Przejdź do treści

Międzynarodowy Strajk Kobiet/International Women’s Strike/Paro Internacional de Mujeres #8M

Międzynarodowy Strajk Kobiet manifest

Jeśli jesteś kobietą i uważasz, że nikt nie ma prawa Cię bić – idź protestuj.

Jeśli jesteś kobietą i uważasz, że nie jesteś gorsza od mężczyzn – idź protestuj.

Jeśli jesteś kobietą i uważasz, że powinnaś zarabiać tyle, co kolega robiący to co ty – idź protestuj.

Jeśli jesteś kobietą i uważasz, że masz prawo pracować zawodowo – idź protestuj.

Jeśli jesteś kobietą i uważasz, że masz prawo zająć się wyłącznie wychowaniem dzieci – idź protestuj.

Jeśli jesteś kobietą i uważasz, że masz prawo mieć dziecko i państwo powinno Ci pomóc, jeśli jesteś chora – idź protestuj.

Jeśli jesteś kobietą i uważasz, że masz prawo nie mieć dziecka i państwo nie powinno Cię za to karać – idź protestuj.

Jeśli jesteś kobietą i uważasz, że powinnaś mieć prawo rodzić bez bólu – idź protestuj.

Jeśli jesteś kobietą i uważasz, że u lekarza powinna liczyć się medycyna a nie przekonania – idź prostestuj.

Jeśli jesteś kobietą i uważasz, że alimenty to nie prezenty – idź protestuj.

Jeśli jesteś kobietą i uważasz, że za gwałt odpowiada sprawca a nie Twoja sukienka – idź protestuj.

Jeśli jesteś kobietą i uważasz, że sama umiesz zdecydować w jakiej rodzinie chcesz żyć – idź protestuj.

Jeśli jesteś kobietą i uważasz, że mężczyzna umie tak samo odkurzać, zmywać i przewinąć dziecko jak Ty – idź protestuj.

Jeśli jesteś kobietą…

Idź.
Protestuj.

Jolanta Drzewakowska

redaktor naczelna Chcemy Być Rodzicami, jedynego pisma poradnikowego dla osób starających się o dziecko. Z wykształcenia prawnik i coach. Matka dwójki dzieci.

Jej małżeństwo się umocniło – oto, jak pomóc związkowi przetrwać walkę z niepłodnością

establo pharma

Przedłużające się starania o dziecko i codzienna walka z niepłodnością są prawdziwym sprawdzianem dla związku. Jedne pary może to wszystko przerosnąć, inne wychodzą z takich doświadczeń wzmocnione. Jak pomóc przetrwać związkowi te trudne chwile?

Lacey Wulf wraz z mężem starali się o dziecko ponad 4 lata. Przeszli w tym czasie bardzo wiele, ale jak podkreśla kobieta, są sobie dzięki temu jeszcze bliżsi. Wielkie emocje i trudna lekcja – oto rady, które Wulf przekazuje związkom będącym w podobnej sytuacji:

Nie wińcie się wzajemnie

Wydaje się to być oczywiste. Kiedy jednak okazuje się, że być może to jej PCOS, czy też jego fatalne wyniki są powodem ciągłych niepowodzeń, niepostrzeżenie może wsączyć się w związek obwinianie. Pojedyncze słowa, małe gesty, a tak bolą. Pamiętaj, że jesteście w tym razem.

Nieregularna owulacja i uszkodzone tkanki po usuwanym wyrostku określały mnie stroną problemową w tej sytuacji. Zamiast oskarżać mnie o winę, mój mąż mówił o problemach z płodnością, jako o NASZYCH problemach. Mówił: „Co możemy z tym zrobić” i zapewniał: „Przejdziemy przez to razem”.

Bądź wsparciem zarówno w czasie żałoby, jak i wyładowania

Nie zawsze para przeżywa te same emocje w tym samym czasie. Warto jednak nie uciekać od przeżywanych stanów partnera. Najważniejsze to być obok i nauczyć się, jaka forma wsparcia dla ukochanej osoby jest najlepsza.

Emocje mogą w tym czasie skakać od żałoby do złości, od zwątpienia po nadzieję. Mogą się zmieniać błyskawicznie. Bycie partnerami oznacza dawanie sobie wzajemnie wsparcia. Jednak bycie wspierającym może dla każdego oznaczać co innego.

Czy potrzebujesz, by ktoś cię przytulił? Czy chcesz, by ktoś wysłuchał się w ciszy? Czy chcesz usłyszeć rozwiązania dla swoich problemów? Czy chcesz być pozostawiony w samotności?

Dowiedz się, czego zarówno ty, jak i twój partner potrzebujecie podczas smutku i podczas momentów rozładowania. Czy jest to ramię do wypłakania się, czy jest to terapia lodami czekoladowymi, czy też czas w samotności. Jeśli nie wiesz czego twój partner potrzebuje, zapytaj.

Przedyskutujcie wszystkie opcje w sposób szczery i praktyczny

Każda para jest w innej sytuacji i potrzebne są zindywidualizowane rozwiązania. Nie każdy bowiem będzie w stanie pozwolić sobie finansowo na leczenie, ktoś inny nie będzie w stanie znieść niektórych procedur emocjonalnie, pozostały nie zgodzi się z niektórymi procedurami światopoglądowo. Wszystko jest w porządku dopóki szczerze o tym rozmawiacie i jasno ustalacie, jak wygląda to u każdego z was.

Zrozum i szanuj uczucia oraz opinie partnera

Bycie razem nie oznacza zlania się w jedną całość. W końcu każdy z partnerów to oddzielni ludzie, którzy mają prawo do oddzielnych poglądów, czy też uczuć. Warto o tym nie zapominać, tylko otwarcie komunikować, co się z nami w danej chwili dzieje. Nie zamykajmy się przy tym na słowa partnera i postarajmy się spojrzeć na problemowe sprawy z jego punktu widzenia – odpowiednia perspektywa potrafi wiele zmienić.

Nawet w małżeństwie, w którym małżonkowie pochodzą z podobnych środowisk i mają podobne przekonania, wciąż mogą mieć inne odczucia i opinie, w miarę jak zmagania z niepłodnością – i każdą inną sprawą życiową – rosną.

Razem raźniej

Lacey Wulf podkreśliła też, że ważnym elementem może być wspólnie nakreślony plan i podążanie za nim, co pomaga usystematyzować działania. Co więcej, razem zawsze łatwiej jest trzymać się owego planu i wzajemnie „ciągnąć za warkoczyk”, kiedy któreś zaczyna odpadać. Równie ważne jest zachowanie dystansu i wypracowanie wspólnego poczucia humoru odnoszącego się do zmagań. Pamiętać też należy o utrzymaniu magii związku, w końcu to miłość was połączyła, prawda?

Warto też oprzeć się na innych ludziach, którzy mogą pomóc nam w walce z niepłodnością. Zewnętrzna sieć wsparcia nie musi blokować związku, a paradoksalnie wpłynąć właśnie na jego wzmocnienie. „Dlatego trzeba szukać wsparcia nie tylko w partnerze, ale i na zewnątrz – mieć w ten sposób dwa światy, niezależne od siebie, ale bliskie, które wzmocnią związek” – pisaliśmy w naszym portalu [TUTAJ]. Tak wiele możecie dla siebie zrobić!

Źródło: „parent”

Katarzyna Miłkowska

Dziennikarka, absolwentka UW. Obecnie studiuje psychologię kliniczną na Uniwersytecie SWPS oraz Gender Studies na UW.

Cicho sza wokół poronienia – czy naprawdę warto milczeć?

poronienie wczesne

O wczesnej ciąży się nie mówi, o wczesnej ciąży lepiej nie myśleć za wiele, bo wiadomo- jedna na cztery kończy się przedwcześnie. Lepiej poczekać do drugiego trymetru, zwłaszcza jeśli wcześniej miała miejsce strata. Wiele kobiet ma takie podejście, ale też nawet te, które chciałyby móc cieszyć się swoją sytuacją, słyszą że powinny być ostrożne.

Powstrzymywanie się od informowania kogokolwiek o ciąży, trzymanie jej w tajemnicy, jest bardzo trudne. Ciąża jest poważnym wydarzeniem w życiu kobiety, zwłaszcza ciąża wyczekiwana, z zasady związana jest z wieloma emocjami. Co ważne, niekoniecznie wyłącznie pozytywnymi. Kobieta staje się więc mieszanką radości, obaw – o dziecko, o własną przyszłość, niepewności o to, jak będzie przebiegała ciąża, jak będzie wyglądała przyszłość. Milczenie nie jest pomocne w radzeniu sobie z wątpliwościami i pytaniami pojawiającymi się w pierwszych tygodniach ciąży.

Możliwości jest kilka: mówić o ciąży od początku aż do jej szczęśliwego zakończenia. Mówić o ciąży od początku i w razie niepowodzenia skorzystać z obecności i pomocy bliskich. Nie mówić o ciąży, która zakończy się zbyt szybko i zostać samemu.

Jest jeszcze inna możliwość – nie mówić o ciąży, która kończy się poronieniem, bo i tak nie ma nikogo, kto mógłby wesprzeć w trudnych tygodniach i miesiącach. Ten scenariusz rozgrywa się w głowach wielu kobiet.

I wreszcie ostatnia opcja – nie mówić o wczesnej ciąży, żeby nie kusić losu, „nie zapeszyć”.

Powodów, dla których nie mówimy o ciąży jest wiele. Jednak stałym motywem będącym w tle wszystkich chyba powodów jest wstyd. Kiedy kobieta traci ciążę, niezależnie od jej etapu, doświadcza jakiegoś rodzaju wstydu.

Co ze mnie za kobieta, skoro nie donosiłam ciąży

Kulturowo zwykliśmy łączyć kobiecość i macierzyństwo. Słusznie lub nie, ale istnieje przekonanie, że ostatecznym potwierdzeniem kobiecości jest urodzenie dziecka. Jeśli się to nie udaje, kobieta może czuć się zagubiona, niespełniona i osamotniona. Bo przecież „wszystkie kobiety rodzą”. Kobieta, która nie może urodzić wyłamuje się też z tradycji rodzinnej, co może pogłębiać poczucie izolacji  i bycia odmienną.

Wstyd, żal, smutek, poczucie porażki, ból. Te uczucia mogą z kobieta pozostać na wiele lat. Zwłaszcza, jeśli są to uczucia zachowane w tajemnicy, nie omówione, nie opracowane, obrosłe dodatkowo poczuciem winy. Kobieta, która nie mówi, nie uzyskuje też potwierdzenia prawdziwości swoich przeżyć. Trudniej wtedy się z nimi pogodzić.

Wielu terapeutów i lekarzy słyszy od swoich pacjentek, że coś musi być z nimi nie tak, skoro nie potrafią osiągnąć tego, co innych kobiet jest naturalne. Wtedy też łatwo zapomnieć, że co trzecia kobieta doświadczyła poronienia i że jest to problem znacznie bardziej rozprzestrzeniony niż jesteśmy w stanie to przyznać.

Moje ciało mnie zawiodło

Poronienie jest ostatecznym dowodem na to, jak niewielki mamy wpływ na nasze ciała i jak bardzo są one poza naszą kontrolą. I być może, co gorsza, poza czyjąkolwiek kontrolą. Czasami nie jest ważne, jakie leki się bierze, jak bardzo kobieta o siebie, jak wytrwale leży i odpoczywa. Ciąża albo się utrzyma, albo nie.

Poronienie to też fizjologia, często bardzo nieprzyjemna. Mnóstwo krwi, ból, skurcze. Podobnie jak w porodzie, o którym kobiety często opowiadają. Jednak różnica polega na tym, że oba te wydarzenia mają zupełnie inne zaskoczenia. W przypadku poronienia trudno mówić o tym, jak wiele się wycierpiało po to, żeby ostatecznie stracić dziecko.

Co się stało z moim dzieckiem?

Jeśli poronienie kończy się zabiegiem, rodzice mogą zorganizować pogrzeb, mają miejsce, która mogą odwiedzać i widoczny dowód na to, że dziecko było. Poronienie naturalne jest znacznie bardziej brutalne – kończy się w jakiejś toalecie, bez szans na pożegnanie. Dla niektórych kobiet to szczególnie trudne. Podejmują decyzję, żeby ronić naturalnie, chcąc zadbać o swoje zdrowie i nie opóźniać szans na kolejne ciąże. Ale też mogą jednocześnie zastanawiać się, co się stało z dzieckiem. Zmagać z poczuciem żalu, tęsknoty. Pogłębia się też poczucie izolacji. Bo przecież nie można opowiedzieć znajomym o tym, jak naprawdę wygląda poronienie. Trudno mówić o wątpliwościach, jakie się miało, o podjętych decyzjach.

Kobiety nie mówią o stratach chcąc zachować swoją prywatność. Nie chcą pustych słów pocieszenia ani współczujących spojrzeń. Często jednak nie udaje się uniknąć plotek. To również skutek uboczny stygmatyzacji poronień i roniących kobiet.

Kobieta ciężarna jest dobrem społecznym, centrum swojej rodziny, jest chroniona i hołubiona. Kim jest kobieta po stracie? Kim się staje się kobieta, która nie nosi już dziecka, ale żałobę? Nie jest już przewidywalna, jest zbiornikiem na skrajne emocje. Lepiej więc o tym nie mówić, lepiej nie zwracać uwagi na poronienia, zwłaszcza wczesne.

Kobiety powoli się budzą, zaczynają dostrzegać swoją rolę i siłę w zmaskulinizowanym społeczeństwie. Być może pojawi się też miejsce dla smutku i żałoby po poronieniu. Bo przecież śmierć też jest częścią życia.

Katarzyna Mirecka

psycholożka i psychoterapeutka, absolwentka Uniwersytetu Nottingham. Ukończyła 4-letnie całościowe szkolenie psychoterapeutyczne w Instytucie Analizy Rasztów. Pracuje z osobami dorosłymi, dziećmi i młodzieżą, indywidualnie oraz grupowo. Od 2015 roku związana z magazynem Chcemy Być Rodzicami