Przejdź do treści

The Great Patriotic War of Polish Women’s Rights – reproductive rights in Poland

Symbol kobiecych protestów przeciwko zapowiedziom restrykcyjnych zmian w prawie rozrodu-reproductive rights in Poland

Years of social progress for women in Poland have been blown away, just like that “click”!

CHaBeR News

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

 

The Parliament is working on two projects which are seriously impacting reproductive rights. After they are passed:

  • Only one oocyte can be fertilized during IVF,
  • Embryo freezing is banned,
  • An embryo can be cultivated for no longer than 72 hours,
  • An embryo is called “a conceived child” and gains all the rights of a living child,
  • Even unintentional embryo mishandling in a lab can send an embryologist to jail,
  • No export/import of gametes and embryos is permitted,
  • Child conceived through sperm donation has no legal father stated in his/her birth certificate,
  • Post-coital contraception is banned,
  • Intrauterine devices can be banned because among other mechanism of action they block embryo implantation,
  • “Conceived child” protection means a total ban of abortion,
  • No invasive prenatal testing is permitted,
  • Non-invasive prenatal testing is seriously limited to self-paid direct customer testing,
  • Tubal pregnancy can be treated only when it becomes a direct threat to a mother’s life,
  • In case of labour induction due to maternal life being in danger (eg. preeclampsia) and death of a premature infant doctors and midwives can be punished for a murder even if the death is caused by a prematurity itself,
  • Woman can be jailed for up to 5 years for having a miscarriage,
  • Providing or helping out with IVF, post-coital contraception or abortion can be punished with years behind the bars
  • There is no evidence-based sex ed in schools.

Liberal movements have raised their voices and since last Wednesday (21/09) hundreds of thousands of citizens have taken to the streets in “Black Protests- wear black in solidarity”. It is as if Polish women have woken up from a long dream. We had grown accustomed to our abortion law (the wealthy merely paid for the plane tickets and medical procedures needed to work around it) and everyone seemed to accept it as a measure to keep the peace in our predominantly Catholic country. But even Catholic women are appalled at the move by the Law and Justice (PiS) party to restrict our already limited reproductive rights. “No step further” goes the rallying cry.

Unfortunately, the ultra far-right governing conservative party all together with influential Catholic church officials gave the initiative its approval. The proposal, which the Council of Europe called a “serious backsliding on women’s rights”, inspired several large pro-choice movements and a rival drive to liberalise the law that lawmakers trashed out on Friday in its first reading.

In fact, the draconian nature of the law has done more to broaden support for women’s rights in Poland than any effort by women’s groups. Europe has taken notice too. Polish reproductive rights will be debated next month in the European parliament.

Last but not at least, medical staff are also taking to the streets protesting against low wages, illegally long working hours (against the EU laws) and too little public spendings on healthcare. If the Minister of Health Dr Konstanty Radziwiłł (widely known for his anti-choice views, the one who taken back public funding of IVF) does not fulfil the wishes of healthcare employees they will go on jurisdictional strike. No more, no less, it means a serious threat to life and health of millions of women, including those already impacted by the new strict law.

But we won’t stand idly and watch while women’s rights are getting crushed. The Author can be contacted by e-mail (karina.sasin@chbr.pl) and will provide all available contacts to the activists working on this case. Your voice can be heard!

 

Commentary

kristina-gemzell-danielssonProf. Kristina Gemzell-Danielsson

The new and even stricter Polish law will deny women their rights to make decisions, the control of their bodies and their lives. It means an additional serious threat to life and health of millions of women who are already impacted by the current strict law. Women will also be denied access to the most effective and best accepted contraceptive methods, the possibility to use contraception after unprotected sex and sexual violence and, to decide if and when they want to have children. Furthermore the new law impose pseudo-protection of unborn children through limiting access to assisted reproduction. As has been well demonstrated the more restrictive law will not result in more women giving birth or abstaining from sex but will result in an increased number of women forced to illegal and unsafe procedures. It will mean increased inequality since only women who can afford to go or move abroad will have the possibility to access assisted reproduction, effective contraception and safe abortion The new law is a crime against women and society.

 

 

Prof. Kristina Gemzell-Danielsson

Chair, Division of Obstetrics and Gynecology,

Department of Women’s and Children’s Health,

Karolinska Institutet

Director, WHO Collaborating Centre for Research in Human Reproduction

Stockholm, Sweden

Karina Sasin

Lekarka, naukowczyni, aktywistka na rzecz praw reprodukcyjnych. Wielokrotna stypendystka m.in. Organizacji Narodów Zjednoczonych, Rządu USA (NIH) i Krajowego Funduszu Na Rzecz Dzieci. Organizatorka konferencji International Meeting on MRKH Syndrome. Po godzinach miłośniczka cukiernictwa i dalekich podróży ;-)

„Wobec in vitro”. Kontrowersyjny podkręcznik przeciwników zapłodnienia pozaustrojowego

Podręcznik "Wobec in vitro"

Na rynku ukazała się właśnie podręcznik dla licealistów „Wobec in vitro”. Jest to praca zbiorowa, która zgodnie z założeniem ma „ukazywać problem zapłodnienia pozaustrojowego z punktu widzenia genetyki, moralności, filozofii, teologii i prawa”. Znajdziemy w niej jednak kontrowersyjne treści, a autorami publikacji są przeciwnicy metody.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Warto przyjrzeć się autorom „kompendium wiedzy”. Wśród nich znajdziemy m.in. ginekologa dr Tadeusza Wasilewskiego – zagorzałego przeciwnika in vitro. Co ciekawe, ten sam doktor był wcześniej jednym z pionierów metody in vitro w Polsce.

Kolejną autorką publikacji jest genetyk, prof. Alina Midro, która w ostatnich dniach zasłynęła m.in. z kontrowersyjnej wypowiedzi na temat „wad rozwojowych spowodowanych przez procedurę in vitro” oraz „śmierci wielu dzieci na skutek tej metody”. Jej tezę obalili inni profesorowie, określając wypowiedź Midro jako „skandaliczną” i „ignorancką”.

Zobacz także: Wypowiedź profesor o in vitro szokuje…

Uniwersytet odpowiada w sprawie kontrowersyjnej wypowiedzi profesor o in vitro

Podręcznik „Wobec in vitro”

W książce „Wobec in vitro” przewodniczący Zespołu Ekspertów Bioetycznych KEP abp Henryk Hoser na wstępie opisuje spór wokół in vitro w kontekście cywilizacyjnym. Zdaniem Hosera, dziecko poczęte dzięki in vitro jest postrzegane jako „konsument wolny od wszelkich uwarunkowań, własny produkt i wytwór”.

O głównych założeniach in vitro opowiedział dr Tadeusz Wasilewski. Wyjaśnił na czym polega ta metoda i przytoczył statystyki – rzekomy efekt wieloletnich badań, które pokazują ryzyko dla zdrowia kobiety i dziecka w wyniku zapłodnienia pozaustrojowego.

Dr Tadeusz Wasilewski, który jest ginekologiem, stwierdził, że in vitro „jest raczej wielkim eksperymentem, prowadzonym na istotach ludzkich”, niż sposobem leczenia niepłodności. Zdaniem doktora, in vitro to brak poszanowania dla ludzkiej godności.

Dziecko z in vitro „wytworem, który ma zaspokoić wymagania klienta”

Genetyk prof. Alina Midro opisała z kolei zagrożenia natury genetycznej u dzieci, które pojawiają się na świecie dzięki zapłodnieniu pozaustrojowemu.

Prof. ks. Piotr Morciniec skupił się natomiast na moralnych aspektach in vitro. Jego zdaniem na skutek in vitro człowiek staje się „produktem” i „wytworem”, który ma zaspokoić wymagania klienta.

Wśród innych autorów publikacji są ks. prof. Marian Machinek, ks. prof. Andrzej Maryniarczyk, prof. Michał Królikowski, ks. Franciszek Longchamps de Berier i dr Maciej Barczentewicz, i teolog, o. Jacek Salij .

Tu kupisz najnowszy magazyn Chcemy Być Rodzicami

Źródło: gosc.pl, info.wiara.pl

Anna Wencławska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych.

Rekordowa liczba dzieci narodzonych dzięki in vitro

in vitro w Niemczech
fot. Fotolia

W Niemczech znacznie wzrosła liczba dzieci urodzonych dzięki metodzie in vitro. Rok 2015 był rekordowy.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Liczba dzieci urodzonych dzięki metodzie zapłodnienia pozaustrojowego przekroczyła w Niemczech w 2015 roku 20 tys. Dla porównania w roku 2011 było ich zaledwie siedem tys. – mówią dane niemieckiego rejestru zapłodnienia in vitro.

Od roku 1982 w rejestrach zbiera się informacje na temat niemieckich placówek leczenia niepłodności. Od czasu prowadzenia rejestru wykonano 1,6 mln zabiegów, a dzięki pomocy medycyny narodziło się ponad 250 tys. dzieci.

Zobacz także: Pomyłka przy in vitro w klinice w Policach. Lekarz uniewinniony

In vitro w Niemczech

W 2016 roku z in vitro skorzystało w Niemczech niemal 65 tys. kobiet, łącznie wykonano ponad 100 tys. zabiegów. Co czwarty z nich polegał na wykorzystaniu zamrożonej wcześniej komórki.

Trzy z czterech ciąż kończyło się porodem. Natomiast co piąta ciąża kończyła się poronieniem.

Tu kupisz najnowszy magazyn Chcemy Być Rodzicami

Źródło: www.dw.com

Anna Wencławska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych.

Wypowiedź profesor o in vitro szokuje…

endometrioza

In vitro to kaprys rodziców, którzy chcą wybrać cechy i płeć dziecka lub chcą mieć dziecko z noblistą – to cytat profesora z Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku. Zobacz, kto wypowiedział te słowa?!

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

W Białymstoku zakończyła się V edycja Międzynarodowej Konferencji Naukowej „Otoczmy Troską Życie”. Wśród tematów znalazły się m. in. kwestie związane z klauzulą sumienia. W podsumowaniu konferencji na stronie internetowej www.radiomaryja.pl pojawiła się relacja z konferencji w której prof. dr hab. n. med. Alina Midro z Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku tak wypowiada się o kwestii in vitro.

In vitro a wady rozwojowe

Cytaty zachowane z pytaniami autorów tekstu:

– Będąc genetykiem, znając mechanizmy powstawania różnych wad rozwojowych, zauważyłam, że wśród moich pacjentów są dzieci z in vitro, które mają wady rozwojowe, które są spowodowane samą procedurą – cytujemy wypowiedź prof. dr hab. n. med. Alina Midro z Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku.

Jak dodaje, „cała procedura tzw. in vitro nie zawsze kończy się tylko wadami rozwojowymi”.

– Mało kto bierze pod uwagę fakt, że bardzo dużo dzieci ginie z powodu tej metody, bo są uszkodzenia. Jeżeli jest właściwie tylko trzy proc. urodzeń dzieci po stu próbach, to zastanówmy się, ile dzieci ginie z powodu naszej interwencji – podkreśla lekarka.

In vitro – zwykły kaprys par, czy metoda leczenia niepłodności?

„Tak zwany zabieg in vitro to dla niektórych nie tylko rzekoma konieczność, ale w poszczególnych wypadkach zwykły kaprys.

– In vitro robi się również, żeby można było wybrać płeć, żeby można było wybrać cechy, żeby można było połączyć swoją komórkę jajową np. z jakimś wielkim noblistą. Jeden z noblistów ma teraz 258 dzieci z uwagi na wykorzystanie jego materiału – zaznacza prof. Alina Midro”.

Czytaj też: Gameta to nie zarodek?

O opinie w tej sprawie poprosiliśmy 3 lekarzy z Białegostoku zajmujących się leczeniem niepłodności. Odmówili komentarza w sprawie.

Przedstawiciele UM tak skomentowali sprawę:

– Przytaczany wywiad dla rozgłośni radiowej oraz konferencja, podczas których Pani prof. dr hab.  A. Midro wygłosiła swoje opinie nie miał oficjalnego patronatu uczelni – dodaje Marcin Tomkiel, Rzecznik Prasowy Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku. – Trudno jest mi komentować wybrane fragmenty wypowiedzi Pani prof. A. Midro. Nie mamy wiedzy, która część opinii miała prywatny, światopoglądowy, a która stricte naukowy charakter. Uczelnia nie ingeruje w wiarę, czy światopogląd swoich pracowników.

Więcej odpowiedzi rzecznika uczelni tu: Uniwersytet odpowiada w sprawie kontrowersyjnej wypowiedzi profesor o in vitro

In vitro – kaprys, czy jedyny ratunek niepłodnych par

Tezy o wadach dzieci z in vitro, które jest fanaberią komentują:

Prof. dr hab. Marian Szamatowicz, prof. dr hab. Sławomir Wołczyński
Klinika Rozrodczości i Endokrynologii Ginekologicznej Uniwersytet Medyczny w Białymstoku

Leczenie niepłodności nie jest fanaberią, nie polega na doborze koloru oczu, wyborze płci czy stosowaniu nasienia Noblisty. Nie ma dowodów w piśmiennictwie, że sama procedura in vitro powoduje wady rozwojowe i można zauważyć je jako efekt leczenia tą metodą.

Słynna już  bruzda u dzieci po in vitroprzeszła do niechlubnej historii. Zdecydowana większość dzieci po leczeniu metodami rozrodu wspomaganego medycznie jest zdrowa, ma normalny iloraz inteligencji a nieznaczny wzrost odsetka wad w porównaniu do populacji nieleczonej spowodowany jest wiekiem pacjentki,  czasem oczekiwania na ciążę niektórymi czynnikami niepłodnościowymi.

Czytaj więcej całego komentarza profesorów w tej sprawie klikając tu.

Co o tym sądzicie? Piszcie jesteśmy ciekawi waszych opinii w tej sprawie.

Wypowiedź prof. Midro możesz obejrzeć w wywiadzie dla Telewizji Trwam:

Źródło: radiomaryja.pl

POLECAMY:
Fakty i mity o niepłodności

Aneta Grinberg-Iwańska

Absolwentka dziennikarstwa i politologii. Pasjonatka technik video. Redaktor prowadząca serwis.

Czekanie… pewnie znasz to aż za dobrze! Psycholog: „Troska o siebie to możliwość chociaż częściowego odzyskania poczucia kontroli”

Przedłużające się starania o dziecko, cała masa wykonanych badań, wiele niewiadomych, złe wiadomości, złudne nadzieje – to tylko niektóre z trudnych doświadczeń w czasie walki z niepłodnością. Jednym z bardziej obciążających momentów w czasie leczenia metodą in vitro jest czas około transferowy. Jak może wpłynąć na nas wielka niewiadoma, z którą stajemy wtedy oko w oko i jak sobie z nią radzić? „Bardzo pomocne na tym etapie jest zadbanie o siebie i zapewnienie sobie tego, co uważamy za ważne i potrzebne, by czuć się lepiej” – mówi w rozmowie z nami psycholog z klinik leczenia niepłodności InviMed w Warszawie, Dorota Gawlikowska.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Procedura in vitro jest rozłożona w czasie. Idzie za tym oczekiwanie i wiele niewiadomych. Jak może odbić się to na pacjentach – zarówno indywidualnie, jak i na ich związku?

Dorota Gawlikowska, psycholog: Wpływ obciążenia emocjonalnego, jakie niesie ze sobą leczenie niepłodności, a w szczególności procedura in vitro, zależy od kondycji pary. Znaczenie mają również jej dotychczasowe doświadczenia, czas zmagania się z niepłodnością oraz indywidualne sposoby radzenia sobie w sytuacjach stresu i napięcia. Badania podkreślają także rolę wsparcia udzielanego sobie wzajemnie przez partnerów, jako najważniejszego czynnika chroniącego przed depresją. Jest to o tyle istotne, że stanowi ona jedno z najczęściej obserwowanych powikłań długiego leczenia niepłodności.

Im dojrzalszy emocjonalnie jest związek, lepsza komunikacja pomiędzy partnerami i im większa empatyczna gotowość partnerów do wzajemnego zaspokajania swoich potrzeb, tym większa szansa na uniknięcie negatywnych skutków leczenia niepłodności. Także metodą in vitro.

To właśnie niewystarczająca i nieskuteczna komunikacja oraz nieumiejętność reagowania na potrzeby partnera najbardziej uderzają w związek i powodują oddalanie się partnerów od siebie. Wiąże się to także z narastaniem u obojga z nich poczucia osamotnienia i braku pomocy w trudnej sytuacji. Co więcej, odczuwana podczas procedury niepewność, obawy o skuteczność leczenia oraz poczucie braku kontroli nad tym, co dzieje się w ciele kobiety, zwłaszcza po transferze zarodka, to niewątpliwie trudne emocjonalnie doświadczenia.

Jak możemy dostrzec, że dzieje się coś niepokojącego?

Ich wpływ może przejawiać się napięciem, trudnościami w zakresie koncentracji uwagi, zaburzeniami snu i huśtawką nastrojów. Zwłaszcza u kobiet wahają się one od nadziei, przez niepokój, aż po brak wiary w sukces. Bardzo pomocne są na tym etapie techniki relaksacyjne oraz odwracanie uwagi od ciała i toczących się w nim procesów. Aby to uzyskać warto skoncentrować się bardziej na swoich potrzebach, zadbać o siebie i zapewnić sobie to, co uważamy za ważne i potrzebne, by móc czuć się lepiej.

Myślę, że okres około transferowy i związane z tym oczekiwanie możemy nazwać swego rodzaju „zawieszeniem”. Jakie emocje mogą się wtedy pojawić?

Najczęściej stan niespokojnego oczekiwania powoduje, że czujemy napięcie i mamy większą niż zwykle potrzebę wpływu na sytuację, w której jesteśmy. Problem w tym, że wspomniane tu „zawieszenie”, niestety zazwyczaj łączy się w leczeniu właśnie z poczuciem braku kontroli nad sytuacją. Zarodek został przeniesiony do macicy i teraz już nic nie możemy zrobić. Nie możemy sprawdzić, czy jego rozwój przebiega prawidłowo. Nie znamy też sposobów na zwiększenie swoich szans na ciążę. To najczęściej jeszcze bardziej nasila nasz niepokój i prowokuje do szukania innych sposobów wpływania na tę sytuację. Możemy co prawda przestrzegać zaleceń lekarza i robimy to, ale wydaje nam się to niewystarczające.

Stąd właśnie w tym czasie kobietom, a często także ich partnerom i członkom rodzin, przychodzą do głowy różne pomysły, które mogą w nieco magiczny sposób zrekompensować im ów brak wpływu na procesy zachodzące w ciele. Może to być próba ograniczenia do niezbędnego minimum wszelkiej aktywności, aby nie narażać się na żadne ryzyko. Może być to unikanie sytuacji, które kojarzą nam się ze stresem. Możemy także próbować eliminować konkretne czynności, które zostały uznane za ryzykowne, choć wcale nie potwierdził tego lekarz.

Ważne abyśmy pamiętali, że mamy w sobie potrzebę działania i wpływu na sytuację. Jego brak jest dla nas ogromnie trudny. To właśnie poprzez podjęcie działań możemy rozładować napięcie, które gromadzi się w nas w tym czasie.

Słyszę, że powinniśmy być w tym czasie dla siebie i podejmowanych przez siebie czynności przede wszystkim wyrozumiali, bowiem nasze działania nie biorą się znikąd. Czy są jeszcze jakieś powody, abyśmy w takim właśnie momencie szczególnie o siebie zadbali?

Troska o siebie jest ogromnie ważna z wielu powodów. Odwraca uwagę od napięcia i nerwowego oczekiwania na wynik leczenia. Jednocześnie koncentruje nas na tym, co realnie możemy dla siebie zrobić w tej sytuacji. Dobrze, by działo się to właśnie poprzez pomoc sobie samemu w taki sposób, by móc łatwiej przejść przez ten trudny etap. Mamy więc możliwość przynajmniej częściowego odzyskania kontroli, poprawy samopoczucia i jednocześnie właśnie zaspokojenia wspomnianych tu potrzeb, które niejednokrotnie z powodu leczenia już dawno zeszły na dalszy plan.

Leczenie dla wielu osób oznacza tak dużą koncentrację na procedurach medycznych, problemach logistycznych, finansowych, zawodowych i wielu innych, że na zaspokajanie potrzeb zwyczajnie brakuje już siły i czasu. Jest więc okazja, by to nadrobić. Dzięki temu zwiększyć możemy także zasób energii i sposobów radzenia sobie w trudnych sytuacjach, co z pewnością może nam pomóc w przyszłości.

Często to partnerzy są dla siebie największym wsparciem, czy wystarczającym? Może jednak dobrze byłoby skorzystać z pomocy specjalistów?

Z pewnością warto skorzystać w tym czasie także z pomocy profesjonalistów. Partnerzy, nawet jeśli są na siebie bardzo otwarci i komunikują się bez przeszkód, mogą popaść w rutynę. Mogą też nie zauważać popełnianych błędów, które utrudniają im zaspokajanie wzajemnych potrzeb. Czasem warto jest spojrzeć na związek i sytuację z dystansu. Pozwala to zauważyć te aspekty problemu, których dotąd mogliśmy nie dostrzec. Tam, gdzie partnerzy czują się osamotnieni, pozbawieni wsparcia, gdzie czuje się żal i wzajemną złość, wsparcie profesjonalisty jest szczególnie ważne. Trudno jest ruszyć z miejsca i zmienić swój sposób postępowania, zachowanie wobec partnera czy formę komunikowania się, jeśli jesteśmy przepełnieni trudnymi emocjami: bólem, żalem, złością, niechęcią, poczuciem zranienia, odrzucenia, opuszczenia. Psycholog może pomóc uporać się z tymi uczuciami i jednocześnie stworzyć parze warunki do wprowadzenia zmian w ich związku.

Co więcej, wzajemne wspieranie się partnerów jest nieraz trudne, ponieważ ciężka sytuacja trwa latami i wyczerpuje ich siły. Wówczas pomoc z zewnątrz, która pozwala te siły zregenerować i zaczerpnąć z zasobów innej osoby, przynosi partnerom ulgę oraz pozwala odpocząć. A wszystko po to, aby za chwilę jeszcze lepiej i skuteczniej móc się wspierać.

 

Zobacz też:

6 sposobów na przetrwanie niepłodności – rady psychologa

Dlaczego nie można mówić „Jesteście młodzi, macie jeszcze czas”? Niepłodność to nie jest problem zegarka!

Lęk – zżera od środka, zabiera radość życia. Oto 5 sposobów, które pomogą ci odzyskać kontrolę!

Katarzyna Miłkowska

Dziennikarka, absolwentka UW. Obecnie studiuje psychologię kliniczną na Uniwersytecie SWPS oraz Gender Studies na UW.