Przejdź do treści

Doula, czyli kobiece wsparcie

302.jpg

W czasie ciąży, porodu oraz w okresie poporodowym odczuwamy potrzebę nie tylko profesjonalnej opieki medycznej, ale również wsparcia emocjonalnego. W tym ważnym dla kobiety czasie, tą potrzebę spełnia doula.

Doula z definicji to wykształcona i doświadczona w macierzyństwie kobieta, która zapewnia ciągłe, niemedyczne, fizyczne, emocjonalne i informacyjne wsparcie dla matki i rodziny podczas ciąży, porodu oraz w okresie poporodowym. Doula ma za zadanie być pomocną drugiej kobiecie w jej drodze do macierzyństwa, na każdym z jej etapów. Szczególnie ważne jest jej wsparcie podczas porodu, wspomagając emocjonalnie oraz pomagając radzić sobie z lekiem i stresem. Podstawową różnicą pomiędzy doulą a położną jest to, że położna posiadająca wykształcenie medyczne, odpowiada za medyczną część porodu. Doula bierze na siebie odpowiedzialność za część emocjonalną– cały czas jest przy rodzącej kobiecie, dodając otuchy, ponadto ułatwia komunikację pomiędzy kobietą, a personelem medycznym, wspiera w bólu. Rola douli nie wchodzi w kompetencje położnej, pełni funkcję pomocniczą – położna poznaje kobietę dopiero podczas porodu, co nie zawsze sprzyja komunikacji między nimi, doula poznaje kobietę przed porodem, przez co łączy je emocjonalna więź. Misja douli nie kończy się jednak na porodzie. Czuwa ona nad karmieniem dziecka, pełni także rolę informacyjną w przypadku wątpliwości rodziców w opiece nad maleństwem.

Badania wykazały, że obecność drugiej osoby podczas porodu niesie ze sobą wiele zalet. Między innymi powoduje skrócenie czasu porodu, zmniejsza się ryzyko porodu zabiegowego lub cesarskiego cięcia, rodząca lepiej radzi sobie ze skurczami i bólem, kobiety rzadziej sięgają po znieczulenie farmakologiczne, rzadziej występują problemy z karmieniem piersią. Dlatego coraz bardziej popularne stają się porody rodzinne, jednak nie zawsze partner radzi sobie podczas porodu.

Doula w Polsce nie jest prawnym zawodem. Wiele lekarzy, pielęgniarek i położnych nie spotkało się dotychczas z osobą douli. W 2011 r. 18 przeszkolonych polskich doul założyło  Stowarzyszenie DOULA w Polsce – prowadza one szkolenia dla przyszłych doul.

W latach 80. amerykańscy  lekarze dr Marshall Klaus i dr John Kennel prowadzili badania nad wpływem osób, z którymi istnieje emocjonalna więź, na przebieg porodu. Badacze wraz z Phyllis Klaus, Penny Simkin i Annie Kennedy w 1992 r. powołali do życia Stowarzyszenie DONA International, mające na celu promowanie wsparcia okołoporodowego oraz szkolenie doul. Pod koniec lat 80. pomysł ten trafił do Europy Zachodniej, gdzie w niektórych krajach doula zastała oficjalnie uznana za zawód.

 

Źródło: http://www.rynekzdrowia.pl/Serwis-Ginekologia-i-poloznictwo

Katarzyna Wielgus

farmaceutka

Dotyk matki

303.jpg

Na świecie rodzi się coraz więcej wcześniaków, potrafimy ratować nawet dzieci urodzone pomiędzy 22. a 24. tygodniem ciąży. Szacuje się, że w Polsce przybywa rocznie niemal 25 tysięcy dzieci urodzonych przed terminem porodu, które pierwsze miesiące życia spędzają w szpitalu. Mają one ograniczony kontakt z dotykiem mamy, który jak się okazuje, posiada właściwości terapeutyczne.

Badania wykazują, że bodźce dotykowe pochodzące od matki wywierają pozytywny wpływ na zdrowie i polepszają przeżywalność wcześniaków. Jedną z metod wykorzystujących dotyk jako technikę wspierającą prawidłowy rozwój dzieci jest tzw. kangurowanie. Opiera się ona na zachowaniu torbaczy, które rodzą młode we wczesnym stadium rozwojowym i dalej rozwijają się w torbie na brzuchu matki. Kangurowanie polega na noszeniu lub położeniu dziecka na klatce piersiowej kobiety tak, aby zapewnić kontakt jego skóry ze skórą mamy. Lekarze będący zwolennikami tej metody uważają, że znajomy zapach, rytm serca, ciepło i czułość płynąca z dotyku sprawiają, że dziecko lepiej się rozwija, mniej płacze i spokojniej śpi. Badacze twierdzą, że kangurowanie obniża poziom kortyzolu, czyli „hormonu stresu” u dziecka aż o 60%. Wysoki poziom kortyzolu wywołuje zaburzenia odżywiania oraz nieprawidłową pracę układu immunologicznego. Dodatkowo ułożenie dziecka na brzuchu sprawia, że pierwszymi bakteriami z jakimi się spotyka są bakterie matki, a nie te pochodzące ze szpitala, co jest zdrowsze dla noworodka. Ponadto zbliżenie matki i dziecka jest dobre również dla kobiety, ponieważ powoduje u niej wzrost poziomu oksytocyny i prolaktyny, co pobudza piersi do laktacji.

Kangurowanie jest niezwykle popularne w Wielkiej Brytanii, gdzie wprowadzono je w 80% oddziałów intensywnej terapii noworodka. Ponadto jest to metoda używana w USA, Szwecji, Niemczech, Belgii i Republice Południowej Afryki. W Polsce nadal nie jest rozpowszechniona ze względu na wątpliwości dotyczące bezpieczeństwa noworodka podczas przebywania poza inkubatorem. Zalety płynące z kangurowania są jednak o wiele większe niż ewentualne zagrożenia – jak wykazują badania WHO, bliski kontakt matki i dziecka w pierwszych miesiącach życia sprawia, że dzieci w dorosłym życiu są bardziej otwarte i pewne siebie. 

Katarzyna Wielgus

farmaceutka

Kampania „Bezpieczny fotel?” – podsumowanie raportu

301.jpg

W ramach kampanii na rzecz dobrej opieki ginekologicznej ”Bezpieczny fotel?” utworzono ankietę zawierającą pytania odnoszące się do wizyt ginekologicznych. Wypowiedziało się w niej 2501 dziewcząt i kobiet. Następnie przeanalizowano odpowiedzi, w wyniku czego powstał raport.

Jak wynika ze sprawozdania, ponad 74% badanych (1852 osoby) regularnie odbywa wizyty ginekologiczne, głównie w trosce o własne zdrowie. Niestety, niemal 25% ankietowanych chodzi do ginekologa, tylko jeśli jest to absolutnie konieczne, a u 12% jest to źródłem wstydu. Aż 16% grupy przyznało się, że nie odbywają wizyt ginekologicznych.

Czego oczekują kobiety od ginekologów?

– 80,4% ankietowanych zadeklarowało, że liczy na to, że lekarz udzielił wyczerpujących odpowiedzi na wszelkie pytania

– dla 79,4% kobiet ważne jest, by lekarz był delikatny podczas badania na fotelu ginekologicznym

– 78,1% pań oczekuje wypisania skierowania i/lub wykonania niezbędnych badań

– 68,7% badanych nie życzy sobie, by lekarz wygłaszał komentarze dot. decyzji życiowych pacjentek.

Powyższe oczekiwania wydają się być oczywiste, niestety nie wszyscy lekarze zachowują się w sposób im odpowiadający. Z odpowiedzi ankietowanych, wynika, że nietaktowne pytania i komentarze, a także niestosowne żarty, są na porządku dziennym.

Małgorzata Kot z Grupy Edukatorów Seksualnych „Ponton”, a zarazem współautorka raportu, przyznaje, że zaskoczyło ją to, że lekarze nie obawiają się kierować w kierunku pacjentek negatywnych komentarzy. Dodaje także, że jej zdaniem takim ginekologom brakuje empatii i zrozumienia faktu, że wizyta może być stresującym przeżyciem, szczególnie dla bardzo młodych kobiet.


Kolejnym problemem, na który wskazuje raport są odmowy wykonywania badań. 8,5% kobiet wyznało, że odmówiono im wykonania badania krwi, moczu, poziomu hormonow. Za to 5,7% nie udało się wykonać cytologii lub badania piersi. Za to często słyszą pytane: “’A czy pani źle się czuje, że chce pani badania robić?”. Zdarza się także, by lekarz odmówił wykonania badania na obecność wirusa HIV…

Stąd inicjatywa Grupy Edukatorów Seksualnych „Ponton”, która chce zwrócić uwagę Ministerstwa Zdrowia na powyższe problemy. Działacze podkreślają, że na ponad 5 tysięcy godzin zajęć, studenci mają jedynie 30 godzin psychologii, gdzie uczą się głównie asertywności, nie empatii czy komunikacji.

Dyskusja
W medialnej dyskusji na ten temat wziął udział m.in. ginekolog, dr Grzegorz Południewski, który potwierdza, że podobne opowieści słyszy od swoich pacjentek.

– Brak profesjonalizmu lekarzy wynika z tego, że nie wczuwają się w rolę pacjentek, szczególnie tych nastoletnich, która trafiają do gabinetów głównie w sytuacji wymuszonej. A nawet jeśli pacjentka przychodzi tylko po antykoncepcję, to jest to jej sprawa i nie ma powodu, by ginekolog to komentował. – podsumowuje dr Południewski.

 

Źródło: http://www.rynekzdrowia.pl/

Marlena Jaszczak

absolwentka SWPS, kobieta o wielu talentach.