Przejdź do treści

Sympozjum Szkoleniowe dotyczące medycyny rozrodu w Polsce

417.jpg

11-13 września w Toruniu, odbędzie się II Sympozjum Szkoleniowe Medycyny Rozrodu i Endokrynologii Ginekologicznej, skierowane do lekarzy ginekologów, endokrynologów oraz specjalistów IVF. Magazyn „Chcemy być Rodzicami” objął patronat medialny nad tym wydarzeniem.

„Ideą Sympozjum Szkoleniowego jest zapewnienie uczestnikom nie tylko możliwości wysłuchania ciekawych, rozwijających wiedzę, wykładów czy wzięcia udziału w interesujących dyskusjach, ale również stworzenie przestrzeni do nawiązania współpracy, być może, nadania nowych kierunków rozwoju medycynie rozrodu.”  – powiedział prof. dr hab. Rafał Kurzawa, Ośrodek Studiów nad Płodnością Człowieka.

Sympozjum poruszy różnorodne zagadnienia związane z płodnością i niepłodnością człowieka – od tematów związanych z endokrynologią cyklu stymulowanego, poprzez płodność odroczoną czy dawstwo oocytów, po laboratorium IVF i psychologiczne aspekty niepłodności. Uczestnicy otrzymają możliwość wyboru szczególnie interesujących ich zagadnień spośród 32 wykładów realizowanych w ramach 12 sesji. Podczas Wydarzenia wystąpią goście specjalni: Ernesto Bosh (Hiszpania), Klaus Bühler (Niemcy), Paul Devroey (Belgia), Luca Gianaroli (Włochy).

Równolegle do II Sympozjum Szkoleniowego odbędzie się VII Zjazd Towarzystwa Biologii Rozrodu, podczas którego zostaną zaprezentowane najnowsze doniesienia naukowe z dziedziny medycyny rozrodu. Na szczególną uwagę zasługują psychologiczne treningi dla lekarzy, w postaci tzw. grup Balinta. Celem udziału w grupie Balinta jest kształcenie relacji interpersonalnych przez osoby pracujące na co dzień z ludźmi, przede wszystkim lekarzy. Odbywa się ono przez treningi w grupach składających się z 8 do 12 osób. Uczestnicy poznają wiedzę teoretyczną i uczą się praktycznie rozpoznawać ekspresję, percepcję i reakcje emocjonalne, postawy i schematy zachowań w kontaktach z pacjentem oraz znaczenie sygnałów ukrytych w komunikacji niewerbalnej. Nabywa się ponadto umiejętności sterowania swoimi emocjami, głębszego poznania własnych reakcji i motywacji. Treningi zostaną poprowadzone przez trenerów Polskiego Towarzystwa Psychologów Niepłodności, trzeciego dnia Sympozjum tj. 13 września, po godzinie 12.20. Liczba miejsc jest ograniczona.

Organizatorami Wydarzenia są: Ośrodek Studiów nad Płodnością Człowieka, Ogólnopolskie Centrum Badania, Edukacji i Monitorowania Problemów Płodności oraz Towarzystwo Biologii Rozrodu. II Sympozjum Szkoleniowe wspierają merytorycznie Sekcja Płodności i Niepłodności Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego oraz Polskie Towarzystwo Medycyny Rozrodu.

Podczas Wydarzenia odbędą się także: Walne Zgromadzenie Polskiego Towarzystwa Medycyny Rozrodu oraz Walne Zgromadzenie Towarzystwa Biologii Rozrodu.

Szczegółowe informacje nt. II Sympozjum Szkoleniowego oraz formularz rejestracyjny, są dostępne na stronie: www.medycynarozrodu.pl

Katarzyna Wielgus

farmaceutka

Łódzka klinika leczenia niepłodności wciąż bez pacjentek – dlaczego?

klinika leczenia niepłodności

Klinika leczenia niepłodności, znajdująca się w łódzkim Instytucie Centrum Zdrowia Matki Polki, została oficjalnie otwarta w grudniu. Od tej pory nie stanęła w niej jednak noga ani jednej pacjentki. Ośrodek, który miał być flagowy dla działań rządu związanych z kwestiami prokreacyjnymi, nie wykonuje realnie żadnej pracy.

Działania? Brak

Przeszkodą w otwarciu kliniki mogą być między innymi pieniądze. Ma być ona finansowana ze środków budżetu państwa oraz unijnych. Nie ma zaś żadnej umowy z Narodowym Funduszem Zdrowia, nie zwracano się nawet z prośbą do łódzkiego NFZ o podpisanie kontraktu, czy przesunięcie środków z innych jednostek. Na dzień dzisiejszy, pieniądze, które ośrodek dostał od ministerstwa, przeznaczone są na zakup specjalistycznego sprzętu oraz prace budowlane. Pozostała część, która ma być przekazana klinice jeszcze w tym roku, także będzie miała takie cele, nie zaś programy zdrowotne.

Obecnie ten podmiot, jak i pozostałe, są w trakcie dokonywania zakupu sprzętu, wyposażenia oraz przeprowadzania inwestycji mających na celu utworzenie w ich obrębie poradni andrologicznych, pracowni USG i sal operacyjnych” – mówi w rozmowie z portalem „Onet”, rzeczniczka resortu zdrowia. Padają także pytania o realizację ogłaszanych wcześniej zapowiedzi dotyczących terapii niepłodności. Okazuje się bowiem, że klinika nie będzie zajmować się stricte leczeniem niepłodności, ale jej diagnozowaniem i wsparciem psychologicznym par.

To, co dzieje się z Narodowym Programem Prokreacyjnym, ostro krytykują opozycyjni politycy. Cały ten rządowy program to, powiem szczerze, trzy zera. Zero par, zero ciąż i zero ośrodków leczących, co pokazuje przykład łódzkiej kliniki – mówi Małgorzata Moskwa-Wodnicka z SLD. Ten ośrodek miał być rzekomo wzorem dla pozostałych takich miejsc w kraju. Tymczasem klinika stoi zamknięta, hula tam wiatr i fruwa kurz – dodaje.

Łódź płynie z pomocą

Jest to ciekawe w zestawieniu z danymi pochodzącymi z Miejskiego Programu In Vitro dla Łodzi, co podkreśla radna SLD: „Ruszyliśmy latem zeszłego roku, do wydania mieliśmy tylko pół miliona złotych. I okazało się, że mamy sukces, 43 ciąże, z czego dwie mnogie”. Program rozpoczął się w lipcu 2016 roku, a jego roczny budżet opiewa na milion złotych. Dotyczy kobiet pomiędzy 20, a 40 rokiem życia, a skorzystać mogą z niego pary będące zarówno w związkach małżeńskich, jak i partnerskich, które zamieszkują Łódź, o czym więcej pisaliśmy już w naszym portalu >>KLIK<<.

Kontrowersje pojawiające się wokół rozwiązań proponowanych przez rząd, które dotyczą leczenia niepłodności, wzbudzają ogromne emocje. „Z całą stanowczością mogę stwierdzić, że żaden program prokreacyjny nie będzie skuteczny jeśli nie będzie w nim miejsca na procedurę in vitro” – mówił w rozmowie z nami były minister zdrowia, Bartosz Arłukowicz. A niestety IVF nie jest metodą, która na jakiekolwiek wsparcie może w ostatnim czasie liczyć. Jeśli dochodzi do tego brak innych działań, czy przedłużające się czekanie na realizację rozpoczętych projektów, nie dziwią ostre słowa polityków. Pytanie, jak zareaguje na to społeczeństwo i potencjalni przyszli wyborcy.

Źródło: „Onet”

Katarzyna Miłkowska

Dziennikarka, absolwentka UW. Obecnie studiuje psychologię kliniczną na Uniwersytecie SWPS oraz Gender Studies na UW.

Skoro jest nadzieja, dlaczego niepłodność tak boli?

niepłodność nadzieja

O niepłodności napisano wiele. Niewiele już zaskakuje. Pomimo, że tak zapłodnienie, jak i jego brak są tajemnicą, większość niepłodnych osób wie, dlaczego nie może mieć dzieci. Wiele wiadomo na temat leczenia, procedur oraz ich skuteczności. A mimo to pacjenci czują się zagubieni i przytłoczeni. Wejście w machinę leczenia tłumi wiele emocji, których doświadczają; trzeba się skupić na zadaniu, co najwyżej pojawiają się smutek czy żal, kiedy zawiedzie ta lub inna szansa na ciążę.

Niepłodność jest chorobą, ale chorobą specyficzną. Wyleczalną w tym sensie, że ostatecznie większość pacjentów zostaje rodzicami (czasem nawet naturalnie). Ale też szczególnie wstydliwą, ponieważ naruszającą fundamenty dorosłości, dojrzałości, intymności, podstawowych ludzkich praw i potrzeb. Wstydliwą i izolującą, ponieważ trudno z kimkolwiek rozmawiać o oddawaniu nasienia, komórkach jajowych, intymnych usg, punkcjach czy też o „zamkniętych w lodówkach zarodkach”. Dodatkowo dysfunkcja ciała zderza się z ideologią czy osobistą moralnością.

Niepłodność narusza fundamenty naszego funkcjonowania. Musi więc budzić różne emocje, zwłaszcza kiedy się wkracza w nową, niepłodną rzeczywistość. Z jednej strony jest mieszanka uczuć, z drugiej słyszana z każdych niemal ust- profesjonalnych i prywatnych- że jest nadzieja, że trzeba mieć nadzieję, że nie wolno się poddawać. Skoro więc jest tak dobrze, dlaczego jest tak źle? Dlaczego niepłodność boli?

Utrata płodności

Dla osoby, która dowiaduje się, że nie może lub ma minimalne szanse na naturalne rodzicielstwo, jest to często szok. Ta informacja podważa naturalny porządek świata, ten, którego uczymy się od najmłodszych lat – że ludzie najpierw sami są dziećmi, a potem stają się rodzicami. Uczymy opieki nad młodszym rodzeństwem, bezwiednie obserwujemy naszych rodziców w ich opiekuńczych rolach i na tym budujemy poczucie, kim jesteśmy. Kiedy tak ważny element rzeczywistości, jak możliwość prokreacji znika, wypada kilka zasadniczych elementów układanki i obraz zostaje mocno zakłócony. Co gorsza, brakujących elementów nie da się łatwo zastąpić innymi.

Choć czujemy, że wraz z utratą płodności, pojawia się jakaś wyraźna i bolesna wyrwa, często nie potrafimy powiedzieć, co tak naprawdę boli. Bo przecież nie chodzi o sam fakt, że nie można mieć dziecka. Gdyby sprawa była tak prosta, można by po prostu adoptować czy też stać się rodziną zastępczą.

To, co boli w utracie płodności to:
  • Utrata szansy na biologiczną ciążę i poród- dla wielu kobiet ważnego życiowe doświadczenie
  • Utrata poczucia, że należy się do jakiejś całości- rodziny, określonej grupy społecznej, nawet własnej płci
  • Utrata poczucia, że realizujemy cele życiowe związane z kontynuacją rodziny
  • Utrata zdrowia i normalności
  • Utrata poczucia kontroli – nad własnym ciałem, przyszłością, a nawet teraźniejszością
  • Utrata poczucia kompetencji i sprawstwa – ściśle związana z wcześniejszym punktem i dotyczy poczucia, że nie można osiągnąć tego, co dla innych jest naturalne i oczywiste
  • I wreszcie utrata intymności – to, co dotąd dotyczyło pary oraz najbardziej osobistych, cielesnych spraw, zostaje wystawione na światło dzienne, jest badane, oceniane i ostatecznie pokonane

Pewne utraty wydają się nam szczególnie bolesne, inne ledwie dostrzegamy, jeszcze inne wydają się oczywistą konsekwencją leczenia. Wszystkie jednak w jakiś sposób odciskają swoje piętno na człowieku.

Utrata szansy na biologiczne macierzyństwo jest dla wielu kobiet stratą, z którą są nieustannie konfrontowane wraz z ciążami dziejącymi się obok. Kształty, wygląd, najpierw widać brzuch, dopiero potem przyszłą matkę – te obrazy przypominają o tym, co się nie wydarzy i napędza fantazje o wyjątkowości ciąży.

Emocje

Również konieczność przechodzenia bolesnych badań i zabiegów może budzić lęk. Ale jednocześnie można myśleć, że przecież jest to konieczne, podobnie jak otwarte rozmowy o życiu psychicznym czy konieczność oddania nasienia w klinice. Trudno wówczas dać sobie przestrzeń na to, żeby poczuć smutek, żal czy złość. Innych utrat niemal nie zauważamy. Dopiero niezrozumiałe próby kontrolowania ludzi lub sytuacji, czego nie robiliśmy w „normalnych” okolicznościach pozwalają zauważyć, że straciło się kontrolę nad ważnymi aspektami życia.

Pojawiające się często podczas leczenie niepłodności uczucia depresyjne lub depresja mogą wiązać się z unikaniem wielu emocji, których się w tym czasie doświadcza. Zamiast odczuwać złość czy żal, naturalne przecież, złość kierujemy na siebie. Wielu osobom znacznie łatwiej mieć żal i pretensje do siebie, niż pozwolić sobie na inne uczucia. Często tak też jesteśmy wychowywani.

Tymczasem pierwszym krokiem do przepracowania strat jest uznanie ich i przepłakanie. Dobrze jest nie być samotnym w procesie. To pomoże poradzić sobie z mieszanką trudnych i nieprzyjemnych uczuć.

Katarzyna Mirecka

psycholożka i psychoterapeutka, absolwentka Uniwersytetu Nottingham. Ukończyła 4-letnie całościowe szkolenie psychoterapeutyczne w Instytucie Analizy Rasztów. Pracuje z osobami dorosłymi, dziećmi i młodzieżą, indywidualnie oraz grupowo. Od 2015 roku związana z magazynem Chcemy Być Rodzicami

Drodzy panowie – wczesne chodzenie spać może pomóc wam zostać tatą!

jakość spermy

Na jakość spermy wpływ ma bardzie wiele czynników. Dieta, wysiłek fizyczny, brak używek, a także… sen! O tym, że jest on niezwykle ważny dla naszego zdrowia w ogóle, wiedzą chyba wszyscy. Teraz okazuje się, że ma także wpływ na męskie nasienie.

Naukowcy z Harbin Medical University w Chinch odkryli, że mężczyźni zasypiający w godzinach 20-22 mają najlepszą ruchliwość spermy, co zwiększa szansę na zapłodnienie. Monitorowali oni wzorce snu u 981 zdrowych mężczyzn. Jedna grupa dostała za zadanie zaśnięcie właśnie w powyższych godzinach. Druga musiała zaś zasnąć pomiędzy 22-24, a trzecia po północy. Uczestnicy badania byli poproszeni także o nastawienie budzików tak, by mogli spać sześć godzin lub mniej, siedem do ośmiu lub dziewięć godzin i dłużej. Naukowcy regularnie pobierali przy tym próbki nasienia w celu sprawdzenia liczebności plemników, ich kształtu i ruchliwości, o czym donosi „Daily Mail”.

Jakie były wyniki? Mężczyźni, którzy chodzili spać po północy, mieli niższą liczbę plemników, a czas ich życia być krótszy niż w innych grupach. Jeszcze gorsze parametry wykazywali jednak mężczyźni, którzy spali sześć godzin lub mniej. Podobnie wpływało spanie przez dziewięć godzin i dłużej.

Eksperci uważają, że niewłaściwy czas odpoczynku jest szkodliwy bowiem zwiększa poziom przeciwciał antyspermowych. Jest to typ białka wytwarzany przez układ odpornościowy, który może niszczyć zdrowe plemniki.

Chcesz wiedzieć więcej o męskich sprawach?

Sperma – czy ma płeć? Fakty i mity o męskim nasieniu

Plemniki – 9 zaskakujących faktów na temat męskich pływaków

7 interesujących faktów o spermie – warto wiedzieć!

Źródło: „Daily Mail”

Katarzyna Miłkowska

Dziennikarka, absolwentka UW. Obecnie studiuje psychologię kliniczną na Uniwersytecie SWPS oraz Gender Studies na UW.

Dziś pracujemy o dwie godziny krócej

Kilkaset firm w Polsce weźmie dziś udział w szóstej już odsłonie akcji „Dwie godziny dla rodziny”. Tegoroczne hasło przewodnie to „Gotowanie na rodzinnym planie”. Wielu z nas wyjdzie z pracy dwie godziny wcześniej, by spędzić ten czas z rodziną.

Każdego roku, 15 maja obchodzimy Międzynarodowy Dzień Rodzin ustanowiony przez Organizację Narodów Zjednoczonych w 1993 roku. Inicjatorem polskich obchodów jest Fundacja Humanites – Sztuka Wychowania.

Polacy to szczególnie zapracowany naród. Zwykle spędzamy w pracy więcej niż osiem godzin dziennie, wielu z nas poświęca także dla pracy rodzinne weekendy. Akcja „Dwie godziny dla rodziny” ma na celu uświadomienie jak wielką wartością jest rodzina, budowanie relacji i dbałość o nie.

Dwie wspólnie spędzone godziny być może nie załatwią problemu, ale mogą nam wiele uświadomić.

Aneta Polak-Myszka

Dziennikarka, absolwentka polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego