Przejdź do treści

Nasz Bocian o in vitro: Zmiana rządu może przyjść za późno

Nasz Bocian od lat wspiera pacjentów w leczeniu niepłodności. Słucha ich głosu i dba o ich prawa. Zawsze jest tam, gdzie zwykły człowiek nie może dotrzeć. Spytaliśmy Przewodniczącej Zarządu o aktualne działania Stowarzyszenia i jego plany na przyszłość.

Jakie są nowe plany Naszego Bociana?

Marta Górna, Przewodnicząca Zarządu Stowarzyszenia „Nasz Bocian”:
Ostatnio skupialiśmy się głównie na bieżących wydarzeniach czyli na akcji „Jestem babcią/dziadkiem dzięki in vitro” (więcej o akcji możesz przeczytać tutaj..). To spontaniczna inicjatywa, która pojawiła się niedawno. Musieliśmy się bardzo mocno spiąć, żeby zdążyć przed Dniem Babci i Dziadka. Jesteśmy bardzo zadowoleni z odbioru i odzewu. Wiele babć zdecydowało się pokazać i przysłać zdjęcia. Pewnie nie było to dla nich naturalne i proste – fotografować się z kartką papieru i upubliczniać zdjęcie na Facebooku.

CHaBeR News

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.


Zdjęcie pochodzi z oficjalnego FP Nasz Bocian

Akcja będzie trwała też po świętach Babci i Dziadka?

Teoretycznie momentem finałowym miał być Dzień Babci i Dzień Dziadka (więcej czytaj tutaj…). Natomiast, jeśli późnej będą napływały zdjęcia, to będziemy je publikować. Obserwujemy fajny ruch w kierunku reszty rodziny. Dostawaliśmy też zdjęcia dzieci z kartą z napisem: „Jestem siostrą dzięki in vitro” czy „Jestem ciocią dzięki in vitro”. Myślę, że będziemy chcieli pokazać resztę zdjęć, które mamy. Może to poruszy kolejnych członków rodziny i przyjaciół tych rodzin.

Co jeszcze?

Zeszłotygodniowym spotkaniem w klinice leczenia niepłodności Fertimedica zamknęliśmy akcję pisania listów otwartych do ministra Radziwiłła. Były to listy pacjentów, którzy pisali o swoich uczuciach, swoim odbiorze decyzji ministra odnośnie wygaszenia refundacji in vitro. Część listów wysłaliśmy już do ministerstwa. Te, które wciąż spływają, zamierzamy wysłać później. Chcieliśmy pokazać oburzenie i smutek ludzi, których to dotknęło. Poza tym daliśmy też możliwość wyrzucenia z siebie emocji. Czytając te wzruszające listy, odnieśliśmy wrażenie, że były one swoistym wentylem bezpieczeństwa.

Jest odzew ze strony ministerstwa?

Nie ma.

A spodziewacie się?

Jakaś iskierka się tli…

Czego oczekujecie?

Chcieliśmy tylko pokazać głos ludzi. Mam świadomość, że do ministerstwa docierają różne sygnały medialne, że słychać pacjentów. Jednak odbywa się to w wygładzony sposób, ubrany w reportaże i wywiady.

Nam chodziło o autentyczny głos ludzi, których działania ministerstwa bezpośrednio dotyczą. Chcieliśmy, żeby pan minister miał okazję przeczytać słowa do niego kierowane. Staramy się również zainteresować akcją media.


Kilka tygodni temu minister zdrowia powołał zespół ds. projektu programu z zakresu zdrowia prokreacyjnego. Czy ktoś Was zaprosił do konsultacji?

Nie.

A jesteście otwarci na współpracę wiedząc, że minister nie cofnie swojej decyzji odnośnie wygaszenia programu in vitro?
Tak. Uważamy, że bez względu czy dana inicjatywa jest nam bliska, czy daleka, warto usłyszeć głos pacjentów. Podobno w zespole mają zasiadać przedstawiciele rodzin wielodzietnych, a zdaje się, że program ma być kierowany do niepłodnych… Planowaliśmy wysłać do MZ pytanie, czy nie byłoby zasadne, aby usłyszeć głos niepłodnych. Jednak w blichtrze ostatnich wydarzeń – Dzień Babci i Dziadka, listy pacjentów, spotkanie z Rzecznikiem Praw Obywatelskich – odłożyliśmy tę sprawę na później.

A czego oczekujecie od zespołu ds. projektu programu z zakresu zdrowia prokreacyjnego? Co powinno znaleźć się programie?

Trzeba pamiętać, że nawet najlepsze dopracowanie programu w zapowiadanej formule nie sprawi, że odpowie on na potrzeby wszystkich niepłodnych. Są bowiem pacjenci, dla których jedyną drogą leczenia jest zastosowanie metod wspomaganego rozrodu. Nawet stuprocentowe wspomaganie diagnostyki sprawi, że i tak w pewnym momencie część par stanie przed murem. Co możemy zrobić w sytuacji, gdy u mężczyzny zdiagnozujemy azoospermię, a u kobiety niedrożne jajowody? Co dalej?

Z medycznego punktu widzenia ta informacja wyznacza nam jeden kierunek – in vitro. Tak długo, jak nie będzie ono refundowane, tak długo będziemy blokowali drogę do leczenia tej części pacjentów, których nie stać na leczenie komercyjnie.


Jednak mamy świadomość, że najprawdopodobniej refundacji in vitro nie będzie. Co możemy zrobić, żeby mimo to ten program był możliwie najlepszy?
Nie wiem, dokąd zmierzamy tym pytaniem…

Program oczywiście nie rozwiąże wszystkich problemów. Jeśli jednak diagnostyka będzie naprawdę szeroka, to po części program odciąży finansowo pacjentów.

Obecnie diagnostyka jest w znacznej mierze finansowana przez NFZ.  Oczywiście są zarówno ośrodki, gdzie można zrobić to od ręki, jak i są ośrodki, w których musimy trochę poczekać. Wszystko zależy od rejonu Polski i puli przyznanych badań. Natomiast np. badanie nasienia w ogóle nie jest finansowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia, a jest ono istotne z punktu widzenia zapobiegania problemów. Wiemy jednak, że jeśli nasienie jest słabe, to niemal nie ma szans na naturalne poczęcie dziecka. Oczywiście edukacja i prewencja są słuszne, ale to ciągle za mało i nie rozwiązuje problemu niepłodności.

Wciąż wiele osób stając pod drzwiami z napisem „in vitro”, pozostanie bez żadnej pomocy państwa. Dla nich te drzwi zostaną zamknięte.


Naprotechnologia w żaden sposób nie rekompensuje braku in vitro?
W żaden.

Dlaczego?
Naprotechnologia nijak się ma do leczenia zaawansowanej niepłodności. Nie pomoże ani mężczyznom, którzy mają azoospermię, ani kobietom, które mają niedrożne jajowody. Naprotechnologia to szereg czynności, które wykonuje każdy dobry lekarz w ramach opieki ginekologicznej nad pacjentką, która stara się o ciążę. Ani badanie śluzu, ani badanie temperatury, ani obserwacja własnego ciała nie zastąpią in vitro.

Dla niektórych par przychodzi taki moment, w którym jedyną szansą na poczęcie dziecka jest in vitro. Naprotechnologia tego nie przeskoczy.


Tym parom pozostaje odkładanie własnych oszczędności albo czekanie na zmianę rządu?
Tak, tylko zmiana rządu może przyjść za późno. Wszyscy wiemy, jak w staraniach o dziecko ważny jest czas. 

———————————————-
Marta Górna Przewodnicząca Stowarzyszenia Nasz Bocian. Mama Julki i Zośki, żona fantastycznego faceta, żywicielka żarłocznego labradora. Jej świat to moja rodzina i przyjaciele. Dołączyła do bocianowego zespołu zafascynowana działalnością Stowarzyszenia oraz wdzięczna za wsparcie, jakie dzięki niemu otrzymała.

Magda Dubrawska

Chcemy Być Rodzicami

Jedyny magazyn poradnikowy dla starających się o dziecko. Starania naturalne, inseminacja, in vitro, adopcja.

Bydgoszcz ponownie zawalczy o in vitro. Wszystko w rękach prezydenta

Kobieta z brzuchem ciążowym
fot. Pixabay

18 bydgoskich radnych PO i SLD postanowiło ponownie zawalczyć o wprowadzenie uchwały o dofinansowaniu in vitro z budżetu miasta. Złożyli już do prezydenta Rafała Bruskiego wniosek z prośbą, by zlecił on prace nad nowym projektem w tej sprawie.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Przypomnijmy, że Bydgoszcz stara się o wprowadzenie miejskiego programu dofinansowania in vitro już od dwóch lat. Projekt refundacji procedury zapłodnienia pozaustrojowego dla mieszkańców miasta powstał w 2016 r. z inicjatywy posłów Nowoczesnej. Zbiórką podpisów pod nim oraz koordynacją dalszych działań zajmował się Michał Stasiński (wówczas poseł Nowoczesnej, obecnie PO).

Wymaganą liczbę podpisów udało się zebrać, a projekt – po burzliwych obradach – został przyjęty przez radę miasta. Wkrótce uchylił go jednak wojewoda kujawsko-pomorski Mikołaj Bodganowicz (PiS), wskazując na błędy proceduralne. Do jego opinii przychylił się Wojewódzki Sąd Administracyjny. Szansę na dofinansowanie in vitro straciło wówczas ok. 50 par z Bydgoszczy.

Potrzebny nowy projekt ws. dofinansowania

Choć benedyktyńska praca radnych poszła na marne, nie dają za wygraną. Z dalszymi działaniami wstrzymywali się jednak kilka miesięcy – w tym czasie sprawdzali wszystkie dostępne rozwiązania.

– Chcieliśmy się wspomóc wcześniejszym projektem autorstwa fundacji „Nasz Bocian”. Okazało się jednak, że ta nie może nam przekazać do niego praw. Trzeba więc przygotować zupełnie nowy projekt, a jedyną możliwością, by to zrobić, jest skorzystanie ze wsparcia prezydenta Bruskiego – mówiła Expressowi Bydgoskiemu radna Monika Matowska (PO).

In vitro w Bydgoszczy, czyli kość niezgody

Działacze SLD i PO nie tracą nadziei, że projekt dofinansowania in vitro w Bydgoszczy uda się tym razem wprowadzić. Mają jednak obawy, że na drodze do wprowadzenia programu może znów stanąć wojewoda. Warto przypomnieć, że niedawno stwierdził on nieważność uchwały grudziądzkiej rady miasta w sprawie realizacji programu „Leczenie niepłodności metodą zapłodnienia in vitro dla mieszkańców Grudziądza na lata 2018-2019”. Z oferowanego wsparcia miało skorzystać 60 par z tego miasta.

CZYTAJ TEŻ: Radny PiS obraża mieszkańców Grudziądza. „To dzieci z probówki in vitro i potomkowie komuny”

Niechęci dla projektu nie kryją też oponenci polityczni. Zdaniem Bogdana Dzakanowskiego, gorliwego przeciwnika in vitro z Bydgoskiej Bramy Porozumienia, refundacja in vitro w Bydgoszczy nie jest zadaniem własnym gminy. Ma ona – według niego – „ważniejsze sprawy”.

– Na najbliższej sesji rady miasta będę chciał wrócić do petycji przeciwko finansowaniu in vitro z budżetu miasta, którą swego czasu podpisało ponad 2 tysiące bydgoszczan – mówi.

Jego zdaniem, ponowna próba wprowadzenia uchwały w sprawie dofinansowania in vitro w Bydgoszczy jest tylko ruchem politycznym przez zbliżającymi się wyborami samorządowymi. Ale dla mieszkańców Bydgoszczy ruch ten jest bardzo ważny. Ze wsparcia w ramach dofinansowania in vitro z budżetu miasta mogłoby skorzystać wiele par zmagających się z niepłodnością.

Źródło: Express Bydgoski

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ: Dofinansowanie in vitro w Słupsku rusza od lipca

Natalia Łyczko

Absolwentka filologii polskiej na Uniwersytecie Warszawskim. Redaktorka i korektorka – z zawodu i pasji. Miłośniczka kawy, kotów i podróży.

Pozytywna ocena AOTMiT dla słupskiego programu in vitro

dofinansowanie in vitro w Słupsku
fot. Unsplash - Michal Bar Haim

Agencja Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji pozytywnie rozpatrzyła program in vitro dla Słupska.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Już w czerwcu program zostanie przedstawiony do zatwierdzenia Radzie Miasta. Choć został pozytywnie zaopiniowany przez AOTMiT, wymaga jeszcze poprawek.

– Będą polegać na zmianie niektórych wskaźników, ale to nie spowoduje zmiany naszych założeń – mówi cytowana przez „Dziennik Bałtycki” Violetta Karwalska, dyrektor Wydziału Zdrowia i Spraw Społecznych w słupskim ratuszu.

Zobacz także: Dofinansowanie in vitro w Słupsku rusza od lipca

Dofinansowanie in vitro w Słupsku

Czas trwania programu in vitro w Słupsku przewidziano na cztery lata. W tym czasie miasto planuje przeznaczyć na ten cel 100 tys. zł. W programie będzie mogło wziąć udział 178 par.

Uchwałę w tej sprawie radni przyjęli 28 grudnia 2017 roku. 15 radnych opowiedziało się za, sześciu było przeciw, a dwóch wstrzymało się od głosu.

Tu kupisz najnowszy magazyn Chcemy Być Rodzicami

Źródło: Rynek Aptek, Dziennik Bałtycki

Anna Wencławska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych.

Efektywność zapłodnienia pozaustrojowego – od czego zależy?

Watykan o in vitro
Fotolia

Zapłodnienie pozaustrojowe często postrzegane jest jako ostateczność – krok przed którym, z różnych względów, bardzo długo się wzbraniamy. A jeżeli już się na niego zdecydujemy, oczekujemy prostej (mimo swej biologicznej złożoności) procedury, z gwarancją efektu. Z Martą Sikorą–Polaczek, embriologiem w Centrum Medycznym Macierzyństwo w Krakowie, kierownikiem laboratorium IVF  rozmawia Aneta Grinberg-Iwańska. 

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Zastanawiając się nad efektywnością zapłodnienia pozaustrojowego, warto najpierw zadać sobie pytanie, jaki jest główny cel tej metody, co możemy osiągnąć, stosując in vitro? Ujmując w kilku zdaniach obowiązujące rekomendacje i aktualne standardy – zapłodnienie pozaustrojowe ma: 

  • ominąć bariery, które spotykają na swojej drodze plemniki, czyli obejść problem niedrożnych jajowodów, niskiej koncentracji i ruchliwości plemników czy nieprawidłowej interakcji plemników z komórką jajową. Pomaga parom, które bez tej techniki nie mają szans na biologiczne potomstwo. 
  • „skoncentrować” siły reprodukcyjne w jednym, perfekcyjnie kontrolowanym cyklu – czyli ratować czas reprodukcyjny, zwiększyć szanse rozwoju i implantacji prawidłowego zarodka, gdy wiek lub jakiekolwiek inne przyczyny te szanse ograniczają. Pomaga parom, które mogą inaczej nie zdążyć mieć własnego potomstwa. Stosując zapłodnienie pozaustrojowe, nie modyfikujemy właściwości komórek rozrodczych, nie ingerujemy w genom zarodka czy wreszcie (wbrew przerażającym pseudonaukowym publikacjom) nie tworzymy „nadmiaru” istnień ludzkich, wybierając te najsilniejsze. 

Jakie są w związku z tym najistotniejsze czynniki, które wpływają na efektywność zapłodnienia pozaustrojowego? 

Takim czynnikiem jest potencjał komórek rozrodczych. Oczywiście dzięki osiągnięciom nauki wiemy coraz więcej o tym, jak ten potencjał mierzyć (badając np. poziom rezerwy jajnikowej czy analizując parametry nasienia) oraz jak najefektywniej i najbezpieczniej (stosując odpowiednie protokoły stymulacyjne) go wydobyć. Nie potrafimy jednak ciągle na niego wpłynąć – to prawdziwe wyzwanie dla medycyny! 

Które czynniki wpływające na skuteczność zapłodnienia zależą od pary starającej się o dziecko?

Mimo że nie możemy modyfikować naszego potencjału rozrodczego, to możemy jednak o niego zadbać. Możemy zadbać o komórki rozrodcze tak jak o wszystkie inne komórki naszego organizmu. Publikowane są ciągle (lepiej lub gorzej udokumentowane) doniesienia o niższej efektywności zapłodnienia pozaustrojowego u kobiet z wysokim BMI, u palaczy, u osób przewlekle zestresowanych. 

W jaki sposób praca w laboratorium kliniki leczenia niepłodności i podejmowane tam decyzje od momentu pobrania komórki jajowej i nasienia mają wpływ na skuteczność przeprowadzonego in vitro? 

Praca embriologa rozpoczyna się w momencie przekazania do laboratorium komórek rozrodczych. Nasza rola to efektywne przeprowadzenie połączenia komórek – tutaj liczą się umiejętności i doświadczenie embriologa. Komórkom i rozwijającym się zarodkom trzeba zapewnić optymalne warunki – składniki odżywcze, temperaturę, pH, stężenie tlenu – tu ma znaczenie zarówno praca zespołu, jak i wyposażenie laboratorium, stosowane pożywki hodowlane, jakość powietrza, kontrola warunków laboratoryjnych. 

Czytaj też: Zapłodnienie in vitro i hodowla zarodka – jak to wygląda: wyjaśnia embriolog

Niezwykle ważna dla pary jest decyzja dotycząca liczby zapładnianych komórek jajowych, podejmowana wspólnie z lekarzem. Zgodnie z obowiązującym prawem w Polsce zapładniamy maksymalnie 6 komórek jajowych u kobiet poniżej 35. roku życia, jeśli nie ma innych okoliczności obniżających efektywność (2 nieudane procedury w przeszłości lub choroba współistniejąca). Daje nam to realne statystycznie szanse na uzyskanie 2 prawidłowo rozwiniętych zarodków, a więc jeden/dwa transfery, każdy z około 40%-ową szansą na ciążę. Możemy zmniejszyć liczbę zapładnianych komórek, ale doniesienia literaturowe są nieubłagane – im więcej komórek zapłodnimy, tym większe są szanse na ciążę z tego cyklu stymulacji. Warto jednocześnie pamiętać, że zarodek jest w Polsce prawnie chroniony – nie może zostać zniszczony lub przekazany na cele badawcze. Wszystkie utworzone i prawidłowo rozwijające się zarodki tra ą do rodziców – biologicznych lub adopcyjnych. 

Połączenie komórek rozrodczych podczas procedury in vitro nie wystarcza, by doszło do zapłodnienia. Duża liczba komórek jajowych nie rozwija się i nie staje się zarodkami. Dlaczego tak jest? 

Jedna komórka – jeden zarodek – pojedyncza ciąża to efekt, jaki niewątpliwie chcielibyśmy osiągnąć. Wiemy jednak, że aby zarodek rozwijał się prawidłowo, musi być prawidłowy genetycznie – a więc dostać właściwe „pakiety” genetyczne od komórek rozrodczych i nie wygenerować błędów podczas podziałów. A ogromna liczba zarodków niesie w sobie duże nieprawidłowości. Liczne aneuploidie (nieprawidłowe liczby chromosomów) są letalne – takie zarodki nie mają szansy na dalszy rozwój. Ich obumieranie można uznać za naturalny biologiczny mechanizm. Niezbędna jest też „gotowość” cytoplazmatyczna komórki jajowej – wykazano, że niektóre zarodki zatrzymują się w rozwoju, mimo że są genetycznie prawidłowe. 

Co świadczy o prawidłowym rozwoju zarodka? 

Zgodnie z przyjętymi standardami pracy zarodek rozwija się prawidłowo, jeżeli:
– dzieli się zgodnie z przyjętym czasem – zarodek dwudniowy powinien być 2- lub 4-komórkowy, zarodek 5-dniowy to już kilkadziesiąt komórek,
– ma struktury charakterystyczne dla swojego stadium rozwojowego – blastocysta musi mieć np. węzeł zarodkowy, czyli grupę komórek, z których rozwinie się płód,
– jego komórki nie degenerują. 

Musimy jednak pamiętać, że prawidłowo wyglądający zarodek to nie wszystko. O udanym transferze zarodka decydują kompetencja (morfologiczna i genetyczna) zarodka i gotowość macicy do jego przyjęcia. Tutaj dotykamy odrębnej, wychodzącej poza laboratorium, a bardzo złożonej kwestii receptywności endometrium macicy. 

Jak wygląda skuteczność zapłodnienia pozaustrojowego w statystykach? Jak jest mierzona i liczona efektywność in vitro? 

Każdy ośrodek powinien mierzyć swoją efektywność w wielu punktach – istnieją wskaźniki obliczone na dużych populacjach i pozwalające określić, czy wszystko, zarówno na poziomie laboratorium, jak i lekarskim, działa prawidłowo (np. współczynnik zapłodnienia, rozwoju zarodkowego, efekty poszczególnych lekarzy i embriologów). 

To, co ośrodki podają do informacji pacjentów, to jedynie ułamek tej wiedzy, jednocześnie najbardziej istotny – informacja o uzyskanych ciążach. Przeglądając statystyki, warto zwrócić uwagę, jaka grupa wyjściowa była analizowana: czy podawane są ciąże w przeliczeniu na wykonany transfer, na rozpoczętą stymulację, czy kumulatywne – na jeden cykl stymulacji ze wszystkimi wykonanymi transferami lub wręcz na kilka cykli. Warto dopytać o to, jakich grup wiekowych dotyczą dane. I wreszcie porozmawiać z lekarzem lub embriologiem o procedurach stosowanych w danym ośrodku. Na przykład – jeśli ośrodek wykonuje tylko transfery blastocyst, jego wskaźniki „na transfer” mogą być bardzo wysokie, ale „umkną” z nich wszystkie cykle, w których trzeba było przerwać leczenie, nie udało się uzyskać komórek lub zarodki przestały się rozwijać na wcześniejszym etapie. 

Niezależnie od tego, które statystyki zdecydujemy się jako ośrodek opublikować – stosując świadomie metodę zapłodnienia pozaustrojowego, umożliwiamy posiadanie biologicznego potomstwa ogromnej grupie tych, dla których inne metody leczenia nie mają szans powodzenia lub grożą bezpowrotną utratą czasu reprodukcyjnego. Z zaprezentowanych na konferencji Polskiego Towarzystwa Medycyny Rozrodu i Embriologii statystyk Ministerstwa Zdrowia dotyczących refundowanych cykli leczenia metodą zapłodnienia pozaustrojowego w latach 2013–2016 w Polsce wynika, że udało się pomóc 80% par uczestniczących w programie. 

POLECAMY: Pobranie męskich i żeńskich komórek rozrodczych przed in vitro? Na czym polega – wyjaśnia embriolog

Gość wywiadu: Dr Marta Sikora-Polaczek – senior clinical embryologist ESHRE, embriolog kliniczny PTMRiE, w trakcie specjalizacji z laboratoryjnej genetyki medycznej. Studia skończyła na Wydziale Biologii Uniwersytetu Warszawskiego, w Zakładzie Embriologii, rozprawę doktorską przygotowywała w Zakładzie Genetyki UJ Krakowie, we współpracy z Instytutem Biologii Doświadczalnej im. M. Nenckiego w Warszawie. Od 2005 roku embriolog w Centrum Medycznym Macierzyństwo w Krakowie, od 2014 kierownik laboratorium IVF. 

 

Aneta Grinberg-Iwańska

Absolwentka dziennikarstwa i politologii. Pasjonatka technik video. Redaktor prowadząca serwis.

Te narodziny to pierwszy taki przypadek w historii kraju. Zobacz, dlaczego są takie wyjątkowe

Tammy Duckworth jest pierwszą kobietą w historii Senatu USA, która urodziła dziecko w czasie trwania kadencji. Dlaczego to tak rzadkie zjawisko.
Na fotografii Tammy Duckworth, jej mąż Bryan i pierwsza córka Abigail // fot. Facebook - Tammy Duckworth

Tammy Duckworth jest pierwszą kobietą w historii Senatu USA, która urodziła dziecko w czasie trwania kadencji. Dlaczego to tak rzadkie zjawisko?

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Dziewczynka przyszła na świat 9 kwietnia. Otrzymała imię Maile Pearl na cześć swojej babci, która w czasie II wojny światowej była pielęgniarką.

Nie moglibyśmy być bardziej szczęśliwi witając małą Maile Pearl jako nowego członka naszej rodziny – napisała na Twitterze świeżo upieczona mama.

50-letnia senator o ciąży publicznie wypowiedziała się dopiero w styczniu tego roku. Wtedy ujawniła również, że skorzystała z metody in vitro. Tammy Duckworth ma jeszcze jedną córkę, która również została poczęta metodą zapłodnienia pozaustrojowego.

Zobacz także: Ciąża nie ochroni ciężarnej przed zwolnieniem? Szykują się zmiany w Kodeksie pracy

Tammy Duckworth jako pierwsza senator, która urodziła podczas kadencji

Duckworth przyznała, że połączenie macierzyństwa z polityką może stanowić nie lada wyzwanie. Okazuje się, że gdyby zdecydowała się pójść na urlop macierzyński, nie mogłaby głosować. Mimo wszystko postanowiła wziąć 12-tygodniowy urlop, który spędzi w Waszyngtonie i w razie potrzeby stawi się na głosowanie.

Tammy zapowiada, że będzie dążyć do zmian zasad działania Senatu tak, aby matki mogły pracować również w czasie urlopu macierzyńskiego.

Warto wspomnieć, że od początku działania Senatu USA zasiadło w nim zaledwie 51 kobiet (na dwa tys. mężczyzn). Duckworth jako pierwsza w historii Senatu została matką w czasie kadencji. Jest też pierwszą Amerykanką azjatyckiego pochodzenia, która zasiada w Izbie Reprezentantów.

Pani senator jest także weteranką wojenną i osobą niepełnosprawną. Podczas służby w Iraku w roku 2004 straciła obie nogi. Helikopter Black Hawk, który wtedy pilotowała, został zestrzelony.

Tu kupisz najnowszy magazyn Chcemy Być Rodzicami

Źródło: Onet Kobieta

Anna Wencławska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych.