Przejdź do treści

Urodziły się pierwsze dzieci z rządowego programu in vitro

262.jpg

Na świat przyszły pierwsze dzieci par biorących udział w rządowym programie in vitro

W białostockiej Klinice Leczenia Niepłodności „Bocian” urodziły się dzieci pierwszej pary, która skorzystała z ministerialnego dofinansowania. Bliźnięta – chłopiec i dziewczynka – są zdrowe i przyszły na świat w terminie.

Cieszymy się, że program sprawnie funkcjonuje i pierwsze dzieci przychodzą już na świat. Daje on szanse wielu parom z problemami z płodnością na założenie rodziny. Program spotkał się z bardzo dużym zainteresowaniem, dlatego nasza klinika bierze udział w konkursie na jego realizatorów w kolejnych latach – powiedział dr Grzegorz Mrugacz z Kliniki Leczenia Niepłodności „Bocian”.

Rządowy program refundacji in vitro ruszył 1 lipca 2013 r.. Potrwa trzy lata i szacuje się, że weźmie w nim udział około 15 tys. par. Warunkiem kwalifikacji jest rozpoznanie niepłodności przez lekarza oraz udokumentowane nieskuteczne leczenie w czasie nie krótszym niż 12 miesięcy. W ramach programu para ma prawo skorzystać z trzech prób procedury in vitro.

Według danych Światowej Organizacji Zdrowia, co najmniej 60-80 mln par na świecie jest dotkniętych problemem bezdzietności. Przyjmuje się, że w krajach wysoko rozwiniętych ten problem dotyczy od 10 do 15% par w wieku prokreacyjnym. Szacuje się, że w Polsce około 1,2-1,3 mln par może być dotkniętych niepłodnością, z czego część wymaga leczenia metodą wspomaganego rozrodu. 

Joanna Rawik

Żywienie ma znaczenie

264.jpg

Powszechnie wiadomo, że jedzenie wywiera znaczący wpływ na zdrowie nasze oraz naszych pociech. Mimo tej świadomości, liczba otyłych dzieci rośnie z roku na rok – prawie 30% polskich 11-latków ma nadwagę. Aby przeciwdziałać temu zjawisku i wykazać jak wielkie znaczenie ma żywienie dziecka w pierwszych latach życia, stworzono program „1000 pierwszych dni dla zdrowia”.

Program obejmuje warsztaty i spotkania edukacyjne na temat żywienia maluchów i jest on dedykowany rodzicom i opiekunom dzieci do 3. roku życia. Żywienie podczas pierwszych 1000 dni życia dziecka ma kluczowe dla jego dalszego, zdrowego rozwoju. Następuje wtedy najbardziej intensywny wzrost – dziecko zwiększa 5-krotnie masę ciała oraz podwaja długość swojego ciała. Podczas tego okresu szczególnie ważne jest zaspokajanie zapotrzebowania na składniki odżywcze, a także wykształcanie prawidłowych nawyków żywieniowych, które w przyszłości pozwolą uniknąć otyłości.

Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) zaleca wyłączne karmienie piersią do szóstego miesiąca życia dziecka. Pozwala ono nie tylko na prawidłowy rozwój i wzrost masy ciała, ale także wspomaga odporność dziecka oraz wywiera wpływ na nawyki żywieniowe dziecka w przyszłości. Badania wykazują, że kobiece mleko zawiera około 700 gatunków różnych bakterii, które zasiedlają przewód pokarmowy dziecka. U kobiet otyłych, różnorodność bakterii maleje, co niekorzystnie wpływa na nawyki żywieniowe i pokarm, jaki będzie preferowało dziecko w późniejszych latach życia.

W kolejnych miesiącach życia dziecka ważne jest urozmaicanie diety, pamiętając o dostarczaniu wszystkich niezbędnych składników odżywczych. Nie można się zniechęcać brakiem akceptacji dziecka na nowe pokarmy – czasem nowy pokarm należy podać aż 15 razy, aby dziecko oswoiło się z nowym smakiem! Powinno się również pamiętać o ograniczeniu soli i cukru w diecie dziecka, a także o przyjmowaniu 5 posiłków dziennie, w stałych porach dnia.

Według badań przeprowadzonych przez Fundację NUTRICIA we współpracy z Instytutem Matki i Dziecka oraz Centrum Zdrowia Dziecka, matki popełniają wiele błędów dotyczących żywienia dzieci. Najczęstszymi błędami w diecie maluchów, jest zbyt duże spożycie cukru i soli, dieta uboga w wapń i witaminę D oraz zbyt mała ilość spożywanych warzyw. Wśród badanych dzieci, 55% miało nieprawidłowy wskaźnik BMI, który wskazuje, czy waga ciała jest prawidłowa. Z badań wynika, że często przekarmiamy maluchy – otrzymują one 16 razy więcej cukru i 14 razy więcej białka niż potrzebują.

Wyniki badań są alarmujące. Należy pamiętać, że nawyki żywieniowe dziecka zależą przede wszystkim od nawyków rodziców. Tak więc będąc świadomym rodzicem, zadbajmy o zdrowie nasze oraz swoich dzieci.

 

Źródło: www.1000dni.pl

Katarzyna Wielgus

farmaceutka

Alarmy wybudzeniowe w walce z moczeniem nocnym

259.jpg

Moczenie nocne jest w Polsce zjawiskiem bardzo powszechnym – dotyka ono co piątego dziecka w wieku 4-7 lat oraz ponad 30% nastolatków. W każdej klasie szkolnej znajdzie się jedno lub dwoje dzieci borykających z moczeniem nocnym. Około dwóch młodych ludzi na 100 przenosi swój problem w dorosłość.

Czym jest moczenie nocne?

Moczenie nocne (nocturnal enuresis), to bezwiedne oddawanie moczu w nocy u dziecka, które ukończyło 5. rok życia, gdy kontrola organizmu nad pęcherzem powinna być już całkowita, a jednak bez złej woli dziecka dochodzi do samoistnego i bezwiednego opróżnienia pęcherza podczas snu.

Moczenie nocne należy leczyć, ponieważ nieleczone może prowadzić do poważnych schorzeń w obrębie nerek, układu moczowego, a także do zaburzeń emocjonalnych. Problem moczenia nocnego wywiera wpływ zarówno na psychikę i samoocenę dziecka, jak też wpływa na życie i funkcjonowanie całej rodziny. Dzieci moczące się, obawiając się odrzucenia lub drwin, unikają kontaktów z rówieśnikami, nie wyjeżdżają na wycieczki szkolne, kolonie, wycofują się z życia towarzyskiego, mają obniżone poczucie własnej wartości i czują się bezradne. Dlatego należy wpierać dziecko, a w razie potrzeby zasięgnąć porady lekarskiej u lekarza pierwszego kontaktu, pediatry lub w razie konieczności u urologa lub nefrologa dziecięcego. Nie można czekać aż problem minie samoistnie, gdyż grozi to uszkodzeniem nerek

Największą grupę dzieci dotyka monosymptomatyczne moczenie nocne (czyli pierwotne, tzn moczenie się co noc od urodzenia), które można leczyć farmakologicznie lub poprzez zastosowanie alarmu wybudzeniowegoZalecaną formą leczenia monosymptomatycznego moczenia nocnego jako terapii pierwszego rzutu jest alarm wybudzeniowy. Metoda leczenia polega na treningu i rozwoju kontroli centralnego układu nerwowego nad czynnością pęcherza w nocy.

Alarm wybudzeniowy – czym jest i jak działa?

Alarm wybudzeniowy to niewielkie urządzenie elektroniczne składające się z czujnika wilgoci oraz alarmu, które dziecko zakłada na noc i którego zadaniem jest wybudzić dziecko dokładnie w chwili, gdy następuje konieczność opróżnienia pęcherza. Kiedy dziecko zaczyna oddawać mocz przez sen i dociera on do czujnika, włącza się sygnał dźwiękowy, który dziecko powinno wyłączyć, aby udać się do toalety, opróżnić pęcherz i podjąć czynności higieniczne, by potem ponownie ułożyć się do snu z alarmem. Dźwięk powoduje powstrzymanie oddania moczu – informacja wywołująca skurcz zwieracza zmienia się na sygnał hamujący skurcz pęcherza oraz doprowadza do wybudzenia dziecka. Dziecko stopniowo uczy się budzić się równocześnie z sygnałem, a później przed sygnałem, kiedy ośrodkowy układ nerwowy dostanie informację z pęcherza moczowego o potrzebie oddania moczu. Po ok. 12 tygodniach korzystania z alarmu dziecko zaczyna samodzielnie kontrolować funkcję pęcherza w nocy. Taki trening skutkuje stopniowym zwiększaniem pojemności pęcherza moczowego i uczy centralny ośrodek nerwowy odpowiedniej ścieżki reagowania, gdyż u dzieci zapadających w głęboki sen mózg nie odbiera sygnałów wysyłanych w nocy z pełnego pęcherza, co skutkuje moczeniem nocnym.

Na rynku dostępne są różne modele alarmów odpowiadające wszelkim potrzebom. Istnieją alarmy dodatkowo wyposażone w wibracje, małe i kompaktowe lub bezprzewodowe. Są też alarmy przeznaczone dla dzieci śpiących na tyle głęboko, że nie budzą się po zmoczeniu łóżka.

I na koniec – najważniejsze: leczenie przy zastosowaniu alarmów wybudzających jest nieinwazyjne i w pełni bezpieczne dla dziecka. 

 

Więcej informacji na stronach www.moczenienocne.pl oraz www.uclin.pl

Marlena Jaszczak

absolwentka SWPS, kobieta o wielu talentach.