Przejdź do treści

Depresja niejedno ma oblicze

119.jpg

„Ale mam deprechę”. Obecnie często mówi tak potocznie ktoś, kto jest akurat przygnębiony czy smutny, bo właśnie z przygnębieniem czy smutkiem depresja jest utożsamiana. Może ona jednak przybierać bardzo różne formy.

Do gabinetu psychoterapeutycznego zgłosił się Krzysztof, ponieważ coraz częściej ma kłopoty ze wstawaniem rano do pracy. Kiedy po południu wraca do domu, bezczynnie leży albo po prostu zasypia. Interesował się filmem i często chodził do kina, jednak od kilku tygodni kompletnie nie ma na to ochoty. Żona zarzuca mu, że nie może się do niego odezwać, by nie usłyszeć burkliwej czy wręcz pełnej złości odpowiedzi. Mężczyzna przyznaje, że prawie stale czuje się poirytowany, na niczym nie może się skupić, a rozmowy z ludźmi go denerwują.

Z dalszej rozmowy wynika, że trzydziestoośmioletni Krzysztof od dłuższego czasu pracuje na tym samym stanowisku, podczas gdy jego osiem lat młodsza żona nie tylko awansowała, ale także dalej się kształci. Ponadto od około roku mężczyzna bezskutecznie namawia żonę na dziecko, lecz ona najpierw chce zdobyć lepszą pozycję zawodową i nie chce na razie słyszeć o powiększaniu rodziny. Krzysztof ma poczucie, że żona uważa go za nieudacznika, który nie będzie potrafił się zająć rodziną, gdyby mieli dziecko.

Trzy miesiące temu Maria poroniła w 11 tygodniu ciąży. Ma dopiero 25 lat i lekarz powiedział jej, że jeszcze zdąży mieć dzieci. Koleżanki, które wiedziały, że spodziewa się dziecka mówiły z podziwem, że tak dobrze sobie radzi, że jest taka dzielna, że „nic po niej nie widać”. Maria raczej ma poczucie, że sama nie wie, co czuje; jakby była zamrożona. To nie było planowane dziecko, jednak zdążyła się przyzwyczaić do myśli, że zostanie matką i nawet zaczęła się tym cieszyć. Ma męża, stabilną pracę, więc uznała, że po prostu macierzyństwo przyszło do niej wcześniej niż by to sobie wymarzyła.

Od niespełna dwóch miesięcy ma duże kłopoty ze snem. Najczęściej budzi się bardzo wcześnie rano; jest stale zmęczona. Czuje, że w pracy nie jest tak efektywna jak dawniej, a szef coraz częściej złości się na nią, że o czymś zapomniała. Nie ma też apetytu. Nie ważyła się, ale każdy, kto jej dłużej nie widział mówi, że schudła. Ostatnio była też diagnozowana z powodu częstych, silnych bólów głowy, ale lekarze nie znaleźli medycznej przyczyny jej dolegliwości.

Maria zdała sobie sprawę, że boi się, że nie będzie mogła mieć dziecka, chociaż jej ginekolog zapewniała ją, że nie ma podstaw do obaw, że wg statystyk podawanych przez Ministerstwa Zdrowia ok. 10-15% ciąż kończy się poronieniem w pierwszym trymestrze, że jest młoda i ma dużo czasu. Nigdy nie miała wysokiej samooceny, ale teraz czuje się gorsza, jakby naznaczona, ma poczucie, że koleżanki są atrakcyjniejsze, inteligentniejsze, lepsze. Nie ma ochoty nawet na rozmowy telefoniczne, nie wspominając już o wspólnych wyjściach. Zaczęła też obawiać się, że mąż może od niej odejść, chociaż ciągle zapewnia ją o swojej miłości. Maria sama uważa to za irracjonalne, czuje, że nie rozumie, co się właściwie z nią dzieje.

Zaburzenia depresyjne często wiążą się ze stratą i trudnościami z pogodzeniem się z nią, ale mogą też występować pomimo braku łatwej do określenia przyczyny (co nie znaczy, że jej nie ma). Oprócz obniżonego nastroju mogą charakteryzować się objawami somatycznymi, czyli fizycznymi, takimi jak duża męczliwość nawet po małym wysiłku, zaburzenia snu, zmniejszona aktywność, zmniejszony apetyt i utrata wagi (w łagodnych zaburzeniach zdarza się czasem zwiększony apetytu i przybranie na wadze), osłabienie koncentracji uwagi, pamięci oraz libido. Osoby cierpiące na depresję często nie czerpią przyjemności z aktywności, które dotąd lubiły, bywają rozdrażnione, nie wierzą w siebie, czują się winne, a przyszłość widzą w czarnych barwach. Zaburzeniom depresyjnym mogą też towarzyszyć myśli i próby samobójcze.

W tzw. maskowanej depresji mogą pojawić się między innymi bóle i zawroty głowy, zaburzenia ze strony układu pokarmowego (np. zapalenie jelita grubego), kołatanie serca, wzmożona potliwość, suchość w jamie ustnej, świąd skóry, a nawet astma oskrzelowa, alergie czy gorączka i nawracające infekcje. Dolegliwościom nierzadko towarzyszy niepokój. Jeśli wymienione objawy fizyczne nie znajdują uzasadnienia medycznego, a ustępują w wyniku psychoterapii i/lub po podaniu leków antydepresyjnych, można mówić o takiej „zamaskowanej” formie depresji.

Jeśli dostrzegasz u siebie tego rodzaju objawy lub dostrzegają je twoi bliscy, warto szukać pomocy u psychoterapeuty lub psychiatry. W łagodnym przebiegu depresji psychoterapia jest wystarczającą formą pomocy; w ciężkich – konieczne jest (najprawdopodobniej w początkowym okresie leczenia) równoległe zastosowanie leków antydepresyjnych, które może przepisać jedynie lekarz. Dobrze dobrane leki szybciej przynoszą ulgę, natomiast psychoterapia daje szansę na zrozumienie problemu i siebie, a co za tym idzie na zmniejszenie ryzyka ponownego pojawienia się choroby. Nieleczona depresja może być przyczyną nasilającego się, niepotrzebnego cierpienia. Leczenie jest tym ważniejsze, że część osób cierpiących na depresję próbuje popełnić samobójstwo i niestety niektórym się to udaje.

Magdalena Kaczorowska-Korzniakow

jest psychologiem, psychoterapeutką i tłumaczem. W swojej pracy terapeuty kieruje się Kodeksem Etycznym PTPP. Prowadzi indywidualną psychoterapię dorosłych i dzieci.

Operacje plastyczne po ciąży

123.jpg

Coraz więcej kobiet decyduje się na plastyczną korekcję niedoskonałości powstałych po ciąży i porodzie. Takie zabiegi pozytywnie wpływają na stan psychiczny młodych mam. Decyzja o operacji musi być jednak podjęta po zakończeniu karmienia i ustabilizowaniu wagi, najlepiej po urodzeniu ostatniego dziecka.

Właściwa dieta i umiarkowane ćwiczenia w czasie ciąży i karmienia są bardzo istotne dla zdrowia kobiety i dziecka, a także pomagają utrzymać pożądaną masę ciała po porodzie. U niektórych kobiet wygląd pewnych części ciała nie wraca jednak do stanu sprzed ciąży. Utrata jędrności piersi, zwisająca skóra na brzuchu czy nagromadzenie tkanki tłuszczowej w pewnych miejscach mogą bardzo negatywnie wpływać na psychikę młodych mam. Coraz więcej kobiet decyduje się na zabieg plastycznej korekcji niedoskonałości powstałych po urodzeniu dziecka. „Efekty są bardzo dobre, pacjentki są zadowolone. Podnosi to znacząco komfort życia i jest sprawą kluczową w chwili, kiedy młoda mama wraca do pracy. Zmiana na korzyść w obszarze piersi, mimo że ten biust jest zakamuflowany, w jakiś zaczarowany sposób działa to na psyche i daje bardzo dużo energii do życia” – mówi dr Piotr Osuch, chirurg plastyczny.

Korekcja biustu polega na podniesieniu, powiększeniu lub redukcji piersi. Oprócz operacji korygujących piersi, mamy najczęściej decydują się na zabiegi plastyki brzucha lub okolic intymnych oraz liposukcję. W trakcie abdominoplastyki, czyli operacji plastycznej brzucha, usuwa się nadmiar luźnej skóry i tkanki tłuszczowej oraz naciąga mięśnie proste brzucha, aby podkreślić talię. Plastyka krocza polega na usunięciu defektów anatomicznych dróg rodnych powstałych w trakcie porodu. Często jest wykonywana nie tylko ze względów estetycznych, lecz także medycznych. Liposukcja, czyli odsysanie tłuszczu, ma na celu usunięcie złogów tkanki tłuszczowej np. z rejonu ud.

„Z decyzją o operacji plastycznej po ciąży nie wolno się zbyt mocno śpieszyć. Jeżeli kobieta karmi piersią, to biust jeszcze się zmieni, jeszcze się zmniejszy. Zwykle jest więc tak, że panie przychodzą porozmawiać na temat możliwych zabiegów i planujemy taki długoterminowy program dla pacjentki” – dodaje specjalista. Ewentualna operacja plastyczna powinna być wykonana dopiero po zakończeniu karmienia piersią i ustabilizowania masy ciała, najlepiej po urodzeniu ostatniego dziecka. Duże wahania wagi po przebytym zabiegu mogą znacznie pogorszyć jego efekty. 

 

Źródło: Newseria Lifestyle

Joanna Rawik

Jak zmienić realizatora rządowego programu refundacyjnego

118.jpg

W związku z dużą liczbą pytań o warunki zmiany realizatora na stronie www.invitro.gov.pl zamieszczono informację na ten temat:

 

  1. Każda para uczestnicząca w Programie może zmienić realizatora (czyli klinikę, do której się pierwotnie zgłosiła). Informację o chęci zmiany realizatora para przekazuje na piśmie realizatorowi, u którego została zakwalifikowana do udziału w Programie.
  2. Para może zmienić realizatora Programu tylko raz (wtedy, gdy jest już zakwalifikowana do udziału w Programie, ale nie rozpoczęła żadnego cyklu medycznie wspomaganej prokreacji lub kiedy zakończyła cykl medycznie wspomaganej prokreacji).
  3. Zmiana realizatora nie wymaga uzyskania żadnej zgody (nie jest potrzebna ani zgoda kliniki, ani zgoda lekarza). Warto jednak – jeszcze przed podjęciem ostatecznej decyzji o zmianie – skonsultować ją z personelem medycznym zatrudnionym przez dotychczasowego realizatora.
  4. Zmiana realizatora nie oznacza rezygnacji z udziału w Programie. (Rezygnacja z udziału w Programie nie pozwala na ponowne przystąpienie do niego!)
  5. Jeżeli para, która zmienia realizatora, była zakwalifikowana do udziału w Programie, ale znajdowała się na liście oczekujących, po zmianie realizatora jest wpisywana na koniec listy osób oczekujących, którą prowadzi nowy realizator.
  6. Para będąca w trakcie cyklu medycznie wspomaganej prokreacji nie może zmienić realizatora przed wykorzystaniem wszystkich zarodków utworzonych w trakcie leczenia.

Jak prawidłowo złożyć wniosek i zmienić realizatora – etapy procedury:

  1. Para wspólnie podejmuje decyzję o zmianie realizatora.
  2. Para składa na piśmie wspólny wniosek o zmianę realizatora, zawierający pisemne oświadczenie o chęci zmiany realizatora. Para składa wniosek u dotychczasowego realizatora (czyli tego, u którego jest zarejestrowana lub zakwalifikowana albo korzystała już z jego świadczeń w ramach Programu). Składając wniosek, para może skorzystać z gotowego wzoru przygotowanego przez realizatora.
  3. Wniosek złożony przez parę powinien zawierać jednoznaczną informację, że para chce zmienić dotychczasowego realizatora na innego. Podanie nazwy realizatora, którego wybiera para, pozwala przyśpieszyć postępowanie!
  4. Wniosek powinien zawierać wyłącznie te dane osobowe, które pozwalają zidentyfikować parę jako uczestników Programu, tj. imiona i nazwiska, numery PESEL oraz wyraźne podpisy zgodne z podpisami złożonymi na wcześniejszych oświadczeniach, podpisanych przed przystąpieniem do Programu. (Osoby uczestniczące w Programie są identyfikowane w Rejestrze Medycznie Wspomaganej Prokreacji wyłącznie na podstawie numerów PESEL.)
  5. Wniosek o zmianę realizatora, który złożyła para, jest przekazywany do Ministerstwa Zdrowia. Ministerstwo niezwłocznie dokonuje zmiany, o którą wnioskuje para. Jeżeli pojawiają się problemy lub wątpliwości związane ze zmianą realizatora, Ministerstwo je wyjaśnia. Konieczność uzyskania wyjaśnień lub uzupełnienia danych może wydłużyć procedurę zmiany realizatora – dlatego tak ważne jest prawidłowe złożenie wniosku!
  6. Informację o zrealizowaniu wniosku o zmianę realizatora otrzymują wyłącznie realizatorzy Programu, których dotyczą przesłane wnioski. Każda para, która złożyła wniosek o zmianę, powinna skontaktować się z nowo wybranym realizatorem i upewnić się, że przejął on nad nią opiekę medyczną w ramach Programu.

Czego nie należy robić, zmieniając realizatora:

  1. Nie należy wysyłać wniosku o zmianę realizatora do Ministerstwa Zdrowia.
  2. Nie należy wysyłać do Ministerstwa Zdrowia dokumentacji medycznej.
  3. W żadnym wypadku nie należy pisać we wniosku o „rezygnacji z udziału”, jeżeli chce się jedynie zmienić realizatora!
  4. Składając oświadczenie, nie trzeba podawać: numeru telefonu, adresu zamieszkania, miejsca i daty urodzenia, numeru i serii dowodu osobistego oraz innych danych osobowych. Wystarczą imiona i nazwiska, numery PESEL oraz czytelne podpisy (zgodne z wcześniejszymi).

Podstawowe informacje dotyczące zmiany realizatora zawiera regulamin uczestnictwa w programie zdrowotnym pn. „Program – Leczenie Niepłodności Metodą Zapłodnienia Pozaustrojowego na lata 2013 – 2016”. Są one zapisane w § 4 Udzielanie świadczeń zdrowotnych (pkt. 13-17).

 

 

Źrodło: invitro.gov.pl

Chcemy Być Rodzicami

Jedyny magazyn poradnikowy dla starających się o dziecko. Starania naturalne, inseminacja, in vitro, adopcja.