Przejdź do treści

Endometrioza. Historie kobiet z całego świata

Endometrioza nie zna granic, jej ból jest taki sam bez względu na kraj pochodzenia. Kobiety na całym świecie cierpią tak samo.

Jestem 90-latką w ciele 20-latki

Anonimowa rozmówczyni: gdy twoje ciało staje na przeszkodzie wszystkiego czego chcesz, to może być bardzo przygnębiające. Mam 20 lat i czuję się, jakbym miała 90. Obecnie pracuję, ale bywają dni, kiedy ciągle wymiotuję i zwijam się z bólu. Dziesiątki razy już słyszałam, że w moim wieku powinnam już zajść w ciążę. Ludzie nie wiedzą nawet, jak bardzo boli mnie, że nigdy nie będę mogła mieć dzieci. Każdego dnia prowadzę walkę o swoje zdrowie i życie, jednocześnie cierpię i pracuję, by móc opłacić drogie leczenie.

Endometrioza niszczy moją relację z matką

Susanne z Singapuru: endometrioza niszczy moją relację z matką, która nie rozumie mojego bólu. Udaje więc, że wszystko ze mną w porządku, czasami wymagając ode mnie zbyt wiele. Sprawia to, że trudno mi być sobą w towarzystwie rodziny ukochanego i bliskich przyjaciół. Mam starszego chłopaka, część jego znajomych ma już dzieci. Ci pytają ciągle, kiedy dołączymy do grona rodziców… Ale przez endometriozę nie wiem, czy kiedykolwiek będę dzielić z nimi to doświadczenie. Teraz wszystkim rządzi ból, nie biorę środków antykoncepcyjnych, nie biorę narkotyków. Na razie nie staram się zajść w ciążę, wiem jednak, że kiedy się zdecyduję, będzie ciężko.

Endometrioza to dla ludzi to jest wstydliwy sekret

Lamia z Anglii: nienawidzę faktu, że kobiety próbują ukrywać objawy endometriozy, jakby była wstydliwym sekretem. Nikt nie ukrywa przeziębienia, albo złamanej ręki. Moja choroba sprawia, że czuję się nieczysta, a ja muszę udawać, jaka jestem szczęśliwa. Moi koledzy nie czerwienią się zawstydzeni, bo nie wiedzą przecież, że moja macica krwawi do jamy brzusznej i sprawia mi niewyobrażalny ból.  A jako nauczycielka widzę młode dziewczyny, które zawstydza i obrzydza ich własne ciało.

Ból jest paraliżujący

Jenny z Australii: zmiana pozycji, kiedy ledwo daję sobie radę z bólem, zajmuje mi niekiedy nawet pięć minut. Czuje się wtedy tak, jakby ktoś dźgał mnie nożem w brzuch. Czasami jest to bardziej uczucie pieczenia, jakby przykładano gorące żelazo, które mnie przeszywa. Zanim uda mi się wstać, długo jeszcze leżę zwinięta w kłębek.

Endometrioza zniszczyła moje małżeństwo

Mavis z Francji: seks stawał się coraz bardziej  bolesny, krwawiłam jeszcze kilka dni po stosunku, dlatego zaczęłam unikać zbliżeń. Mąż z tego powodu nawiązał romans, ale o rozpad naszego związku winię endometriozę.

CHaBeR News

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Po poronieniu byłam wrakiem człowieka

Cristina z USA: mimo że wiedziałem, że mam endometriozę, chciałam mieć dziecko. Według lekarzy byłam płodna. Niedługo po zdiagnozowaniu choroby zaszłam w ciążę, ale co z tego, skoro 8 tygodni później poroniłam. Endometrioza jest jak tykająca bomba. Każdy kolejny miesiąc sprawia, że jestem coraz bliżej bycia bezpłodną. Po stracie dziecka, byłam wrakiem. Wreszcie postanowiliśmy z mężem wziąć przerwę. Nie próbujemy, tak jest zdrowiej dla nas obojga.

Zobacz także:

10 objawów endometriozy

15 rzeczy, które powinnaś wiedzieć o ENDOMETRIOZIE

10 komentarzy, których kobiety z endometriozą mają już serdecznie dość!

Karolina Błaszkiewicz

Karolina Błaszkiewicz

dziennikarka. Związana z magazynem Chcemy Być Rodzicami i z natemat.pl

Zaryzykować życie córki czy synów? Tę dramatyczną decyzję wymusiło na niej życie

dDłoń noworodka w dłoni matki /Ilustracja do tekstu: Dramatyczna decyzja matki: Zaryzykować życie córki czy synów

Młodzi rodzice byli podekscytowani, gdy dowiedzieli się, że za kilka miesięcy mogą powitać na świecie trojaczki. Żadne z nich nie podejrzewało, że ich nieopisana radość ustąpi wkrótce miejsca niezwykle dramatycznym chwilom, a ich skutki mogą zaważyć na ich przyszłym życiu.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Chloe i Rohan z Australii byli już rodzicami trójki zdrowych i uroczych chłopców. W głębi serca oboje pragnęli jednak, by ich rodzina powiększyła się też o dziewczynkę. Postanowili spróbować jeszcze jeden, ostatni raz. Nie spodziewali się, że efektem tych starań będą… trojaczki.

– Podczas USG powiedziano nam, że nasze czwarte i ostatnie dziecko będzie tak naprawdę czwartym, piątym i szóstym. Wciąż nie mogę wyjść ze zdumienia. Jestem jednocześnie przerażona, podekscytowana, przejęta i przepełniona szczęściem oraz niemal wszystkimi innymi emocjami, które może sobie wyobrazić człowiek – pisała wówczas na swoim fanpage’u.

Dramatyczna decyzja matki: kogo ratować?

Obawy Chloe i Rohana szybko przykryła wzbierająca fala ogromnej radości. Gdy powoli przygotowywali się do powitania na świecie potrójnego szczęścia: dwójki chłopców i wymarzonej córeczki, sytuacja przybrała niespodziewany obrót. Rutynowe badanie wykazało, że dwójka chłopców zabiera zbyt dużo miejsca w macicy Chloe, co poważnie zagraża dziewczynce.

Sytuacja z dnia na dzień się komplikowała. Lekarze byli zdania, że żeński płód najprawdopodobniej nie przetrwa. Jedyną szansa, by go uratować, był przedwczesny poród. Ten jednak wiązał się z zagrożeniem dla pozostałych płodów. Niebezpieczeństwa dla nich można byłoby uniknąć, gdyby Chloe pozwoliła na naturalne obumarcie płodu córeczki.

Te nieoczekiwane wieści spadły na młodych rodziców jak grom z jasnego nieba. Z dnia na dzień stanęli przed decyzją wręcz niemożliwą do podjęcia. Przed tak trudnymi, dramatycznymi i obciążającymi wyborami nie powinien stawać przecież nikt. Załamana Chloe czuła w głębi serca, że żadne rozstrzygnięcie tej patowej sytuacji nie będzie dostatecznie racjonalne i dobre.  Ale decyzję – mimo to – trzeba było podjąć…

CZYTAJ TEŻ: Z jego nasienia narodziło się dziecko innego mężczyzny. Niesamowity przypadek w USA

Walcząc o wszystkie dzieci

– W tamtym okresie ledwie mogłam tego wszystkiego słuchać. Mój umysł skupiał się tylko na myśli: „Chcę, by przeżyły wszystkie moje dzieci”. Rozważyłam wszystkie alternatywy, zebrałam niezbędne informacje i próbowałam dowiedzieć się, co czeka moje dzieci w każdym ze scenariuszy… Wiedziałam, że będzie trudno, ale nie potrafiłam nie zawalczyć o córeczkę. Wiedziałam, że jest silna – przetrwała przecież do 28. tygodnia ciąży, nie mając dla siebie praktycznie żadnych składników odżywczych w macicy.

 

Chloe przyznaje, że czuła się winna, że decyduje się na przedwczesny poród, narażając tym samym  swoich synów na zagrażające ich zdrowiu procedury. Samopoczucie mamy pogarszały dodatkowo zdrowotne komplikacje Pearl (bo takie imię otrzymała córeczka). Odnotowano u niej spadek wagi urodzeniowej, z trudem walczyła też z infekcjami i wymagała podłączenia do specjalistycznej aparatury.

– Czasem czułam, że podjęłam złą decyzję, że powinnam zdecydować się na inna opcję, w której żadne z dzieci by nie cierpiało. Trudno było mi poradzić sobie z tymi uczuciami, a nawet przyznać się do nich – wspomina Chloe.

ZOBACZ RÓWNIEŻ: Męska perspektywa niepłodności. „Bezradność i wykastrowanie to dwa podstawowe uczucia, których doświadczałem”

Szczęśliwy finał

Ale czas mijał, a cała trójka dzieci stawała się silniejsza. W czasie, gdy Chloe koncentrowała się na zdrowiu dwójki chłopców, którzy wciąż czekali na swój czas, by przyjść na świat, Rohan wziął na siebie obowiązki rodzicielskie nad pozostałymi dziećmi. Wspólny wysiłek i odwaga obojga rodziców przyniosły wspaniałe rezultaty. Wkrótce urodzili się oczekiwani synowie, a Pearl z pomocą lekarzy wybrnęła z początkowych kłopotów zdrowotnych. I choć dziś – dwa lata od urodzin – jest nieco mniejsza od swoich młodszych braci, wiedzie prym wśród piątki rodzeństwa.

Takie zakończenia dają nadzieję każdej parze, która mierzy się z komplikacjami w okresie ciąży. Oby takich finałów było jak najwięcej!

Źrodło: fempositive.com, facebook.com/chloeandthebeans

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ: Wcześniak mniejszy od iPada. Poznaj niesamowitą historię walecznej dziewczynki

Natalia Łyczko

Absolwentka filologii polskiej na Uniwersytecie Warszawskim. Redaktorka i korektorka – z zawodu i pasji. Miłośniczka kawy, kotów i podróży.

Od 20 lat pomagają opuszczonym maluchom. Bo „samotność nie jest dla dzieci”

Zapłakane dziecko /Ilustracja do tekstu: Fundacja Gajusz i Tuli Luli pomagają opuszczonym dzieciom. Bo samotność nie jest dla dzieci
Fot.: Pixabay.com

Gdy leczenie jej kilkumiesięcznego syna na szpitalnym oddziale onkologicznym przedłużało się o kolejne tygodnie, w akcie desperacji i deficytu nadziei Tisa postanowiła przekupić Boga. Obiecała, że założy fundację, by pomagać dzieciom, przy których nie ma rodziców. Żeby żaden maluch nie umierał samotnie.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Jej syn Gajusz urodził się 2 lipca 1996 roku. – 10 punktów w skali Apgar i 4 kilogramy szczęścia – wspomina. Ale czysta radość nie trwała długo. Kilka miesięcy po narodzinach niemowlę poważnie zachorowało.

– Mam przed oczyma bobix, czyli plastikową, przezroczystą tubę, w której robili mojemu dziecku RTG płuc. Pamiętam pielęgniarkę i słyszę jej słowa: „Mam noworodka w ciężkim stanie!”. Nie mogę przypomnieć sobie lekarza ani tego, co wtedy powiedział. Mój mąż zapytał, czy dziecko przeżyje. Byłam wściekła, że w ogóle mógł pomyśleć o czymś tak strasznym – mówi Tisa Żawrocka-Kwiatowska, założycielka Fundacji Gajusz.

Na oddziale onkologicznym spędzili wiele tygodni. Sami, bez wsparcia personelu, bo w tamtych czasach rodziców nie traktowano podmiotowo. Lekarz prowadzący nie rozmawiał, niewiele tłumaczył. W sali obok umierała samotnie podopieczna domu dziecka, dwuletnia Paulinka, chora na białaczkę. Jej odejście bardzo bolało i przerażało.

Wiosną 1997 r. choroba nadal atakowała Gajusza. Wtedy, w akcie desperacji, histerii i deficytu nadziei, Tisa postanowiła przekupić Boga. Obiecała, że założy fundację, by pomagać dzieciom, przy których nie ma rodziców. Żeby ani jedna Paulinka nie umierała już samotnie. Kilka dni później jej syn wyzdrowiał. Tak po prostu.

Przeczytaj również: Walczył z nowotworem, aby poznać najmłodszą siostrę

20 lutego 1998 roku odebrałam dokumenty z sądu w Warszawie. Miałam 28 lat i 12 dni – wspomina. – Nie miałam żadnej merytorycznej wiedzy, ale postanowiłam zdobyć jej jak najwięcej i jak najszybciej.

Dobry duch, który utuli

24 grudnia 2002 roku przy Fundacji Gajusz powstał NZOZ psychologiczny, a 5 stycznia 2005 roku – hospicjum domowe. W 2012 roku odbyła się szalona przeprowadzka do remontowanego jeszcze budynku przy ulicy Dąbrowskiego 87. W 2013 roku powstał tam Pałac – Hospicjum Stacjonarne dla Dzieci i Hospicjum Perinatalne.

Najnowsze „dziecko” Gajusza narodziło się październiku 2016 rok. To Tuli Luli, czyli Interwencyjny Ośrodek Preadopcyjny, który opiekuje się opuszczonymi dziećmi w wieku od 3 dni do roku. – W dniu otwarcia myślałam o zmarłej w grudniu 1996 roku Paulince, dwuletniej dziewczynce z domu dziecka. Czułam, że to jej dobry duch czuwa nad Tulisiami – mówi Tisa.

Pierwszy mieszkaniec Tuli Luli niedawno skończył rok, najmłodszy ma zaledwie parę dni. W ciągu kilkunastu miesięcy działania ośrodka preadopcyjnego utulonych zostało tu ponad 30 dzieci. Większość z nich już jest lub za chwilę będzie z nowymi rodzicami. Dzięki systematycznej pracy całego zespołu dwoje dzieci wróciło do rodzin biologicznych. Tych emocjonujących chwil jest tak wiele, że trudno je zliczyć.

– Nigdy nie zapomnę dnia, w którym pojawiła się u nas pewna mała istotka – mówi Jolanta Kałużna, dyrektor Tuli Luli. – Ważyła ledwie 2 kilogramy, chowała się w ubrankach i beciku. Drobna twarzyczka z przepięknym uśmiechem. Nadal z zaufaniem do dorosłych, pomimo przeżytych trudnych chwil – rozstania z mamą oraz miesięcznego samotnego pobytu w szpitalu.

Maleńka skradła serca wielu opiekunów ośrodka, ale tylko trzech dostąpiło zaszczytu tulenia i całowania tycich stópek. Dlaczego? Bo w Tuli Luli nie panuje zasada „im więcej, tym lepiej”, tylko: „zawsze pomyśl o dziecku”. Owszem – całowania maluszka nigdy dość, ale całowania odpowiedzialnego, z podobnym naciskiem, zapachem i delikatnością. Układ nerwowy dziecka nie lubi chaosu, tylko powtarzalność i pewien porządek. W Tuli Luli dbają o to specjaliści, opiekunki i wolontariusze. Ludzie wyjątkowi, z sercem na dłoni, ale też z ogromnym doświadczeniem i wiedzą.

Tuli Luli, czyli namiastka domu

Narodziny dziecka w każdym domu powodują zmiany. A co się dzieje, gdy – jak w Tuli Luli – pojawia się 20 dzieci? W tej sytuacji potrzebne są ręce do pracy. Tylko dzięki nim mogła powstać wózkownia, czyli garaż dla niemowlęcych wózków. Nie sposób przecież trzymać ich aż tylu w pokoikach. Przy wyjściu z ośrodka pojawił się też taras, aby maluchy mogły łapać każdy promień słońca. Konieczne okazało się kupno 7-osobowego samochodu, by wygodnie i bezpiecznie dojeżdżać na zajęcia dla bobasów, konsultacje medyczne czy basen.

Ale Tuli Luli to nie jest idealne miejsce dla maluszków – takim byłby tylko kochający dom. Skoro jednak muszą znaleźć się na pewien czas w ośrodku, to niech on będzie wystarczająco dobry dla nich. Dobry, czyli z rodzinną atmosferą, ciepłymi ludźmi, przyjazną przestrzenią.

Dziś Fundacja Gajusz codziennie otacza opieką ponad 200 dzieci, ma prawie 60 000 fanów na Facebooku i współpracuje z niemal setką specjalistów (lekarze, pielęgniarki, psychologowie, rehabilitanci, duchowni, opiekunki, wychowawcy, salowe, księgowe, pracownicy działu obsługi darczyńcy, prawnicy, koordynator wolontariatu, pracownicy socjalni, logopedzi, sekretarka, graficy) oraz z wolontariuszami. Pomoc świadczona jest wyłącznie dzięki darczyńcom.

Chcesz wspomóc Fundację Gajusz?
Przekaż 1% swojego podatku: KRS 0000 109 866

Więcej informacji na temat działalności Fundacji Gajusz na coteraz.org.

POLECAMY TEŻ: WOŚP wesprze dziecięcą psychiatrię. Oddziały wyglądają, jakby zatrzymały się w czasie

Natalia Łyczko

Absolwentka filologii polskiej na Uniwersytecie Warszawskim. Redaktorka i korektorka – z zawodu i pasji. Miłośniczka kawy, kotów i podróży.