Przejdź do treści

Tata, który adoptował

ojciec-i-syn.jpg

23 czerwca to Dzień Ojca. Wszystkie jupitery jak na zawołanie świecą na was kochani tatusiowie. Popatrzmy z tej okazji na temat adopcji z punktu widzenia ojców.

Znamy wszyscy to powiedzenie: „posadzić drzewo, podstawić dom, spłodzić syna”. Ile w tym presji na panów… I nawet jeśli nie jest głośno wypowiedziane to w społecznej świadomości pokutuje stereotyp samca przekazującego geny. A jak nie przekazuje, no to ułomny. Adopcja uzewnętrznia tą ułomność, nawet jeśli nie dotyczy ona w rzeczywistości faceta (statystyki rozkładają po równo przyczyny niepłodności między kobiety i mężczyzn). Być może to jest powód dla którego często czytam w mailach do mnie: „co mam zrobić, żeby mąż przekonał się do adopcji dziecka?”. Chociaż to nie jest tak, że panie nie mają wątpliwości. Mimo, że rzadziej dostaję wiadomości o podobnej treści od panów, to wiem, że bywa też opór u kobiety, choć mężczyzna jest gotowy na adopcję. Tak czy inaczej, zawsze adopcja powinna być indywidualną decyzją każdej osoby, jej osobistą motywacją, a dopiero później wspólną drogą do rodzicielstwa.
Ramię w ramię od początku
Kiedyś kilka lat temu przeczytałam artykuł w jakimś psychologicznym magazynie, że spory odsetek mężczyzn wychowuje swoje niebiologiczne dzieci, ale… nie mając świadomości, że tak jest. Byłam tym mocno zaciekawiona, bo super byłoby mieć wyniki badań, które by pokazały jak budują relacje ze swoim dzieckiem panowie, którzy nie wiedzą, że nie są genetycznymi ojcami, a jak ci, którzy świadomie taką decyzję podjęli. No cóż, nie ma i nie wiem czy kiedykolwiek będzie takie badanie. Ale z całą pewnością jeśli mówimy o adopcyjnym ojcostwie, to można postawić znak równości, że mówimy o świadomym ojcostwie. Nikt nie jest w stanie adoptować dziecka bez przejścia przez procedurę, a ona jest gruntownym prześledzeniem swoich wewnętrznych motywacji, postaw i oczekiwań. Nie tylko oczekiwań wobec dziecka jakie chce przyjąć do rodziny, ale też oczekiwań wobec siebie jako ojca. Z zebranych wypowiedzi od adopcyjnych tatusiów  jasno wynika, że procedura dała im dużo dobrego i była światłem na rozumienie czym dla nich jest ojcostwo (przeczytasz je w nr 13 magazynu). Ta świadomość jest moim zdaniem dużo większa niż w przypadku rodzicielstwa biologicznego. Będąc mężem/partnerem kobiety oczekującej dziecka, zawsze jest się przede wszystkim towarzyszem tejże kobiety. Przyszły tatuś dostaje informacje z przebiegu życia w brzuchu mamy: teraz właśnie ma taki rozmiar, widać płeć na usg, o! poczułam kopnięcie, chyba ma czkawkę… To kobieta jest w permanentnym stanie bycia z dzieckiem 24 godziny na dobę. Panowie towarzyszą. Czasem bardziej aktywnie gadając do brzucha skrywającego potomka, czasem mniej aktywnie, słuchając relacji z życia płodowego. Tata w ciąży adopcyjnej można śmiało powiedzieć idzie łeb w łeb ze swoją partnerką. No  tutaj muszę napisać z żoną, bo taki jest wymóg prawny – trzeba być małżeństwem, żeby adoptować dziecko. Od pierwszych rozmów o tym, co robimy dalej, czy idziemy do ośrodka, po ostatni moment spotkania z dzieckiem, tatusiowie są przygotowywani jednakowo. Mogą mieć różne spojrzenia, odczucia, obawy, czy różne straty do przerobienia, niż żona, ale zaangażowanie jest na tym samym poziomie i w tym samym czasie. Chociaż jest jeden wyróżnik. Telefon z ośrodka, oczywiście „TEN” telefon. No do dwóch osób równocześnie się nie dzwoni. A w rodzicielstwie biologicznym kto pierwszy robi test i dowiaduje się o dziecku? Tak samo jest w przypadku adopcji, telefon najpierw dzwoni u przyszłej mamy i to ona dowiaduje się, że czeka na was dziecko. Potem znowu wspólnie w szalonym tempie pędzą na spotkanie z dzieckiem.
Zostałem tatą
Po przybyciu dziecka do domu dalsze życie tatusiów adopcyjnych toczy się powiedziałabym zwykłym ojcowskim trybem. Sporo jest niepokojów typu: jak się zabrać za tą pieluchę, jak odpowiedzieć na pytanie skąd się wziąłem i dlaczego ta kaszka z butelki nie chce lecieć. Wyróżnikiem są komunikaty z zewnątrz, w których mało świadomi reprezentanci społeczeństwa rzucają „nie mogliście mieć swoich dzieci?” ale to jest taki bonus do adopcyjnego rodzicielstwa w ogóle, nie tylko do części męskiej tego rodzicielstwa. Natomiast charakterystyczne jest i to słyszę z wszystkich rozmów z ojcami, że wy panowie nie macie tzw. problemu z biologicznym ojcem. I to ani z własnego punktu widzenia, bo najczęściej słyszę „wiem, że gdzieś tam istnieje, ale w ogóle nie myślę o nim”. Być może dzięki temu, że strata ciążowego brzucha jest poza wami, a być może że tak po prostu jest. Nie ma też tematu ojca biologicznego ze strony dziecka, bo najczęstsze pytania dotyczą matki biologicznej i kierowane są do matki adopcyjnej. W dalszych, bardziej zaawansowanych rozmowach, przygotowaniu do spotkania z rodziną biologiczną, pojawia się ojciec biologiczny. Ale cały początek budowania tożsamości dzieciaki rozpoczynają od matczynych spraw.
Szczególna rola ojca adopcyjnego
Obserwuję rodzicielstwo adopcyjne od kilkunastu lat. W swojej rodzinie, i w dziesiątkach znajomych rodzin. Obserwuję też rodzicielstwo w ogóle. Z radością stwierdzam, że rola ojca i matki zawsze jest taka sama. Mama daje podstawę poczucia bezpieczeństwa, ten fundament domowego ogniska i poczucie jego ciepła. Tata to ten, który wypuszcza dziecko na świat, robi z nim bardziej szalone zabawy, chętnie wychodzi poza bezpieczny domowy świat, żeby eksplorować ten zewnętrzny. Tak jest najczęściej i to jest piękne. Przypominam sobie jak każde z naszej trójki dzieci chętniej  z tatą uczyło się jeździć na rowerze, ale ukoić ból rozbitego kolana zawsze przybiegało do mnie. W tym widzę też naturalność kierowania pytań o biologiczną matkę właśnie do mnie. Ale, żeby to było równie naturalne w przeżywaniu, potrzebujemy was ojcowie. To jest ta szczególna rola jaką pełnicie w rodzicielstwie adopcyjnym. Bądźcie „zwykłymi” tatusiami, ale silnymi rycerzami dla nas mam. W chwilach, gdy choroba sieroca bombarduje cały spokój matki, gdy musi ona przyjąć na siebie wielki żal i ból odrzucenia jaki przeżyło dziecko, wasze wsparcie, wasza wiara w nasze macierzyństwo, instynkt, siłę jest nam potrzebna jak powietrze, żeby żyć. Żeby matką być.
Życzę WSZYSTKIM OJCOM, żebyście byli najlepszymi tatusiami jakimi możecie być. Nie takimi jak… najlepszymi sobą, bo wasze dzieci potrzebują was autentycznych, kochających i wspierających spokój rodzinnego życia.

Więcej o roli ojca adopcyjnego, procedurach, formalnościach z męskiego punktu widzenia oraz wywiad z adopcyjnym tatą w magazynie Chcemy Być Rodzicami nr 13, do kupienia tutaj

Magdalena Modlibowska

Szefowa działu Adopcja w magazynie „Chcemy Być Rodzicami” i zastępczyni redaktor naczelnej, aktywistka w środowisku adopcyjnym, autorka książek „Odczarować adopcję” i „Księga Adoptowanego Dziecka”, współautorka książki „Jak tu począć”, autorka wielu artykułów dot. adopcji, menadżer, coach zdrowia, prezes Fundacji „Po adopcji”, wiceprezes Stowarzyszenia „Dobrze Urodzeni”. Prywatnie mama trójki dzieci.

Bezpłatne warsztaty psychologiczne w klinice VitroLive

klinika vitrolive

Klinika VitroLive ze Szczecina serdecznie zaprasza wszystkie osoby zainteresowane rozwojem osobistym na autorskie warsztaty psychologiczne pt. „Wakacje – czy to dobry czas na starania o dziecko?”.

Spotkanie prowadzone będzie przez doświadczonego specjalistę kliniki VitroLive – Darię Terlikowską. Warsztaty potrwają ok. 2 godzin i zawierać będą w sobie część merytoryczną oraz ćwiczeniową.

Warsztaty odbędą się 31 lipca w godzinach 10.30 – 12.30 w Klinice VitroLive przy al. Wojska Polskiego 103 w kameralnym gronie umożliwiającym indywidualny kontakt z prowadzącymi.

Uczestnictwo w spotkaniu jest bezpłatne, jednak obowiązuje na nie wcześniejsza rejestracja przez formularz dostępny TUTAJ . Nie trzeba być pacjentem kliniki, by wziąć udział w warsztatach. O uczestnictwie decyduje kolejność zgłoszeń.

Chcemy Być Rodzicami

Jedyny magazyn poradnikowy dla starających się o dziecko. Starania naturalne, inseminacja, in vitro, adopcja.

Zamieszanie wokół in vitro w Szczecinku. Poczekamy dłużej?

City Hall Building in Szczecinek - Poland
City Hall Building in Szczecinek - Poland

Szczecinek chce dołączyć do grona samorządów wspierających osoby borykające się z niepłodnością i zapewnić swoim mieszkańcom dofinansowanie in vitro w wysokości 5 tys. zł. na parę.

W tej chwili trwa procedura uruchamiania programu częściowej refundacji, który w Szczecinku wywołuje niemałe kontrowersje wśród członków Rady Miasta. Na tym jednak nie koniec problemów. Choć program został wstępnie przyjęty na marcowym posiedzeniu Rady Miasta, zgodnie z procedurą trafił do zaopiniowania przez Agencję Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji, a ta, choć projekt zaopiniowała pozytywnie, ma kilka uwag, z którymi radni będą musieli się zmierzyć.

  • należy uzupełnić informacje o celach programu i miernikach efektywności.

  • zastrzeżenia budzi wyznaczenie górnej granicy wieku kobiet na 40 lat. – Większość krajów UE wprowadziła granice wieku do korzystania z procedury in vitro. Najczęściej jest to wiek kobiet między 40 a 45 r.ż. Warto również podkreślić, że obowiązująca w Polsce ustawa o leczeniu niepłodności nie określa górnej granicy wieku kobiety, u której planuje się przeprowadzenie ww. zabiegu. Ze względu na brak jednoznacznych wytycznych w Polsce dotyczących górnej granicy wieku kobiet, u których możliwe jest wykonanie zapłodnienia pozaustrojowego, jak również szerokie wątpliwości natury etycznej nie można w sposób jednoznaczny odnieść się do zaproponowanej w programie górnej granicy wieku kobiet – czytamy w dokumencie zawierającym ocenę AOTMiT.

  • konieczne jest doprecyzowanie liczby przenoszonych zarodków.

  • w pierwotnym projekcie brakuje wzmianki o tym, że uczestnicy programu muszą wcześniej przeprowadzić pełną diagnostykę niepłodności.

  • miasto nie wyceniło w programie cen poszczególnych usług, które będą wykonywane w ramach programu.

  • brak wyceny kosztów kampanii informacyjnej.

Zgodnie z założeniami programu przewidującego dofinansowanie in vitro w Szczecinku na lata 2017-2019 z częściowej refundacji – 5 tys. zł. skorzysta 20 par rocznie. Program będzie kosztował Szczecinek 100 tys. zł w każdym roku jego trwania.

Aneta Polak-Myszka

Dziennikarka, absolwentka polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego

Jak dobrze przygotować się do porodu? Rozmowa z położną – ambasadorka 4. edycji kampanii „Położna na medal”

anna sapiejewska

Trwa 4. edycja kampanii społeczno-edukacyjnej „Położna na medal”, w ramach której Ambasadorki kampanii radzą i edukują młode mamy i przyszłe mamy o ich prawach, roli położnej i o tym, jak dobrze przygotować się do porodu. Położna – Anna Sapiejewska mówi, jak kampania wpłynęła na jej życie zawodowe. 

Dlaczego edukacja mam i przyszłych mam jest ważna?

Edukacja mam oraz przyszłych mam podnosi świadomość kobiet na temat jej praw i kwestii opieki nad dzieckiem. Inaczej patrzą na macierzyństwo. Strach i wszystkie obawy są mniejsze przez to, że staram się przeprowadzić pacjentkę przez etap około-porodowy najlepiej jak potrafię. Edukacja pomaga w opanowaniu tych wszystkich zagadnień. Często kobiety nie zdają sobie sprawy z tego, że zanim zaczną edukację, mają już spory zasób wiedzy, a reszta to kwestia poukładania tego w odpowiedniej kolejności.

Na czym polega rola położnej i od którego momentu jej rola staje się ważna dla matki i jej dziecka?

Zawód położnej najczęściej  kojarzy się z przyjmowaniem porodu. Nie zdajemy sobie sprawy z tego, co położna może nam zaoferować, jakie posiada umiejętności i kompetencje, jeśli chodzi o opiekę nad dzieckiem, czy wsparcie ciężarnej podczas ciąży. Na pomoc położnej można liczyć na każdym etapie życia kobiety, szczególnie w czasie ciąży, porodu i połogu, kiedy to zachodzi wiele zmian związanych z narodzinami dziecka.

Dlaczego kontakt z pacjentkami, jest taki ważny?

Jeżeli położna ma z pacjentką dobry kontakt, to doskonale wie co aktualnie się u niej dzieje, i czy czegoś w danej chwili nie potrzebuje. Nawet nie trzeba pytać. Pacjentka, która ma zaufanie do swojej położnej, sama dużo mówi o tym, co jej dolega lub co się z nią aktualnie dzieje. Wszystkie pacjentki ciężarne i te nie ciężarne wiedzą, że zawsze mogą przyjść i porozmawiać oraz rozwiać ciążące na nich wątpliwości.

Jak dobrze przygotować się do porodu?

Każdy poród to indywidualna sprawa. Jest to czas, kiedy kobieta przygotowuje się na  przyjście własnego dziecka na świat. To są emocjonujące chwile, pełne radości, ale i  niepokoju i obaw. Obaw o to, czy wszystko się powiedzie, czy młoda mama poradzi sobie z porodem i rolą matki. Wtedy warto zasięgnąć porady położnej, przygotować się indywidualnie (spotkania edukacyjne) lub grupowo (szkoła rodzenia) do porodu i roli bycia mamą. Edukacja przedporodowa jest bardzo ważna, ponieważ uświadamia  jak ważną rolę w tym wszystkim odgrywa sama pacjentka, i ile tak naprawdę zależy od niej samej. Pacjentka po przygotowaniu się do narodzin dziecka wie na czym polega poród, wie także czego oczekiwać i nie boi się zmian zachodzących w jej ciele, jest tego świadoma i zna swoje prawa. Uświadomiona kobieta, to spokojniejsza kobieta, a przede wszystkim spokojna i szczęśliwa matka.

W jaki sposób doradzać, pytać i wyjaśniać wątpliwości, które ma młoda mama?

Odpowiedź nasuwa się już w samym pytaniu. Aby rozwiać wątpliwości należy pytać, rozmawiać z położną. Zawsze mówię pacjentkom, że mogą zadawać pytania i nie bać się tego. Zresztą one dobrze wiedzą, że mogą o każdej porze kontaktować się ze mną. Daję taką możliwość udostępniając swoje dane do kontaktu. Pacjentki wybierają różną formę kontaktu, najczęściej są to spotkania indywidualne, smsy, rozmowy telefoniczne, ale również poprzez nowe sposoby komunikacji jakie daje Facebook. Możliwość kontaktu jest bardzo szeroka, a pacjentki na całe szczęście nie boją się pytać o kwestie, które je niepokoją. To dobry znak.

Jak uczucia wywołała w Tobie kampania społeczno-edukacyjna „Położna na medal” i w jaki sposób wpłynęła na Twoje codzienne życie zawodowe, obowiązki, kontakt z pacjentkami?

W Polsce jest na pewno wiele bardzo dobrych położnych. W tym konkursie nie liczyło się dla mnie kto kogo pokonał, a to, że moje pacjentki obdarzają mnie tak dużym zaufaniem. Polecają mnie sobie, często dzwonią i chwalą się już starszymi dziećmi. Staram się być sobą, wykonywać swoją pracę najlepiej jak potrafię oraz aktualizować zdobywaną wiedzę. Ciągłe dążenie do bycia lepszym w tym, co się robi. W całej tej kampanii piękne jest to, że pokazuje, iż istnieje ktoś taki jak Położna, ponieważ nasz zawód jest ciągle mylony z zawodem pielęgniarki. Organizator pokazał jak wielką rolę w życiu każdego człowieka odgrywa położna, bo to ona jest tą pierwszą osobą, która to nowo narodzone życie trzyma w rękach.

_________________

Położna na Medal to prowadzona od 2014 roku kampania społeczno-edukacyjna zwracająca uwagę na kwestie związane z koniecznością podnoszenia standardów i jakości opieki okołoporodowej w Polsce poprzez edukację i promocję dobrych praktyk. Istotną kwestią kampanii jest również podnoszenie świadomości społecznej na temat roli położnych w opiece okołoporodowej.

Jednym z kluczowych elementów kampanii jest konkurs na najlepszą położną w Polsce. Zgłoszenia do tegorocznej, czwartej edycji konkursu przyjmowane są od 1 kwietnia do 31 lipca 2017 r. Głosy na nominowane położne można oddawać od 1 kwietnia do 31 grudnia 2017 roku. Nominacje i głosy odbywają się na stronie www.poloznanamedal2017.pl Jedną z ambasadorek kampanii jest Anna Sapiejewska.

Patronat honorowy nad kampanią i konkursem objęła Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych. Patronat merytoryczny sprawują: Polskie Towarzystwo Położnych, Fundacja Rodzić po Ludzku oraz Stowarzyszenie Dobrze Urodzeni. Patronat medialny objął magazyn Chcemy Być Rodzicami. Mecenasem kampanii jest marka Alantan Plus.

materiał prasowy

Materiały prasowe to teksty przesyłane podmioty zewnętrzne do publikacji w różnych mediach, informują o wydarzeniach, osiągnięciach, bywają zaproszeniami na spotkania.

Ważna rola kliniki i lekarza w emocjonalnym i praktycznym wsparciu pary

rola specjalistów

Niepłodność jest to choroba, która wpływa na każdy aspekt życia niepłodnej pary. Kłopoty z poczęciem dziecka przekładają się na relacje w związku, w życiu towarzyskim, w pracy zawodowej, w środowisku rodzinnym. Problem ten często jest bagatelizowany przez otoczenie osób niepłodnych, brak wsparcia powoduje wycofywanie się z kontaktów, izolację społeczną, co z kolei paradoksalnie  jeszcze bardziej potęguję mechanizm ucieczki i ukrywania się ze swoimi problemami.

Trudne emocje i uczucia podczas starań o dziecko

Osoby z problemem niepłodności muszą zmierzyć się z wieloma emocjami, negatywnymi uczuciami, które pojawiają się podczas kolejnych prób walki o dziecko. Wstyd, złość, smutek, poczucie beznadziei, rozgoryczenie, lęk to tylko niektóre z emocji które są codziennością pary starającej się bezskutecznie o dziecko.

Jak wspierać się i radzić sobie podczas starań o dziecko

Pierwszym elementem jest akceptacja, a więc przyznanie się przez pacjenta, że mam problem z poczęciem dziecka, „jestem w  grupie, która nie może zajść w ciążę”. Pojawia się stres, negatywne przekonania na temat własnej osoby, obniżenie poczucia własnej wartości. Konieczne jest  zaakceptowanie problemu i podjęcie działania. Doświadczenia pokazują, że wsparcie otoczenia i poczucie akceptacji jest bardzo ważne w procesie leczenia. Rozpoczyna się tu etap diagnostyki, wielu badań, które wymagają czasu i zaangażowania.  Akceptacja diagnozy i zaproponowanego przez lekarza sposobu leczenia jest bardzo ważna, dobrze wyedukowany pacjent, który posiada informacje o przebiegu leczenia, ma poczucie kontroli tego co i dlaczego się dzieje, łatwiej akceptuje poszczególne etapy, odczuwa mniejszy lęk,  niepokój i napięcie. Ważne jest tu podejście lekarza, który pozostawia pacjentom przestrzeń na zadanie pytań, wyjaśnienie  wszystkich wątpliwości, nie ma złych pytań, wszystkie są dobre jeśli otrzymanie na nie odpowiedzi pozytywnie wpłynie na pacjenta.

Zabieg zapłodnienia pozaustrojowego jest odczuwany przez pacjentów jako trudny emocjonalnie i fizycznie. Intensywne badania, wizyty lekarskie, przyjmowane leki, oczekiwanie na wynik stymulacji, punkcja, embriotransfer i wreszcie uznawany przez pacjentów za najtrudniejszy moment – oczekiwanie na wynik. Poziom stresu jest bardzo wysoki, badania pokazują, że niewielki wpływ na wynik leczenia dodatkowo potęguje przeżywany stres,  wywołuje również  lęk i często w konsekwencji dochodzi  do pojawienia się objawów depresji.

Konsultacje z psychologiem – zmiana myślenia prowadzi do poprawy nastroju

Do leczenia trzeba być przygotowanym od strony psychicznej, bardzo ważne jest tu pozytywne myślenie. A.T.Beck twórca modelu terapii poznawczej wskazuje, że zniekształcone lub nieprzystosowawcze myślenie, wpływa na nastrój i zachowanie pacjenta. Realistyczna ocena i zmiana myślenia prowadzi do poprawy nastroju i  modyfikacji zachowania, co ma bezpośrednie przełożenie na zwiększenie szans na powodzenie w procesie leczenia. Chodzi o to, aby znając swoje szanse, realnie oceniać sytuację, koncentrować się na pozytywach. Para musi też zawsze być przygotowana emocjonalnie na niepowodzenie i posiadać „plan awaryjny” na taką sytuację.

Aleksandra Gozek – Piekarska

Psycholog

Certyfikowany psychoterapeuta  polskiego towarzystwa psychoterapii poznawczo – behawioralnej. Specjalizująca się w psychologii prokreacyjnej

Klinika Gameta

Klinika Gameta ma ponad 20 lat doświadczenia w diagnozowaniu i leczeniu niepłodności. Profesor Jerzy Radwan, twórca Gamety, jest współautorem pierwszego zabiegu invitro w Polsce.