Przejdź do treści

Spokój i jasne tony, czyli Polacy zakochani w stylu skandynawskim

696.jpg

Prosta forma najwyższej jakości, jasne kolory oraz naturalne, surowe meble połączone z nowoczesną technologią – to najważniejsze cechy stylu skandynawskiego, który coraz częściej wkracza do polskich wnętrz. Dla mieszkańców północnej Europy, domy w tym stylu to skuteczne antidotum na depresyjną aurę i doskonały pomysł na pogodne i rozświetlone wnętrza. Natomiast w Polsce, jak podkreślają eksperci, styl skandynawski kojarzy się z błogim wypoczynkiem i oderwaniem od zgiełku dnia codziennego. Jak urządzić takie wnętrze i na co zwrócić uwagę wyjaśniają projektanci wnętrz z firmy Komandor oraz znawcy i miłośnicy stylu skandynawskiego.

Krótkie dni z małą ilością naturalnego światła oraz długie, mroźne zimy, sprawiły że skandynawskie wnętrza aranżowane są w jasnej kolorystyce. Dominują tutaj różne odcienie bieli i jasnego błękitu. – Takie jasne barwy zwiększają optycznie przestrzeń naszego mieszkania czy domu, a wykorzystanie drewnianych elementów nadaje wnętrzu przytulnego charakteru – wyjaśnia Anna Wróbel projektantka z firmy Komandor. Warto podkreślić, że styl skandynawski nie jest chłodny. Obok zimnych barw funkcjonują pastelowe róże, ciepłe odcienie ecru i beżu, szarości, a w nielicznych dodatkach soczysta żółć, a nawet granat, które idealnie wpasowują się w ten styl.

CHaBeR News

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

– Już co trzeci klient, z którym wspólnie projektujemy wnętrze jego domu czy mieszkania, zainteresowany jest stylem skandynawskim lub chciałby posiadać elementy nawiązujące do krajów Europy Północnej – komentuje Anna Wróbel projektantka z firmy Komandor – Dzieje się tak, ponieważ meble w stylu skandynawskim mają proste, praktyczne formy najwyższej jakości, wzbogacone nielicznymi, ale oryginalnymi dodatkami i ciekawym oświetleniem – dodaje. Młode osoby, które w ostatnim czasie kupiły swoje własne wymarzone M, coraz częściej chcą, by wnętrze ich domu czy mieszkania było proste i zarazem intrygujące, jasne i wzbogacone o nieszablonowe dodatki. Wszystkie te cechy idealnie wpisują się w styl skandynawski.

Kreatywnie i bez zagracania

Jeszcze kilka lat temu styl skandynawski w Polsce uważany był za nudny i bez wyrazu, a dziś coraz częściej dostrzegamy jego potencjał i urok. Coraz kreatywniej podchodzimy do miejsc, w których mieszkamy i coraz bardziej nie jest nam obojętna przestrzeń w której żyjemy. –  W stylu skandynawskim bardziej chodzi o powściągliwość niż ekscentryzm, spokój a nie zagracone wnętrze, jasne tony a nie bogactwo mocnego koloru. Mieszkanie urządzone według tych zasad  jest jasne i przestronne, ilość mebli ograniczona jest do minimum, a istotne role odgrywają detale, kolorystyka i wykończenie – podkreśla Kamila Mateuszczyk, miłośniczka stylu skandynawskiego i blogerka z skandichic.p

Jasny kolor to podstawa aranżacji wnętrz, a biel wykorzystywana jest niemal wszędzie. Główny nacisk kładzie się na białe ściany, które automatycznie zwiększą przestrzeń naszego mieszkania. Biel dodatkowo rozprasza światło, co wpływa na odpowiednią jasność mieszkania. – Styl skandynawski w nowoczesnym wydaniu to białe meble z wysokim połyskiem. Lśniące powierzchnie mebli odbijają światło i rozjaśniają wnętrze. Takie meble, czy nawet duże szafy, dają też wrażenie lekkości i efekt wizualnego powiększenia przestrzeni. Działają podobnie jak lustra, wyraźnie zaznaczając swą obecność – komentuje  Anna Wróbel z firmy Komandor.


Drewno i kominek ocieplą wnętrze

Styl skandynawski to nie tylko biel, ale także drewno, które znacznie ociepla wnętrze i sprawia, że mieszkanie staje się bardziej przytulne. Trudno wyobrazić sobie mieszkanie naszych północnych sąsiadów bez drewnianej podłogi. W zależności od upodobań można pozostawić ją w naturalnym kolorze lub pomalować na biało. Ciekawym rozwiązaniem są również drewniane belki na suficie lub ścianie skośnej na poddaszu o takim samym odcieniu jak podłoga. Obowiązkowym elementem domu w stylu skandynawskim jest kominek w jasnych lub szarych odcieniach.

Ciepłe i industrialne dodatki

Kolorystyczne akcenty i urokliwe dodatki są mile widziane w skandynawskiej aranżacji, jednak bez zbędnego przepychu.  Dodatki mają być pożyteczne i przyciągać uwagę. – Rok 2015 to dodatki w kolorach ciemnoniebieskich, chabrowym lub indygo i te najchętniej znajdują swoich nabywców, również w stylu skandynawskim. Pasjonaci stylu skandynawskiego najczęściej wybierają dekoracyjne święcące kule, które dodają blasku w salonie, sypialni czy pokoju dziecka. Dużą popularnością cieszą się także tabliczki z inspirującymi napisami, dodatki ze złotem, oryginalne skandynawskie chlebaki czy ekologiczne materiałowe kosze na pranie – wyjaśnia Magdalena Białowicz, ze sklepu ScandiShop.pl

W skandynawskim wnętrzu dekoracją może być odrestaurowany wiekowy zegar, industrialna lampa lub graficzne dekoracje, które można wieszać na ścianach, ustawiać na półkach lub zastosować jako podpórki do książek. Niezwykłego uroku dodają np. narzuty w paski lub kratkę, a także delikatne wzory na poduszkach. Miękkie poduchy w soczystym odcieniu żółci czy granatu sprawiają, że surowa, szara sofa staje się bardziej przytulna.

 Prostota jest jednym ze sposobów na zmaksymalizowanie poczucia przestrzeni w małym otoczeniu. Oszczędność w doborze akcesoriów dekoracji ścian, nasyconych kolorów czy wzorów oczyszcza przestrzeń i zmysły. Wydaje mi się, że w dzisiejszych czasach w natłoku informacji szukamy ostoi i spokoju, którą daje nam dom w stylu skandynawskim – wyjaśnia Kamila Mateuszczyk, miłośniczka stylu skandynawskiego i blogerka z skandichic.pl –  Właśnie w takim domu  możemy się wyciszyć i odpocząć od zgiełku dnia codziennego – dodaje.

Przejrzyste materiały i proste lampy

Skandynawowie zakochani są w naturalnych materiałach, które tworzą w domu niezwykle przytulną i przyjazną aurę. Okna z reguły nie są zasłaniane, by zdobyć jak najwięcej promieni słonecznych. Jeśli jednak pojawią się zasłony to są dobierane z lekkich, przejrzystych materiałów lub w pastelowych barwach. Jak w każdej aranżacji wnętrz należy zadbać również o odpowiednie oświetlenie. W stylu skandynawskim dominują lampy wykonane w prostej i surowej stylistyce. Z reguły wykorzystywane są okrągłe, metalowe lub szklane abażury. Częstym elementem wystroju są metalowe lampki biurowe.   

Materiały Prasowe Komandor, za Infowire.pl

Chcemy Być Rodzicami

Jedyny magazyn poradnikowy dla starających się o dziecko. Starania naturalne, inseminacja, in vitro, adopcja.

Genialnymi MEMAMI w niepłodność – ta kobieta śmiechem rozbraja ból, jak ona to robi?!

"Jeśli praktyka prowadzi do perfekcji, to nasze dzieci będą doskonałe." / Fot. hilariously_infertile  Instagram
"Jeśli praktyka prowadzi do perfekcji, to nasze dzieci będą doskonałe." / Fot. hilariously_infertile Instagram

Bez poczucia humoru i dystansu nieraz trudno byłoby wytrzymać. Przykład? Oto seria komicznych Instagramowych postów, którą stworzyła jedna ze staraczek. Nie sposób się przy nich nie uśmiechnąć. Nawet jeśli początkowo ma to być śmiech przez łzy!

CHaBeR News

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Sarah (internetowy pseudonim, który powstał by kobieta mogła zachować prywatność) ma 35 lat i jest nauczycielką pochodzącą z Nowego Jorku. hilariously_infertile [red. zabawnie_niepłodna] – bo tak nazywa się jej konto, to sposób nie tylko na wyrażenie własnych emocji, ale też wsparcie i danie nadziei innym zmagającym się z niepłodnością parom.

Sarah wykorzystuje konwencję memów i video do otwartego mówienia o wszelkich aspektach jej niepłodności. Począwszy od niewygodnych momentów, w których członkowie rodziny wciąż pytają, kiedy będzie miała kolejne dziecko, kończąc na tym, ile wkładek higienicznych powinna kupić kobieta stosująca progesteron w czopkach” – czytamy na „Daily Mail”.

Otwartość z jaką Sarah dzieli się swoim doświadczeniem jest rzeczywiście dla wielu osób nie do przeskoczenia. Stąd też postanowiła ona używać w sieci pseudonimu. Nie sądzi bowiem, że „szkolne środowisko doceniłoby [jej] otwarte mówienie o pochwie na łamach całego internetu”. Nie zaprzestaje jednak swoim działaniom i ma nadzieję, że wniesie tym choćby odrobinę światła do i tak ciężkiego świata niepłodnych. Dzięki własnym doświadczeniom zdaje sobie sprawę, jak wiele niezrozumienia i poczucia osamotnienia może się z tym wiązać. Memami pokazuje, że nikt nie musi być z problemem sam. „Reprezentuję każdą kobietę, która przeszła lub jest w trakcie przechodzenia przez leczenie niepłodności” – mówi Sarah.

Kobieta ma obecnie dwoje dzieci. Jedno ma 4 lata i na świecie pojawiło się dzięki inseminacji. Drugie – roczne – urodziło się dzięki metodzie in vitro. Jednymi z przyczyn jej trudności są zmagania z PCOS i niedoczynnością tarczycy. Starania o dziecko nie były więc w jej przypadku łatwe. W prawdziwie kryzysowym momencie mąż zaproponował by napisała książkę o tym, co przeżywa w trakcie leczenia. Postanowiła zacząć właśnie od internetu – dziś wydaje się, że była to słuszna decyzja!

Jest to kolejny przykład na to, jakie wsparcie można znaleźć w sieci: „Poronienie i strata dziecka – fotografie, które rzucają na te trudne doświadczenia światło szczerości–  widziałaś już te fotografie?

 

Jeśli jesteś w ciąży, przez chwilę nie będę z tobą rozmawiać. To nic osobistego, po prostu nienawidzę twojej macicy!

 

Powinnam znaleźć jakieś hobby? Czy hobby kiedykolwiek wyleczyło raka lub cukrzycę? Nie? Zgadnij co… niepłodności też to nie wyleczy!

 

Wciąż czekam na pozytywny wynik testu ciążowego.

 

Jaki mamy dziś dzień? 15 dzień cyklu… tzn. dziś jest wtorek.

 

Ktokolwiek powiedział: „Za pieniądze szczęścia nie kupisz”, nie musiał nigdy płacić za in vitro.

Źródło: „Daily Mail”hilariously_infertile Instagram

 

Zobacz też:

Poród okiem matki – perspektywa, która chwyta za serce!

Ciało po porodzie – szczere zdjęcia! Kobiecość, piękno, macierzyństwo niejedno ma imię

Piękno nie zawsze jest perfekcyjne – zdjęcia, które każda kobieta powinna zobaczyć!

 

Katarzyna Miłkowska

Dziennikarka, absolwentka UW. Obecnie studiuje psychologię kliniczną na Uniwersytecie SWPS oraz Gender Studies na UW.

Księżna Kate spodziewa się bliźniąt?

Księżna Kate spodziewa się bliźniąt
fot. - Instagram @kensingtonpalace

Kate oraz książę William oczekują właśnie trzeciego dziecka, o czym bezustannie przypominają brytyjskie media. Najnowsze doniesienia plotkarskich magazynów mówią jednak, że rodzina królewska przygotowuje się na powitanie nie jednego, lecz dwójki dzieci!

CHaBeR News

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

We wrześniu Pałac Kensington oficjalnie potwierdził pogłoski na temat ciąży Kate. Teraz pojawiły się doniesienia mówiące o tym, że para spodziewa się dwóch dziewczynek.

Kolejne royal baby

Kate i William byli niezwykle zaskoczeni, kiedy się o tym dowiedzieli – powiedziała magazynowi Life& Style osoba z otoczenia rodziny.

Podobno zachwycona księżna od razu podzieliła się radosną nowiną z mamą Carole i siostrą Pippą, która oczekuje swojego pierwszego dziecka. Póki co Pałac Kensington nie potwierdził doniesień o bliźniaczej ciąży Kate.

Zobacz także: Księżna Kate spodziewa się trzeciego dziecka

Jak podają źródła, imiona dla dzieci nie zostały jeszcze wybrane. Podobno dla dziewczynek przygotowano już dwa osobne pokoje.

Kate i William są już rodzicami 4-letniego George’a i 2-letniej Charlotte.Trzecie, a być może i czwarte dziecko pary przyjdzie na świat w kwietniu 2018 roku.

Tu kupisz najnowszy magazyn Chcemy Być Rodzicami

Weronika Tylicka

dziennikarka, związana od początku z magazynem Chcemy Być Rodzicami

Które kobiety mają największą szansę na urodzenie dziecka w 2018 roku?

Które kobiety mają największą szansę urodzić w 2018 roku?
fot. Pixabay

Końcówka roku to czas magiczny – w październiku wiele osób bierze udział w halloweenowych imprezach połączonych z różnego rodzaju wróżbami. Później „nasze” rodzime Andrzejki, podczas których obowiązkowo trzeba sobie powróżyć. Czy można przepowiedzieć ciążę? Tego zadania podjął się jeden z portali.

CHaBeR News

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

W przepowiadanie przyszłości postanowił zabawić się brytyjski portal OK!. Na serwisie opublikowano listę imion, których właścicielki mają największą szansę na zajście w ciążę w 2018 roku.

Kto urodzi w 2018 roku?

Według „przepowiedni” OK!, w przyszłym roku w Wielkiej Brytanii najwięcej świeżo upieczonych mam będzie wśród właścicielek imion Emma, Amy i Claire. W jaki sposób autor artykułu doszedł do takich wniosków?

Zobacz także: 12 przebrań na Halloween, które pokonują system – HIT czy KIT?

Na początku „wróżbita” przeanalizował, w jakim wieku Brytyjki najczęściej zachodzą w ciążę. Uzyskany wynik odjął od bieżącego roku, otrzymując tym samym rok urodzenia przyszłych matek. Następnie sprawdził, jakie imiona były wtedy najpopularniejsze.

W toku „śledztwa” autora okazało się, że Brytyjki najczęściej zachodzą w ciążę w wieku 28 lat. W roku ich urodzenia do najpopularniejszych imion nadawanych dziewczynkom należały: Emma, Amy i Claire.

Wróżba dla Polek

Jak brzmiałaby taka wróżba dla Polek? Według statystyk, w Polsce matkami najczęściej zostają 29-latki. W momencie ich urodzenia do najczęściej nadawanych imion zaliczały się: Agnieszka, Anna, Katarzyna i Magdalena.

Tu kupisz najnowszy magazyn Chcemy Być Rodzicami

Źródło: WP Kobieta

Weronika Tylicka

dziennikarka, związana od początku z magazynem Chcemy Być Rodzicami

Jej zdrowie w jego rękach – Krystian Wieczorek: „Świadomości powinniśmy uczyć się wzajemnie”

Krystian Wieczorek

Wszyscy znamy go jako aktora i przede wszystkim przez taki też pryzmat oceniamy. Jak zatem odnieść się do tego, że wraz z żoną Marią, stał się ambasadorem Kampanii Diagnostyka Jajnika? Tutaj jest mężem, partnerem i mężczyzną – świadomym mężczyzną. „Dopiero stanięcie pod ścianą pokazało nam, że ze zdrowiem nie ma żartów. Świadomość spadła na nas w momencie, kiedy najbardziej tego potrzebowaliśmy” – mówi w rozmowie z nami Krystian Wieczorek.

CHaBeR News

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Katarzyna Miłkowska: Zapewne często słyszysz ostatnio pytanie: „Co mężczyzna może wiedzieć o zdrowiu kobiety?”.

Krystian Wieczorek: Mężczyzna, jeśli tylko chce w zdrowiu kobiety uczestniczyć, może wiedzieć tyle samo co ona, albo i więcej. Zauważ, że już samo to pytanie bardzo określa, gdzie w naszych głowach rola mężczyzny jest. I dzieje się to niezależnie od tego, czy mówimy o partnerze, mężu, synu. Dlaczego jednak niektórzy faceci nie chcą tego uczestnictwa? Myślę, że jest to kwestia niezwykle złożona. Z jednej strony pojawia się lenistwo i ignorancja. Z drugiej, nie jesteśmy przyzwyczajeni do tego kulturowo, chociaż niesprawiedliwe byłoby wrzucanie wszystkich mężczyzn do jednego wora.

Dlaczego, przecież kampanie raczej nie są kierowane do mężczyzn świadomych?

Myślę, że do nich jak najbardziej też. Podobnie jak i do samych kobiet. Jeśli chodzi o raka jajnika, jest to tzw. „cichy zabójca”, który potrafi niezwykle dobrze się maskować. Bardzo ciężko jest rozpoznać, czy jakiś rodzaj objawów już wykracza poza normę, czy jeszcze się w niej mieści. Co więcej, nie ma jednego badania, które może w stu procentach zdiagnozować tę chorobę, albo jej brak.

Mówisz o tym z dużą wiedzą. To skutek udziału w Kampanii Kwiatu Kobiecości?

Oczywiście, że tak. Nie będę kreował się tutaj na jakiegoś guru od medycyny, bo tak nie jest. Przede wszystkim, wzięliśmy wspólnie z żoną udział w Kampanii, ponieważ sami zmieniliśmy swoje życie.

Wiem jednak, że dochodzenie do świadomości jest procesem. Nie obudziłem się nagle z wgranym programem pod tytułem: „Świadomy”.

Stąd tak bardzo zależy mi skupieniu się na profilaktyce. I nie mam tu na myśli wizyt u lekarza w momencie kiedy czuję, że coś mnie boli. Zastanawiam się raczej, jak nie dopuścić do tego, by bolało – czego nie jeść, jak ważny jest sen, jak stres wpływa na zdrowie. Przede wszystkim jednak badania. Niezależnie od tego, czy coś się dzieje, robię je co roku. Mam wtedy przynajmniej jakąkolwiek szansę by coś zdziałać. Szczególnie w przypadku raka jajnika. Często gdy go zdiagnozujemy, jest już po zawodach.

Silnie tutaj widać rolę partnera. Mam wrażenie, że zastanawiając się nad swoim zdrowiem, nieraz traktujemy je w jakimś sensie „egoistycznie” – dotyczy tylko mnie, a cierpienie będzie tylko moje. Nie, to będzie cierpienie całego otoczenia.

Wydaje się to oczywiste, a wcale nie jest. Ciężko mi z tym dyskutować. Nie chcę powiedzieć, że kobiety są same sobie winne, bo do niesienia całego ciężaru na swoich barkach zostały po prostu przyzwyczajone.

Weszlibyśmy wtedy ponownie w te same kalki.

Dokładnie, bo przecież skoro przyzwyczaiły się dźwigać ten ciężar same, to faceci mogą się śmiało odseparować. Ty masz swoje sprawy, ja mam swoje. Twój ból jest twoim bólem, a mnie to nie obchodzi. Myślę, że nie tak wygląda partnerstwo, przy czym unikam tutaj podziałów płciowych. To powinna działać w dwie strony, bo i faceci są narażeni np. na raka prostaty, którego to nie mają kobiety. Świadomości powinniśmy uczyć się wzajemnie.

Ponownie mówimy tu o wzorcach kulturowych.

Które niestety są jakie są. Dlatego tak ważne jest współuczestniczenie w przeróżnych akcjach, nie tylko dotyczących zdrowia. Wspólną sprawą jest uświadamianie sobie, rodzinie, innym ludziom, jak wiele zależy od nas samych.

Często nie zdajemy sobie sprawy, na ile tak naprawdę to my tworzymy ten świat.

Tworzymy jak cholera, tylko nasza ignorancja powoduje poczucie, że na nic nie mamy wpływu. Głośna jest teraz kampania #metoo [red. kampania dotycząca molestowania seksualnego]. Czytam wpisy tych wszystkich kobiet i widzę jak jest to ważne. W tym wypadku mówimy o stereotypie, schemacie, wykorzystywaniu władzy, ale możemy śmiało przełożyć to na każdą inną sferę. W grupie jest ogromna siła. Z jednej strony współdziałanie pozwala usłyszeć, że nie jesteśmy sami ze swoimi problemami. Z drugiej, pozwala pozbyć się nieraz ogromnego ciężaru. Idealnie odzwierciedla to słynny test z włosem. Jeden przerwiesz, ale z warkoczem już tego nie zrobisz. Dlatego jak najbardziej jestem za wszelkimi tego typu kampaniami. Nawet jeśli uratuje się jedna osoba, to będzie mało? Tego nie da się zmierzyć.

DCZ_8745

Zawsze z pomocą przyjdą statystyki.

No tak, ale co to jest w statystykach 2,5 tysiąca kobiet rocznie umierających w Polsce na raka jajnika? Na cyfry można sobie popatrzeć, bo dotyczą one „jakichś” kobiet. Kiedy jednak zderzymy się z tym, że jest to realne zagrożenie życia i przełożymy je na bliską nam osobę, rozmowa zaczyna wyglądać zupełnie inaczej. Co by było, gdyby ciebie nagle zabrakło? Odpowiedź nie jest już wtedy tylko cyfrą. Lubię też takie porównania, które pozwalają nam dostrzec skalę. W tym wypadku te 2,5 tysiąca mogłoby być małym miasteczkiem. Wyobraźmy sobie, że nagle jednego roku giną w nim wszystkie kobiety – to jest właśnie to. Rak jajnika, który zmiata miasteczko. Jaki to jest wtedy obraz?! Tak trzeba myśleć, bo to nie są żarty. To jest ogrom.

Przerażająca wizja.

Bo ona taka jest, a mam wrażenie, że większość informacji jest trywializowana i nie robi już na nas większego znaczenia. Wydaje się, że bierzemy jakiegoś aktora, robimy kampanię i miło opowiadamy o zdrowiu.

Dziwisz się takiemu odbiorowi? Widzimy przecież ładne, kolorowe obrazki.

Masz rację, nie ma tam trupiej czaszki. Może gdyby dać przekaz, że jak nie pójdziesz ze swoją żoną do lekarza, to będzie tam czaszka, to by zadziałało… Zawsze uważałem jednak, że strach nie jest najlepszym środkiem do poszukiwania świadomości. Chociaż faktycznie, nie przejmujemy się wieloma informacjami, dopóki nie dotkną one nas samych.

Na otwarciu Kampanii byli zresztą ludzie z różnych dziecin nauki m.in. socjologii, którzy bardzo szeroko i ciekawie analizowali zjawisko zdrowia. Przez to, że mieli naprawdę różne specjalizacje, uzmysłowili mi jak jest to trudny temat. Jednak pytaniem, które najbardziej w tym wszystkim mnie nurtuje, jest po prostu: „Jak żyć?. Nie wiem czy znasz książkę David’a Servan’a-Schreiber’a „Antyrak”. Lekarz, który chorował na nowotwór, po wyzdrowieniu udał się do swoich kolegów onkologów i zapytał: Co teraz?. Dostał odpowiedź: „Nic. Żyj, przychodź na badania kontrolne i tyle. Nie miał jednak na to zgody, chciał by ludzie dowiedzieli się, jaka jest profilaktyka raka i jak zminimalizować szanse na zachorowanie. Dlatego zaczął badać jedzenie, tryb życia etc. Odkrył jakie sytuacje są rakogenne. A dlaczego zmarł? Jeździł po świecie promując książkę, źle sypiał, źle jadł i koniec końców miał nawroty. Jest to przykre, ale na własnym przykładzie udowodnił, że jakość życia ma kolosalny wpływ na prawdopodobieństwo zachorowania.

Podkreśliłeś, że dochodzenie do takich wniosków jest procesem. W twoim przypadku też tak było?

Przez to, że mam zawód, w którym co jakiś czas moje życie jest „uporządkowane do góry nogami”, nie jest łatwo. Jedno to fakt, że zawsze zajmowałem się sportem, obecnie trenuję narciarstwo biegowe. Z drugiej strony wiem, że sport to nie wszystko. Bez dobrego jedzenia, unikania alkoholu i innych używek, ale przede wszystkim bez dyscypliny, trudno byłoby utrzymać spokój i zdrowie. Jej brak powoduje, że jesteśmy rozchwiani w pilnowaniu siebie.

Czyli predyspozycje, ale też ciężka praca nad sobą?

Nieustanna praca nad świadomością jest bardzo ważna. Jednak jak powiedziałem wcześniej, dopóki coś nas bezpośrednio nie dotknie, wydaje nam się, że „jakoś to będzie”. U nas tym momentem była choroba mojej żony. Borelioza okazała się być bardzo poważnym, przewlekłym stanem. Nie wiedzieliśmy, czy kiedykolwiek będziemy mogli mieć dzieci ani czy Maria wyzdrowieje, bo dookoła jest cała masa mitów i teorii dotyczących tej choroby. Co ciekawe, pierwsze, co powiedział nam lekarz, to zero cukru, alkoholu, pszenicy, wysypianie się i unikanie stresu. Potrzebowaliśmy do tego bardzo dużo silnej woli. Wiem, że moja Marysia w życiu by sobie z tym nie poradziła, gdybym obok niej jadł na potęgę hamburgery.

Weszliście w to razem.

Nie było innej opcji.

Od razu tak pomyślałeś?

Tak, bo jest to bardzo trudna choroba. Przedefiniowała ona nasz tryb życia. Biję się jednak w pierś, bo dopiero stanięcie pod ścianą pokazało nam, że ze zdrowiem nie ma żartów. Teraz, jak już poradziliśmy sobie z tą chorobą, uznajemy to za lekcję. Świadomość spadła na nas chyba faktycznie w momencie, kiedy najbardziej tego potrzebowaliśmy. Z drugiej strony, jak mają mówić o świadomości ludzie, którzy muszę przeżyć do pierwszego? Jeśli przykładowo człowiek ma wybrać wydanie 30 zł na chleb i pierś z kurczaka, a na badania kontrolne, to wiadomo co zrobi. Dlaczego o tym mówię? Bo pokazuje to złożoność problemu. Dodatkowo codzienny pęd powoduje, że wiele osób woli sięgnąć po tabliczkę czekolady, czy trzy browary i zapomnieć.

Tym razem mówisz o swego rodzaju odcięciu się od świadomości, do której to ciągle wracamy.

Tak, ale Kampania to właśnie świadomość. Nawet jeżeli jest tylko początkiem jakiejś drogi, to już wiele.

Bardzo ciekawy jest sposób, w jaki o tym wszystkim mówisz. Pokazuje, że jesteś człowiekiem, który bierze sprawy w swoje ręce i działa.

Taki jest mój temperament. Co i rusz próbuję się jednak przywoływać do porządku i nie patrzeć na innych przez swój własny pryzmat. Zastanawia się wtedy: „Dobra, ktoś inny tak nie ma. Ktoś inny jest introwertykiem, bardziej dusi w sobie emocje, nie rozmawia o problemach. Jak w takim razie dotrzeć do kogoś takiego?”. To właśnie wtedy pojawia się problem. Dlatego, jeśli tylko widzę podobne trudności, staram się rozmawiać. Nie chciałbym jednak, żeby dyskusja dotycząca zdrowia była zero-jedynkowa. Wolałbym unikać skrajnych przykładów, bo one tworzą patologie w postrzeganiu świata, a często media w ten właśnie sposób starają się ją kreować. Ci noszą białe kapelusze, ci czarne – zupełnie jak w westernie.

Jeśli chodzi o swego rodzaju odpowiedzialność, to myślę, że leży ona zarówno po twojej stronie, po stronie mediów, ale i po stronie odbiorcy.

Odbiorcy w jakim sensie?

Jako odbiorca staram się krytycznie patrzeć na to, co dostaję. I to jest moja odpowiedzialność.

Zgadzam się. Myślę, że krytyczne podejście i zasadę ograniczonego zaufania na drodze, każdy z nas powinien mieć wręcz wytatuowane, by móc ciągle sobie o nich przypominać. To właśnie za tym idzie m.in. sprawdzanie dodatkowych źródeł. Jeśli nam coś dolega, dobrze jest iść do innego lekarza, a badania czasami warto powtórzyć w kolejnym laboratorium.

Co w takim razie, gdy w kolejnym laboratorium wynik pokaże, że wszystko z nami w porządku, a my wciąż mamy przeczucie, że dzieje się coś złego? Może wtedy warto wierzyć właśnie własnej intuicji?

Myślę, że równowaga jest gdzieś po środku. Często w sytuacjach stresogennych intuicja bardzo zawodzi. Wracam tutaj do partnerstwa i współuczestnictwa mężczyzny w chwili, gdy kobieta dowiaduje się o chorobie. Ona wtedy już nic nie słyszy. Dotarło do niej tylko to, że ma raka. I koniec. Facet będący obok niej usłyszy jeszcze, co można teraz zrobić, gdzie, kiedy.

Ściągnie ją na ziemię.

Zawsze tak jest, że druga osoba pomaga trzeźwo patrzeć. W samolocie też zakłada się maski najpierw sobie, potem dzieciom. Współuczestnictwo jest w trudnych sytuacjach niezwykle istotne i nie mówię tu tylko o raku, ale o każdej sytuacji pt.: „O matko, to co teraz?!”.

Siła partnerstwa zdaje się być jedną z twoich głównych motywacji do udziału w Kampanii.

Myślę, że warto mówić w tym kontekście zarówno o partnerstwie, jak i o podkreślanej już przeze mnie świadomości.

Myślmy o tym, jak możemy na co dzień obniżyć ryzyko zachorowania, bo mamy do tego ogrom narzędzi. Zastanówmy się, czy faktycznie pieniądze, które wydajemy na samochody i gadżety są tego warte? Może lepiej byłoby pojechać na targ i w zamian kupić lepsze jedzenie?

Szczególnie adresowane jest to do społeczeństw konsumpcyjnych, które mają możliwość mierzenia się z takimi dylematami. Dalajlama mówił, że człowiek zachodu najpierw dochodzi całe życie do tego, by osiągnąć pewien status. Kiedy ma już pieniądze, to nie ma czasu na korzystanie z nich. Za to gdy pojawia się czas, to owe pieniądze wydaje już tylko na leczenie. Według mnie jest to w pigułce ocena tego, jak żyje zachód. Jeśli mogę przy tym zawalczyć o zdrowie swoje i swoich bliskich, to świadomie chcę to robić.

poziom-logosy-RGB_EDIT

 

Zobacz też:

„Rak jajnika jest śmiercionośnym nowotworem”. Możesz wykryć go wcześniej!

„All you need is love” – różne formy miłości. Masz je w swoim życiu?

33 proc. związków prezentuje taki typ relacji – twój też?

 

Katarzyna Miłkowska

Dziennikarka, absolwentka UW. Obecnie studiuje psychologię kliniczną na Uniwersytecie SWPS oraz Gender Studies na UW.