Przejdź do treści

Komisja Bioetyki PAN o klauzuli sumienia

405.jpg

Etyka to dział filozofii zajmujący się badaniem moralności, można nazywać ja filozofią moralną. Przy Polskiej Akademii Nauk działa Komitet Bioetyki skupiający 32 znakomitych naukowców bardzo rożnych dziedzin – filozofów, socjologów, lekarzy, prawników. I to właśnie oni napisali o możliwości zastosowania klauzuli sumienia, co powinno państwo a co mogą i czego nie moga lekarze i farmaceuci. Warto to przeczytać, bo bardzo mądre.

Bioetycy zwracają uwagę, że zastosowanie klauzuli sumienia przez lekarzy najczęściej dotyczy tzw. medycyny reprodukcyjnej czyli diagnostyki prenatalnej i przerywania ciąży. Bo jak wiadomo ginekologia, ciąża czy niepłodność to nie medycyna ale światopogląd i ideologia.

Poniżej najciekawsze, wg nas, fragmenty. Link do całości – na dole tekstu.

„W dwóch takich sprawach [medycyny reprodukcyjnej – red] zapadły ostatnio wyroki Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu stwierdzające, że postawa polskich lekarzy oraz niezapewnienie przez państwo polskie skutecznych instrumentów prawnych pozwalających pacjentowi na wyegzekwowanie należnego mu świadczenia doprowadziły do poważnego naruszenia m.in. postanowień art. 3 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, to jest prawa do wolności od tortur oraz nieludzkiego i poniżającego traktowania, oraz art. 8 Konwencji, czyli prawa do ochrony życia prywatnego”

„Z prawem do wolności sumienia i wyznania skorelowany jest obowiązek państwa do zapewnienia każdemu obywatelowi swobody wyboru religii lub przekonań oraz wyrażania ich indywidualnie i zbiorowo, prywatnie i publicznie. Państwo nie może wprowadzać rozwiązań prawnych faworyzujących tylko jeden wybrany system wartości, a tym samym zmuszać części obywateli do działań niezgodnych z ich sumieniem. Obowiązkiem państwa jest ponadto zapewnienie każdemu człowiekowi ochrony przed zakusami ze strony innych jednostek i grup, pragnących narzucić mu swoje przekonania światopoglądowe.”

„Po pierwsze, ustawowa regulacja klauzuli sumienia wprost nakłada na lekarza, pielęgniarkę i położną obowiązek wskazania pacjentowi realnej możliwości uzyskania świadczenia, które jest sprzeczne z ich sumieniem. Oznacza to, _e działania profesjonalisty medycznego, które tylko w sposób pośredni i przy udziale innych podmiotów, w szczególności samego pacjenta, mogą doprowadzić do powstania sytuacji, która profesjonalista uważa za zła, nie są objęteklauzula sumienia.

Po drugie, pomimo żądań zgłaszanych przez środowiska aptekarzy i farmaceutów, prawo polskie nie przyznaje przedstawicielom tych zawodów prawa do powołania się na klauzule sumienia. Wynika to właśnie z tego, że wykonywanie tych zawodów (w szczególności realizowanie recept) nie wiąże się z osobistym podejmowaniem czynności, które bezpośrednio godzą bądź stanowią bezpośrednie i realne zagrożenie dla określonego dobra.”

Komitet Bioetyki uważa, że lekarz nie ma prawa, powołując się na racje sumienia, odmówić wykonania w szczególności następujących czynności medycznych:

  • udzielenia pacjentowi informacji o stanie jego zdrowia, rozpoznaniu, proponowanych oraz możliwych metodach diagnostycznych i leczniczych, dających się przewidzieć następstwach ich zastosowania albo zaniechania, wynikach leczenia oraz rokowaniu (z zastrzeżeniem sytuacji wyjątkowej określonej w art. 31 ust 4 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty);
  • udzielenia pacjentowi informacji o prawach pacjenta określonych w ustawie o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz w przepisach odrębnych (sposób realizacji tego obowiązku określa art. 11 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta);
  • udzielenia pacjentowi informacji o rodzaju i zakresie świadczeń zdrowotnych udzielanych przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, w tym o realizowanych przez ten podmiot profilaktycznych programach zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych (sposób realizacji tego obowiązku określa art. 11 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta);
  • osobistego zbadania pacjenta, w tym zapoznania się wynikami jego badan i opiniami innych lekarzy, przed wydaniem orzeczenia na temat jego zdrowia, niezbędnego do realizacji przysługujących mu uprawnień (zgodnie z art. 42 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, czyli z zastrzeżeniem sytuacji określonych w odrębnych przepisach);
  • skierowania pacjenta na dalsze specjalistyczne badania konieczne do ustalenia jego stanu zdrowia;
  • wydawania opinii lub orzeczenia lekarskiego, w szczególności takiego, które maja wpływ na uprawnienia pacjenta wynikające z przepisów prawa;
  • wypisania recepty na produkt leczniczy lub wyrób medyczny, którego stosowanie pozostaje wyłącznie w gestii pacjenta.

Link 

Jolanta Drzewakowska

redaktor naczelna Chcemy Być Rodzicami, jedynego pisma poradnikowego dla osób starających się o dziecko. Z wykształcenia prawnik i coach. Matka dwójki dzieci.

Spadek liczby kobiet palących w ciąży

399.jpg

Nowe dane z Health and Social Care Information Centre (HSCIC) sugerują, że liczba kobiet w ciąży, które sklasyfikowały się jako palacze wynosi aktualnie 12%, co stanowi najniższą wartość od ośmiu lat, czyli od momentu kiedy zaczęto zbierać dane.

Sprawozdanie pokazuje, że liczba kobiet uznających siebie za palące podczas ciąży spadła do 12 % (75.910 z 632.960 matek. W poprzednim roku ta grupa sięgała 12,7% (83.490 z 658.110 matek). Natomiast jeszcze wcześnie, w latach 2006-07 – 15,1%.

„Rzucenie palenia przez rodziców jest jednym z najbardziej podstawowych sposobów, by zapewnić swoim dzieciom dobry start w życiu. Palenie papierosów przez matki w ciąży powoduje, że dopiero rozwijające się płuca niemowląt zostają uszkodzone. Natomiast bierna ekspozycja na dym papierosowy na początku życia dziecka jest główną przyczyną późniejszych problemów z płucami, np.: astmy i zapalenia płuc.”, powiedział dr Nick Hopkinson, doradca medyczny w British Lung Foundation.

 

Źródło: http://www.medicalnewstoday.com 

Marlena Jaszczak

absolwentka SWPS, kobieta o wielu talentach.

Nagła śmierć łóżeczkowa

397.jpg

Zespół nagłej śmierci łóżeczkowej jest najczęstszym powodem śmierci niemowląt w wieku 1-12 miesięcy. Każdego roku w Stanach Zjednoczonych ponad 2000 niemowląt umiera z przyczyny zdefiniowanej jako nagła śmierć niemowląt poniżej 1 roku życia, która nie może być wyjaśniona.

Nowe badanie wskazują na to, że dzielenie łóżka jest najistotniejszym czynnikiem ryzyka zgonów związanych ze snem u młodszych niemowląt.

Nowe badania, opublikowane w Pediatrics, analizowali zgony podczas snu niemowląt z 24 państw, w okresie 2004-2012.

Według Centers for Disease Control and Prevention (CDC), trzy najczęściej zgłaszane przyczyny nagłej śmierci niemowląt są: zespół nagłej śmierci łóżeczkowej (SIDS), przyczyna nieznana, przypadkowe uduszenie/uduszenie się w łóżku.

Według danych, SIDS występuje najczęściej u niemowląt w wieku 1-4 miesięcy, nie mniej jednak dzieci umierają na ten zespół aż do pierwszego roku życia.

Ponieważ czynniki ryzyka zgonów niemowląt, związanych ze snem mogą się różnić między różnymi grupami wiekowymi, naukowcy wyróżnili dwie grupy wiekowe: 0-3 miesiące i 4-12.

W sumie, badacze przeanalizowali 8 207 zgonów. Okazało się, że 69% niemowląt z tej grupy zmarło podczas spania w jednym łóżku z rodzicami. Naukowcy wykryli także, że młodsze niemowlęta (73,8%) częściej spały z rodzicami, na ich łóżku lub w pobliżu osoby dorosłej, niż te starsze (58,9%). Tymczasem starsze niemowlęta częściej odnajdywano martwe, ułożone twarzą w dół, uduszone przez koc lub maskotki.  

Naukowcy twierdzą, że ich wyniki pokazują, iż czynniki ryzyka śmierci niemowląt różnią się w w zależności od wieku dziecka, a zatem rodzice powinni być ostrzeżeni przed niebezpieczeństwami specyficznymi dla wieku dziecka.


Źródło: www.medicalnewstoday.com

Marlena Jaszczak

absolwentka SWPS, kobieta o wielu talentach.