnika in vitro z Bydgoskiej Bramy Porozumienia, refundacja in vitro w Bydgoszczy nie jest zadaniem własnym gminy. Ma ona – według niego – „ważniejsze sprawy”.

– Na najbliższej sesji rady miasta będę chciał wrócić do petycji przeciwko finansowaniu in vitro z budżetu miasta, którą swego czasu podpisało ponad 2 tysiące bydgoszczan – mówi.

Jego zdaniem, ponowna próba wprowadzenia uchwały w sprawie dofinansowania in vitro w Bydgoszczy jest tylko ruchem politycznym przez zbliżającymi się wyborami samorządowymi. Ale dla mieszkańców Bydgoszczy ruch ten jest bardzo ważny. Ze wsparcia w ramach dofinansowania in vitro z budżetu miasta mogłoby skorzystać wiele par zmagających się z niepłodnością.

Źródło: Express Bydgoski

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ: Dofinansowanie in vitro w Słupsku rusza od lipca

Natalia Łyczko

Absolwentka filologii polskiej na Uniwersytecie Warszawskim. Redaktorka i korektorka – z zawodu i pasji. Miłośniczka kawy, kotów i podróży.