Przejdź do treści

Dlaczego to nie jest „tylko poronienie”?

Dzień Dziecka Utraconego - dlaczego to nie jest "tylko poronienie"

Tylko poronienie. Dla wielu osób poronienie nie jest żadną tragedią – zdarza się, ot co! Zazwyczaj mówią tak ci, którzy nigdy nie musieli przejść przez piekło utarty dziecka.

CHaBeR News

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

To, co dla jednych nie jest trudne, dla innych może być olbrzymią traumą. Każdy człowiek stratę nienarodzonego dziecka będzie odbierał inaczej. Niektórzy potrafią bez trudu przejść przez poronienie, inni odbierają je jako tragedie. Każdy przeżywa je indywidualnie, nie ma lepszych i gorszych dróg.

To tylko poronienie?

Nie mamy prawa mówić „to tylko poronienie”. Nie mamy prawa minimalizować cudzego smutku, który jest przecież uzasadniony. Tak samo, jak nie mamy prawa nakazywać komuś głębokiej żałoby wbrew jego uczuciom.

Dlaczego to NIE jest „tylko poronienie”?

  • To utrata dziecka, nie wystarczy powiedzieć „trzymaj się”;
  • To utrata marzeń. Za każdym razem, gdy kobieta zachodzi w ciążę zaczyna marzyć o swoim życiu i o jego życiu. Marzy o jego przyszłości, o wspólnych wakacjach, o oglądaniu bajek. Kolejne poronienia nie przekreślają tych marzeń, nie da się przyzwyczaić do starty;
  • Poroninie wywołuje intensywne poczucie winy. Kobiety, które straciły swoje dziecko, wiedzą że jest ono tylko w ich głowach, ale nie potrafią często wytłumaczyć swoich uczuć. Poczucie winy jest tym silniejsze, im bardziej ciąża była zaplanowana i wymarzona;
  • To również ból fizyczny. Skurcze, krwawienie – to po prostu bardzo boli…;
  • To wielki trud dla związku. Razem trzeba przejść ciężką i krętą drogę;
  • To modlitwa bez odpowiedzi. To wątpliwości i pytania do Boga – dlaczego mnie nie wysłuchał?;
  • To może być trauma na lata. Niektóre kobiety nawet kilka lat po stracie nienarodzonego dziecka wciąż z trudnością odnajdują się na rodzinnych imprezach, chrztach czy urodzinach. Nie życzą źle innym rodzicom, po prostu ciężko jest im się cieszyć razem z nimi, bo ciągle w sercu czują ból.

Powodów, dla których utrata dziecka nie jest „tylko poronieniem” jest więcej. Każda osoba, która przez nie przeszła jest w stanie wymienić jeszcze kilka. Dlatego nikt nie ma prawa osądzać rodziców, którzy musieli pożegnać swojego aniołka.

Dziś jest 1 listopada, więc szczególnie pamiętajmy o rodzicach, którzy musieli przejść przez trudy poronienia.

POLECAMY:

Więcej tekstów na temat poronienia tutaj 

Magda Dubrawska

dziennikarka Chcemy Być Rodzicami, doktorantka socjologii.

Sentencje na nagrobek maluszka – podpowiadają Aniołkowe Mamy

Chcemybycrodzicami.pl

Aniołkowe Mamy, czyli kobiety po stracie podpowiadają, jakie sentencje zamieściły na nagrobkach swoich utraconych dzieci. 

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Kto, jak nie inna kobieta po stracie rozumie lepiej, prawda? Aniołkowe mamy i ich propozycje sentencji, napisów na nagrobek pochowanego maluszka.

Jaki skarb kryje ten grób, wie tylko Mama Tata i Bóg

Jesteś naszą cząstką w niebie, dzieli nas tylko czas

Aniołku, byłeś naszym marzeniem. Jesteś i będziesz naszą miłością…

Nie czekajcie Ja nie wrócę, Nie śpieszcie się Ja Poczekam.

Na zawsze w naszych sercach

Śpij aniołku

Jedną małą duszą tak wiele ubyło

Byłaś naszym światłem, nadzieją i radością

Ludzie marzą o Aniołach My mieliśmy szczęście trzymać Jednego w ramionach

Nic tak nie boli jak śmierć spełnionego marzenia… Śpij aniołku

Z miłości zrodzony, miłością pozostaniesz….

Widocznie Mało Aniołków jest w niebie skoro Bóg zabrał Nam Ciebie

Z miłości Nam dany. Nigdy niezapomniany

POLECAMY:

Nie ma dziecka i co dalej?

Prawa kobiety po stracie dziecka

Weronika Tylicka

dziennikarka, związana od początku z magazynem Chcemy Być Rodzicami

Brak rozwoju zarodka – przyczyny i objawy

Badanie USG - przyczyny braku rozwoju zarodka

Niekiedy po zapłodnieniu dochodzi do braku rozwoju zarodka. Czy kobieta odczuwa objawy braku zagnieżdżenia się zarodka? Co może być tego przyczyną – radzi lekarz.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Brak rozwoju zarodka – objawy

Niestety w przypadku starań naturalnych, na etapie zapłodnienia, podziałów komórkowych i implantacji zarodka, kobieta nie odczuwa żadnych symptomów, które mogłyby mówić o tym, czy procesy przebiegają właściwie lub nie.

– W sytuacji, gdy para poddawana jest procedurze in vitro, możliwości weryfikacji jest nieco więcej – przede wszystkim po transferze zarodka co kilka dni przeprowadza się badania laboratoryjne, które lekarzowi umożliwiają ocenę wczesnej ciąży i ewentualne podanie leków, które będą sprzyjały jej rozwojowi – prof. dr hab. n. med. Krzysztof Łukaszuk, specjalista endokrynologii ginekologicznej i rozrodczości, kierownik Klinik Leczenia Niepłodności INVICTA.

Przyczyny niezagnieżdżenia się zarodka

Zdaniem eksperta należy rozróżnić dwa czynniki, które na tym etapie mogą wpływać na brak ciąży:

  • nieprawidłowości w rozwoju zarodka, które na ogół prowadzą do zatrzymania podziałów i jego obumarcia,
  • zaburzenia implantacji, czyli problemy z zagnieżdżeniem się zarodka w śluzówce macicy.

Czytaj też: Kiedy widać zarodek na badaniu USG?

Nieprawidłowy rozwój zarodka

W pierwszym przypadku, przyczyną najczęściej jest jakość gamet – komórek jajowych i plemników. Znaczenie w tym kontekście może mieć wiek partnerów (szczególnie kobiety), obciążenie genetyczne, nieprawidłowości parametrów nasienia.

– Jeśli para nie była dotąd leczona z powodu niepłodności, zalecana jest kompleksowa diagnostyka i kobiety i mężczyzny – mówi prof. dr hab. n. med. Krzysztof Łukaszuk, specjalista endokrynologii ginekologicznej i rozrodczości, kierownik Klinik Leczenia Niepłodności INVICTA. – W tym przeprowadzenie badań nasienia (ogólne i specjalistyczne, np. fragmentacja DNA plemników), badań ogólnych, hormonalnych (u pacjentki m.in. poziom AMH i Inhibiny B), obrazowych (USG narządu rodnego, ocena liczby pęcherzyków antralnych).

W przypadku pacjentów leczonych metodą in vitro, bardzo wiele wniosków nt. przyczyn zaburzeń w rozwoju zarodka można wyciągnąć z przebiegu procedury i procesów obserwowanych w laboratorium embriologicznym.

Najczęstszym powodem zaburzeń rozwoju zarodków są czynniki genetyczne. Jeśli lekarz potwierdzi ryzyko takich problemów, w kolejnych programach zapłodnienia pozaustrojowego rozważyć można przeprowadzenie diagnostyki preimplantacyjnej PGD i podanie do macicy zarodków bez stwierdzonych nieprawidłowości w DNA. Takie rozwiązanie znacznie zwiększa szansę na ciążę i narodziny zdrowego dziecka. Jeśli przyczyny leżą gdzie indziej, w zależności od sytuacji można np. rozważyć zastosowanie specjalnie wzbogaconych podłóż hodowlanych lub innych zaawansowanych procedur w czasie leczenia.

Wśród najczęstszych przyczyn zaburzeń na etapie implantacji – poza nieprawidłowościami genetycznymi, gdzie rozwiązaniem są badania PGD zarodków – wymienić należy:

  1. zaburzenia hormonalne w poziomach estradiolu lub progesteronu,
  2. nieprawidłowe tzw. okno implantacyjne – to sytuacja, gdy nie ma synchronizacji między dojrzałością śluzówki macicy a momentem rozwoju zarodka,
  3. nadmierna aktywność skurczowa macicy, która uniemożliwia lub znacznie utrudnia rozwój wczesnej ciąży.

    Zaburzenia implantacji a problemy z zagnieżdżeniem zarodka

    W przypadku podejrzenia zaburzeń implantacji należy przeprowadzić szczegółowe badania – poza weryfikacją ryzyka genetycznego (najczęstszą przyczyną braku implantacji są problemy genetyczne), przeprowadza się badania hormonalne, ocenę receptywności endometrium (histopatologiczną., molekularną), a także badanie kurczliwości macicy.
    – W zależności od stwierdzonej przyczyny, w leczeniu wprowadza się odpowiednią suplementację np. hormonalną, indywidualnie wyznacza moment transferu, a także stosuje dodatkowe procedury np. wlewy z leków, które hamują nadmierną kurczliwość – informuje prof. dr hab. n. med. Krzysztof Łukaszuk, specjalista endokrynologii ginekologicznej i rozrodczości, kierownik Klinik Leczenia Niepłodności INVICTA. – W nielicznych przypadkach niepowodzenie po transferze może wynikać z czynnika immunologicznego. Przyczynę niepowodzeń należy zweryfikować w pogłębionej diagnostyce i ew. wprowadzić odpowiednią do wniosków terapię.

W każdym przypadku możliwość kontynuacji działań oceniana jest indywidualnie przez lekarza. Czasem wskazane jest szybkie rozpoczęcie dalszego leczenia, a w niektórych przypadkach warto zastosować dodatkowe procedury (np. wpływające na jakość komórek jajowych – podanie czynników wzrostowych do jajników lub aktywacja tkanki jajnikowej), które mogą wydłużyć okres przerwy między stymulacjami nawet do 5 miesięcy. Dużo zależy od tego, czy mówimy o cyklach ze stymulacją (pełny program in vitro), czy podaniu zarodków wcześniej poddanych mrożeniu.

Konsultacja: prof. dr hab. n. med. Krzysztof Łukaszuk, specjalista endokrynologii ginekologicznej i rozrodczości, kierownik Klinik Leczenia Niepłodności INVICTA.

POLECAMY: Ciąża pozamaciczna i jej wpływ na płodność

Aneta Grinberg-Iwańska

Absolwentka dziennikarstwa i politologii. Pasjonatka technik video. Redaktor prowadząca serwis.

Niepłodność i utrata ciąży. Dlaczego są tematem tabu?

Niepłodność i utrata ciąży

Społeczeństwo nadal widzi niepłodność i utratę ciąży jako tematy zakazane. Kobiety są na mniej lub bardziej świadomym poziomie oskarżane o niepowodzenia w zakresie płodności – uważa psycholog.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Kiedy Basia trafiła na izbę przyjęć, przez kilka godzin siedziała pomiędzy mocno zaokrąglonymi kobietami czekającymi na badanie ktg. Była to jej druga wizyta w tej izbie przyjęć. Dwa lata wcześniej też tak czekała, z tymi samymi objawami – mocnym krwawieniem i niewielkim już bólem. Wiedziała więc, czego się spodziewać. Pierwszą ciążę straciła w pierwszym trymestrze, teraz była w 6 tygodniu, ciąża była więc maleńka, bez szans na utrzymanie. Jednak badanie pokazało, ze tym razem dziecko rozwijało się bezpiecznie, a krwawienie brało się z opróżniającego się krwiaka.

Samotny ból po stracie a dookoła ciężarne

Basia poczuła ogromną ulgę i radość, jednak te godziny w poczekalni przypomniały jej to, co czuła dwa lata wcześniej – smutek, żal, poczucie porażki i ogromną samotność. Czuła, że nikomu nie może powiedzieć o stracie ciąży, o tym, jak się czuje. Z jednej strony bardzo chciała opowiadać, dokładnie, ze szczegółami o tym, co przeszła, na co czekała i co się nie wydarzyło, a z drugiej miała silne przeświadczenie, że o „tym” nie można swobodnie mówić. Strata ciąży nie była jednym, co się Basi i jej mężowi przydarzyło. O każdą ciąże starali się długo i korzystali z pomocy lekarzy. Straty były więc tym boleśniejsze, a tajemnice głębsze.

Niepłodność i utrata ciąży – tematy tabu

Społeczeństwo nadal widzi niepłodność i utratę ciąży jako tematy zakazane. Kobiety są na mniej lub bardziej świadomym poziomie oskarżane o niepowodzenia w zakresie płodności. Na to nakłada się niewiedza i ideologia fałszujące wiedzę na temat płodności, kontroli płodności oraz zaburzeń w tym obszarze.

Jeśli temat niepłodności ma się stać częścią realności, jeśli ma wejść do świadomości ludzi i przestać być dla pacjentów źródłem wstydu, trzeba zacząć o nim rozmawiać. Otwarcie, szczerze i uczciwie. W przeciwnym razie wokół niepłodności nadal będzie wiele mitów, nieprawdy, wyszydzania, a czasem nawet okrucieństwa. A ci, którzy jej doświadczyli nadal będą się zmagać w samotności.

Czytaj też: Samotność w niepłodności

 

Dlaczego kobiety milczą?

Macierzyństwo zawsze było rozumiane jako jedna z najważniejszych (jeśli nie najważniejsza) rola kobiety. Ciało kobiety jest od początku przygotowywane do tego, żeby móc urodzić i karmić. Matki mają szczególne miejsce w rodzinie i w społeczeństwie. Nawet jeśli dziś kobieta ma znacznie szerszy wybór i może zrobić ze swoim życiem wiele różnych rzeczy, to jednak gdzieś macierzyństwo zawsze jest jakoś rozważane. Nawet jeśli ma zostać ostatecznie odrzucone.
Macierzyństwo wydaje się sprawą nieskomplikowaną i oczywistą. A dzieje się tak między innymi dlatego, że nie mówimy o tym, jak czasem trudno jest zostać matką. Nie mówimy o tym, że nie każda ciąża kończy się porodem, a poród macierzyństwem. Widzimy tylko fragment rzeczywistości, który staje się ostateczny i wiążący.

Poronienia a statystyki

Powszechnie sądzi się, że poronienie jest problemem marginalnym. Jest to oczywista nieprawda. Statystyki mówią o tym, że jedna na cztery ciąże kończy się przedwcześnie. Nie bez powodu kobiety często ukrywają informacje o ciąży do „bezpiecznego” dwunastego tygodnia. Jednak z niewiedzy biorą kolejne przekłamania. Przy tak niewielkiej wiedzy na temat powszechności poronień, nietrudno o błędne przypisywanie ich przyczyn różnym zachowaniom kobiet. Można więc spotkać się z teoriami, że kobieta straciła ciążę, bo dźwigała, schylała się, wieszała firanki albo wzięła środek przeciwbólowy. Albo też dlatego, że jest na coś chora, nawet jeśli lekarze nie są w stanie znaleźć medycznej przyczyny utraty. A może piła alkohol, paliła, prowadziła niehigieniczny tryb życia, za dużo ćwiczyła lub za mało. Tak czy inaczej sama jakoś to poronienie spowodowała.

Im więcej ciąż straciła kobieta, tym większe ryzyko, że niepowołani do tego ludzie będą ją diagnozować, leczyć i doradzać.

Według niektórych specjalistów nawracające poronienia są rozumiane jako niepłodność.

Dlaczego więc o tym nie mówimy, skoro statystki są tak wyraźne? Skoro za każdą cyfrą stoi jakaś realna kobieta, skoro prawie każdy z nas zna kogoś, kto stracił ciążę?

Czasami kobiety milczą ze wstydu. Z poczucia, że zawiodły w tym najbardziej oczywistym i nieskomplikowanym celu, jakim jest zostanie matką. Wstydzą, tak jak zwykle wówczas, kiedy okazuje się, że nie jesteśmy doskonali. Zawodzi ciało albo co gorsza psychika. Niepłodność jest tematem tabu również z obawy, że rozmówca może się zawstydzić,  poczuć dyskomfort. Jednym ze sposobów na radzenie sobie z tego typu uczuciami jest sięgniecie po racjonalizację. Łatwiej wówczas szukać też wyjaśnień danej sytuacji, nawet mało prawdopodobnych. Ważne, żeby coś porządkowało rzeczywistość. Stąd mnogość „dobrych rad” i tłumaczeń. Jednak często oparte są one na dobrych chęciach, a te nie muszą wynikać z rzetelnej wiedzy.

Kobiety mają ogromną siłę sprawczą. Potrafią zmienić nawet najbardziej niekorzystną dla siebie rzeczywistość, wpłynąć na kształt prawa, jak również opinię publiczną. I to właśnie kobiety mogą również zacząć uczciwą dyskusję o niepłodności. Trudną, bo obnażającą bardzo intymne doświadczenia wielu z nas, ale tez bardzo potrzebną.

POLECAMY: 8 najczęstszych przyczyn utraty ciąży

Katarzyna Mirecka

psycholożka i psychoterapeutka, absolwentka Uniwersytetu Nottingham. Ukończyła 4-letnie całościowe szkolenie psychoterapeutyczne w Instytucie Analizy Rasztów. Pracuje z osobami dorosłymi, dziećmi i młodzieżą, indywidualnie oraz grupowo. Od 2015 roku związana z magazynem Chcemy Być Rodzicami

30 lat więzienia za „aborcję”. Na pomoc czekała 4 godziny

30 lat więzienia za "aborcję"
Fot. Fotolia

Teodora Vasquez odsiaduje karę 30 lat więzienia. Kobietę oskarżono o celowe wywołanie przedwczesnego porodu i spowodowanie śmierci płodu. Vasques w więzieniu spędziła już 10 lat, teraz prosi sąd o ponowne rozpatrzenie sprawy.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

W 2007 roku 24-letnia wówczas Teodora del Carmen Vasquez była w ciąży. Pewnego dnia poczuła silny ból brzucha. Kobieta zaczęła krwawić i zanim straciła przytomność udało jej się jeszcze wezwać pomoc.

Zobacz także: Opowiadała o in vitro, pójdzie za to do więzienia. Dramat egipskiej prezenterki

30 lat więzienia za „aborcję”

– Mówiłam im, że jestem w ciąży i że urodzę dziecko – wspomina tragiczne wydarzenia. – Prosiłam ich o pomoc… Wciąż wybierałam numer [pogotowia – red.], ale karetka nie przyjeżdżała – dodaje Vasquez i ujawnia, że na pomoc czekała ponad cztery godziny.

W amoku i ogromnym bólu pobiegła do toalety w szkole, w której pracowała. Tam zemdlała. Kiedy się ocknęła, nie otrzymała niezbędnej pomocy lekarskiej. Zamiast tego kobieta została skuta kajdankami i zatrzymana przez policję. Oskarżono ją o aborcję. W efekcie sąd skazał Teodorę na 30 lat więzienia.

Całkowity zakaz aborcji w Salwadorze

Od 1998 roku aborcja w Salwadorze jest zupełnie zakazana, nawet w przypadkach, kiedy ciąża zagraża życiu kobiety lub dziecka. O tamtego czasu co najmniej 19 kobiet odbywa karę więzienia za dokonanie aborcji. Ile z nich naprawdę przerwało ciążę? Nie wiadomo.

– Całkowity zakaz przerywania ciąży narusza prawa kobiet i dziewcząt – mówi cytowany przez Daily Mail Sekretarz Generalny Amensty International w Norwegi John Peder Egenaes.
– Żądamy natychmiastowego uwolnienia Teodory Vasguez oraz innych kobiet, które zostały skazane na karę więzienia za komplikacje związane z ciążą – dodaje.

Zobacz także: Użyła lustra, by wyrazić ból po śmierci dziecka

Nadzieja dla Teodory Vasquez

8. grudnia sprawa Teodory została rozpatrzona ponownie przez tych samych sędziów, którzy skazali ją na wieloletnią karę więzienia. Jak ujawniają bliscy Vasquez, jej największym marzeniem jest ponowne zamieszkanie z jej 13-letnim synem Angelo. Dziecko do tej pory nie mogło odwiedzić swojej matki w więzieniu.

Tu kupisz najnowszy magazyn Chcemy Być Rodzicami

Źródło: Latin Times, Daily Mail, Al-Jazeera, Rzeczpospolita

Anna Wencławska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych.