Przejdź do treści

„All you need is love” – różne formy miłości. Masz je w swoim życiu?

formy miłości

Tegoroczne Walentynki już za nami. Dla niektórych był to dzień jak co dzień, dla innych okazja do obdarowania bliskiej osoby, wspólnego wyjścia. Dla jeszcze innych gorzkie przypomnienie o tym, czego nie mają, co nie dzieje się w ich życiu. Rzeczywiście, gdyby wyobrazić sobie człowieka, który nigdy nie doświadczył żadnych form miłości, byłby to widok tragiczny. Być może nawet niemożliwy do osiągnięcia, bo człowiek który nigdy w żaden sposób nie byłby kochany i w związku z tym otoczony troską, prawdopodobnie nie przeżyłby dzieciństwa. Walentynki kojarzą się z jednym rodzajem miłości – romantyczną, opartą na pożądaniu, a przecież miłość ma wiele modalności.

Początek

Pierwsza miłość, pierwsze zakochanie nawet, pierwowzór wszystkich późniejszych relacji znajduje się – nikogo to chyba nie zaskoczy – w dzieciństwie. W pierwszych chwilach życia trafiamy w czyjeś ręce, zwykle rodziców lub innych ważnych opiekunów. Poprzez przytulenie, dotyk, karmienie poznajemy ciepło i uczymy się, czym jest obecność innych ludzi, dlaczego jest ważna, jakie niesie ze sobą korzyści. Początki są pierwotne i niezbędne, ponieważ noworodek i niemowlę nie jest w stanie przetrwać bez opieki dorosłego człowieka.

Wyzwalają się w nim również hormony, takie jak oksytocyna zwana hormonem miłości, która pomaga radzić sobie ze stresem. Czasami można spotkać się z opinią, że przecież niemowlęta nie doświadczają stresu? Jaki miałyby powód do „zmartwień”. Wydaje się, że jest to opinia mocno nieuprawniona. Większość z nas miało szczęście trafić na wystarczająco dobrych rodziców, którzy potrafili właściwie reagować na nasze potrzeby. Jednak dla tych, którzy urodzili się w rodzinach dysfunkcyjnych lub zostali porzuceni, okres niemowlęcy to przede wszystkim walka o przetrwanie. Nie każdemu dziecku wystarczy pokarm i czysta pieluszka, żeby przeżyć.

pexels-photo-312552

 

Rodzaje miłości

Miłość rodzicielska jest pierwszym doświadczeniem tego typu w naszym życiu i prawdopodobnie najważniejszym. Jednak na przestrzeni życia doświadczamy wielu innych rodzajów miłości, niekoniecznie tych świętowanych 14 lutego. Robert Sternberg, psycholog, zaproponował siedem rodzajów miłości:

  • Przyjaźń – oznaczająca bliską relację, ale pozbawioną elementu seksualnego
  • Zakochanie – rozumiane jako miłość od pierwszego wejrzenia, uczucie intensywne, ale pozbawione zaangażowania
  • Miłość pustą – cechują ją zaangażowanie, jednak brakuje jej intymności i pasji
  • Miłość romantyczną – choć cechuje ją pasja i intymność, brakuje w niej zaangażowania
  • Miłość towarzyską – częsta wśród małżeństwach czy związków trwających wiele lat; można obserwować obecność intymności i zaangażowania, brakuje w niej jednak pasji
  • Miłość niedojrzałą – nie brak w niej pasji, jednak nie jest ona równoznaczna z intymnością
  • Miłość skonsumowaną – zdaniem Sternberga jest to najbardziej dojrzała forma miłości, cechująca się obecnością wszystkich trzech elementów, a więc intymności, zaangażowaniem oraz pasji

Oczywiście, sprawa jest znacznie bardziej skomplikowana. Związki zmieniają się, ewoluują, inne elementy miłości są ważne na kolejnych etapach życia. Dlatego też różne rodzaje miłości zaproponowane przez Sternberga mogą na siebie nachodzić.

Czy wczesne doświadczenia rzeczywiście wpływają na dorosłe związki?

Jeden z psychoanalityków zauważył, że jego pacjent miał szczególną słabość do przygnębionych kobiet lubiących palić. Oczywiście, związki z kobietami w depresji często się nie udawały, a mimo to mężczyzna regularnie w nie wchodził. Po jakimś czasie okazało się, że jedno z pierwszych wspomnień pacjenta to widok matki siedzącej przy kuchennym stole, jedną ręką podtrzymującą głowę, a w drugiej trzymającą papierosa. Matka pacjenta cierpiała na depresję i ostatecznie odebrała sobie życie.

Od wielu lat prowadzone są badania nad więzią, dzięki którym wiemy, że rodzaj wczesnodziecięcej więzi ma zasadnicze znaczenia dla wszystkich kolejnych relacji. Nie ma w tym nic dziwnego. Człowiek, który potrafi zbudować trwały i satysfakcjonujący związek, żyjący w poczuciu bezpieczeństwa i względnego spełnienia, najpewniej miał wrażliwych i odpowiadających rodziców. Nie jest to w żaden sposób równoznaczne z dzieciństwem idealnym, ale dość dobrym. Z kolei osoby, które tworzyły pozabezpieczny styl przywiązania z rodzicami, często wchodzą w związki niestabilne, krótkotrwałe, mają skłonność do sięgania po używki, które dodatkowo komplikują relacje z ważnymi ludźmi.

Trwanie

Co powoduje, że jedne związki trwają przez dziesięciolecia, a inne rozpadają się po kilku miesiącach? Czynników, o których wiemy, jest wiele. Nie bez znaczenia są hormony, które pojawiają się dzięki intymności, a których wyrzut następuje również u przytulanych dzieci.  Łączą również wspólne przekonania, historia i cele. Ale jest też wiele czynników, których nie znamy. Ważnym wydaje się pytanie, gdzie jest granica między „dość, odchodzę” a „przejdziemy to”. Dla każdego z nas jest ona nieco innym miejscu. Szczęściarze potrafią się spotkać.

Katarzyna Mirecka

psycholożka i psychoterapeutka, absolwentka Uniwersytetu Nottingham. Ukończyła 4-letnie całościowe szkolenie psychoterapeutyczne w Instytucie Analizy Rasztów. Pracuje z osobami dorosłymi, dziećmi i młodzieżą, indywidualnie oraz grupowo. Od 2015 roku związana z magazynem Chcemy Być Rodzicami

Refundowane in vitro w InviMed w Katowicach – ruszył program dla par z Częstochowy

program in vitro Częstochowa

Klinika leczenia niepłodności InviMed w Katowicach realizuje program dofinansowania in vitro dla par z Częstochowy. Wnioski o refundację można składać w dniach 22-28 lutego 2017 r. w Wydziale Zdrowia Urzędu Miasta Częstochowy przy ul. Śląskiej 11/13. Do programu może przystąpić 30 par.

Czas start!

Na refundację in vitro Częstochowa przeznaczy 150 tys. złotych. Dopłata na jedną parę wynosi 5 tys. złotych, co oznacza, że z programu skorzysta 30 par. Realizujemy program we współpracy z Częstochową już po raz trzeci. Każdego roku chętnych jest dużo, a liczba miejsc jest ograniczona, dlatego zachęcam do jak najszybszego zapisywania się – mówi Beata Cenkalik, dyrektor zarządzająca kliniką leczenia niepłodności InviMed w Katowicach.

Z programu mogą skorzystać częstochowianie, zarówno małżeństwa, jak i pary w nieformalnych związkach, które udokumentują wcześniejsze leczenie niepłodności zakończone niepowodzeniem lub posiadają bezpośrednie wskazania do zapłodnienia pozaustrojowego. Kryterium kwalifikacyjnym jest również wiek kobiety 20– 40 lat, w przypadkach uzasadnionych medycznie (stężenie AMH jest powyżej 0,7 ng/ml) będą to 42 lata.

Wnioski o objęcie dofinansowaniem wraz z oświadczeniami dostępne  na www.czestochowa.pl w zakładce Zdrowie > Programy polityki zdrowotnej realizowane przez miasto > Informacja dla mieszkańców na temat programów polityki zdrowotnej realizowanych w 2017 r.

Należy je składać w terminie od 22 do 28 lutego 2017 roku w Wydziale Zdrowia Urzędu Miasta Częstochowy przy ul. Śląskiej 11/13 –  IV p. pokój nr 413.

O przyjęciu do programu decyduje kolejność zgłoszeń.

Klinika InviMed Katowice, która jest realizatorem programu znajduje się przy ul. Piotrowickiej 83 w Katowicach.

materiał prasowy

Materiały prasowe to teksty przesyłane podmioty zewnętrzne do publikacji w różnych mediach, informują o wydarzeniach, osiągnięciach, bywają zaproszeniami na spotkania.

Jeden dzień, lata walki, silna kobieta i potrzeba wsparcia – „W dniu porodu dowiedziałam się, że mam białaczkę”

kobiety dla kobiety ola białaczka
Fot. strona projektu "Kobiety dla Kobiety"

Dla większości z nas czas narodzin dziecka kojarzy się w okresem szczęścia. Po porodzie chcemy wziąć malucha na ręce i najlepiej aż do wyjścia ze szpitala nie puszczać. Zdarza się jednak, że los stawia nas przed wyzwaniami, których się kompletnie nie spodziewamy. „Nazywam się Ola. Mam 37 lat. Cztery lata temu, w dniu porodu, dowiedziałam się, że mam ostrą białaczkę limfoblastyczną.

Zderzenie z życiem

Ola jest Bohaterką, której historię poznaliśmy dzięki projektowi „Kobiety dla Kobiety” stworzonemu przez Fundację 3-4- Start. Nadrzędnym celem inicjatywy jest właśnie pomoc mamie małego Tymka, bo walka z chorobą nigdy nie powinna toczyć się w pojedynkę. Tym bardziej jeśli niesie za sobą tak ogromne koszta!

Pierwsze pół roku życia syna Ola spędziła w szpitalu, później leczenie ambulatoryjne i niecałe trzy lata temu autologiczny przeszczep szpiku. Niestety wyniki znów zaczęły się pogarszać. W październiku padła diagnoza – ostra białaczka szpikowa. „Zaczęłam leczenie ambulatoryjnie. Nadal nie mam dawcy w banku, ale pojawiła się możliwość przeszczepu haploidentycznego (…) Jest to innowacyjna metoda, ale dla mnie jedyna. 19-ego stycznia miałam przeszczep szpiku od jednego z moich braci” – pisze młoda mama.

Jak wygląda jej walka z chorobą, czego się nauczyła, co straciła? Skąd czerpie siły na „normalne” życie? I gdzie w tym wszystkim jest miejsce na macierzyństwo? To niezwykle ważna rozmowa, która mamy nadzieję da siłę nie tylko Oli, ale i innym, zmagającym się z trudami choroby, kobietom. Całej reszcie pokaże zaś, jak ważne jest bycie „tu i teraz”.

„Świat zawirował”

 

Narodziny dziecka to dla wielu osób szczególnie radosny okres. W pani przypadku ten piękny dzień zawierał w sobie zapewne wiele szczęścia, ale i ogromny cios. Jakie emocje towarzyszyły temu czasowi, bo możemy sobie tylko wyobrazić jak silne i jak różne one były?

Ola: Ten dzień, a właściwie wieczór i noc, były dla mnie jak wehikuł przenoszący z rzeczywistości mi znanej i przewidywalnej do zupełnie innej, pełnej niewiadomych i zakrętów. Trafiłam do szpitala wieczorem ze wskazaniem do porodu, ponieważ źle się czułam i lekarka zauważyła, że coś złego się dzieje. Gdy okazało się, że zagrożone jest życie i dziecka i moje przewieźli mnie karetką do bardziej specjalistycznego szpitala. I tutaj świat zawirował. Otoczył mnie wianuszek lekarzy, badali, patrzyli i co chwilę wychodzili rozmawiać na korytarzu co zrobić. Miałam wykonywane różne procedury medyczne, o których wcześniej nie miałam pojęcia. Okazało się, że moje duszności wynikały z tego, że mam płyn w osierdziu – moje serce ledwo biło.

Wszystko to przyjmowałam spokojnie, bo chyba nie zdawałam sobie sprawy, jak poważna jest sytuacja. W końcu padły też słowa o podejrzeniu białaczki. Ta informacja mnie przeraziła – białaczkę kojarzyłam z szybkim umieraniem. Zadzwoniłam wtedy po tatę Tymka żeby wrócił do szpitala, bo chwilę wcześniej pojechał do domu, pamiętam, że była druga w nocy. Nie wiem jak przetrwaliśmy tę noc, nie pamiętam. Był strach, ale też jakaś siła, która w tej sytuacji się pojawiła, tak jakby Ktoś czuwał nade mną. Oczywiście w takiej sytuacji miałam cesarkę i to w pełnym znieczuleniu.

Przed zabiegiem pani doktor powiedziała mi, że mogę się nie obudzić. Wtedy wiedziałam, że idę być może na śmierć, ale na szczęście badania synka były dobre, on był bezpieczny.

I rzeczywiście po cesarce byłam w śpiączce przez kilka dni. Synka zobaczyłam pierwszy raz jak mnie wybudzili i to tylko na chwilę. Ale wiem, że gdy mnie wybudzili pierwszą rzeczą z jaką zwróciłam się do pielęgniarki było pytanie, czy z dzieckiem wszystko w porządku. Wracając do pytania, dla mnie ta sytuacja była rozciągnięta w czasie, cały czas było pomieszanie. Strach o dziecko i o siebie, potem radość, że jest zdrowy, a jednocześnie nie mogłam go mieć tak blisko, jakbym chciała. Powodowało to wielką tęsknotę i smutek i strach, że z powodu mojej choroby możemy się więcej nie zobaczyć. Wspaniały personel w szpitalu, gdy trochę lepiej się czułam, pozwolił, żeby przez dwa dni Tymek był przy moim łóżku. Mogłam go wziąć na ręce. To było cudowne. Potem musieliśmy się znowu rozstać, gdy przenieśli mnie na Hematologię na leczenie chemioterapią.

Czy to właśnie syn jest i był największą motywacją do walki z chorobą? Czy macierzyństwo daje też pani inną perspektywę patrzenia na to, co dzieje się z pani zdrowiem?

Tęsknota była ogromna, wręcz fizyczna – jakby ktoś zabrał kawałek mnie. Tak pragnęłam powrotu do, domu do mojego dziecka, że na pewno była to największa motywacja do zdrowienia. Ja nawet nie musiałam się o to starać, po prostu wokół tego kręcił się mój świat, moje uczucia i myśli. Rodzina na bieżąco starała się mnie informować, co słychać u Tymeczka. Dzięki skypowi mogłam podglądać czasem co robi, miałam pokój obwieszony zdjęciami. A gdy raz na miesiąc miałam kilkudniową przerwę i szłam do domu, to na miarę moich sił robiłam wszystko przy Tymku. Tylko z kąpielą nie dawałam rady. To było cudowne być razem.

Co jeszcze daje pani siłę?

Nadal jest tak, że Tymek i relacja z nim jest chyba najważniejszą motywacją. Wiem, że jestem mu potrzebna. Przez czas chorowania pogłębiła się moja wiara w Boga i tutaj też szukałam nadziei i takiego wewnętrznego spokoju. Rodzina i przyjaciele.

Długi okres leczenia w wypadku białaczki, czas spędzony w szpitalach, kontrole lekarskie, monitoring. Zastanawiam się na ile choroba może „zawładnąć” naszym życiem. Czy nie miała pani poczucia, że staje się ona całym światem? A może wręcz przeciwnie, może zbliżyła panią to tego co ważne tu i teraz?

No tak, w leczeniu białaczki jest dużo ograniczeń, których nie ma w innych chorobach onkologicznych – w szpitalu jest się długo, kilka razy po kilka tygodni. Większość czasu w izolatce, czasem bez możliwości odwiedzin. Ta izolacja od zwykłego życia, od bliskich, a zwłaszcza Tymka (bo dzieci nie mogą wchodzić na oddział) była dla mnie tak dotkliwa, że gdy wychodziłam, to czułam jakbym już wygrała los na loterii.

To rzeczywiście zbliża do „tu i teraz”, czas nabiera intensywności, małe rzeczy nabierają wartości.

Czasem wkurzam się na różne ograniczenia, ale z drugiej strony wiem, że to ma na celu moje zdrowie. Takie jest od kliku lat moje życie. Nie planuję za bardzo do przodu, bo nie wiem czy na przykład będę mogła pojechać na wakacje, a jeśli tak, to nie może być dużego słońca. Trzeba być elastycznym.

Jak obecnie się pani czuje i jaki jest najbliższy plan działania?

Teraz po przeszczepie jestem w intensywnej opiece poprzeszczepowej. Tak naprawdę proces leczenia trwa, jeszcze różne przygody mogą się zdarzyć. Dwa razy w tygodniu jeżdżę na kontrolę, potem będzie to raz w tygodniu. W domu codziennie zażywam bardzo dużo leków, mam bardzo restrykcyjną dietę, reżim higieniczny np. osobne naczynia, wszystko wyparzane i ograniczenia w kontaktach z ludźmi, bo trzeba maksymalnie uważać na infekcje. Przeważnie pierwszy rok to okres najtrudniejszy i kluczowy dla przyjęcia się przeszczepu i tego, żeby nie wróciła choroba.

Czy jest w tym momencie coś, co może panią wesprzeć? Nie pytam tylko o najbliższych, ale też o innych ludzi – jakie słowa chciałaby pani usłyszeć, jakie gesty, czy też czyny mogą ludzie wykonać, by pomóc pani w walce z chorobą?

Wierzę, że zawsze pomaga dobre słowo, czy myśli i modlitwa. Z takich rzeczy prowizorycznych to niestety choroba to zawsze koszty. Nie pracuję, mam niską rentę, dlatego ważne jest dla mnie żeby móc jakoś rozliczać leki, czy inne środki wspomagające leczenie np. suplementy, bo są to duże wydatki.

Czy jest coś pozytywnego, co wiąże się z tak trudnymi zmaganiami? Czy paradoksalnie choroba może nam coś „dać”?

Choroba sprawiła, że wiele straciłam – zdrowie, pracę, zmienił się mój wygląd, bardzo ograniczyły się moje kontakty towarzyskie, nigdy nie byłam bogata, a jeszcze spadł mój status materialny. Wiele rzeczy stało się dla mnie niedostępnych i mnie ominęło. Gdyby się w to zagłębić można by jeszcze wymieniać. Jednocześnie to było jak pewnego rodzaju trening – zobaczyłam, że bez tych rzeczy można żyć. Praca była dla mnie bardzo ważna, teraz ważniejsze jest macierzyństwo. Chociaż mam nadzieję, że jak tylko będę mogła uda mi się wrócić do pracy, ale na pewno z mniejszą rywalizacja i z większym dystansem. Współcześnie żyjemy w świecie, który uczy, że trzeba mieć wszystkiego dużo i jak najlepsze, to jest miarą sukcesu. Ja myślę inaczej, wartość widzę w relacjach i w małych sprawach. Na pewno choroba dała mi więcej odwagi i świadomość czasu. To jest proces, ale mam nadzieję, że uda mi się kierować właśnie w tę stronę.

kobiety dla kobiety

Katarzyna Miłkowska

Dziennikarka, absolwentka UW. Obecnie studiuje psychologię kliniczną na Uniwersytecie SWPS oraz Gender Studies na UW.