Przejdź do treści

Agnieszka Pomaska: Ci, którzy chcą mieć dziecko, powinni mieć taką szansę

Agnieszka Pomaska, posłanka Platformy Obywatelskiej. Na co dzień pracuje w Komisji ds. Unii Europejskiej, a nam opowiada o swoim poparciu dla metody in vitro.

Popieram in vitro i się tego nie wstydzę, takim hasłem promuje pani ideę sztucznego zapłodnienia. Czy dzisiaj, kiedy Polacy deklarują dla niej poparcie – jest to ponad 70% społeczeństwa, nadal warto deklarować Nie wstydzę się?

CHaBeR News

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

To hasło  powstało w mojej głowie po dyskusji w polskim parlamencie – dlatego, że czasem ma miejsce piętnowanie In vitro. A przecież wśród naszego społeczeństwa są dzieci poczęte w ten sposób i one nie powinny w żaden sposób być dyskryminowane. Mam wrażenie, że przeciwnicy In vitro nie biorą tego pod uwagę. I nawet wtedy, kiedy zrodziło się w mojej głowie hasło, o którym pani mówi, to nie wynikało z tego, że poparcia nie było. To jest raczej apel do ludzi, którzy tego nie akceptują.

Mam wrażenie, że na co dzień nie rozmawia się o In vitro w gronie rodziny, czy znajomych, kiedy nas ten problem nie dotyczy.

Ja akurat miałam niedawno okazję do odbycia takiej rozmowy w nieformalnej atmosferze. Okazuje się, że są osoby, które nie uznają tej metody. Chociaż nie znam zbyt wielu przeciwników. Dyskutuje się z tymi, którzy mają odmienne zdanie, a ja mam raczej poczucie, że wokół mnie są ludzie, podchodzący  do tej sprawy bez większych wątpliwości.

Prawdą jest, że potrzebowaliśmy czasu, by zrozumieć na czym polega in vitro, poznać różne poglądy. Co przekonało Panią?

Mnie nie trzeba było przekonywać. Ten temat jednak od paru lat jest bardziej obecny w debacie, niż miało to miejsce wcześniej. A stał się tak dlatego, że politycy zaczęli go wykorzystywać. Jeśli chodzi o moją opinię, jestem gotowa do dyskusji. Przede wszystkim jestem przekonana, że ci, którzy chcą mieć dziecko, powinni mieć taką szansę. I tym jest dla mnie In vitro.

In vitro jako takie nie leczy niepłodności, a bardziej omija przeszkody na drodze ku posiadaniu dziecka. Dlaczego więc ustawa je obejmuje?

Ta kwestia nie jest uregulowana prawnie, ale czemu znajduje się w tej ustawie, a nie innej, nie potrafię pani odpowiedzieć. Nie zajmuję się tym bezpośrednio w Sejmie.

A gdyby od pani zależał wygląd tej ustawy, co by pani w niej umieściła?

Na pewno mogę powiedzieć przeciwko czemu będę się opowiadać i opowiadam, czyli wszystkiemu, co ogranicza możliwość skutecznego zajścia w ciążę. To mój podstawowy wyznacznik. Nie zgodzę się na propozycję ustawy, w której pojawi się zapis, wpływający na to, że In vitro będzie nieskuteczne lub mniej skuteczne, czy spowoduje jeszcze większe koszty dla starających się o potomstwo. 

Projekt ustawy o leczeniu niepłodności budzi wiele kontrowersji – przede wszystkim etycznych, jak i merytorycznych. Czy jako posłanka partii rządzącej może Pani się do tej krytyki ustosunkować?

Nie zajmuję się ustawą szczegółowo, mam bardziej ogólny pogląd, że nie powinno być ograniczeń w zajściu w ciążę dzięki metodzie in vitro. W mojej opinii światopogląd natomiast jest indywidualną sprawą każdego człowieka, który powinien mieć szansę rozstrzygnąć ją  we własnym sumieniu.

Odnosi się wrażenie, że posłowie do sprawy in vitro podchodzą bardzo konserwatywnie, nie tak dawno jeszcze PiS karząco wypowiadał się o osobach, które tę metodę popierają. A jak widać jako społeczeństwo jesteśmy na to otwarci, co więc naprawdę wpływa na zachowawczość elit rządzących?

Źle się dzieje, że światopogląd może tak zdominować polską politykę. Jestem przeciwna ingerowaniu w to, jaki sposób ktoś chce walczyć o potomstwo. Nie jesteśmy od tego, by ograniczać jego dostęp do In vitro. Ja tak nie uważam. Wiele osób robi to jednak ze względów politycznych. Wykorzystują światopogląd do podkręcania emocji, licząc na to, że to się przełoży na poparcie wyborcze.

Patrząc na wyniki, jednak się przekłada.

Trochę tak, chociaż z drugiej strony należy się cieszyć z tego, że wśród społeczeństwa poparcie jest spore i ciągle rośnie

.Jest pani moją  – i innych – przedstawicielką w sejmie, więc oczekuję tego, by przekonywano innych do In vitro. Na tym też powinna polegać rola posła, prawda?

Mam wrażenie, że niestety istnieje grono osób, w tym parlamentarzystów, nie do przekonania. To rzucanie jak grochem o ścianę  Każdy obstaje przy swoich racjach,  a jeśli ktoś raz powiedział, że jest przeciwnikiem tej metody, bardzo trudno go przekonać do zmiany zdania. Na to nie ma argumentów. Powinniśmy oczywiście oczekiwać odpowiedzialnego podejmowania decyzji przez posłów, mówieniu, że dla wielu osób In vitro jest jedynym ratunkiem. A także dlatego, że wiele dzieci przyszło dzięki In vitro na świat. Mamy dofinansowanie, co mnie bardzo cieszy. I ta polityka na pewno będzie kontynuowana przez Platformę Obywatelską.

Środowiska katolickie prowadzą cichą wojnę z każdym, kto chociaż trochę odchodzi od „przyjętej prawdy”. Ostatnio brałam udział w spotkaniu organizowanym przez Klub Inteligencji Katolickiej, gdzie genetyk, Stanisław Cebrat ze sporym zaangażowaniem przekonywał obecnych, że in vitro jest po prostu niezgodne z naturą. I widać było, że mu się udało. Pojawiły się zarzuty pod adresem „bezdusznych i tylko liczących pieniądze” klinik. Jak z nimi zatem jest?

Wiem, że jest taka inicjatywa, która bardzo mi się podoba, inicjowana przez kliniki właśnie, dni otwartych. Była też kierowana do wszystkich parlamentarzystów. Można było przyjść, zobaczyć, jak cała procedura się odbywa. Chciałabym, żeby każdy poseł, który jest sceptyczny wobec In vitro ma wątpliwości, taką wizytę odbył.

Więcej o posłance na jej oficjalnej stronie: www.pomaska.pl

fot. Krzysztof Mystkowski / www.kfp.com.pl

Karolina Błaszkiewicz

dziennikarka. Związana z magazynem Chcemy Być Rodzicami i z natemat.pl

Kiedy widać zarodek na badaniu USG? Radzi lekarz

Kiedy widać zarodek na USG?

W którym tygodniu ciąży widoczny jest pęcherzyk ciążowy a kiedy przyszła mama może zobaczyć zarodek podczas badania ultrasonograficznego?

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Badanie ultrasonograficzne jest podstawowym badaniem diagnostycznym w podczas ciąży. Obraz USG zależy w dużym stopniu od czasu trwania ciąży, w którym wykonywane jest to badanie.

Kiedy można zobaczyć pęcherzyk ciążowy na USG?

W badaniu USG ciążę można zobaczyć, gdy stężenie BHCG we krwi wynosi powyżej 2000 mIU/ml.

– Jest to 4.–5. tydzień ciąży, licząc od pierwszego dnia ostatniej miesiączki – mówi dr n. med. Beata Makowska, specjalista ginekolog – położnik z kliniki InviMed w Gdyni. – Można wówczas zobaczyć kilkumilimetrowy pęcherzyk ciążowy.

Czytaj też:

Na tym etapie ciąży lekarz może ocenić umiejscowienie pęcherzyka, czyli m.in. to, czy jest on w jamie macicy, czy poza nią oraz liczbę pęcherzyków ciążowych (ciąża mnoga, czy pojedyncza).

Kiedy widać zarodek na badaniu USG?

– Około 5. – 6. tygodnia ciąży w badaniu USG widać już 2-3 mm zarodek – mówi dr n. med. Beata Makowska, specjalista ginekolog – położnik z kliniki InviMed w Gdyni. – Lekarz wówczas ocenia czy wielkość zarodka jest odpowiednia do wieku ciążowego, czy bije serduszko oraz czy jest jeden czy kilka zarodków.

Echo zarodka można najczęściej uwidocznić po 6. tygodniu trwania ciąży, a około 7. tygodnia – czynność serca płodu. Jednak należy pamiętać, że w 6. tygodniu ciąży zarodek może jeszcze nie być widoczny w trakcie badania USG ze względu na zbyt małe rozmiary.

Jeśli w 7. tygodniu ciąży w trakcie badania ultrasonograficznego nie uda się uwidocznić zarodka oraz czynności jego serca, taka ciąża wymaga wnikliwej obserwacji i ostrożności. W takiej sytuacji najczęściej zaleca się kontrolną wizytę po 1-2 tygodniach.

Konsultacja: dr n. med. Beata Makowska, specjalista ginekolog – położnik z kliniki InviMed w Gdyni

POLECAMY: Jak liczyć czas trwania ciąży po transferze?

Aneta Grinberg-Iwańska

Absolwentka dziennikarstwa i politologii. Pasjonatka technik video. Redaktor prowadząca serwis.

Jak starać się o dziecko i nie zwariować? Z pamiętnika staraczki

z pamiętnika staraczki
fot. Pixabay

Pisarka i matka dwójki synów Clemmie Telford przez jakiś czas próbowała zajść w trzecią ciążę. Chcąc wesprzeć inne „staraczki”, stworzyła swój żartobliwy pamiętnik opisujący próby spłodzenia dziecka. „Pamiętam, jak samotna czułam się, kiedy mijały tygodnie i miesiące. Przewertowałam internet w poszukiwaniu ludzi z podobnymi doświadczeniami” – ujawnia Telford na swoim blogu.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Należy zaznaczyć, że mamy już dwójkę dzieci. Zarówno Bertie jak i Woody zostali spłodzeni za drugim podejściem. Pierwszy cykl traktowałam zawsze bardziej jako próbę, łut szczęścia. Kiedy zdecydowaliśmy się na trzecie dziecko, odpowiednio się przygotowaliśmy i powtarzaliśmy „za trzecim razem może nie pójść już tak gładko” – zaczyna opowieść Clammie. Zobaczcie, jak opisywała swoje przeżycia.

Zobacz także: Jak przeżyć ciążę (nie swoją!) i nie zwariować?

Z pamiętnika staraczki

  • Cykl pierwszy przyszedł i odszedł… Nie ma problemu.
  • Cykl drugi… Już nie jest tak fajnie.
  • Cykl trzeci i znowu nic. Ok, teraz mogę powiedzieć, że się niepokoję.
  • „Nie wpadaj w obsesję” powiedziałam sobie.
  • Nagle co druga osoba mówi „udało nam się zajść w ciążę za pierwszym podejściem!” „Tylko raz uprawialiśmy seks”, „Nawet się nie staraliśmy!”
  • Dobrze dla was. Bardzo się cieszę. Ale jestem ZAZDROSNA. Nawet bardzo.
  • Rozczarowana też jestem. I sfrustrowana. I czuję się winna.
  • Rozum podpowiada mi, że powiodło mi się przecież na tylu innych płaszczyznach.
  • Rozum również mi podpowiada, że kilkumiesięczne starania to jeszcze nie walka. Oczywiście, że nie.
  • Ale nawet po kilku miesiącach starania o dziecko, uciekło mi przecież trochę życia.

Zobacz także: „I znów nie ma drugiej kreski…”

Co ze zdrowiem psychicznym?

  • Zaczynam czuć się obojętna. Starania poddają próbie nasz związek i moje zdrowie psychiczne.
  • Myślę skrajnościami- albo szybko zajdziesz w ciążę, albo będzie powód do niepokoju. Oczywiście znowu zdawałam sobie sprawę, że to bzdury.
  • Dlaczego nikt nie mówi o „staraczkach”? O parach, które starają się o ciążę przez 5, 9, 18 miesięcy?! Statystyki mówią przecież, że tacy ludzie istnieją! Zdaje się, że nikt się do tego nie przyznaje.
  • Potrzebuję osób z podobnymi problemami! Może łatwiej będzie mi znieść moje doświadczenia?
  • Więc, cykl trzeci przeminął. Tak jak i moje racjonalne myślenie.
  • Obsesyjne analizowanie wszystkiego pomaga mi w rozładowaniu emocji.
  • Przyrzeczenie w stylu „ o nie, nigdy nie będę sikać na patyczki (czytaj: test ciążowy), to za wielka presja” zmieniło się na „ ZDECYDOWANIE chcę nasikać na ten patyczek, chcę wiedzieć co tu jest grane”.
  • Może lubrykant jest winowajcą? Dr Google mówi mi, że to może utrudniać plemnikom przedostanie się z pochwy do szyjki macicy. Ok, w takim razie zamawiam na Amazonie Pre-Seed. Skoro już tu jestem, to czemu nie kupić testów ciążowych?

Zobacz także: Czy negatywne emocje pomagają parom niepłodnym?

Media społecznościowe naszpikowane mamusiami – horror

  • Oczywiście znowu nic. Wynik negatywny. W połączeniu ze świadomością, że wydałam już fortunę na testy, jest to podwójnie dołujące.
  • Dochodzą różne dziwne zachowania: nogi do góry po seksie,żeby zatrzymać plemniki jak najdłużej.
  • Teraz to już jestem przekonana, wszystkie moje jajeczka przepadły po 35 urodzinach.
  • Okłamuję się: może to krwawienie implantacyjne?  Dobrze wiem, że nie.
  • Wyobraźnia podsuwa obrazy: dziecko, które nie pojawi się na święta Bożego Narodzenia, guz, który nigdy nie zostanie nabity podczas wakacji…
  • Nieźle, okres pojawił się podczas moich urodzin i w Dniu Matki.
  • Wszystkie media społecznościowe naszpikowane są mamusiami. Istna tortura.
  • Staram się znaleźć dobre strony: oho, mogę napić się alkoholu!
  • Głupie, głupie ciało! Nie spełnia roli, do której zostało stworzone!
  • Miałam akupunkturę, zrezygnowałam z kawy,  staram się ćwiczyć więcej i nauczyłam się WIELE na temat moich cykli.
  • Przypomniało mi się też, że regularny sex byłby w sumie przydatny w staraniach o dziecko.
  • Postanowiłam napisać tę listę. Pomogło mi to poczuć się lepiej. Mam nadzieję, że pomoże również innym ludziom z podobnym problemem.
  • Stało się! Po pięciu miesiącach jestem w ciąży!

Tu kupisz najnowszy magazyn Chcemy Być Rodzicami

Źródło: motherofalllists.com

Anna Wencławska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych.

Jej zdrowie w jego rękach – Krystian Wieczorek: „Świadomości powinniśmy uczyć się wzajemnie”

Wszyscy znamy go jako aktora i przede wszystkim przez taki też pryzmat oceniamy. Jak zatem odnieść się do tego, że wraz z żoną Marią, stał się ambasadorem Kampanii Diagnostyka Jajnika? Tutaj jest mężem, partnerem i mężczyzną – świadomym mężczyzną. „Dopiero stanięcie pod ścianą pokazało nam, że ze zdrowiem nie ma żartów. Świadomość spadła na nas w momencie, kiedy najbardziej tego potrzebowaliśmy” – mówi w rozmowie z nami Krystian Wieczorek.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Katarzyna Miłkowska: Zapewne często słyszysz ostatnio pytanie: „Co mężczyzna może wiedzieć o zdrowiu kobiety?”.

Krystian Wieczorek: Mężczyzna, jeśli tylko chce w zdrowiu kobiety uczestniczyć, może wiedzieć tyle samo co ona, albo i więcej. Zauważ, że już samo to pytanie bardzo określa, gdzie w naszych głowach rola mężczyzny jest. I dzieje się to niezależnie od tego, czy mówimy o partnerze, mężu, synu. Dlaczego jednak niektórzy faceci nie chcą tego uczestnictwa? Myślę, że jest to kwestia niezwykle złożona. Z jednej strony pojawia się lenistwo i ignorancja. Z drugiej, nie jesteśmy przyzwyczajeni do tego kulturowo, chociaż niesprawiedliwe byłoby wrzucanie wszystkich mężczyzn do jednego wora.

Dlaczego, przecież kampanie raczej nie są kierowane do mężczyzn świadomych?

Myślę, że do nich jak najbardziej też. Podobnie jak i do samych kobiet. Jeśli chodzi o raka jajnika, jest to tzw. „cichy zabójca”, który potrafi niezwykle dobrze się maskować. Bardzo ciężko jest rozpoznać, czy jakiś rodzaj objawów już wykracza poza normę, czy jeszcze się w niej mieści. Co więcej, nie ma jednego badania, które może w stu procentach zdiagnozować tę chorobę, albo jej brak.

Mówisz o tym z dużą wiedzą. To skutek udziału w Kampanii Kwiatu Kobiecości?

Oczywiście, że tak. Nie będę kreował się tutaj na jakiegoś guru od medycyny, bo tak nie jest. Przede wszystkim, wzięliśmy wspólnie z żoną udział w Kampanii, ponieważ sami zmieniliśmy swoje życie.

Wiem jednak, że dochodzenie do świadomości jest procesem. Nie obudziłem się nagle z wgranym programem pod tytułem: „Świadomy”.

Stąd tak bardzo zależy mi skupieniu się na profilaktyce. I nie mam tu na myśli wizyt u lekarza w momencie kiedy czuję, że coś mnie boli. Zastanawiam się raczej, jak nie dopuścić do tego, by bolało – czego nie jeść, jak ważny jest sen, jak stres wpływa na zdrowie. Przede wszystkim jednak badania. Niezależnie od tego, czy coś się dzieje, robię je co roku. Mam wtedy przynajmniej jakąkolwiek szansę by coś zdziałać. Szczególnie w przypadku raka jajnika. Często gdy go zdiagnozujemy, jest już po zawodach.

Silnie tutaj widać rolę partnera. Mam wrażenie, że zastanawiając się nad swoim zdrowiem, nieraz traktujemy je w jakimś sensie „egoistycznie” – dotyczy tylko mnie, a cierpienie będzie tylko moje. Nie, to będzie cierpienie całego otoczenia.

Wydaje się to oczywiste, a wcale nie jest. Ciężko mi z tym dyskutować. Nie chcę powiedzieć, że kobiety są same sobie winne, bo do niesienia całego ciężaru na swoich barkach zostały po prostu przyzwyczajone.

Weszlibyśmy wtedy ponownie w te same kalki.

Dokładnie, bo przecież skoro przyzwyczaiły się dźwigać ten ciężar same, to faceci mogą się śmiało odseparować. Ty masz swoje sprawy, ja mam swoje. Twój ból jest twoim bólem, a mnie to nie obchodzi. Myślę, że nie tak wygląda partnerstwo, przy czym unikam tutaj podziałów płciowych. To powinna działać w dwie strony, bo i faceci są narażeni np. na raka prostaty, którego to nie mają kobiety. Świadomości powinniśmy uczyć się wzajemnie.

Ponownie mówimy tu o wzorcach kulturowych.

Które niestety są jakie są. Dlatego tak ważne jest współuczestniczenie w przeróżnych akcjach, nie tylko dotyczących zdrowia. Wspólną sprawą jest uświadamianie sobie, rodzinie, innym ludziom, jak wiele zależy od nas samych.

Często nie zdajemy sobie sprawy, na ile tak naprawdę to my tworzymy ten świat.

Tworzymy jak cholera, tylko nasza ignorancja powoduje poczucie, że na nic nie mamy wpływu. Głośna jest teraz kampania #metoo [red. kampania dotycząca molestowania seksualnego]. Czytam wpisy tych wszystkich kobiet i widzę jak jest to ważne. W tym wypadku mówimy o stereotypie, schemacie, wykorzystywaniu władzy, ale możemy śmiało przełożyć to na każdą inną sferę. W grupie jest ogromna siła. Z jednej strony współdziałanie pozwala usłyszeć, że nie jesteśmy sami ze swoimi problemami. Z drugiej, pozwala pozbyć się nieraz ogromnego ciężaru. Idealnie odzwierciedla to słynny test z włosem. Jeden przerwiesz, ale z warkoczem już tego nie zrobisz. Dlatego jak najbardziej jestem za wszelkimi tego typu kampaniami. Nawet jeśli uratuje się jedna osoba, to będzie mało? Tego nie da się zmierzyć.

DCZ_8745

Zawsze z pomocą przyjdą statystyki.

No tak, ale co to jest w statystykach 2,5 tysiąca kobiet rocznie umierających w Polsce na raka jajnika? Na cyfry można sobie popatrzeć, bo dotyczą one „jakichś” kobiet. Kiedy jednak zderzymy się z tym, że jest to realne zagrożenie życia i przełożymy je na bliską nam osobę, rozmowa zaczyna wyglądać zupełnie inaczej. Co by było, gdyby ciebie nagle zabrakło? Odpowiedź nie jest już wtedy tylko cyfrą. Lubię też takie porównania, które pozwalają nam dostrzec skalę. W tym wypadku te 2,5 tysiąca mogłoby być małym miasteczkiem. Wyobraźmy sobie, że nagle jednego roku giną w nim wszystkie kobiety – to jest właśnie to. Rak jajnika, który zmiata miasteczko. Jaki to jest wtedy obraz?! Tak trzeba myśleć, bo to nie są żarty. To jest ogrom.

Przerażająca wizja.

Bo ona taka jest, a mam wrażenie, że większość informacji jest trywializowana i nie robi już na nas większego znaczenia. Wydaje się, że bierzemy jakiegoś aktora, robimy kampanię i miło opowiadamy o zdrowiu.

Dziwisz się takiemu odbiorowi? Widzimy przecież ładne, kolorowe obrazki.

Masz rację, nie ma tam trupiej czaszki. Może gdyby dać przekaz, że jak nie pójdziesz ze swoją żoną do lekarza, to będzie tam czaszka, to by zadziałało… Zawsze uważałem jednak, że strach nie jest najlepszym środkiem do poszukiwania świadomości. Chociaż faktycznie, nie przejmujemy się wieloma informacjami, dopóki nie dotkną one nas samych.

Na otwarciu Kampanii byli zresztą ludzie z różnych dziecin nauki m.in. socjologii, którzy bardzo szeroko i ciekawie analizowali zjawisko zdrowia. Przez to, że mieli naprawdę różne specjalizacje, uzmysłowili mi jak jest to trudny temat. Jednak pytaniem, które najbardziej w tym wszystkim mnie nurtuje, jest po prostu: „Jak żyć?. Nie wiem czy znasz książkę David’a Servan’a-Schreiber’a „Antyrak”. Lekarz, który chorował na nowotwór, po wyzdrowieniu udał się do swoich kolegów onkologów i zapytał: Co teraz?. Dostał odpowiedź: „Nic. Żyj, przychodź na badania kontrolne i tyle. Nie miał jednak na to zgody, chciał by ludzie dowiedzieli się, jaka jest profilaktyka raka i jak zminimalizować szanse na zachorowanie. Dlatego zaczął badać jedzenie, tryb życia etc. Odkrył jakie sytuacje są rakogenne. A dlaczego zmarł? Jeździł po świecie promując książkę, źle sypiał, źle jadł i koniec końców miał nawroty. Jest to przykre, ale na własnym przykładzie udowodnił, że jakość życia ma kolosalny wpływ na prawdopodobieństwo zachorowania.

Podkreśliłeś, że dochodzenie do takich wniosków jest procesem. W twoim przypadku też tak było?

Przez to, że mam zawód, w którym co jakiś czas moje życie jest „uporządkowane do góry nogami”, nie jest łatwo. Jedno to fakt, że zawsze zajmowałem się sportem, obecnie trenuję narciarstwo biegowe. Z drugiej strony wiem, że sport to nie wszystko. Bez dobrego jedzenia, unikania alkoholu i innych używek, ale przede wszystkim bez dyscypliny, trudno byłoby utrzymać spokój i zdrowie. Jej brak powoduje, że jesteśmy rozchwiani w pilnowaniu siebie.

Czyli predyspozycje, ale też ciężka praca nad sobą?

Nieustanna praca nad świadomością jest bardzo ważna. Jednak jak powiedziałem wcześniej, dopóki coś nas bezpośrednio nie dotknie, wydaje nam się, że „jakoś to będzie”. U nas tym momentem była choroba mojej żony. Borelioza okazała się być bardzo poważnym, przewlekłym stanem. Nie wiedzieliśmy, czy kiedykolwiek będziemy mogli mieć dzieci ani czy Maria wyzdrowieje, bo dookoła jest cała masa mitów i teorii dotyczących tej choroby. Co ciekawe, pierwsze, co powiedział nam lekarz, to zero cukru, alkoholu, pszenicy, wysypianie się i unikanie stresu. Potrzebowaliśmy do tego bardzo dużo silnej woli. Wiem, że moja Marysia w życiu by sobie z tym nie poradziła, gdybym obok niej jadł na potęgę hamburgery.

Weszliście w to razem.

Nie było innej opcji.

Od razu tak pomyślałeś?

Tak, bo jest to bardzo trudna choroba. Przedefiniowała ona nasz tryb życia. Biję się jednak w pierś, bo dopiero stanięcie pod ścianą pokazało nam, że ze zdrowiem nie ma żartów. Teraz, jak już poradziliśmy sobie z tą chorobą, uznajemy to za lekcję. Świadomość spadła na nas chyba faktycznie w momencie, kiedy najbardziej tego potrzebowaliśmy. Z drugiej strony, jak mają mówić o świadomości ludzie, którzy muszę przeżyć do pierwszego? Jeśli przykładowo człowiek ma wybrać wydanie 30 zł na chleb i pierś z kurczaka, a na badania kontrolne, to wiadomo co zrobi. Dlaczego o tym mówię? Bo pokazuje to złożoność problemu. Dodatkowo codzienny pęd powoduje, że wiele osób woli sięgnąć po tabliczkę czekolady, czy trzy browary i zapomnieć.

Tym razem mówisz o swego rodzaju odcięciu się od świadomości, do której to ciągle wracamy.

Tak, ale Kampania to właśnie świadomość. Nawet jeżeli jest tylko początkiem jakiejś drogi, to już wiele.

Bardzo ciekawy jest sposób, w jaki o tym wszystkim mówisz. Pokazuje, że jesteś człowiekiem, który bierze sprawy w swoje ręce i działa.

Taki jest mój temperament. Co i rusz próbuję się jednak przywoływać do porządku i nie patrzeć na innych przez swój własny pryzmat. Zastanawia się wtedy: „Dobra, ktoś inny tak nie ma. Ktoś inny jest introwertykiem, bardziej dusi w sobie emocje, nie rozmawia o problemach. Jak w takim razie dotrzeć do kogoś takiego?”. To właśnie wtedy pojawia się problem. Dlatego, jeśli tylko widzę podobne trudności, staram się rozmawiać. Nie chciałbym jednak, żeby dyskusja dotycząca zdrowia była zero-jedynkowa. Wolałbym unikać skrajnych przykładów, bo one tworzą patologie w postrzeganiu świata, a często media w ten właśnie sposób starają się ją kreować. Ci noszą białe kapelusze, ci czarne – zupełnie jak w westernie.

Jeśli chodzi o swego rodzaju odpowiedzialność, to myślę, że leży ona zarówno po twojej stronie, po stronie mediów, ale i po stronie odbiorcy.

Odbiorcy w jakim sensie?

Jako odbiorca staram się krytycznie patrzeć na to, co dostaję. I to jest moja odpowiedzialność.

Zgadzam się. Myślę, że krytyczne podejście i zasadę ograniczonego zaufania na drodze, każdy z nas powinien mieć wręcz wytatuowane, by móc ciągle sobie o nich przypominać. To właśnie za tym idzie m.in. sprawdzanie dodatkowych źródeł. Jeśli nam coś dolega, dobrze jest iść do innego lekarza, a badania czasami warto powtórzyć w kolejnym laboratorium.

Co w takim razie, gdy w kolejnym laboratorium wynik pokaże, że wszystko z nami w porządku, a my wciąż mamy przeczucie, że dzieje się coś złego? Może wtedy warto wierzyć właśnie własnej intuicji?

Myślę, że równowaga jest gdzieś po środku. Często w sytuacjach stresogennych intuicja bardzo zawodzi. Wracam tutaj do partnerstwa i współuczestnictwa mężczyzny w chwili, gdy kobieta dowiaduje się o chorobie. Ona wtedy już nic nie słyszy. Dotarło do niej tylko to, że ma raka. I koniec. Facet będący obok niej usłyszy jeszcze, co można teraz zrobić, gdzie, kiedy.

Ściągnie ją na ziemię.

Zawsze tak jest, że druga osoba pomaga trzeźwo patrzeć. W samolocie też zakłada się maski najpierw sobie, potem dzieciom. Współuczestnictwo jest w trudnych sytuacjach niezwykle istotne i nie mówię tu tylko o raku, ale o każdej sytuacji pt.: „O matko, to co teraz?!”.

Siła partnerstwa zdaje się być jedną z twoich głównych motywacji do udziału w Kampanii.

Myślę, że warto mówić w tym kontekście zarówno o partnerstwie, jak i o podkreślanej już przeze mnie świadomości.

Myślmy o tym, jak możemy na co dzień obniżyć ryzyko zachorowania, bo mamy do tego ogrom narzędzi. Zastanówmy się, czy faktycznie pieniądze, które wydajemy na samochody i gadżety są tego warte? Może lepiej byłoby pojechać na targ i w zamian kupić lepsze jedzenie?

Szczególnie adresowane jest to do społeczeństw konsumpcyjnych, które mają możliwość mierzenia się z takimi dylematami. Dalajlama mówił, że człowiek zachodu najpierw dochodzi całe życie do tego, by osiągnąć pewien status. Kiedy ma już pieniądze, to nie ma czasu na korzystanie z nich. Za to gdy pojawia się czas, to owe pieniądze wydaje już tylko na leczenie. Według mnie jest to w pigułce ocena tego, jak żyje zachód. Jeśli mogę przy tym zawalczyć o zdrowie swoje i swoich bliskich, to świadomie chcę to robić.

poziom-logosy-RGB_EDIT

 

Zobacz też:

„Rak jajnika jest śmiercionośnym nowotworem”. Możesz wykryć go wcześniej!

„All you need is love” – różne formy miłości. Masz je w swoim życiu?

33 proc. związków prezentuje taki typ relacji – twój też?

 

Katarzyna Miłkowska

Dziennikarka, absolwentka UW. Obecnie studiuje psychologię kliniczną na Uniwersytecie SWPS oraz Gender Studies na UW.

Wiek matki a płodność córki

wiek matki a płodność córki
fot. Pixabay

Wiek matki może wpływać na płodność jej córki. Około 20 proc. kobiet urodzonych przez matki po 30. roku życia jest bezdzietnych – wskazują kanadyjscy naukowcy.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Zespół badaczy kierowany przez dr Olgę Basso z McGill University przeprowadził badania na grupie ponad 43 tys. kobiet. Zgodnie z wyliczeniami naukowców, 15 proc. pań, których matki rodziły w wieku 20-24 lat, było bezdzietnych. Z kolei 13 proc. córek nastoletnich matek nie miało przyszłości dzieci.

Zobacz także: 10 sposobów na zwiększenie płodności

Przyczyny późnego macierzyństwa

Najczęstszą przyczyną ciąż po 30. roku życia była chęć rozwoju kariery zawodowej. Naukowcy z McGill University doszli do wniosku, że najczęściej na bezdzietność decydują się panie po studiach podyplomowych.

Szanse na posiadanie dziecka u takich kobiet są niższe niż u lesbijek i niezamężnych – donosi magazyn New Scientist.

Zobacz także: Mam 35 lat i chcę być mamą…

Wiek matki a płodność córki

Dlaczego wiek matki ma wpływ na płodność córki? Kanadyjscy naukowcy nie byli w stanie wykazać  połączenia pomiędzy tymi zjawiskami.

Jednak badania na ten temat przeprowadzono już w 2006 roku. Wyniki zaprezentowane na konferencji American Society of Reproductive Medicine sugerowały, że poród w późnym wieku może powodować genetyczne uszkodzenia.

Bezdzietność staje się społecznym i politycznym problemem – twierdzi dr Allen Wilcox z National Institute of Environmental Health Sciences.

W Wielkiej Brytanii i Walii w ostatnich 30 latach liczba kobiet, które urodziły po 40. roku życia zwiększyła się  4,9 proc. do 14,7 proc. Obecnie średni wiek, w którym kobiety w Anglii rodzą dzieci to 30 lat. Jeden na 25 porodów dotyczy obecnie kobiety około 40. roku życia.

Tu kupisz najnowszy magazyn Chcemy Być Rodzicami

Źródło: Daily Mail

Anna Wencławska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych.