Przejdź do treści

Niepłodność idiopatyczna, czyli wyjaśnić niewyjaśnione

niepłodność idiopatyczna, skąd się bierze
fot. Fotolia – smutna kobieta, kobieta smutek, depresja,

Niepłodność idiopatyczna jest źródłem prawdziwej udręki dla zmagających się z nią osób. Jest diagnozowana wówczas, kiedy wszystkie dostępne badania i testy nie wskazują żadnej konkretnej przyczyny niepowodzeń, pozostawiając lekarzy w poczuciu, że niewiele mogą zrobić dla danego pacjenta.

CHaBeR News

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Amerykańskie badania mówią o tym, że nawet 15 proc. par zmaga się z tego typu niepłodnością, ale można też spotkać dane mówiące, że liczba ta jest znacząco wyższa.

Sytuacja wydaje się bardzo trudna, ponieważ z jednej strony wiadomo, że coś jest nie porządku. Że jest jakaś przyczyna niepowodzeń. Można podejrzewać, że gdzieś ukryła się jakaś choroba albo dysfunkcja, ale nie można jej zlokalizować.

Osoba zmagająca się z niepłodnością idiopatyczną jest pacjentem i jednocześnie nim nie jest, ponieważ nie wiadomo, co jej jest. Filozoficznym wydaje się pytanie, czy na pewno chorobę można diagnozować tylko po jej skutkach. I jakiego rodzaju jest to wówczas choroba – ciała czy umysłu. I wreszcie trzeba się leczyć, ale co?

Zobacz także: Niepłodność idiopatyczna – co warto o niej wiedzieć?

Niepłodność idiopatyczna a choroby

Osoby z diagnozą niepłodności idiopatycznej są w trudnej, ale nie beznadziejnej sytuacji. Przede wszystkim współczesne badania, choć bardzo dokładne i innowacyjne, mają swoje ograniczenia. To, że coś mieści się w normie nie znaczy, że jest całkiem zdrowe lub poprawnie funkcjonuje.

Nasze organizmy działają w unikalny sposób i niestety nie wiedzą, że mamy określone normy i oczekiwania wobec nich. Co więcej, trudności w zajściu w ciążę wcale nie muszą wynikać z tego, co może zbadać ginekolog. Organizm jest przecież zbiorem różnych układów, które muszą współdziałać.

Ostatnio coraz częściej pojawiają się doniesienia, że niepłodność może być spowodowana na przykład nietolerancją glutenu, czyli celiakią. Ile jeszcze jest takich nieodkrytych chorób? Ile jeszcze nie wiemy o funkcjonowaniu organizmu, ilu zaburzeń nie łączymy jeszcze z niepłodnością?

Beznadziejności sytuacji przeczą dostępne metody leczenia. Bo nawet jeśli nie wiadomo, co jest przyczyną niepłodności, nadal można poddać się leczeniu, z niezłym skutkiem jak się okazuje. Niepłodność idiopatyczna nie wyklucza zapłodnienia pozaustrojowego czy inseminacji.

Zmagając się z niepłodnością idiopatyczną warto również myśleć o sobie jak o osobie zdrowej, która potrzebuje wsparcia i odpowiedniej dbałości o siebie. Specjaliści zalecają więc zaprzestanie palenie, ograniczenie spożywania alkoholu, dobrze zbilansowaną dietę, aktywność fizyczną oraz zadbanie o odpowiednie BMI. Czyli to wszystko, co każda osoba starająca się o dziecko robić powinna.

Zobacz także: Płodność a celiakia

Niepłodność idiopatyczna a aspekt emocjonalny

Problem z niepłodnością idiopatyczną jest również taki, że wydaje się ona być bardzo pojemnym workiem, do którego można wrzucić wszystkie „może”, „wydaje się”, „prawdopodobnie”. I znowu – jest to bardzo irytujące i jednocześnie otwierające nowe drogi rozumienia problemu. Niepłodność idiopatyczna jest zagadnieniem szczególnie interesującycm z perspektywy emocjonalnej oraz wewnątrzpsychicznych konfliktów.

Nie ma w tej chwili dowodów na to, że ma podłoże psychiczne, ale też jest rzeczą oczywistą, że skoro psychika jest częścią organizmu, stanowi również część składową procesu zapłodnienia (lub trudności w tym obszarze).

Celem jednych z badań było stwierdzenie, czy pary diagnozowane jako cierpiące na niepłodność idiopatyczną mają jakieś szczególne cechy, a więc czy da się określić, czy jakieś cechy czy to jednostki, czy też pary szczególnie predysponują ją do tego typu niepłodności. Nie znaleziono takich cech, ale jednocześnie badacze zauważyli, że niepłodność była źródłem traumy dla pary. Nie dziwią te wnioski. Niewiele jednak osób rozumie, jak rozległa jest tego typu trauma.

Zobacz także: Chcę wiedzieć „dlaczego”, czyli niepłodność idiopatyczna

Niepłodność idiopatyczna – skąd się bierze?

Niepłodność idiopatyczna pozostaje zagadką, tak dla środowiska medycznego, jak i psychologów i psychoterapeutów. Niewiele wiadomo na temat emocjonalnych źródeł niepłodności w ogóle, nie jest też ona oficjalnie uznawana za chorobę psychosomatyczną.

A wiemy, że niektóre choroby, choć manifestują się fizjologicznie, mają podłoże psychiczne, jak choćby zespół drażliwego jelita. Jednocześnie kolejne badania potwierdzają, że większe szanse na ciąże mają kobiety, które zmagały się z niepłodnością relatywnie krótko. Być może wiązało się to z krótszą ekspozycją na stres.

Być może towarzyszące niepłodności rany takie jak niska samoocena, nieadekwatność, osamotnienie, wstyd nie zdążyły stać się trwałą częścią przekonań o sobie samym. A może wreszcie nie zdążyła się rozwinąć depresja, która bardzo często towarzyszy niepłodności.

Być może wreszcie sam termin „niepłodność idiopatyczna” wziął się z potrzeby nazwania tego, co z natury swej nie ma nazwy. Niepłodność idiopatyczna może stać się workiem, do którego można wrzucić wszystkie wątpliwości, niewiedzę, ale też sugestie, że to „chora głowa” nie dopuszcza do zapłodnienia. A to z kolei zamyka osobom niepłodnym drogę do skorzystania z pomocy psychoterapeuty.

Warto być otwartym na różne możliwości. Być może rzeczywiście medycyna nie jest dość rozwinięta, żeby określić przyczyny trudności. Być może lekarz nie jest dość uważny, a może rzeczywiście jakieś aspekty psychologiczne odgrywają niemałą rolę.

Są badania potwierdzające tę tezę. Warto wreszcie otoczyć się wsparciem, do którego ma prawo osoba cierpiąca z powodu problemów z endometrium, częstych poronień, złych parametrów nasienia czy niepłodności niewyjaśnionej.

Tu kupisz najnowszy magazyn Chcemy Być Rodzicami

Źródło: National Center for Biotechnology Information

Katarzyna Mirecka

psycholożka i psychoterapeutka, absolwentka Uniwersytetu Nottingham. Ukończyła 4-letnie całościowe szkolenie psychoterapeutyczne w Instytucie Analizy Rasztów. Pracuje z osobami dorosłymi, dziećmi i młodzieżą, indywidualnie oraz grupowo. Od 2015 roku związana z magazynem Chcemy Być Rodzicami

Uzależnienie czy zwykła obawa? Dlaczego powtarzamy testy ciążowe?

Mężczyzna trzyma w ręku test ciążowy
Fot.: Pixabay.com

Czy jeden test ciążowy wystarczy, by potwierdzić ciążę? Chociaż producenci mówią o 95% skuteczności tych prostych narzędzi, wiele kobiet dla pewności woli je powtórzyć. Według najnowszych badań niektóre kobiety wykonują testy regularnie aż do końca pierwszego trymestru.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Jak wynika z analizy przeprowadzonej w Wielkiej Brytanii, aż 62 proc. kobiet przyznaje, że gdy pierwszy test wykaże ciążę, dla pewności wolą jeszcze go powtórzyć. 8% kobiet wykonuje testy ciążowe do końca pierwszego trymestru, a 7% i 5% badanych potrzebuje odpowiednio 10 lub 16 takich testów, by uzyskać pewność, że są w ciąży. Wynikami testów dzielą się z internetową społecznością – nierzadko podczas transmisji na żywo.

Testy ciążowe to uzależnienie? Niekoniecznie

Choć brytyjskie serwisy mówią o nowym uzależnieniu Brytyjek, wielokrotne wykonywanie testów ciążowych ma też inne podłoże. Wiele kobiet ponawia testy w obawie przed poronieniem – często kolejnym. Ponowny widok upragnionych dwóch kresek pomaga rozwiać ich obawy i poprawić samopoczucie.

Badacze podkreślają jednak, że trend ten wiąże się z wysokimi kosztami. Jeden test ciążowy w Wielkiej Brytanii kosztuje aż 8 funtów (ok. 40 zł), a wiele kobiet nabywa jednorazowo nawet 10-15 sztuk. Potrzeba upewnienia się, ze ciąża się rozwija, jest jednak silniejsza niż troska o oszczędności.

Nowy fenomen z internetu: testy ciążowe typu „zrób to sam”

Choć wielokrotne wykonywanie profesjonalnych testów ciążowych zyskuje na popularności, wśród ciężarnych pojawiło się tez zgoła odmienne zjawisko: przygotowywanie tzw. testów DIY. Świat niedawno obiegł film w serwisie YouTube, który przedstawia praktyczne porady, jak wykonać test ciążowy z… pasty do zębów. Zgodnie z przedstawionymi informacjami, należy w tym celu przygotować pojemnik, wycisnąć do niego pastę do zębów, a następnie dodać próbkę moczu. Jeżeli uzyskana masa po wymieszaniu nabierze niebieskiej barwy, ma to oznaczać, że w moczu znajduje się hormon ciążowy – hCG.

Mimo że wideo jest niezwykle popularne (dotąd obejrzało je niemal 4,5 mln osób), naukowcy podkreślają, że takie testy są równie skuteczne, co wróżenie z fusów.

Twierdzenie, że można wykryć ciążę za pomocą mieszanki pasty do zębów i moczu, nie ma żadnych podstaw naukowych – wyjaśnia ginekolog Alex Eskander w rozmowie z brytyjskim dziennikiem Independent. – Obecność hormonu hCG w moczu można wykryć tylko przy użyciu nowoczesnych, aptecznych testów ciążowych – dodaje.

Źródło: independent.co.uk

Przeczytaj również6 rzeczy, których nie wiesz o kobietach zmagających się z niepłodnością

 

Weronika Tylicka

dziennikarka, związana od początku z magazynem Chcemy Być Rodzicami

Znane blogerki piszące o niepłodności. Dlaczego dzielą się z innymi swoimi doświadczeniami?

blogerki piszące o niepłodności
fot. Pixabay

Sposobów na poradzenie sobie z bólem niepłodności jest wiele. Dziś przybliżymy wam sylwetki kobiet, które w tej materii wpadły na pomysł niebanalny. Swoimi przeżyciami, spostrzeżeniami i radami dzielą się na papierze lub w sieci z innymi czytelniczkami. Dlaczego zdecydowały się na taki krok i co im to daje? O odpowiedź na to pytanie poprosiłyśmy znane autorki i blogerki piszące o niepłodności.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Pięć różnych kobiet, pięć wzruszających historii, jeden problem. Niepłodność. To właśnie temat przewodni ich blogów.  Z czytelniczkami dzielą się wyznaniami, których często nie rozumie otoczenie. Jak wytrzymać, kiedy wścibska ciotka dopytuje o potomstwo, a rubaszny wujek podczas rodzinnego spotkania z radosnym okrzykiem rzuca „nie wiecie jak to się robi?!”

Niestety nie każdy wie, czym jest empatia. Możliwość przelania żalu i poczucia niesprawiedliwości na bloga może przynieść ulgę. Inną motywacją jest chęć niesienia pomocy innym osobom zmagającym się z podobnym problem. Dlaczego zdecydowały się na prowadzenie bloga i co im to daje – opowiadają blogerki piszące o niepłodności.

Autorki i blogerki piszące o niepłodności – Agnieszka Mans

Agnieszkę znacie zapewne z książki „Samotność w niepłodności”. Publikacja cieszy się niesamowitą popularnością wśród osób bezowocnie starających się o dziecko. Dlaczego autorka chciała podzielić się z czytelniczkami swoją historią?

Wszystkie teksty, które znalazły się w książce napisałam w trakcie walki z niepłodnością, publikowałam je na blogu otwartym dla kilkudziesięciu osób – pisanie pomagało mi wyrzucić z siebie przynajmniej część smutku, żalu, zwątpienia, utraty wiary. Gdy okazało się, że moje teksty pomagają nie tylko mnie samej, ale i innym walczącym z niepłodnością, postanowiłam wydać je w formie książki dla szerszego grona odbiorców.

Co osiągnęła dzięki publikacji książki?

– Przede wszystkim zamknięcie w sobie samej mojego rozdziału niepłodności. Mimo, że wygrałam z nią już cztery lata temu, nadal czułam, że podąża za mną jak cień, nie dawała mi o sobie zapomnieć. Teraz czuję się spokojniejsza, tak jakbym nadała sens temu doświadczeniu, temu bólowi, który przeżyłam i który ubrałam w słowa. Otrzymuję niebywale budujące maile od osób, które przeczytały moją książkę – mówi Agnieszka.

– Piszą w nich, że wreszcie nie czują się tak samotne w swojej walce, że wreszcie wiedzą, że nie zwariowały, że ich emocje i uczucia, choć bardzo trudne, są normalne i że wreszcie mogą sobie na nie pozwolić bez wstydu, bez chowania się z nimi i z chusteczkami po kątach, albo pod kocem. Piszą, że moją książkę dały przeczytać swoim mężom i czują się teraz bardziej przez nich rozumiane. To właśnie dało mi opublikowanie książki – nadanie sensu niebywale bolesnemu doświadczeniu w moim życiu – dodaje autorka książki.

Książkę Agnieszki Mans pt. „Samotność w niepłodności” możecie kupić tu http://www.chcemybycrodzicami.pl/sklep/ksiazki/samotnosc-w-nieplodnosci/

Zobacz także: „Dziewczyna w windzie” – niesamowicie osobisty i poruszający felieton o niepłodności

Blogerki piszące o niepłodności – Nasze Szczęście My

Darię miałyście okazję już poznać na łamach naszego portalu. Daria wraz z mężem rozpoczęli starania o dziecko – niestety przez długi czas nie udawało się zajść w ciążę. Wtedy para zdecydowała się na in vitro. Koszty przewyższyły jednak ich oczekiwania i aby sfinansować kosztowne zabiegi, zorganizowali zbiórkę na in vitro na platformie pomagam.pl

Dziś Daria prowadzi bloga, na którym opisuje swoje emocje przeżycia i chce motywować innych do walki o upragnioną ciążę.

– Zdecydowałam się na prowadzenie bloga ze względu na in vitro. Zapłodnienie pozaustrojowe to w Polsce temat tabu, bądź według Kościoła – sprawa niedopuszczalna ze względów moralnych. Dlaczego każdy milczy kiedy coraz więcej par ma problem z powiększeniem rodziny w sposób naturalny? Nieznajomość tematu może budzić w nas mieszane emocje.

Kiedy lata starań nie przynosiły skutków zagłębialiśmy [z mężem – red.] wiedzę na temat inseminacji, in vitro, a nawet adopcji. Jednak nasza droga nie była tak prosta jak historie, z którymi się utożsamiałam. Może dlatego, że szukałam samych wypełnionych optymizmem opowieści, szczęśliwych zakończeń, nie patrzyłam na to co złe, nie patrzyłam na to czy moja psychika poradzi sobie z uniesieniem tego ciężaru. Powtarzałam sobie „Przecież jesteś silna babka!” A jednak nie taka silna.

Z dnia na dzień zamieniałam się w kruchą kobiecinę, której nie starczało sił by żyć, a miała dla kogo – dla Męża. Podczas walki nasza psychika pogarszała się z każdym wyjazdem do kliniki, z każdym wyjściem z kliniki, ale również nasze oszczędności uciekały. Nie mogliśmy i do dziś nie jesteśmy w stanie na nic odłożyć. Każda złotówka jest odkłada, każdy pieniądz przed wydaniem dwa razy przemyślany, a  jeszcze z czasem spotykam się z wiadomościami „jeśli nie stać was na in vitro to jak będzie was stać na dziecko?”

To przykre bo każdy myśli, że wydatek na zapłodnienie pozaustrojowe to koszt tylko pakietu jaki podają kliniki, czyli ok. od 6 do 10 tys. zł. A gdzie koszty badań, wizyt, leków? Nie wspominając o transporcie czy innych dodatkowych rzeczach, o których się nie pamięta. My również byliśmy przygotowani na koszt ok 8 tys. zł,  ale niestety kalkulacja zakończyła się na ok. 30 tys. zł i nadal jesteśmy tylko we dwoje.

Każdy przypadek jest inny, dlatego nie utożsamiajmy się z nikim! Ja przedstawiam moja historie bo może komuś pomoże nie tylko starającym się ale tym co nie widzą czym jest in vitro i jaką drogę muszą przebyć osoby starce się o swój Cud.

Jaką rolę w życiu Darii pełni prowadzenie bloga?

Prowadzenie bloga to dla mnie oczyszczenie. Przeważnie w sobotę wstaję rano, robię kawę, siadam przed komputerem i piszę. Piszę o tym co mnie trapi, bądź trapiło przez całą drogę starań. Piszę jednym tchem, płaczę najczęściej głośno…a potem się uspokajam. Żyję…

A kawę wypijam całą po napisanym tekście 😉 Cieszę się, jeżeli ktoś do mnie napisze, że mu pomogłam, że nie czuje się sam. Z każdą parą jaka do mnie pisze utożsamiam się po części i razem z nimi przeżywam wizyty, badania, testy… Dodają mi skrzydeł również ciepłe słowa, że mam się nie poddawać! W tym momencie najmniejsze gesty, najprostsze słowa znaczą tak wiele! I nie bójmy się mówić, pisać.

Bloga Darii możecie śledzić pod adresem: http://naszeszczesciemy.blog.pl/

Zobacz także: Zbiórka na in vitro. „Wierzę, że nasze łzy bezradności kiedyś zamienią się na łzy radości”

Blogerki piszące o niepłodności – Sercem Otulone

Anna na co dzień jest mamą pięciu dziewczynek. Wcześniej, przez chwilę, była mamą trójki chłopców. Jest więc też Aniołkową Mamą. Jej blog ma nieść przesłanie, że mimo przeciwności losu, nie wolno się poddawać. Ma również zachęcać do rodzicielstwa zastępczego i adopcji, a Aniołkowym Rodzicom przynieść ulgę i podnieść na duchu. Sama o prowadzeniu bloga mówi tak:

Blog powstał z potrzeby mówienia o czymś ważnym. Czymś, czego sama – na „własnej skórze” doświadczyłam. Powstał jednak w momencie, kiedy wydawać by się mogło, że miałam już wszystko czego pragnęłam. Dzieci, o które długo walczyłam, dom, o którym marzyłam i pracę – bo tak się złożyło, że rodzicielstwo to także moja praca. Od  jakiegoś czasu pełnię funkcję rodziny zastępczej zawodowej.

Przełom przyszedł w momencie, kiedy na świat przyszła Zuza – moje długo wyczekiwane biologiczne dziecko. Wspomnienia o śmierci moich poprzednich dzieci tak bardzo się nasiliły, że właśnie wtedy,  zamiast cieszyć się z wszechobecnego szczęścia, cały czas wracałam do przeszłości. Zrozumiałam, że nie mogę – ot tak – się od niej odciąć i zapomnieć. Mimo wszystko.

Wtedy, za namową przyjaciółki, powstał blog, dzięki któremu mogłam nie tylko „rozliczyć się” z tym co się stało, jak i podnieść tym samym na duchu inne mamy, które jeszcze czekają.

Moja historia jest dowodem na to, że nawet jeśli los spłata nam figla i położy na kolanach wielokrotnie, i tak warto wierzyć, że kiedyś się uda.

Blog mówi też o rodzicielstwie zastępczym, o adopcji i o wielu innych aspektach życia, które są dla mnie ważne, a które mnie bezpośrednio lub pośrednio dotknęły.

Organizuję przeróżne zbiórki odzieży, zabawek, które w efekcie trafiają do potrzebujących i co za tym idzie – sprawiają, że blog żyje.

Co daje Annie prowadzenie bloga?

„Jest prawdziwy, ma idee, ma cel, misję, jest autentyczny…” – to kilka słów dotyczących mojego bloga, które jakiś czas temu dotarły do mnie wraz z wiadomością od czytelniczki, zainteresowanej pełnieniem funkcji rodziny zastępczej. Takie było moje założenie, mój cel i moja walka o siebie.

Bo w całym tym zabieganiu, w całej obowiązkowości, która czasem bywa naprawdę trudna, miejsce, które stworzyłam jest dla mnie, nie tylko miejscem  przekazu ważnych dla mnie spraw, ale też walką o samą siebie…by na co dzień nie zapomnieć o samorealizacji, o tym co tak naprawdę zawsze  chciałam robić – o pisaniu (z wykształcenia jestem polonistką). Jestem wdzięczna za czytelnikom za każdą wiadomość, a wraz z nią za każde ciepłe słowo.

Ten blog to kolejne moje dziecko. Mocno wierzyłam w nie od początku, tak jak w każde z moich dzieci i może dlatego się udało. To nie tylko moja zasługa, ale każdego z  odbiorców moich tekstów.

Cieszę się jeszcze z jednego powodu. Tematy, o których piszę, nie należą do „łatwych” i często też „przyjemnych”, ale mimo to ludzie chcą o nich czytać, chcą o nich mówić i tym samym na co dzień dają mi przekaz, że to tematy istotne – takie, o których należy mówić.

Blog Sercem Otulone możecie czytać pod adresem: http://www.sercemotuloneblog.pl/

Zobacz także: Zdąży z zamrożeniem jajeczek przed chemioterapią dzięki publicznej zbiórce pieniędzy!

Blogerki piszące o niepłodności – Waiting4

Wchodząc na bloga autorki nie sposób przeoczyć kojących oczy obrazów i delikatnej kolorystyki. „Jak na staraczkę przystało STARAM SIĘ cieszyć życiem i tym co mam” – pisze sama o sobie. Na blogu opisuje proces leczenia, badania, wizyty u specjalistów i wiele innych wydarzeń:

Bloga zaczęłam prowadzić w sierpniu 2016 roku. Dwa miesiące wcześniej dołączyłam do forum dla staraczek. Dopiero wtedy zobaczyłam ile nas jest – kobiet pragnących zajść w ciążę, pragnących spełnić, często, swoje największe marzenie. Wcześniej nie zdawałam sobie sprawy, że niepłodność to tak duży i powszechny problem. A pewnie nie wiedziałam, bo często jest to nadal temat tabu

Blog powstał w zasadzie pod impulsem chwili, miał być dla mnie pewnego rodzaju „terapią”, miejscem, gdzie mogę napisać wprost o tym, co mnie spotyka, jak naprawdę wyglądają starania o dziecko. Na początku pisałam, że mój blog jest o „staraniach o dziecko” – bo zaczęłam pisać zaledwie po 8 miesiącach prób zachodzenia w ciążę. Dziś mogę powiedzieć: „zaledwie” – wtedy wydawało mi się to całą wiecznością. Teraz jest to już blog o niepłodności, bo nasza walka trwa 2 lata.

Blog miał być też wsparciem dla innych dziewczyn w podobnej sytuacji. Miejscem, gdzie możemy wymienić się swoimi spostrzeżeniami, wygadać, pocieszyć nawzajem. Porozmawiać o konkretnych problemach z zachodzeniem w ciążę, podzielić swoją historią. Wydaje mi się, że dziś mogę powiedzieć, że wszystkie moje założenia przemawiające za tym, by pisać bloga zostały spełnione.

Co daje prowadzenie takiego bloga?

Prowadzenie bloga stało się moją pasją. Pasją, która często mobilizuje mnie do działania i do rozwoju. W tym co robię, staram się wesprzeć swoje czytelniczki najlepiej, jak tylko potrafię.

Pisanie, mi samej, daje tą swobodę i możliwość „wygadania”. Powiedzenia o tym co mnie spotyka, co mnie boli, trapi, czy o tym co mnie cieszy. Blog stał się moją przyjaciółką, jakkolwiek to dziwnie brzmi. To jej powierzam wszystkie swe rozterki, którymi nie chce już zamęczać swoich bliskich.

Dzięki prowadzeniu bloga zyskałam mnóstwo wirtualnych znajomości, ale również tych realnych. Jest mi niezmiernie miło odczytywać komentarze i wiadomości od innych staraczek lub słowa wsparcia od kobiet, które swoją walkę już wygrały. A jeśli choć jednej osobie moje teksty pomogły w problemach występujących w często niełatwej codzienności staraczki, to jest to dla mnie największa nagroda i wielka satysfakcja.

Blog Waiting4 można znaleźć pod adresem: http://waiting4.pl/

Blogerki piszące o niepłodności – Wiewiórkowo

„Stworzyłam tego bloga, by pomóc innym i sobie” pisze Lidia, która o dziecko wraz z mężem stara się od siedmiu lat. Dlaczego rozpoczęła prowadzenie bloga?

– W początkowych latach walki o dziecko (obecnie kończymy 7. rok starań) nie było w internecie tyle form wsparcia co dziś. Jedynymi miejscami, które dodawały otuchy było forum – nasz bocian i właśnie blogi. Pamiętam ile pomocy sama czerpałam od innych starających się kobiet – mówi Lidia.

– Po jakimś czasie, trochę by wylać swoje żale, głównie za namową męża i z dużą dawką doświadczeń z własnego leczenia postanowiłam, że i ja podzielę się swoją historią. Tym bardziej, że na swojej drodze spotkałam kilka cudownych osób, które mi bardzo pomogły. Jeżeli mogę coś zrobić, by skrócić innym kobietom czas szukania np. rozwiązania na niedrożne jajowody, to właśnie po to jest ten blog. Mnie samej zajęło to ponad rok, żaden lekarz nie powiedział mi, że jest na moją niedrożność metoda – dodaje.

Co daje Lidii prowadzenie bloga?

– Ogromną satysfakcję i ciepło na sercu. Wiele kobiet skorzystało z zabiegu sHSG w Lublinie, o którym pisałam na blogu i są tak samo pozytywnie zaskoczone jak ja, że jest możliwość przywrócenia ich płodności. To cieszy, ze można się dzielić z innymi dobrymi wiadomościami.

Ale nie ukrywajmy, blog daje mi też wsparcie czytelników, a głównie czytelniczek. Jak każda niepłodna, mam słabsze dni, a wtedy nierzadko jakaś moja  internetowa kibicująca czytelniczka rozumie mnie najlepiej. Wtedy właśnie dostaję wspierający komentarz, albo niespodziewanego maila i serce rośnie 😉

Blog Wiewiórkowo możecie znaleźć pod adresem: https://wiewiorkowoblog.wordpress.com

Tu kupisz najnowszy magazyn Chcemy Być Rodzicami

Anna Wencławska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych.

Romantyzm z pieprzną nutą, czyli jak podkręcić starania o dziecko

Mężczyzna i kobieta w namiętnym objęciu /Ilustracja do tekstu: Szampan i sekrety

Płatki róż, miedziana wanna, nastrojowe świece i dyskretna muzyka, która zamieni pokój w intymną przestrzeń do tanga we dwoje… Brzmi kusząco? To tylko wstęp do magicznej strefy miłości, do której przybywają pary z całej Polski.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

„Szampan i sekrety”, bo o nim mowa, to luksusowy apartament w podwarszawskim Żyrardowie, który pomaga parom spełnić erotyczne fantazje i przywrócić żar w alkowie. Staż ani rodzaj związku nie mają znaczenia. Ważny jest tylko wiek, bo to oferta dla osób pełnoletnich – zdradza Aleksandra Rasz, która obiekt prowadzi wraz z mężem.

Miłosny taniec w blasku świec

Czym różni się apartament „Szampan i sekrety” od innych miejsc dla dwojga? W zasadzie… wszystkim.

Celebracja zaczyna się tu już od progu. Przestronny i komfortowy pokój oraz sprzęt muzyczny pozwalają rozpocząć randkę tańcem, miedziana indonezyjska wanna zachęca do wspólnej kąpieli. Za wyjątkowy klimat odpowiadają też świece, których – ze względu na przepisy – nie moglibyśmy zapalić w hotelowym pokoju.

– Świece robią niesamowity nastrój i pięknie pokazują to, co dzieje się między nami – podkreśla właścicielka.

Dostrzec siebie na nowo

Także reszta wystroju jest tu zupełnie inna niż w hotelach. Intymność zagwarantują nam grube, dźwiękoszczelne ściany i rolety w oknach. Wygodę zapewni komfortowe i duże łóżko z kajdankami, a fantazję pobudzą liczne uchwyty na ścianach i słupach. Ponadto zamiast bezosobowych mebli hotelowych mamy do dyspozycji kuszącą sofę od producenta kultowych mebli do uprawiania miłości. Bo właśnie miłość oraz akceptacja własnej seksualności stanowią filar tego miejsca. Warto przypomnieć sobie, jak kochać się bez presji, i puścić wodze fantazji.

– Można zacząć od kolacji we dwoje, od zostawienia w pokoju bukietu z liścikiem miłosnym. Możliwości jest sporo, a jednocześnie sporo jest takich rzeczy, które sugerują, że to jest miejsce dla dorosłych – mówi nam Aleksandra Rasz.

Jedną z takich rzeczy są dyskretnie zamontowane lustra. Choć na pierwszy rzut oka ich nie widać, znajdują się w zasięgu wzroku, by nadać pikanterii w miarę wzrastania temperatury wieczoru.

– Jak się w trakcie spotkania widzi siebie w lustrze, to jest to zupełnie nowe doznanie. My na co dzień siebie nie widzimy, nie wiemy, jak razem wyglądamy. Zobaczenie siebie w takiej sytuacji, gdy się przytulamy, całujemy – to jest zupełnie nowe przeżycie, które dodaje spotkaniu pikanterii.

Szampan i sekrety Christiana Greya

Ale „Szampan i Sekrety” to także druga sala, ukryta za kotarą, która stwarza przestrzeń do realizacji bardziej pikantnych scenariuszy wieczoru. Możemy wybrać wystrój stylizowany na gabinet lekarski, szkolną klasę, komisariat policji, kino lub – cieszący się największą popularnością – pokój zabaw Christiana Greya. W sali jest wiele gadżetów, które sprzyjają stopniowemu i swobodnemu budowaniu klimatu. Pieprzne kolorowanki, bloczek recept czy akta sprawy z pewnością pomogą nam wejść w rolę – zupełnie odmienną od tej, którą odgrywamy na co dzień.

Właściciele przyznają, że apartament „Szampan i Sekrety” zrodził się z ich własnych potrzeb. Jako małżeństwo z 12-letnim stażem i małymi dziećmi szukali na hotelowej mapie miejsca, które pozwoliłoby im wyjść z codziennej rutyny – przynajmniej raz na jakiś czas.

– Rozmawialiśmy ze znajomymi, z innymi rodzicami i pytaliśmy, gdzie oni spędzają romantyczne popołudnia, wieczory albo noce, jeżeli uda im się załatwić kogoś do opieki nad dziećmi. Okazywało się, że ta oferta jest dość mizerna. Hotel nigdy nie zapewnia takiej dyskrecji ani prywatności – sąsiedzi zawsze wiedzą, co działo się w pokoju obok. Ciężko tam też spędzić romantyczny wieczór, bo nie ma świec, muzyki, nastroju ani miejsca do tańczenia. Nie mówiąc już o takich rzeczach bardziej pikantnych, jak zabawy erotyczne czy odegranie jakiegoś scenariusza spotkania – wyjaśnia.

Po wielu podobnych rozmowach małżonkowie wpadli na pomysł, że mogą taką przestrzeń stworzyć sami.

– Chodziło nam o miejsce, które nie jest nakierowane na wypoczynek w spa, tylko na romantyczne spotkanie, randkę. A jednocześnie jest na takim poziomie, że w żaden sposób nie kojarzy się z hotelem na godziny ani hotelem w japońskim miastach, gdzie jest łóżko w kształcie serca i różowe, pluszowe ściany – podkreśla Aleksandra Rasz.

Sekretne miejsce na romantyczną przygodę

Właścicielka przyznaje, że obiekt cieszy się bardzo dużym zainteresowaniem, a goście przyjeżdżają z całej Polski. Aby wyjść im naprzeciw (ale tylko metaforycznie), w hotelu stworzono specjalny bezrecepcyjny system odbioru kluczy. Osoba, która potwierdzi mailowo termin i dokona rezerwacji online, dostaje SMS-em kod do skrytki. Stamtąd może samodzielnie, bez pośredników i wścibskich spojrzeń, zabrać klucze i udać się wraz z partnerką lub partnerem do apartamentu.

– Niektórym naszym klientom dojazd zajmuje 4-5 godzin. Często wtedy pytają: „Czy możemy przyjechać później, żeby odebrać klucze?”. Dzięki temu rozwiązaniu nie ma z tym żadnego problemu. Goście przyjeżdżają i odbierają klucze, o której im pasuje. Nie ma stresu, nie trzeba się spieszyć po drodze, bo mieliśmy być o 19.00 – podkreśla Aleksandra Rasz.

W końcu pośpiech jest wrogiem romantycznej celebracji – a właśnie ona jest celem naszej podróży.

Natalia Łyczko

Absolwentka filologii polskiej na Uniwersytecie Warszawskim. Redaktorka i korektorka – z zawodu i pasji. Miłośniczka kawy, kotów i podróży.

Prof. Chazan świętokrzyskim konsultantem ds. położnictwa i ginekologii?

Prof. Bogdan Chazan

Wiele wskazuje na to, ze słynący z kontrowersyjnych poglądów profesor Bogdan Chazan zostanie wojewódzkim konsultantem ds. położnictwa i ginekologii w rejonie świętokrzyskim. Sprawę skomentowała rzeczniczka prasowa wojewody.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Profesor Bogdan Chazan przez wiele lat sprawował funkcję dyrektora Szpitala im. Świętej Rodziny w Warszawie, skąd w 2014 roku został zwolniony. Został wówczas oskarżony o łamanie kodeksu pracy oraz ignorowanie prawomocnych wyroków sądu. W tym samym roku odmówił wykonania aborcji nieodwracalnie uszkodzonego płodu.

74-letni ginekolog jest zagorzałym przeciwnikiem in vitro i aborcji. Od kilku ostatnich lat jest pracownikiem naukowym Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach. Być może wkrótce będzie pełnił inną funkcję.

Zobacz także: Wywiad z prof. Chazanem

Chazan świętokrzyskim konsultantem ds. położnictwa i ginekologii?

Według nieoficjalnych informacji, to właśnie prof. Bogdan Chazan obejmie stanowisko wojewódzkiego konsultanta ds. ginekologii i położnictwa w regionie świętokrzyskim. Ma on zastąpić prof. Wojciecha Rokitę, który pod koniec 2017 roku zrezygnował z funkcji.

W rozmowie z Onetem rzeczniczka prasowa wojewody świętokrzyskiego Diana Głownia nie chciała potwierdzić tych doniesień. Jak poinformowała, konsultanci wojewódzcy zostaną powołani po uzyskaniu opinii właściwych samorządów medycznych, konsultantów krajowych i po akceptacji ministra zdrowia.

Jak uważasz?

Czy popierasz kandydaturę prof. Chazana na stanowisku wojewódzkiego konsultanta ds. położnictwa i ginekologii?

Tak, to znany i ceniony lekarz.
Nie, dyskwalifikują go konserwatywne poglądy.
Nie mam zdania.

Tu kupisz najnowszy magazyn Chcemy Być Rodzicami

Źródło: Onet

Anna Wencławska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych.