Przejdź do treści

Tę rodzinę po prostu musisz poznać! Mrs Harmony: „Dziewczyny, zaufajcie sobie!”

Kolorowo, wesoło, z miłością. Przy tym wszystkim szczerze, bez zbędnego lukru i nieraz o prawdziwych dramatach. Ciepło, które bije od tej szalenie „harmonijnej” rodziny, przyciąga całe rzesze fanów. Mrs Harmony na Instagramie śledzi już niemal 8 tys. obserwatorów: – Od zawsze wiedziałam, że chcę być mamą – mówi w rozmowie z nami.

CHaBeR News

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

W skład Kids & Harmony wchodzą: mama – Mrs Harmony, tata – Mr Harmony oraz Helut i Hanut. Takiej piątki, jak tej czwórki, nie ma ani jednej! Z każdego ich wpisu i filmiku bije prawdziwy optymizm. Prawdziwy, bowiem nie jest sztucznie odklejony od realiów i śmiało możemy się z nimi utożsamiać. Nie brakuje w ich codzienności zmagań z nieprzespanymi nocami, chorobami , czy wyczerpaniem. Nie uciekają od prawdziwych dramatów swoich czytelników, nie omija ich też internetowy hejt.

Kasia Harmony szczerze opowiedziała nam o emocjach z tym związanych, chęci i niechęci do posiadania dzieci, partnerskim doświadczaniu współczesnego rodzicielstwa i internetowym świecie młodych mam.

Rodzina gra na twoim Instagramie pierwsze skrzypce. Młodzi ludzie chyba jednak częściej odkładają plany dotyczące dzieci na bardzo odległe „później”. Nie masz takich obserwacji?

Mrs Harmony: Rzeczywiście zauważam taki trend. Chociaż wiele zależy od tego, gdzie mieszkamy. Jeździmy z rodziną po Polsce i widzę, jak wygląda to w wielu mniejszych miastach i wsiach. W wieku 18-19 lat już myślisz o ślubie. W wieku 25-ciu masz dwójkę dzieci. Mając 30 lat na wsi jesteś już starą panną i nikt cię nie chce. W Warszawie masz 30 lat i dopiero zaczynasz życie.

Widzę to nawet po naszym gronie znajomych. Kiedy urodziłam pierwsze dziecko miałam 29 lat. Moje koleżanki nie były wtedy macierzyństwem zupełnie zainteresowane: „Jeszcze zdążymy, trzeba się wyszaleć, bo dzieci tak bardzo ograniczają. Trzeba pod ich potrzeby zmienić całe swoje życie”. Z mojej perspektywy nie do końca tak jest.

Obserwując wasze podróże rzeczywiście można odnieść wrażenie, że da się to pogodzić.

Da się, chociaż istnieją pewne ograniczenia. Widzę to na naszym przykładzie. Mieliśmy w planach ubiegłoroczną zimę spędzić w ciepłych krajach, ale byłam już wtedy w zaawansowanej ciąży. Prawie rodziłam, więc nie porwaliśmy się na to. Poza tym z różnych względów nie podróżujemy z dopiero co urodzonym dzieckiem.

Nie zmienia to jednak faktu, że ludzie mają błędne założenia: „Trzeba odchować dzieci. Kiedy one pójdą do szkoły, to my znowu zaczniemy żyć”. Uważam, że dzieci są naprawdę super towarzyszami. My od nich potrafimy się tak samo dużo nauczyć, jak one od nas. Takie ograniczenia są tylko w naszej głowie. Jak sobie odpuścimy pewne blokady, okazuje się, że wszystko jest możliwe.

To wasze słynne pozytywne myślenie…

Staram się zawsze myśleć pozytywnie. Jestem mamą dwóch dziewczyn i mogłabym oczywiście zacząć się nad sobą użalać. Też bywa mi ciężko. Gdy jestem zmęczona bo miałam nieprzespaną noc tak jak dziś, to najchętniej bym się zakopała pod kołdrę. Niejedna mama tak mówi:  „Mam nieprzespaną noc, muszę ją odespać”. Nie ma co, trzeba zakasać rękawy i robić swoją robotę. Zresztą czymże są takie nieprzespane noce w skali naszego całego życia? To tylko malutki ułamek.

Wiele mówisz właśnie o trudach związanych z codziennością i rodzicielstwem. Jest to bardzo szczere, ale domyślam się, że nie wszystkim odpowiada.

Na pewno nie będą nas kochać wszyscy. Chociaż zrozumiałam to dopiero po pewnym czasie. Być może dzieje się tak właśnie dlatego, że jesteśmy uśmiechnięci, szczęśliwi i mówimy, że wszystko jest do zrobienia. Ktoś inny siedzi w tym samym czasie w domu i myśli sobie: „Nie, no nie jest!”.

Nie dziwię się takim ludziom, bo to brzmi trochę jak „amerykański sen”. Załóż rodzinę i zaraz będzie pięknie, jak z obrazka.

No nie, nie będzie tylko pięknie. Będzie różnie. Ale nasze życie w naszych rękach. Możemy robić wszystko, żeby było lepiej, ładniej i bardziej kolorowo. Nie ma co ukrywać, że rzeczywistość jest inna, przecież prawdziwe życie to nie bajka. Przyszłe mamy oglądające reklamy w telewizji mogą sobie pomyśleć, że macierzyństwo jest wspaniałe i cudowne. Kiedy jednak pojawia się dziecko, następuje brutalne zderzenie z rzeczywistością. Dla mnie brutalne było, ale trzeba jakoś się w tym odnaleźć. Media pokazują tylko tę ładną stronę, ja staram się opisywać wszystko. Bunty dzieci, niewyspanie, problemy jakie są z tym związane. Co nie zmienia faktu, że o tych miłych rzeczach też piszę.

Rodzina, którą musisz poznać - Kids & Harmony / Fot. Screen Instagram mrs_harmony

Zastanawiam się, jak w takim razie z twojego punktu widzenia wygląda internetowy świat opisujący rodzicielstwo?

Kiedyś był trend na bycie idealną mamą. Dzieci są czyste, perfekcyjnie ubrane, a dom lśni. Teraz widzę zwrot w drugim kierunku – im gorzej, tym lepiej. Dziewczyny wrzucają zdjęcia umazanych maluchów, same leżą z kawą i podpisują: „Teraz moje 5 minut” . Wciąż niestety jest mniej tych miejsc, gdzie ludzie pokazuję bardziej szczerą stronę. Sama zaczęłam się zastanawiać, czy jestem jedną z nielicznych osób, u których czasami gorzej się powodzi, coś nie wyjdzie, czy dzieci są mniej grzeczne?

Internet może łatwo zasiać w nas poczucie winy, szczególnie jeśli mamy silne tendencje do wpadania w pułapkę „bycia idealną”.

Fot. Screen Instagram mrs_harmony

Na pewno. Dobrze by było gdyby powstało więcej blogów i kont na Instagramie, na których kobiety nie krępują się wrzucić zdjęcia z podkrążonymi oczami, czy bez makijażu. Nie ma w tym nic złego – jesteśmy ludźmi.

Sama obserwując zdjęcia pięknych mam, z długimi rzęsami i w ciuchach z najnowszych kolekcji zastanawiam się, kiedy one kupują te ubrania i skąd mają takie figury. Latem zrobiłam filmik, na którym powiedziałam, że jak będę miała 5 tys. obserwatorów na Instagramie, to zacznę dietę. Bardzo dużo kobiet napisało wtedy do mnie, że nie mogą dojść do siebie po porodzie i denerwuje je to, że przede wszystkim widać tylko te piękne i zgrabne dziewczyny.

Myślę, że lepiej by było gdybyśmy wszyscy powychodzili ze swoich stref komfortu. Tak naprawdę nie mamy nic do stracenia, a lubimy i potrzebujemy utożsamiać się z innymi.

Nie dotyczy to zapewne tylko łatwych tematów. Nieraz mamy potrzebę poznania trudnych historii innych ludzi, z których przeżyciami moglibyśmy się identyfikować. „Straciłam dziecko i czuję rozpacz? O widzę, że ten ktoś też tak czuł”.

Bardzo mało osób pisze o takich przeżyciach. Na pewno jest łatwiej, kiedy ktoś zacznie temat. Najczęściej pojawiają się wtedy komentarze:  „Mnie też to spotkało, też to przeżywałam”. Kiedy ostatnio mój mąż trafił do szpitala pocieszała mnie pani, której mąż był w tym samym czasie w stanie krytycznym i dwa dni później umarł.

Śmierć dziecka, czy urodzenie martwego, to jest jakiś koszmar. Bardzo trudno jest pisać o takich stratach i nie dziwię się, że nie wszyscy chcą się tym dzielić. Z drugiej strony, wyrzucenie z siebie tego typu przeżyć może zdjąć pewien balast.

Znacznie częściej jest jednak milczenie.

Być może musi upłynąć jakiś czas, żeby ktoś mógł o tym mówić. Chociażby słynna afera z Natalią Przybysz. Ludzie się strasznie podzielili – czy dobrze, czy źle zrobiła. Sama najpierw miałam rożne uczucia, które pod wpływem zmieniających emocji również się zmieniały. Po przeczytaniu wywiadu byłam początkowo bardzo oburzona. Zastanawiałam się, jak ona mogła w taki sposób powiedzieć, bo przy tym wszystkim rozdzielam sam czyn, od formy wypowiedzi. Dałam sobie jednak czas i przestrzeń w głowie, żeby to przemyśleć. Mówisz o przemilczanych tematach – Natalia Przybysz też mogła to przemilczeć, ale postąpiła inaczej. Jest jednak wiele tysięcy kobiet, które były w podobnej sytuacji, ale zapewne nigdy nikomu o tym nie powiedziały. Czy brakuje im odwagi, której nie brakowało Natalii, czy może nie czują potrzeby dzielenia się takimi emocjami ze światem- to już nie mi oceniać.

Zdarza się też, że niepłodność jest swego rodzaju „milczącą” kwestią. Czy obserwujesz w swoim środowisku ludzi, którzy się z nią zmagają?

Mam nawet wśród bliskich znajomych takie pary, które przez kilka lat starały się o dziecko. Niedawno dowiedzieliśmy się, że się udało. Znam też ludzi, którzy mają dzieci dzięki in vitro. Nie jest to dla mnie obce.

A czy czytelniczki pisały do ciebie na takie tematy?

Tak, wiele razy. Takich maili jest dużo i ich liczba stale rośnie. Pisały do mnie kobiety, które straciły dziecko. Pisały też dziewczyny wychowywane przez dom dziecka. Nigdy nie miały mamy, ale kiedy patrzą na to, jaką ja jestem dla dziewczyn, to marzą, że byłyby takie same dla swoich dzieci. Jest to bardzo wzruszające i motywujące.

Jak się z tym czujesz? Bo wyobrażam sobie, że może to być też swego rodzaju obciążenie. Są to w końcu bardzo intymne sprawy.

Są we mnie różne emocje. Cieszę się, że ktoś znalazł we mnie powiernika, bo być może nie ma innej osoby, której mógłby to powiedzieć. Piszą do mnie osoby z bardzo trudnych rodzin, gdzie ojciec jest alkoholikiem i bije mamę. Spotykam się z naprawdę osobistymi wyznaniami. Latem napisała do mnie dziewczyna, która walczy z depresją. Po śmierci chłopaka nie może ułożyć sobie na nowo żadnych relacji. Każdego dnia zagląda na nasze zdjęcia, obserwuje nasze wesołe tańce. Cieszę się, że do mnie napisała, bo być może choć na chwilę mogłam poprawić jej humor.

Z drugiej strony, nie pozjadałam wszystkich rozumów. Staram się odpowiedzieć tak, żeby zmobilizować czytelniczki do szukania czegoś wyżej –  literatury, albo miejsca, gdzie mogłyby się ze swoimi problemami zgłosić. Te wszystkie wiadomości są niewątpliwie miłe, ale mam na sobie i tak wielką odpowiedzialność wychowania dwóch córek. Nie chcę brać na siebie jeszcze odpowiedzialności za obce osoby. Nie jestem w końcu psychologiem, psychiatrą, czy pedagogiem, a te listy nieraz naprawdę wołają o pomoc.

Powiedziałaś też o zderzeniu z rzeczywistością. Czy jest duża różnica pomiędzy pojawieniem się pierwszego, a drugiego dziecka?

Na pewno jest taka, że na niektóre rzeczy jestem już przygotowana. Na inne zaś wiem, że przygotowana być nie muszę. Drugie dziecko pozwala spojrzeć z dystansem, większym luzem i bardziej zaufać swojej intuicji.

Przy pierwszym dziecku wszystko było na 100 procent. Nasza Hela musiała mieć idealną wyprawkę, łóżeczko i wszystkie mebelki. Jak miała cztery miesiące przeniosłam ją do jej własnego pokoju, bo o tym pisały wszystkie blogi, które śledziłam.

Teraz już wiem, że wcale tak być nie musi i u nas absolutnie już nie jest. Drugie dziecko śpi z nami. Przy pierwszym wstawałam 15-20 razy w nocy, żeby nakarmić, przewinąć, przytulić. Potrafiłam o 5-tej rano siedzieć na podłodze płacząc. Jeszcze nie zdążyłam zasnąć, a wiedziałam, że zaraz znowu wstaję. To było strasznie frustrujące.

Jak karmić, jak usypiać, jak wychowywać… „Dobrych” porad jest milion.

Ja mam teraz jedną – żeby dziewczyny zaufały sobie. Bardzo często intuicja rzeczywiście nas nie myli. Z mojej perspektywy z drugim dzieckiem jest o niebo lepiej i spokojniej. Myślę, że przy trzecim byłoby w ogóle cudownie.

Przy trzecim mówisz?

Nie, na trzecie się nie zdecydujemy. Podjęliśmy taką decyzję, że zostajemy przy dwóch dziewczynach.

Używasz takich słów, jak : „podjęliśmy decyzję”, „nie zdecydujemy się”. Jesteście w tym razem, a dzieci to nie jest tylko sfera mamy.

Wszystko jest u nas absolutnie partnerskie i zawsze takie było. Może też przez to, że jesteśmy z Martinem bardzo do siebie podobni. Mamy nawet ten sam znak zodiaku. Oboje szybko wiedzieliśmy, że chcemy mieć dzieci i to więcej, niż jedno. Było to u nas obojga spójne. Rzeczywiście mam szczęście, bo też nie wyobrażam sobie mieć partnera, z którym musiałabym o wszystko walczyć. U nas to jest bardzo … harmonijnie :).

Jeśli już przy harmonii jesteśmy. Popularność Kids & Harmony rośnie. Kiedyś pracowałaś też w korporacji. Jak teraz, z perspektywy młodej mamy, widzisz swoją przyszłość?

Fot. Screen Instagram mrs_harmony

Bardzo wcześnie zaczęłam pracować. Mając 19 lat wyleciałam do Stanów. Mieszkałam tam i pracowałam przez 9 miesięcy. Ten czas mnie absolutnie zmienił. Kiedy studiowałam też miałam dwie prace, chciałam mieć swoje pieniądze i być niezależna. Później przez kilka lat pracowałam w korporacji – bardzo dużo obciążających obowiązków i to mnie mocno wypaliło. Ręce mi się trzęsły i ciągle płakałam. Wtedy też stwierdziłam, że muszę to zmienić.

Zbiegło się to w czasie z poznaniem Martina, który na pierwszej randce powiedział, że co roku wylatuje do Indii. Pomyślałam sobie wtedy: „Co za koleś, już jest spalony. Po co ja mam się z nim spotykać, skoro on zaraz wyjedzie?”. Stało się tak, że rzuciłam pracę w korporacji miedzy innymi po to, aby móc odbyć z nim taką podróż.

Nie wyobrażam sobie już powrotu do takiego trybu. Nie wyobrażam sobie mieć teraz szefa nad sobą. Mam bardzo dużo pomysłów na rozkręcenie własnego biznesu. Niestety nie mam niani, ani pomocy babci. Mam za to czasami kwadratową głowę, jak to wszystko pogodzić, a prowadzenie kanałów internetowych wcale nie jest łatwe, lekkie i przyjemne. Jest to kawał ciężkiej roboty.

Do tego dochodzi mierzenie się ze słynnym „hejtem”.

Straszne jest to, jak wiele jest w ludziach złości. Sama kilka razy byłam tak zdesperowana, że chciałam wszystko bez zastanowienia kasować. Zawsze wtedy mój mąż podkreślał, jak wiele czasu na to poświęciłam, ile pracy i żebym nie pozwoliła tego zmarnować.

Musi to być szczególnie ciężkie kiedy piszemy o prywatnych rzeczach. Krytyka jeszcze mocniej może wtedy dotknąć.

Tak, jest to trudne. Chociaż jest też tak, że im więcej złych emocji dostajesz, tym silniejsza z tego wychodzisz. Najważniejsze jest bycie w zgodzie sama ze sobą.

Sprawdza się to także w kwestii decyzji o posiadaniu dzieci?

Powinniśmy robić to, co nam w duszy gra i podążać za tym, co czujemy. Jesteś młodą dziewczyną, która chce być mamą. Czy to jednak oznacza, że musisz się spinać już w tej chwili, bo za 15 lat może okazać się, że nie będziesz mogła? To też nie jest dobre.

Trzeba żyć, realizować wszystkie marzenia i pragnienia, ale bez przegięcia w żadną stronę.

Ja od zawsze wiedziałam, że chcę być mamą. 12 lat temu, mój ówczesny chłopak, zapytał mnie o marzenia. Odpowiedziałam wtedy, że chcę mieć rodzinę i byłam pewna, że to będzie rola mojego życia.

Nie bałaś się o tym mówić tak otwarcie?

Nie, nie bałam się. Nawet moje koleżanki wspominają, że trąbiłam o tym od zawsze. Akurat ja miałam tak, ale są też młode osoby, które przez przypadek zachodzą w ciążę. Mają 19-20 lat i same najczarniejsze scenariusze w głowie. Potem często okazuje się, że sobie ze wszystkim świetnie poradziły i z perspektywy czasu, to było najlepsze, co je spotkało. Nigdy nie wiemy co nam życie przyniesie.

Przyjmowanie tego co się dzieje z pewną ufnością pomaga?

Z ufnością, że wszystko dzieje się po coś i ma jakiś wyższy cel. Chociaż wiem, że nie jest to takie oczywiste i sama musiałam takie myślenie wypracować.  Z optymistycznym podejściem jest w życiu po prostu łatwiej.

Katarzyna Miłkowska

Dziennikarka, absolwentka UW. Obecnie studiuje psychologię kliniczną na Uniwersytecie SWPS oraz Gender Studies na UW.

Rak jajnika – jakie badania laboratoryjne należy wykonać?

chlamydia
Feeling awful stomachache. Frustrated young woman holding hands on stomach and keeping eyes closed while lying in bed

Rak jajnika jest na 4. miejscu według częstości zgonów na nowotwory wśród kobiet na świecie. Główną przyczyną umieralności z powodu nowotworów jajnika jest bezobjawowy przebieg – aż do późnych stadiów zaawansowania – oraz brak metod wczesnego wykrywania choroby. Z tego powodu 70-75% raka jajnika jest wykrywane w późnym stadium choroby. Jakie badania zatem wykonać, by sprawdzić, czy jesteśmy w grupie ryzyka?

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Rak jajnika to najgorzej rokujący nowotwór ginekologiczny, notujący najniższy wskaźnik przeżycia 5- letniego – ze względu na brak charakterystycznych objawów i umiejscowienie anatomiczne. Nowotwory jajnika są też jedynymi nowotworami w obrębie narządów płciowych występującymi u dzieci – co roku notuje się w Polsce 6-8 nowych zachorowań przed 15. rokiem życia.

Największą liczbę zachorowań na nowotwory jajnika obserwuje się między 50. a 59. rokiem życia. Ponad 60% zachorowań i prawie 50% zgonów na nowotwory jajnika przypada przed osiągnięciem 65. roku życia. Liczba zachorowań i zgonów z powodu raka jajnika wzrasta po 35. roku życia, a począwszy od szóstej dekady życia częstość występowania tego nowotworu zmniejsza się.

Badanie laboratoryjne obejmują wykonanie dwóch ważnych w diagnostyce tego raka markerów nowotworowych – CA125 i HE4 oraz wyliczenie algorytmu ROMA.

Diagnostyka raka jajnika: podwyższone wartości antygenu CA125

Podwyższone wartości antygenu CA125 są zazwyczaj wykrywane u chorych:

  • z nabłonkowym nowotworem jajnika (80-85%), w tym mniej niż u 50% chorych w stadium I (początkowym) zaawansowania klinicznego, u 80-90% w stadium II i u ponad 90% chorych w stadium III-IV
  • z gruczolakorakiem w stadiach zaawansowanych
  • w raku piersi, nowotworach przewodu pokarmowego, trzonu macicy i w raku płuc.

W chorobach nienowotworowych podwyższone stężenie CA125 stwierdza się u chorych z endometriozą, ostrym stanem zapalnym trzustki, marskością wątroby, w chorobach zapalnych narządów miednicy u kobiet, zapaleniem otrzewnej, torbielach jajników, stanach zapalnych szyjki macicy i przewodu pokarmowego, a także w ciąży i podczas menstruacji.

U zdrowych kobiet stężenie CA125 nie przekracza 35 U/ml. Z wiekiem obserwuje się tendencje do niższych wartości antygenu. U kobiet po menopauzie stężenie z reguły wynosi poniżej 30 U/ml.

Diagnostyka raka jajnika: kiedy wykonać badanie antygenu CA125?

Oznaczanie CA125 nie jest rekomendowane jako badanie przesiewowe u kobiet bez objawów klinicznych i bez ryzyka dziedzicznego ze względu na brak odpowiedniej czułości we wczesnym okresie choroby i swoistości w szczególności u kobiet przed menopauzą. U kobiet z obciążeniem rodzinnym zaleca się wykonanie oznaczenia CA125 raz do roku wraz z przezpochwowym USG.

Obecnie podstawowym zalecanym zastosowaniem antygenu CA125 w procesie diagnostycznym jest monitorowanie leczenia pacjentek z zaawansowanym rakiem jajnika. Całkowitą remisję można stwierdzić, jeżeli po zakończeniu chemioterapii wartości antygenu nie przekraczają 15 U/ml.

Nowy marker raka jajnika – antygen HE4

HE4 (WAP way-acidic protein, four-disulfide core domain 2), glikoproteina będąca prekursorem ludzkiego białka komórek nabłonkowych najądrza (czwarta podfrakcja), jest nowym potencjalnym markerem raka jajnika. Rola HE4 nie jest do końca poznana. Prawdopodobnie bierze udział w procesach spermatogenezy u mężczyzn, choć podobne stężenia u obu płci pozwalają wysnuć hipotezę o innej jego roli w organizmie.

Obecność HE4 wykryto w nabłonku najądrzy, górnych dróg oddechowych, śluzówce nosa i jamy ustnej, jelita grubego, jajowodów, endometrium, nerek, płuc, gruczołu krokowego. Stężenie HE4 fizjologicznie wzrasta wraz z wiekiem. Wyższe stężenia obserwuje się także u kobiet palących papierosy. Wykazano, że antygen HE4 rośnie u pacjentek z niewydolnością nerek, ponieważ HE4 usuwany jest z organizmu drogą filtracji kłębkowej.

Wzmożoną ekspresję stwierdza się często w nowotworach nabłonkowych jajnika oraz  w innych nowotworach, np. jelita grubego, piersi, nerek, płuc. Antygen HE4 charakteryzuje się najwyższą czułością i swoistością diagnostyczną (72,9% i 95%) w wykrywaniu raka jajnika we wczesnym stadium choroby jako pojedyncze badanie.

Czy poziom hormonów wpływa na wartości HE4?

Stężenie antygenu HE4 nie wzrasta u kobiet chorych na endometriozę, w przeciwieństwie do powszechnie podwyższonych wartości CA125 w tej grupie pacjentek. W stanach zapalnych dróg rodnych, niezłośliwych nowotworach jajników, znacznie częściej obserwuje się podwyższone wartości antygenu CA125 aniżeli HE4. Wykazano także, że prawidłowy poziom HE4 przy podwyższonych wartościach CA125 u kobiet z obecnym guzem wewnątrzmiedniczym wyklucza w 98% przypadków postać złośliwą nowotworu.

W przeciwieństwie do CA125, nie wykazano także, aby stan hormonalny kobiety znacząco wpływał na poziom HE4. Z tego powodu oznaczeniom HE4 przypisywane jest istotne znaczenie w diagnostyce różnicowej zmian złośliwych i niezłośliwych w jajnikach, szczególnie w grupie kobiet przed menopauzą.

Algorytm ROMA w diagnostyce wczesnych postaci raka jajnika

W diagnostyce wczesnych postaci raka jajnika szczególnie interesujący wydaje się algorytm ROMA (Risk of Ovarian Malignancy Algorithm) wyliczany na podstawie stężeń CA125 i HE4 oraz z uwzględnieniem statusu menopauzalnego kobiety. Na jego podstawie  można zaklasyfikować kobiety do wysokiej lub niskiej grupy ryzyka rozwoju raka jajnika. Algorytm ROMA nie jest zalecany do diagnostyki kobiet poniżej 18. roku życia, wcześniej leczonych na nowotwór lub aktualnie poddawanych chemioterapii.

Algorytm ROMA jest wyliczany na podstawie wzoru:

Kobiety przed menopauzą
Wartość ROMA ≥ 11,4% = wysokie ryzyko wystąpienia raka jajnika

Wartość ROMA < 11,4% = niskie ryzyko wystąpienia raka jajnika

 

Kobiety po menopauzie
Wartość ROMA ≥ 29,9% = wysokie ryzyko wystąpienia raka jajnika

Wartość ROMA < 29,9% = niskie ryzyko wystąpienia raka jajnika

Ocena ryzyka zachorowania na raka jajnika oparta jest na interpretacji ROMA w zależności od wieku kobiety.


synevo

materiał prasowy

Materiały prasowe to teksty przesyłane podmioty zewnętrzne do publikacji w różnych mediach, informują o wydarzeniach, osiągnięciach, bywają zaproszeniami na spotkania.

Dziecięce ubranka ze specjalnym komunikatem. Tak resort zdrowia zachęci do karmienia piersią

Młoda mama, ubrana w sukienkę i wianek, karmi dziecko piersią nad jeziorem. /Ilustracja do tekstu: Dziecięce body zachęci do karmienia piersią
Fot.: Pixabay.com

Dziecięce body z napisem promującym karmienie piersią już wkrótce trafią do wybranych szpitali położniczo-ginekologicznych. Niecodzienny upominek, skierowany do młodych mam, ma przypominać o tym, jak ważne dla zdrowia dziecka i matki jest karmienie piersią  wyjaśnia Józefa Szczurek-Żelazko, sekretarz stanu w Ministerstwie Zdrowia.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Body, które otrzyma 40 polskich szpitali, zostało wykonane w Polsce przy użyciu bezpiecznych, certyfikowanych tkanin i farb. Ma dwustopniową regulację rozmiaru, wygodne zapięcie kopertowe i wywijane mankiety. Z przodu znajduje się nadruk promujący karmienie piersią, a na metce – zalecenia Światowej Organizacji Zdrowia dotyczące naturalnego karmienia.

POLECAMY: Pokarm mamy to najlepszy posiłek dla noworodka. Co zrobić, gdy karmienie piersią nie wychodzi?

Ogólnopolski Tydzień Promocji Karmienia Piersią wystartuje w Dniu Matki

Akcja będzie częścią obchodów Ogólnopolskiego Tygodnia Promocji Karmienia Piersią, który odbywa się w dniach 26 maja-1 czerwca. Szpitale, które chciałyby obdarować swoje pacjentki takim upominkiem, powinny do 14 maja 2018 r. wysłać mailowe zgłoszenie na adres a.trzewik@mz.gov.pl. Decyduje kolejność zgłoszeń. Szczegóły na stronie: mz.gov.pl.

Ministerstwo Zdrowia poinformowało także o zbliżającym się starcie nowych konkursów na realizację zadań z zakresu upowszechniania karmienia piersią oraz na dofinansowanie sprzętu niezbędnego do funkcjonowania banków mleka kobiecego. Przedstawiciele resortu przypominają też o dotychczasowych działaniach promujących karmienie piersią: m.in. szkoleniach personelu medycznego oraz eksperckich publikacjach: „Banki mleka w Polsce. Funkcjonowanie w podmiotach leczniczych – idea i praktyka” i „Mleczna droga”.

Źródło: mz.gov.pl

CZYTAJ TEŻ: Depresja w ciąży dotyka co piątą kobietę. Nowe standardy opieki okołoporodowej pozwolą dostrzec problem

Natalia Łyczko

Absolwentka filologii polskiej na Uniwersytecie Warszawskim. Redaktorka i korektorka – z zawodu i pasji. Miłośniczka kawy, kotów i podróży.

Zostanie najstarszą matką na świecie? Zgadnij, ile ma lat!

najstarsza matka na świecie
fot. Pixabay

Ma szansę zostać najstarszą matką na świecie. Zgadniesz, ile ma lat?

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Maria de la Luz z Meksyku ma szansę stać się najstarszą matką na świecie. Obecnie ma 70 lat i jest w ciąży ze swoim siódmym dzieckiem. W rozmowie z mediami pokazała zapis badania USG. Meksykanka twierdzi, że jest w szóstym miesiącu ciąży.

Zobacz także: Najstarsza matka świata żałuje decyzji o macierzyństwie?

Najstarsza matka na świecie

Kobieta nie zdradziła, czy do zapłodnienia doszło drogą naturalną czy dzięki in vitro. Ujawniła jedynie, że zaczęła zauważać objawy ciąży trzy miesiące temu. – Bolały mnie nogi, wymiotowałam i miałam zawroty głowy – powiedziała.

Kiedy Maria udała się na wizytę do ginekologa, lekarz oznajmił, że spodziewa się córeczki.

Meksykanka powiedziała w rozmowie z dziennikarzami, że nie wszystkie jej dzieci cieszą się z ciąży matki. Jak ujawnia, uważają, że jest za stara na bycie matką. Ze względu na swój wiek kobieta będzie miała cesarskie cięcie.

Zobacz także: 13 lat temu urodziła bliźniaki, dziś kończy… 70 lat!

Padnie nowy rekord?

Obecnie to do Marii del Carmen Bousada de Lara z Hiszpanii  należy tytuł najstarszej matki. W 2006 roku w wieku 66 lat urodziła bliźniaki: Christiana i Pau.

Z kolei Omkari Panwar z Indii w 2008 roku urodziła bliźnięta w wieku 70 lat. Informacja o jej wieku nie została jednak zweryfikowana.

Tu kupisz najnowszy magazyn Chcemy Być Rodzicami

Źródło: The Sun

Anna Wencławska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych.

Dzień Matki a kobieca niepłodność. Dlaczego i kogo boli to święto?

Dlaczego dla jednych kobiet Dzień Matki jest niezwykle trudny, a inne kobiety zmagające się z niepłodnością podchodzą do niego z dystansem? Jak nie popadać w melancholię 26 maja? Dorotę Gawlikowską, psycholożkę, zapytała o to Aneta Grinberg-Iwańska.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Dzień Matki to moment, w którym cały świat celebruje to, czego osobom niepłodnym nie jest dane doświadczyć: macierzyństwo. Dla kobiet niepłodnych, dla których macierzyństwo jest największym marzeniem, ale i dla wszystkich osób bezdzietnych, które zakończyły swoje starania o dziecko, to trudny czas. To święto osób, którym się udało, które mogą mieć dzieci.

Dlaczego Dzień Matki może boleć bezdzietne kobiety?

Na świecie nawet co piąta kobieta pomiędzy 40. a 50. rokiem życia pozostaje bezdzietna. Część z nich podjęła świadomą decyzję o nieposiadaniu dzieci. Ale wiele z tych osób po prostu nie spotkało w odpowiednim czasie właściwego partnera albo w czasie, kiedy inne kobiety rodziły dzieci, one opiekowały się chorym członkiem rodziny czy też z innych ważnych powodów nie pozwalały sobie na myślenie o prokreacji. Wiele z nich bezskutecznie się leczyło. Inne straciły ciążę i Dzień Matki to dla nich niezwykle bolesny czas wspominania straty i jej konsekwencji. Gdyby dziś były matkami, to byłby także ich dzień.

Dla tych kobiet 26 maja to nie jest radosne święto. Może być im trudno odnaleźć dla siebie miejsce w jego szczególnej atmosferze. W naszej pronatalistycznej kulturze matka jest ucieleśnieniem tego, co najlepsze i najpiękniejsze w kobiecie. Zgodnie z dominującym przekazem społecznym, dopiero w macierzyństwie w pełni realizuje się kobiecość. Dla bezdzietnych i niepłodnych kobiet oznacza to traktowanie ich jako mniej wartościowych i mniej kobiecych. Czy mają na zawsze pozostać niespełnione, gdyż nie są matkami?

Trudno się dziwić, że taki przekaz może budzić złość czy wręcz oburzenie kobiet, ale także żal, ból, bezsilność, poczucie bycia osądzaną i niesprawiedliwie traktowaną z powodu choroby lub niezawinionych okoliczności, jakie stanęły na ich drodze do macierzyństwa. Nie dość, że nie mają dziecka, to jeszcze mają czuć się gorsze i tłumaczyć się światu z tego, że go nie mają? 

ZOBACZ TEŻ: Dla swoich nienarodzonych dzieci pokonała raka. Dzień po porodzie stało się coś nieoczekiwanego

Dzień Matki w obliczu niepłodności. Jak sobie z nim poradzić?

Dzień Matki nie zniknie jednak z kalendarza, warto więc zastanowić się, jak sobie w tym czasie pomóc.

Rodzaj i natężenie uczuć doświadczanych przez kobiety w tym czasie jest różne i bardzo indywidualne. Jedne radzą sobie lepiej; odcinają się od wszechobecnej atmosfery celebracji macierzyństwa i pogrążają w pracy, obowiązkach i codzienności, aby jakoś przetrwać ten czas. Inne koncentrują się na fakcie, że jest to także święto córek, a one także miały lub mają matkę. Innym przychodzi to z trudem, na przykład dlatego, że niedawno znowu nie udało im się zajść w ciążę.

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Lekarze mówili, że nie zajdzie w ciążę. Dziś jest matką piątki dzieci!

Dzień Matki a niepłodność. Czy twój partner jest dla ciebie wsparciem?

To, czy łatwo będzie kobiecie uporać się z emocjami, jakie rodzą się w tym czasie, zależy także od postawy partnera. Jeśli mężczyzna potrafi okazać partnerce, że jest piękna, kobieca i wartościowa niezależnie od tego, czy jest matką, na pewno łatwiej będzie jej poczuć się tego dnia lepiej.

Warto spróbować radzić sobie aktywnie. Nie uciekać przed wszechobecną celebracją, zaszywać się w domu., by po prostu przetrwać, ale raczej świadomie planować i wspólnie z partnerem zastanawiać się, jak możemy pomóc sobie dobrze przeżyć ten czas. Może byłoby dobrze wziąć tego dnia wolne w pracy i wybrać się gdzieś razem? Na przykład w takie miejsce, które nie jest szczególnie popularne wśród rodzin z dziećmi? Może nie odbierać tego dnia telefonów od szczęśliwych mam, które nie starając się nas zrozumieć, dzwonią, aby podzielić się informacją o otrzymanej od dziecka laurce? A może darować sobie logowanie na Facebooku, gdzie zapewne aż roi się od wklejanych przez koleżanki rysunków dzieci i kartek z życzeniami na Dzień Matki?

Troska o samego siebie to ogromnie ważna umiejętność, która pomaga nam w trudnych momentach życia i pozwala najlepiej odpowiadać na nasze potrzeby. Niech Dzień Matki stanie się dla nas dobrą okazją, by okazać sobie dobroć i zadbać o siebie. Zasługuje na to każda kobieta, nie tylko ta, która jest matką.  

POLECAMY TEŻ: 4 wskazówki, jak przeżyć Dzień Matki


Dorota Gawlikowska – psycholożka i psychoterapeutka par. Absolwentka Wydziału Psychologii UW. W pracy koncentruje się na psychologicznych aspektach niepłodności. Odpowiedzialna za opiekę psychologiczną dostępną w klinkach leczenia niepłodności InviMed. Współzałożycielka Polskiego Stowarzyszenia Psychologów Niepłodności, członkini European Society of Human Reproduction and Embryology. Autorka publikacji na temat Grup Balinta organizowanych organizowanych w Centrum Onkologii – Instytucie im. Marii Skłodowskiej-Curie w Warszawie, współautorka książki „Dziecko, in vitro, społeczeństwo. Ujęcie interdyscyplinarne”. Więcej: www.psycholognieplodnosci.com.

Aneta Grinberg-Iwańska

Absolwentka dziennikarstwa i politologii. Pasjonatka technik video. Redaktor prowadząca serwis.