Przejdź do treści

Terapia grupowa jako terapia wyboru

Trudności emocjonalne są naturalną i nieuniknioną częścią codzienności. Wszyscy ich doświadczamy. Nieoczekiwane lub niechciane zmiany, kłopoty w pracy, trudności rodzicielskie, problemy w związku. Wszystkie te sytuacje wywołują kryzysy. Przestajemy spać lub jeść, obniża się nastrój, czasami pojawiają się niezrozumiałe obawy przed przebywaniem w pewnych miejscach lub przed podejmowaniem dotychczas neutralnych aktywności.

Radzimy sobie na różne sposoby. Najczęściej sięgamy po wsparcie ze strony najbliższych i to zwykle wystarczy. Możliwość opowiedzenia komuś o swoich problemach, bycie wysłuchanym i zrozumianym to bardzo cenne doświadczenie.

CHaBeR News

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Czasami mamy wrażenie, że najskuteczniejszą formą wsparcia będzie rada. Chętnie je dajemy i przyjmujemy, ponieważ stwarzają to pozór większej kontroli nad sytuacją i pomagają poradzić sobie z bezradnością.

Bywa jednak również tak, że obecność najbliższych nie wystarcza. Jeśli trudności zaczynamy rozumieć jako objawy i co ważniejsze, jeśli zaburzają one codzienne funkcjonowanie, wtedy warto zastanowić się nad inną formą pomocy. Można taką opcję rozważyć również wtedy, kiedy zaczynamy dostrzegać jakiś wzorzec w naszym życiu. Jeśli kobieta po raz trzeci wiąże się z mężczyzną, który nadużywa alkoholu, nawiązuje romanse, który ją porzuca po jakimś czasie lub jest agresywny, można pomyśleć, że ta kobieta ma pecha. Jej wybory mogą wynikać z okoliczności i być przypadkowe, ale mogą też być pochodną nieuświadomionych mechanizmów, z którymi się boryka. Rada czy też wsparcie w tym przypadku pomogą jedynie doraźnie.

Jeśli więc pojawia się w nas myśl o podjęciu terapii, możemy skorzystać z szerokiej oferty różnych szkół i metod. Wybór dotyczy również tego, czy zdecydujemy się na terapię indywidualną, czy też grupową.

Terapia grupowa w powszechnym odczuciu uważana jest terapię drugiej kategorii. Pacjenci przystępują do grup, jeśli nie mają wyboru, ponieważ tylko taką formę pomocy psychologicznej oferuje Narodowy Fundusz Zdrowia w danej jednostce medycznej. W praktyce prywatnej grupy również są rzadkością. Jest to bardzo ciekawe zjawisko, ponieważ grupa jest naturalnym środowiskiem dla każdego z nas. W grupie właśnie rozgrywają się zasadnicze konflikty, ujawniają deficyty i urazy. Mogłoby więc wydawać się, że grupa terapeutyczna będzie też najlepszym miejsce na przepracowanie trudności. Dlaczego więc tak nie jest i dlaczego warto zastanowić się nad terapią grupową decydując się na terapię?

Czym jest psychoterapia grupowa

Psychoterapia grupowa wychodzi z założenia, że wszyscy, od początku życia jesteśmy istotami społecznymi. Funkcjonujemy w bliskich relacjach rodzinnych, potem rówieśniczych, pracowniczych i wielu innych. W grupie pierwotnej, czyli w rodzinie, uczymy się funkcjonować w sposób, który początkowo jest dla nas pomocny. Z czasem jednak nawyki i strategie działania, które pomagały radzić sobie w rodzinie, hamują nasz rozwój lub są wręcz szkodliwe. Może się wówczas pojawić uczucie „życia nie własnym życiem”, sztuczności, życia stworzonego dla potrzeb innych ludzi. To z kolei może budzić zrozumiałą frustrację i rozczarowanie rzeczywistością i sobą samym.

Ponieważ znaczenie grupy jest tak duże w życiu każdego z nas, a trudności i cierpienie, z jakimi się borykamy wynikają z zaburzonych relacji z innymi ludźmi, rozsądną wydaje się teza, że leczenie również powinno odbywać się w grupie i poprzez grupę.

Jak działa grupa

W terapii grupowej ogromne znaczenie ma wsparcie, jakiego udzielają się nawzajem uczestnicy. Pomagają sobie rozwiązać kryzysy, trudne sytuacje, ale również wskazują różne punkty widzenia, co z kolei skutkuje redukcją uczucie lęku, napięcia i osamotnienia. Jednak grupa działa również na głębszym poziomie, pozwalając na ponowne odtworzenie sposobu funkcjonowania jednostki, przepracowanie go oraz skorygowanie. To powoduje, że pacjent zaczyna lepiej funkcjonować.

Niektóre osoby, zwłaszcza te mające złe doświadczenia rodzinne lub społeczne, mogą szczególnie silnie próbować dystansować się od grupy. Jednak wchodząc do niej pacjenci nieświadomie odtwarzają stare mechanizmy i sposoby funkcjonowania w relacjach. Dzieje się to niezależnie od ich woli, a czasami nawet starań, żeby przyjąć pewną pozę. Dzięki działaniu grupy szkodliwe mechanizmy można dostrzec i naprawić.

Często przystąpienie do grupy poprzedza indywidualny kontakt z terapeutą prowadzącym grupę. Pomaga to pacjentom poradzić sobie z lękiem przed wejściem w nową sytuację, poznać i stworzyć zalążek więzi z terapeutą.

 
Nie zawsze grupa

W czasach powojennych, kiedy powstawała psychoterapia grupowa i działał jej największy orędownik, S.H. Foulkes, panowało przekonanie, że jest to terapia dla każdej osoby, która terapii jako takiej potrzebuje. Doświadczenie pokazało jednak, że jest to przekonanie niekoniecznie słuszne. Niektóre osoby mają tak złe doświadczenia z życia rodzinnego, historie porzuceń i różnorodnych ran lub tak głębokie zaburzenia, że nie byłyby w stanie skorzystać z grupy ani też niewiele grupie dać. Te osoby mogą jednak bardzo skorzystać z kontaktu indywidualnego z terapeutą.

Terapia grupowa ma ogromny i niedoceniany potencjał. Uczestniczenie w tym rodzaju terapii jest też trudnym doświadczeniem; niełatwo otworzyć się przed jednym człowiekiem, cóż dopiero przed kilkorgiem. Mogą też pojawiać się zrozumiałe obawy przed niesprawiedliwym podziałem uwagi i wsparcia. Tych uczuć doświadczają wszyscy uczestnicy grupy, a ich przepracowanie może prowadzić do bardzo ciekawego i cennego doświadczenia jakim jest terapia grupowa.

————————————

Katrzyna Mirecka – studia psychologiczne ukończyła na Uniwersytecie Nottingham (Wielka Brytania). Jest członkiem Brytyjskiego Towarzystwa Psychologicznego (BPS) oraz Polish Psychologists Association (PPA) w Wielkiej Brytanii.

Doświadczenie zawodowe zdobywała na stażach klinicznych w Instytucie Psychiatrii i Neurologii, w Domu Samotnej Matki i Dziecka w Warszawie oraz w praktyce prywatnej.

Współpracuje z portalami parentingowymi i Stowarzyszeniem Nasz Bocian w zakresie pomocy psychologicznej dla osób doświadczających niepłodności.

Prowadzi terapię indywidualną i grupową osób dorosłych. Pracuje z osobami przeżywającymi kryzys, doświadczającymi depresji, lęku, trapią ich natrętne myśli, mają objawy somatyczne, których podłoże nie ma wyraźnego medycznego podłoża, mają trudności w relacjach z innymi, nie są zadowolone z jakości swoich związków, czują że ich potencjał jest zahamowany. Więcej informacji na stronie: www.psychoterapia-mj.pl

Katarzyna Mirecka

Chcemy Być Rodzicami

Jedyny magazyn poradnikowy dla starających się o dziecko. Starania naturalne, inseminacja, in vitro, adopcja.

Niepłodność idiopatyczna, czyli wyjaśnić niewyjaśnione

niepłodność idiopatyczna, skąd się bierze
fot. Fotolia – smutna kobieta, kobieta smutek, depresja,

Niepłodność idiopatyczna jest źródłem prawdziwej udręki dla zmagających się z nią osób. Jest diagnozowana wówczas, kiedy wszystkie dostępne badania i testy nie wskazują żadnej konkretnej przyczyny niepowodzeń, pozostawiając lekarzy w poczuciu, że niewiele mogą zrobić dla danego pacjenta.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Amerykańskie badania mówią o tym, że nawet 15 proc. par zmaga się z tego typu niepłodnością, ale można też spotkać dane mówiące, że liczba ta jest znacząco wyższa.

Sytuacja wydaje się bardzo trudna, ponieważ z jednej strony wiadomo, że coś jest nie porządku. Że jest jakaś przyczyna niepowodzeń. Można podejrzewać, że gdzieś ukryła się jakaś choroba albo dysfunkcja, ale nie można jej zlokalizować.

Osoba zmagająca się z niepłodnością idiopatyczną jest pacjentem i jednocześnie nim nie jest, ponieważ nie wiadomo, co jej jest. Filozoficznym wydaje się pytanie, czy na pewno chorobę można diagnozować tylko po jej skutkach. I jakiego rodzaju jest to wówczas choroba – ciała czy umysłu. I wreszcie trzeba się leczyć, ale co?

Zobacz także: Niepłodność idiopatyczna – co warto o niej wiedzieć?

Niepłodność idiopatyczna a choroby

Osoby z diagnozą niepłodności idiopatycznej są w trudnej, ale nie beznadziejnej sytuacji. Przede wszystkim współczesne badania, choć bardzo dokładne i innowacyjne, mają swoje ograniczenia. To, że coś mieści się w normie nie znaczy, że jest całkiem zdrowe lub poprawnie funkcjonuje.

Nasze organizmy działają w unikalny sposób i niestety nie wiedzą, że mamy określone normy i oczekiwania wobec nich. Co więcej, trudności w zajściu w ciążę wcale nie muszą wynikać z tego, co może zbadać ginekolog. Organizm jest przecież zbiorem różnych układów, które muszą współdziałać.

Ostatnio coraz częściej pojawiają się doniesienia, że niepłodność może być spowodowana na przykład nietolerancją glutenu, czyli celiakią. Ile jeszcze jest takich nieodkrytych chorób? Ile jeszcze nie wiemy o funkcjonowaniu organizmu, ilu zaburzeń nie łączymy jeszcze z niepłodnością?

Beznadziejności sytuacji przeczą dostępne metody leczenia. Bo nawet jeśli nie wiadomo, co jest przyczyną niepłodności, nadal można poddać się leczeniu, z niezłym skutkiem jak się okazuje. Niepłodność idiopatyczna nie wyklucza zapłodnienia pozaustrojowego czy inseminacji.

Zmagając się z niepłodnością idiopatyczną warto również myśleć o sobie jak o osobie zdrowej, która potrzebuje wsparcia i odpowiedniej dbałości o siebie. Specjaliści zalecają więc zaprzestanie palenie, ograniczenie spożywania alkoholu, dobrze zbilansowaną dietę, aktywność fizyczną oraz zadbanie o odpowiednie BMI. Czyli to wszystko, co każda osoba starająca się o dziecko robić powinna.

Zobacz także: Płodność a celiakia

Niepłodność idiopatyczna a aspekt emocjonalny

Problem z niepłodnością idiopatyczną jest również taki, że wydaje się ona być bardzo pojemnym workiem, do którego można wrzucić wszystkie „może”, „wydaje się”, „prawdopodobnie”. I znowu – jest to bardzo irytujące i jednocześnie otwierające nowe drogi rozumienia problemu. Niepłodność idiopatyczna jest zagadnieniem szczególnie interesującycm z perspektywy emocjonalnej oraz wewnątrzpsychicznych konfliktów.

Nie ma w tej chwili dowodów na to, że ma podłoże psychiczne, ale też jest rzeczą oczywistą, że skoro psychika jest częścią organizmu, stanowi również część składową procesu zapłodnienia (lub trudności w tym obszarze).

Celem jednych z badań było stwierdzenie, czy pary diagnozowane jako cierpiące na niepłodność idiopatyczną mają jakieś szczególne cechy, a więc czy da się określić, czy jakieś cechy czy to jednostki, czy też pary szczególnie predysponują ją do tego typu niepłodności. Nie znaleziono takich cech, ale jednocześnie badacze zauważyli, że niepłodność była źródłem traumy dla pary. Nie dziwią te wnioski. Niewiele jednak osób rozumie, jak rozległa jest tego typu trauma.

Zobacz także: Chcę wiedzieć „dlaczego”, czyli niepłodność idiopatyczna

Niepłodność idiopatyczna – skąd się bierze?

Niepłodność idiopatyczna pozostaje zagadką, tak dla środowiska medycznego, jak i psychologów i psychoterapeutów. Niewiele wiadomo na temat emocjonalnych źródeł niepłodności w ogóle, nie jest też ona oficjalnie uznawana za chorobę psychosomatyczną.

A wiemy, że niektóre choroby, choć manifestują się fizjologicznie, mają podłoże psychiczne, jak choćby zespół drażliwego jelita. Jednocześnie kolejne badania potwierdzają, że większe szanse na ciąże mają kobiety, które zmagały się z niepłodnością relatywnie krótko. Być może wiązało się to z krótszą ekspozycją na stres.

Być może towarzyszące niepłodności rany takie jak niska samoocena, nieadekwatność, osamotnienie, wstyd nie zdążyły stać się trwałą częścią przekonań o sobie samym. A może wreszcie nie zdążyła się rozwinąć depresja, która bardzo często towarzyszy niepłodności.

Być może wreszcie sam termin „niepłodność idiopatyczna” wziął się z potrzeby nazwania tego, co z natury swej nie ma nazwy. Niepłodność idiopatyczna może stać się workiem, do którego można wrzucić wszystkie wątpliwości, niewiedzę, ale też sugestie, że to „chora głowa” nie dopuszcza do zapłodnienia. A to z kolei zamyka osobom niepłodnym drogę do skorzystania z pomocy psychoterapeuty.

Warto być otwartym na różne możliwości. Być może rzeczywiście medycyna nie jest dość rozwinięta, żeby określić przyczyny trudności. Być może lekarz nie jest dość uważny, a może rzeczywiście jakieś aspekty psychologiczne odgrywają niemałą rolę.

Są badania potwierdzające tę tezę. Warto wreszcie otoczyć się wsparciem, do którego ma prawo osoba cierpiąca z powodu problemów z endometrium, częstych poronień, złych parametrów nasienia czy niepłodności niewyjaśnionej.

Tu kupisz najnowszy magazyn Chcemy Być Rodzicami

Źródło: National Center for Biotechnology Information

Katarzyna Mirecka

psycholożka i psychoterapeutka, absolwentka Uniwersytetu Nottingham. Ukończyła 4-letnie całościowe szkolenie psychoterapeutyczne w Instytucie Analizy Rasztów. Pracuje z osobami dorosłymi, dziećmi i młodzieżą, indywidualnie oraz grupowo. Od 2015 roku związana z magazynem Chcemy Być Rodzicami

Lepiej dawać czy dostawać? Naukowcy nie mają wątpliwości

lepiej dawać czy dostawać?
fot. Pixabay

Okres świąteczny to w różnych kręgach kulturowych i religijnych czas obdarowywania. Lepiej prezenty dawać czy dostawać? Zobacz, co mówi nauka!

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Korzyści z dawania jest wiele. Obdarowując pokazujemy, że nam zależy na innych, ale również zapewniamy sobie ich przychylność. Badania niezmiennie pokazują, że ludzie, którzy są w trwałych i głębokich relacjach i mogą liczyć na wsparcie społeczne są zdrowsi, szczęśliwsi i dłużej żyją.

I nawet jeśli, świąteczne zwłaszcza, obdarowywanie zostało silnie skomercjalizowane, wiele wskazuje na to, że obdarowywanie ma na nas dobry wpływ. Można się jednak, czy rzeczywiście lepiej jest dawać niż otrzymywać? Sprawa wcale nie jest oczywista.

Zobacz także:  Co dawać, żeby uszczęśliwić?

Lepiej dawać czy dostawać? Naukowcy znają odpowiedź

Badania przeprowadzone na uniwersytecie Bristish Columbia pokazały, że ci, którzy kupowali prezenty byli bardziej szczęśliwi niż ci, którzy pieniądze wydali na siebie. Używając kwestionariuszy przebadano 600 Amerykanów.

W innych badaniach wręczono studentom 5 dolarów, które mieli wydać na własne potrzeby lub kogoś obdarować. I znowu, ci którzy wydali pieniądze na prezenty dla innych ludzi czuli się szczęśliwsi niż ci, którzy wydali je na siebie. Trend ten jest obserwowany u wszystkich, niezależnie od ich dochodów.

Jednak badacze doszli do bardzo ciekawych wniosków. Kiedy inną grupę studentów zapytano, która grupa osób będzie bardziej zadowolona – ci, którzy obdarowują, czy też może ci, którzy wydają pieniądze na własne potrzeby. Okazuje się, że zdaniem badanych szczęśliwsi mieli być ci, którzy myślą o własnych potrzebach.

Dlaczego lepiej dawać niż dostawać?

Uniwersalny przekaz największych religii jest taki, że należy dawać. W dawaniu ma się wyrażać nasze człowieczeństwo, wrażliwość na potrzeby innych, ale też jest to jedna z dróg do nagrody w życiu pośmiertnym.

Dalai Lama mówi: szczęście człowieka zależy od szczęścia innych. Podkreśla, że szczęście jest niezależne od dóbr materialnych, ale właśnie od szczerego i głębokiego zainteresowania sprawami innych ludzi.

Mahatma Gandhi z kolei uczy, że: najlepszym sposobem, by się odnaleźć jest zatracenie się w służbie innym.

To ważne głosy ważnych ludzi. Osób, do których zwracamy się w chwilach wątpliwości, które wyznaczają drogi postępowania. Psychologicznie pełnią funkcje rodzicielskie. Na poziomie globalnym można o każdym z nich myśleć jak o ojcu, który uczy dziecko, co jest dobre, a co złe.

Dokładnie to samo dzieje się w rodzinach. Tutaj uczymy się świata, relacji międzyludzkich, etyki i moralności wreszcie. W rodzinie również uczymy się posłuszeństwa– rodzicowi się nie należy się sprzeciwiać.

Być może to jest też jeden z powodów, dla których nie zastanawiamy się często, czy lepiej jest dawać, czy brać. Nawet jeśli z obdarowywaniem, zwłaszcza przekraczającym nasze możliwości, mamy kłopot.

Zobacz także: Self-care, czyli co rodzic robić musi

Altruizm – co to takiego?

Altruizm w rozumieniu psychologicznym jest aktem dawania kosztem własnych potrzeb lub możliwości. Jest też najwyższą formą dawania. Altruizmu uczą wszystkie wielkie religie, dlatego też nie podważamy ani kwestionujemy jego zasadności. Jednak czym właściwie jest altruizm i jak wiele ma wspólnego z autentycznym, nieobciążonym oczekiwaniami dawaniem?

Wydaje się, że próbujemy przynajmniej zachowywać się altruistycznie, ponieważ zostaliśmy tego nauczeni. Tak też jest z dawaniem – takie jest oczekiwanie starszych i potężniejszych od nas osób.

Altruizm nie jest jednak typowy jedynie dla gatunku ludzkiego. Istnieją dowody na to, że w świecie zwierząt a nawet roślin można zaobserwować różne formy wzajemnej pomocy.

Zobacz także: Sekret rodzicielstwa

Rodzicielstwo formą altruizmu

Wśród ludzi najbardziej oczywistą formą altruizmu wydaje się rodzicielstwo. Rzeczywiście jest tak, że przynajmniej przez kilka lat rodzic przede wszystkim daje, nie mogąc liczyć na żaden zwrot.

Ale też wiadomo, że zostając rodzicami jednocześnie przekazujemy swoje geny, historię rodzinną, wartości. W jakimś sensie nie całkiem umieramy, zostawiając cząstkę siebie w dzieciach. Czy więc nadal jest to altruizm?

Korzyści wynikające z obdarowywania

Korzyści z obdarowywania są różnorodne. Obdarowując, zapewniamy sobie dobre samopoczucie, poprawiamy samoocenę i poczucie własnej wartości. Jeśli obdarowujemy bliskich – przyjaciół, partnera czy dzieci, odczuwamy przypływ dopaminy, znanej również jako hormon szczęścia.

„Robiąc dobro” obniżamy również poziom hormonu stresu, czyli kortyzolu. Mniej stresu oznacza szczęśliwsze i bardziej satysfakcjonujące życie. To również zaleta dawania. Być może natura wyposażyła nas w ten mechanizm, żebyśmy mogli przetrwać.

Jednak niezależnie od tego, jak wiele jest zalet obdarowywania i jak silnie zakorzeniona jest w nas ta idea, ma ono swoje ograniczenia. Prędzej czy później dotrzemy do własnej granicy. Być może fizycznie nie będzie już czego dać, albo też poczujemy, że obdarowywanie w jakiś sposób nas narusza. Dlatego, że wynika z obowiązku, oczekiwania lub wychowania.

Żeby obdarowywanie rzeczywiście dawało nam satysfakcję i poczucie szczęścia, muszą być spełnione dwa warunki: musi wynikać z własnej woli, musimy również być przekonani, że efekt naszych działań będzie miał pozytywne skutki.

Tu kupisz najnowszy magazyn Chcemy Być Rodzicami

Katarzyna Mirecka

psycholożka i psychoterapeutka, absolwentka Uniwersytetu Nottingham. Ukończyła 4-letnie całościowe szkolenie psychoterapeutyczne w Instytucie Analizy Rasztów. Pracuje z osobami dorosłymi, dziećmi i młodzieżą, indywidualnie oraz grupowo. Od 2015 roku związana z magazynem Chcemy Być Rodzicami

6 rzeczy, których nie wiesz o kobietach zmagających się z niepłodnością

Smutna kobieta
Fot. fotolia

Dzięki temu, że kobiety coraz otwarciej dzielą się ważnymi, choć intymnymi sprawami, również niepłodność powoli zadomawia się w społecznej świadomości. A że jest to doświadczenie trudne, czasami skrajnie, nie trzeba chyba nikogo przekonywać. Równie trudnym doświadczeniem jest leczenie.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Jakie są kobiety z niepłodnością i jak sobie radzą z tym trudnym doświadczeniem?

Oto kilka mniej znanych faktów  (nie do końca poważnie, bo i na niepłodność czasem trzeba spojrzeć z przymrużeniem oka).

Są mistrzyniami mistyfikacji i białych kłamstw

Wytrawne oszustki, znawczynie kłamstwa. Bo ileż razy można unikać odpowiedzi na to samo pytanie: To kiedy dzieci? I po odpowiadać? Komu? Zamiast więc rozpłakać się, bo przecież robi się wszystko, co w ludzkiej mocy, żeby zostać rodzicem, a dzieci nadal nie ma, można sięgnąć po łagodne oszustwo: Chcemy najpierw kupić mieszkanie./ Chcielibyśmy zwiedzić trochę świata, zanim zakopiemy się w pieluchach./ Lubimy spać do południa./ Nasz pies nie zaakceptowałby konkurencji.

Wszystko wydaje się być lepsze niż bolesna szczerość. Jeśli kobieta nie chce ujawnić, że się leczy lub na jakim etapie leczenia jest, musi sięgnąć po jakąś formę dezinformacji. Nie mogę wziąć udziału w firmowej imprezie, ponieważ muszę zająć się chorą ciocią/ Wyjeżdżam./Złapałam okropne przeziębienie.

Jeśli nie chcesz, żeby wszyscy wokół znali szczegóły Twojego cyklu miesięcznego albo parametry nasienia Twojego męża, będziesz mówić nieprawdę.

Świetnie znają statystyki

Pomiędzy bajki można włożyć teorie, że kobiety niepłodne są niezorientowane w swojej sytuacji, zdane na los i łaskę personelu medycznego albo losu. Nie jest też tak, że zaprzeczają faktom i karmią się fantazjami. Każdy, kto potrafi czytać, może bez trudności dotrzeć do statystyk dotyczących leczenia niepłodności. Wiedza ta jest szczególnie ważna dla osób, które z własnej kieszeni płacą za bardzo drogie procedury medyczne. Osoby decydujące się rozpocząć leczenie niepłodności zwykle wiedzą, że mają około 20% szans na sukces, jeśli podejdą do IVF. Jeśli zdecydują się na IUI, jeszcze mniej. A mimo to decydują się. Nie dlatego, że matematyka i niepłodność nieszczególnie się lubią, ale dlatego, że tylko tą drogą mogą zostać rodzicami. Wolą więc 20% szans niż zero. Nie ma więc powodu,  by im współczuć czy je edukować.

Nie stronią od wiedzy na temat reprodukcji

Czasami można wręcz odnieść wrażenie, że kobiety zmagające się z niepłodnością to chodzące encyklopedie zdrowia. Obudzone w środku nocy potrafią opisać przebieg cyklu miesięcznego, objawy owulacji czy implantacji, mają zapisany numer telefonu do najlepszego lekarza i akupunkturzystki.

Nie zawsze są racjonalne

Dlatego nawet jeśli wiedzą, że nie ma solidnych dowodów na szkodliwość glutenu na proces zapłodnienia, odmawiają go sobie. Nie piją alkoholu w drugiej fazie cyklu, bo przecież mogą być w ciąży (nawet jeśli sześćset razy słyszały, że tylko in vitro pomoże). Biorą witaminy i suplementy, poddają się zabiegom akupunktury, biorezonansowi, robią testy na nietolerancje pokarmowe, choć wiedzą, że to nie pomoże. Ale daje nadzieję. Pomaga poczuć, że jednak coś się robi, nie czeka bezczynnie. Że ma się jakąś kontrolę nad swoim życiem i ciałem. I to jest ważne i potrzebne.

Uwielbiają rozmawiać o nieudanym in vitro

Ale tylko czasem. I tylko z niektórymi osobami. Niekoniecznie jest to temat do omówienia z koleżankami w pracy podczas półgodzinnej przerwy obiadowej. Nie koniecznie jest to też temat, który trzeba z kimś omówić w tramwaju. Ale z osobą bliską, wrażliwą lub taką, która sama przeszła tę drogę- tak. To bardzo ważne, żeby mieć kogoś takiego podczas zbyt długich starań o dziecko. Po to, żeby powiedzieć, jak podle się czujemy albo po raz milion pięćdziesiąty omówić poziom hormonów, albo w środku nocy zapytać, czy ból brzucha po transferze oznacza porażkę. Żeby usłyszeć, że to normalne, że się boimy albo żebyśmy się wzięły w garść. Cokolwiek jest pomocne.

Są silniejsze niż się może wydawać

Wiemy z licznych badań, rozmów z pacjentami i obserwacji, że niepłodność bywa najpoważniejszym kryzysem w dorosłym życiu. Doświadczeniem, które wysadza w powietrze poczucie własnej wartości, sprawstwa, kontroli, skutkuje poczuciem wstydu, nieadekwatności i samotności. Nie wiadomo, jak się ten kryzys zakończy. Nie ma pewności, że dzieci się pojawią. Ale kryzysy i zmiany to również rozwój. Niepłodność może więc być rozwojowa. Zmusza do zatrzymania, przeformułowania, a pokonanie piętrzących się trudności może wzmacniać poczucie, że jednak ma się w sobie wiele siły i odwagi.

Katarzyna Mirecka

psycholożka i psychoterapeutka, absolwentka Uniwersytetu Nottingham. Ukończyła 4-letnie całościowe szkolenie psychoterapeutyczne w Instytucie Analizy Rasztów. Pracuje z osobami dorosłymi, dziećmi i młodzieżą, indywidualnie oraz grupowo. Od 2015 roku związana z magazynem Chcemy Być Rodzicami

Jak nie tracić nadziei na dziecko?

Czy można nie stracić nadziei? Zapraszamy na bezpłatny warsztat psychologiczny wszystkie pary, którym dotąd mimo starań nie udało się zostać rodzicami.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

W niedzielę, 21 stycznia 2018 r. w klinice  InviMed Warszawa odbędzie się bezpłatny warsztat psychologiczny dla par, którym dotąd mimo wielu trudów i starań nie udało się zostać rodzicami.

Psychologiczne warsztaty edukacyjne mają na celu nabycie wiedzy i umiejętności przydatnych w codziennym życiu i radzeniu sobie z wyzwaniami, które niesie ze sobą leczenie niepłodności. Udział w warsztatach może polegać jedynie na słuchaniu prowadzącego i wykonywaniu wraz z partnerem polecanych zadań, nie wymaga dzielenia się swoimi przeżyciami i opowiadania o własnych doświadczeniach. Nie ma nawet potrzeby przedstawiania się podczas zajęć imieniem i nazwiskiem.

W trakcie spotkania chcemy zająć się następującymi zagadnieniami:

  • Niepłodność a przeżywanie straty i niepowodzenia.
  • Jak stwierdzić, czy jesteśmy już gotowi do podjęcia kolejnej próby?
  • Pułapka desperacji, czyli jak nie szkodzić sobie samemu?
  • Na co mamy wpływ, a czego nie da się kontrolować w trakcie leczenia?
  • Co robić, jeśli pojawi się kryzys?

Jak zapisać się na warsztaty?

Warsztaty są przeznaczone dla osób, które chciałyby uporządkować swoje emocje po przebytych niepowodzeniach i czują potrzebę wszechstronnego przygotowania się do kolejnych etapów leczenia. Udział w warsztatach jest bezpłatny.

Aby zapisać się do grupy należy zadzwonić pod numer  500 900 888 lub wysłać maila na adres d-gawlikowska@invimed.pl z dopiskiem „Warsztaty”. Decyduje kolejność zgłoszeń!

Więcej informacji znajdziesz klikając tutaj.

materiał prasowy

Materiały prasowe to teksty przesyłane podmioty zewnętrzne do publikacji w różnych mediach, informują o wydarzeniach, osiągnięciach, bywają zaproszeniami na spotkania.