Przejdź do treści

Dotyk matki

303.jpg

Na świecie rodzi się coraz więcej wcześniaków, potrafimy ratować nawet dzieci urodzone pomiędzy 22. a 24. tygodniem ciąży. Szacuje się, że w Polsce przybywa rocznie niemal 25 tysięcy dzieci urodzonych przed terminem porodu, które pierwsze miesiące życia spędzają w szpitalu. Mają one ograniczony kontakt z dotykiem mamy, który jak się okazuje, posiada właściwości terapeutyczne.

Badania wykazują, że bodźce dotykowe pochodzące od matki wywierają pozytywny wpływ na zdrowie i polepszają przeżywalność wcześniaków. Jedną z metod wykorzystujących dotyk jako technikę wspierającą prawidłowy rozwój dzieci jest tzw. kangurowanie. Opiera się ona na zachowaniu torbaczy, które rodzą młode we wczesnym stadium rozwojowym i dalej rozwijają się w torbie na brzuchu matki. Kangurowanie polega na noszeniu lub położeniu dziecka na klatce piersiowej kobiety tak, aby zapewnić kontakt jego skóry ze skórą mamy. Lekarze będący zwolennikami tej metody uważają, że znajomy zapach, rytm serca, ciepło i czułość płynąca z dotyku sprawiają, że dziecko lepiej się rozwija, mniej płacze i spokojniej śpi. Badacze twierdzą, że kangurowanie obniża poziom kortyzolu, czyli „hormonu stresu” u dziecka aż o 60%. Wysoki poziom kortyzolu wywołuje zaburzenia odżywiania oraz nieprawidłową pracę układu immunologicznego. Dodatkowo ułożenie dziecka na brzuchu sprawia, że pierwszymi bakteriami z jakimi się spotyka są bakterie matki, a nie te pochodzące ze szpitala, co jest zdrowsze dla noworodka. Ponadto zbliżenie matki i dziecka jest dobre również dla kobiety, ponieważ powoduje u niej wzrost poziomu oksytocyny i prolaktyny, co pobudza piersi do laktacji.

Kangurowanie jest niezwykle popularne w Wielkiej Brytanii, gdzie wprowadzono je w 80% oddziałów intensywnej terapii noworodka. Ponadto jest to metoda używana w USA, Szwecji, Niemczech, Belgii i Republice Południowej Afryki. W Polsce nadal nie jest rozpowszechniona ze względu na wątpliwości dotyczące bezpieczeństwa noworodka podczas przebywania poza inkubatorem. Zalety płynące z kangurowania są jednak o wiele większe niż ewentualne zagrożenia – jak wykazują badania WHO, bliski kontakt matki i dziecka w pierwszych miesiącach życia sprawia, że dzieci w dorosłym życiu są bardziej otwarte i pewne siebie. 

Katarzyna Wielgus

farmaceutka

Przewlekłe nadciśnienie tętnicze a ciążowe powikłania

306.jpg

Ciężarne kobiety, które cierpią na przewlekłe nadciśnienie tętnicze są bardziej narażone na powikłania ciążowe, takie jak przedwczesny poród, niska waga urodzeniowa dziecka oraz śmierć noworodka.

Przewlekłe nadciśnienie jest źródłem komplikacji w przypadku 1-5% ciąż, a procent ten może wzrosnąć.

Niedawno przeprowadzone w USA badania sugerują, że na przestrzeni ostatnich dwóch dekad wzrosło występowanie przewlekłego nadciśnienia. Mogą się do tego przyczyniać m.in. otyłość i spowolniony metabolizm.  Z tego powodu możliwe jest, że liczba ciężarnych kobiet zmagających się z przewlekłym nadciśnieniem będzie dalej rosnąć.

Naukowcy z Kings College w Londynie przeprowadzili badania w celu oceny siły dowodów łączących przewlekłe nadciśnienie ze złymi wynikami w ciąży. Połączyli dane z 55 badań przeprowadzonych w 25 krajach.

Badacze przyjrzeli się danym związanym z następującymi powikłaniami: przedwczesnymi porodami, niską wagą urodzeniową (poniżej 2500 g), okołoporodowymi zgonami (śmierć płodu po ukończeniu 20. tygodnia ciąży, w tym urodzenie martwego płodu i śmierć noworodków w wieku do jednego miesiąca) oraz danymi dotyczącymi przebywania dzieci w inkubatorach i na oddziałach intensywnej terapii.

Względne ryzyko wystąpienia stanu przedrzucawkowego (stanu w ciąży charakteryzującego się wysokim ciśnieniem krwi) u kobiet z przewlekłym nadciśnieniem było średnio prawie osiem razy wyższe, niż u kobiet bez nadciśnienia. Dodatkowo, dzieci kobiet z nadciśnieniem były co najmniej dwa razy bardziej narażone na komplikacje, niż noworodki z grupy kontrolnej.

Badacze stwierdzili, że przewlekłe nadciśnienie jest powiązane z wysoką częstością występowania powikłań ciąży. Podkreślają także, że konieczne jest zwiększenie przedporodowego nadzoru u kobiet z tą dolegliwością. Sugerują także, że kobiety powinny zasięgać porad specjalistów jeszcze przed zajściem w ciążę. Pomogłoby to lepiej przygotować swój organizm oraz zdrowie do nowego stanu. Niezbędne są również nowe strategie pomagające wcześniej przewidzieć ryzyko wystąpienia powikłań.

 

Źródło: http://www.medicalnewstoday.com/

Marlena Jaszczak

absolwentka SWPS, kobieta o wielu talentach.

Doula, czyli kobiece wsparcie

302.jpg

W czasie ciąży, porodu oraz w okresie poporodowym odczuwamy potrzebę nie tylko profesjonalnej opieki medycznej, ale również wsparcia emocjonalnego. W tym ważnym dla kobiety czasie, tą potrzebę spełnia doula.

Doula z definicji to wykształcona i doświadczona w macierzyństwie kobieta, która zapewnia ciągłe, niemedyczne, fizyczne, emocjonalne i informacyjne wsparcie dla matki i rodziny podczas ciąży, porodu oraz w okresie poporodowym. Doula ma za zadanie być pomocną drugiej kobiecie w jej drodze do macierzyństwa, na każdym z jej etapów. Szczególnie ważne jest jej wsparcie podczas porodu, wspomagając emocjonalnie oraz pomagając radzić sobie z lekiem i stresem. Podstawową różnicą pomiędzy doulą a położną jest to, że położna posiadająca wykształcenie medyczne, odpowiada za medyczną część porodu. Doula bierze na siebie odpowiedzialność za część emocjonalną– cały czas jest przy rodzącej kobiecie, dodając otuchy, ponadto ułatwia komunikację pomiędzy kobietą, a personelem medycznym, wspiera w bólu. Rola douli nie wchodzi w kompetencje położnej, pełni funkcję pomocniczą – położna poznaje kobietę dopiero podczas porodu, co nie zawsze sprzyja komunikacji między nimi, doula poznaje kobietę przed porodem, przez co łączy je emocjonalna więź. Misja douli nie kończy się jednak na porodzie. Czuwa ona nad karmieniem dziecka, pełni także rolę informacyjną w przypadku wątpliwości rodziców w opiece nad maleństwem.

Badania wykazały, że obecność drugiej osoby podczas porodu niesie ze sobą wiele zalet. Między innymi powoduje skrócenie czasu porodu, zmniejsza się ryzyko porodu zabiegowego lub cesarskiego cięcia, rodząca lepiej radzi sobie ze skurczami i bólem, kobiety rzadziej sięgają po znieczulenie farmakologiczne, rzadziej występują problemy z karmieniem piersią. Dlatego coraz bardziej popularne stają się porody rodzinne, jednak nie zawsze partner radzi sobie podczas porodu.

Doula w Polsce nie jest prawnym zawodem. Wiele lekarzy, pielęgniarek i położnych nie spotkało się dotychczas z osobą douli. W 2011 r. 18 przeszkolonych polskich doul założyło  Stowarzyszenie DOULA w Polsce – prowadza one szkolenia dla przyszłych doul.

W latach 80. amerykańscy  lekarze dr Marshall Klaus i dr John Kennel prowadzili badania nad wpływem osób, z którymi istnieje emocjonalna więź, na przebieg porodu. Badacze wraz z Phyllis Klaus, Penny Simkin i Annie Kennedy w 1992 r. powołali do życia Stowarzyszenie DONA International, mające na celu promowanie wsparcia okołoporodowego oraz szkolenie doul. Pod koniec lat 80. pomysł ten trafił do Europy Zachodniej, gdzie w niektórych krajach doula zastała oficjalnie uznana za zawód.

 

Źródło: http://www.rynekzdrowia.pl/Serwis-Ginekologia-i-poloznictwo

Katarzyna Wielgus

farmaceutka