Przejdź do treści

5 zdań, których NIGDY nie powinniśmy mówić ludziom przechodzącym przez in vitro

czego nie mówić podczas in vitro

Doświadczenie in vitro to dla wielu ludzi niezwykle trudny czas. Cała procedura wpływa na wiele aspektów życia – fizyczne, emocjonalne, ale też finansowe. Nieraz bardzo odbija się to także na relacjach. Zarówno z partnerem, jak i z samym sobą. Zanim zaczniemy więc rozmawiać o tym problemie i związanymi z nim przeżyciami, warto wiedzieć jakich komentarzy unikać.

Przede wszystkim pamiętajmy o empatii. Nawet jeżeli osoby przechodzące przez in vitro są nam bliskie i wydaje nam się, że na wiele możemy sobie pozwolić, czasami lepiej dwa razy pomyśleć.

Wszyscy mamy nadzieję, że na końcu drogi będziemy mieli dziecko, ale w międzyczasie potrzebujemy zrozumienia” – pisze dla „Huffington PostLauren Vaknine.

Oto 5 zdań, których zdecydowanie powinniśmy unikać:
1. „Cykl trwa tylko kilka tygodni, to naprawdę niewiele.”

Jeśli nie wiemy na czym dokładnie in vitro polega – a można przypuszczać, że nie wie tego wielu z nas – lepiej nie wypowiadajmy tego typu słów. Przebieg in vitro opisaliśmy w naszym portalu krok po kroku [TUTAJ]. Prześledź każdy z nich. Czy dalej uważasz, że to niewiele?

2. „Żona ciotki kuzynki przyjaciółki miała in vitro i jest teraz matką trójki zdrowych dzieci.”

Tak bardzo jak potrzebujemy pozytywności, potrzebujemy też zrozumienia. Każdy ma swoją historią, a będąc w takim właśnie momencie, wcale nie chcemy słyszeć przeżyć innych, po prostu potrzebujemy wsparcia w naszej własnej drodze.

3. „Próbowaliście tym razem naturalnie? Podobno kiedy ma się pierwsze dziecko z in vitro, drugie szybciej pojawia się w naturalny sposób.”

Każdy przypadek jest inny, a  niepłodność to bardzo złożona trudność. Warto o tym pamiętać. Statystyki mogą wiele mówić, ale nigdy nie wiemy dokładnie, z jakimi problemami boryka się człowiek, z którym rozmawiamy. Szczególnie trudny może być to temat w niepłodności idiopatycznej, której przyczyny nie zna sama para. Jak mają walczyć z nieznanym wrogiem, gdy jednocześnie muszą zmagać się z komentarzami otoczenia?

4. „O matko! W życiu nie dałabym rady robić sobie codziennie zastrzyków.”

Nie, kochanie, ja też nie dawałam. Dopóki nie miałam wyboru. Ludzki duch rozkwita w obliczu przeciwności i tolerujemy znacznie więcej, niż kiedykolwiek myśleliśmy, że możemy.

5. „Jak nie wyjdzie to najwyżej adoptujecie.”

Po pierwsze, każda para starająca się o dziecko dzięki in vitro potrzebuje wiary i nadziei, że cały proces się uda. Wszelkie czarne scenariusze raczej za wiele nie pomogą. Po drugie, adopcja nie jest ostatecznością, która ma być swego rodzaju „nagrodą pocieszenia”. Jest to tak samo ważna i trudna droga do rodzicielstwa.

Źródło:Huffington Post

Katarzyna Miłkowska

Dziennikarka, absolwentka UW. Obecnie studiuje psychologię kliniczną na Uniwersytecie SWPS oraz Gender Studies na UW.

Rozmowa z psychologiem – co nas czeka w ośrodku adopcyjnym?

Rozmowa z psychologiem w ośrodku adopcyjnym

Drogi do rodzicielstwa mogą być bardzo różne. Niektóre z nich prowadzą do ośrodków adopcyjnych, w których czeka nas rozmowa z psychologiem. Dla wielu jest ona wielką niewiadomą, być może stresującą sytuacją. Czy jest się czego obawiać i czego możemy się po takim spotkaniu spodziewać? Więcej opowiedziała nam Marta Baranowska, psycholog ze szczecińskiego ośrodka adopcyjnego Fundacji Mam Dom.

Czego możemy spodziewać się po rozmowie z psychologiem w ośrodku adopcyjnym?

Marta Baranowska: Każdy ośrodek ma inną specyfikę prowadzenia badań pedagogicznych i psychologicznych. Bez względu na ich tryb i stosowane metody, wszędzie rozmowa z psychologiem dotyczy intymnych, niezwykle ważnych, nieraz bolesnych kwestii. Między innymi drogi ku rodzicielstwu, jaką przebyli małżonkowie, zanim przyszli do ośrodka adopcyjnego. Rozmowa ta, mniej lub bardziej wprost, porusza problem akceptacji bezpłodności swojej czy też partnera, przeżywanej często jako niesprostanie roli kobiety/mężczyzny, niekiedy zaś jako niesprawiedliwość losu. Albo, w przypadku osób samotnych chcących adoptować dziecko, dotykamy problemu akceptacji – także w kontekście społecznym – siebie jako kogoś, kto nie zdołał lub nie chciał związać się na stałe z innym dorosłym, a mimo to pragnie stworzyć rodzinę.

Czy w jakimś sensie rozmowa z psychologiem podczas procesu adopcyjnego jest wyjątkowa, różni się od każdej innej rozmowy psychologicznej?

Tak, to rozmowa jedyna w swoim rodzaju. Po pierwsze pamiętajmy, że jest to rozmowa służąca postawieniu diagnozy, a nie np. wsparciu człowieka w trudnej sytuacji, w której w istocie się znajduje. Niemniej jednak diagnosta musi dbać o komfort diagnozowanego. Z reguły moi rozmówcy kończą te spotkania, mimo ich wagi i tematyki, z pozytywnymi odczuciami.

W przeciwieństwie do badań psychologicznych wykonywanych dla innych celów, tematyka rozmów w diagnozie kandydatów dotyczy tego, co może być powiązane z zakładanym adoptowaniem dziecka. Dotyczy zatem głównie małżonków, jako pary pragnącej być rodzicami, oraz ich motywacji do tego rodzaju rodzicielstwa. Bardzo specyficzne dla tej rozmowy jest jej usytuowanie w ramach szerszego procesu diagnostyczno-szkoleniowego, prowadzącego do kwalifikacji. Diagnozuje i kwalifikuje zespół, łącząc informacje z rozmów, z dokumentów i z obserwacji, a nie poszczególni specjaliści oddzielnie, pomimo sporządzania oddzielnych opinii. Ponadto dzieje się to wszystko w czasie co najmniej kilku miesięcy spotkań pracowników ośrodka z kandydatami.

O co podczas takiej rozmowy może nas pytać psycholog?

W zasadzie, może zapytać o wszytko 🙂 Na pewno w każdym ośrodku psycholog zapyta o historię związku i starania się o potomstwo. Prawie na pewno o rodziny pochodzenia obojga kandydatów, czyli ich rodziców, rodzeństwo, a także o oczekiwania, czy wyobrażenia dotyczące adoptowanego dziecka. Psycholog lub pedagog może zapytać też przykładowo o doświadczenia w opiece nad dziećmi – siostrzeńcami czy bratankami. O wizję właściwego wychowania. O wartości i zwyczaje, jakie kandydaci chcą dziecku przekazać, choć te ostatnie obszary są raczej przedmiotem diagnozy pedagogicznej.

Czy powinniśmy się do takiej rozmowy, spotkania z psychologiem w jakiś szczególny sposób przygotować?

Myślę, że nie. Nie warto z góry obmyślać, co się powie, ani tym bardziej szukać u znajomych i w internecie wskazówek. Mogą się one okazać chybione i jeszcze pogrążyć „przygotowanego” kandydata. Spontaniczne wypowiedzi badanych najlepiej prowadzą do celu, jakim jest trafna psychologiczna diagnoza kandydatów.

Pamiętajmy, że pełna, oparta na szczerej rozmowie diagnoza służy nie tylko proponowanemu w przyszłości dziecku. W nie mniejszym stopniu służy też samym kandydatom, ukierunkowując ich dalsze działania, a niekiedy chroniąc przed niewłaściwym czy przedwczesnym wyborem.

Pomyślałam jednak o przygotowaniu się w innym znaczeniu. Warto być w momencie diagnozy w miarę możliwości wypoczętym, spokojnym, i nie spieszyć się nigdzie.Siedzenie „jak na szpilkach”, bo za godzinę mam pociąg albo spotkanie w firmie, nie sprzyja swobodnej i szczegółowej rozmowie. Dobrze się sprawdza, gdy kandydaci biorą dzień urlopu na spotkanie z psychologiem w ośrodku. Choć nie zajmuje ono oczywiście ośmiu godzin.

Wynika z tego, że może właśnie lepiej, żebyśmy wnieśli do takiej rozmowy siebie, bez żadnego przygotowania, być może nawet swego rodzaju kreacji?

Im więcej otwartości kandydatów w trakcie rozmów z pracownikami ośrodka, tym lepiej diagności poznają ich faktyczne zasoby osobowościowe, rodzinne, materialne. Lepiej określą mocne i słabe strony rodziny, do której trafi dziecko. Pamiętajmy, że jest ono zawsze w jakiś sposób obciążone. Jeśli nie aż deficytami rozwojowymi, czy też FAS, to przynajmniej faktem porzucenia przez rodziców biologicznych, z którym i dziecko i jego nowi rodzice będą musieli się zmagać.

Ta uczciwość i otwartość są istotne nie tylko dla doboru najbardziej odpowiedniej rodziny dla danego dziecka. W razie ewentualnych problemów małżeńskich, czy wychowawczych w przyszłości, nieraz kilka lat po adopcji, łatwiej będzie obu stronom – adopcyjnym rodzicom i pracownikom ośrodka – podjąć dialog. Szybciej będzie można znaleźć rozwiązania trudnej sytuacji.

Czy jest coś, czego możemy się podczas takiej rozmowy obawiać?

Kobiety i mężczyźni, których badam jako psycholog ośrodka Fundacji Mam Dom, często na koniec wyznają, że idąc na spotkanie z psychologiem bali się, iż źle wypadną. Że nie będą się nadawali, bo np. są za mało wykształceni, niewiele zarabiają, albo pochodzą z przemocowej czy rozbitej rodziny. I na ogół, co zrozumiałe, mają tendencję przedstawiać siebie, swoich małżonków i dalszą rodzinę w jak najlepszym świetle. Tam gdzie tylko da się coś „podkolorować” bez możliwości weryfikacji. Tymczasem wiadomo, że małżeństwa idealnie dobrane, oraz rodziny bez konfliktów, oraz ludzie niemający dalekich krewnych, których można by się powstydzić, należą do rzadkości.

Oczywiste też dla doświadczonego psychologa jest to, że każdy człowiek ma jakieś słabsze strony. I że jeśli nie stale, to przynajmniej okresowo, jego samopoczucie, funkcjonowanie, wybory odstają od tego, co uważa się potocznie za „normalne”. W diagnozie więzi między małżonkami pamiętam o tym, że para, która przetrwała razem rozczarowanie i ból związane z bezpłodnością, stres i napięcia towarzyszące trudnej i nieraz wieloletniej walce o poczęcie dziecka, już samym tym faktem daje świadectwo trwałości więzi. Jest to prawdopodobnie najważniejszy aspekt „nadawania się” kandydatów na rodziców adopcyjnych. Chodzi przecież o stworzenie dziecku bezpiecznego, stabilnego, pełnego miłości domu.

Jedyne czego kandydaci mogą się realnie „obawiać” ze strony psychologa, a można by też powiedzieć przewrotnie: na co powinni mieć nadzieję, to że w trakcie diagnozy wyjdzie na jaw rodzaj ich motywacji. Być może zupełnie nie odpowiada on celowi jakim jest adopcja.

Może okazać się też, że jedno z nich w gruncie rzeczy tego nie chce, a pozornie zgodziło się „dla świętego spokoju”. Uchwycenie takiej niespójności może uchronić tę rodzinę, powiem bez przesady, przed nieszczęściem. Nie wspominając o powierzonym dziecku. Są to sytuacje w praktyce bardzo rzadkie.

Pary, które do nas trafiają, mają zwykle motywację silną, obopólną i prawidłową. Nieco częściej zdarza się, że podczas rozmowy z psychologiem okazuje się, iż na wszczęcie procedur prowadzących do kwalifikacji jest z jakiegoś względu za wcześnie. Nie wyklucza to kontynuacji procesu diagnostyczno-szkoleniowego w późniejszym czasie, potrzebnym kandydatom np. na przeżycie żałoby po utracie dziecka biologicznego lub uporządkowanie jakiś istotnych spraw. To także jest z korzyścią dla kandydatów. Chociaż widoczną dla nich z perspektywy czasu, ponieważ nieraz z początku sądzą, że im szybciej otrzymają kwalifikację, tym lepiej.

Jaki jest cel takich rozmów, zarówno z punktu widzenia przyszłych rodziców, jak i z punktu widzenia specjalistów z ośrodka?

W zasadzie diagnoza psychologiczna jest bardzo istotnym elementem, choć zajmującym kandydatom relatywnie niewiele czasu, przygotowania ich do adopcji. Pierwszym naszym celem jest określenie gotowości kandydatów do przysposobienia dziecka. Ściślej – do rozpoczęcia pełnej procedury diagnostyczno-szkoleniowej w tym kierunku. Pozwala to włączyć kandydatów na listę oczekujących na szkolenie, poprzedzone jeszcze tak zwanym wywiadem środowiskowym, czyli wizytą pracownika ośrodka w ich miejscu zamieszkania. Jest to połączone z wystandaryzowaną rozmową na różne tematy. Związane są one również z zasobami materialnymi, zdrowiem i stylem życia kandydatów.

Drugim celem psychologa jest zebranie danych koniecznych do sporządzenia opinii. Zawiera ona taki opis funkcjonowania kandydatów, który pozwoli nie tylko na ich pozytywną kwalifikację, ale też na oddanie ich indywidualnych cech – jako jednostek i jako pary. Pozwoli to w przyszłości na przewidywanie, czy dane dziecko czułoby się dobrze w tej rodzinie.

Trzecim, może nie tyle celem, co dodatkowym efektem diagnozy, bywa określenie obszarów, w których warto coś „poprawić”. Często konieczna jest modyfikacja błędnych wyobrażeń o specyfice adopcji, co z założenia powinno nastąpić w trakcie szkolenia.

Niekiedy wskazane jest uzgodnienie między małżonkami, już w ramach „zadania domowego”, oczekiwań związanych z reorganizacją ich życia domowego i zawodowego po przyjęciu dziecka do rodziny. Czasami diagnoza pokazuje np. tendencje neurotyczne, pracoholizm, czy nieprzepracowane problemy związane z historią życia, albo zbyt ścisłe więzi któregoś z małżonków z rodzicami, w sensie nieodseparowania emocjonalnego. Nie dyskwalifikuje to automatycznie osoby, czy pary pragnącej przysposobić dziecko. W czasie oczekiwania na kwalifikację, a potem na propozycję dziecka, można i nad tym popracować. Zarówno z pomocą terapeuty, jak i samodzielnie, jeśli problem nie jest zbyt głęboki.

Im dłużej kandydaci „wybierali się” do ośrodka od momentu ich pierwszej rozmowy o możliwości adopcji, tym więcej zwykle mają omówionych oczekiwań wobec dziecka. Konkretnie jego wieku, płci, stanu zdrowia. W toku diagnozy powinni dojść do uzgodnienia między sobą tych oczekiwań. Z wielu względów warto też, aby nie były one zbyt ścisłe, zbyt wąskie. Niestety duża część dzieci szukających domu nie cieszy się stuprocentowym zdrowiem. W tym obszarze badana jest w ośrodkach, niekoniecznie przez psychologów, gotowość kandydatów oraz ich możliwości poradzenia sobie z opieką nad dzieckiem z deficytami, z zaburzeniami emocjonalnymi, przewlekle chorym czy choćby bardziej wymagającym np. wcześniakiem, alergikiem. Poszukiwane są też osoby pragnące stworzyć rodzinę dla rodzeństw i dzieci starszych. Taka gotowość w praktyce znacznie skraca czas oczekiwania do adopcję. Zadaniem diagnosty nie jest jednak skłanianie kandydatów do określonych rozwiązań, tylko badanie, na ile byliby oni zdolni i gotowi podołać takim wyzwaniom i czy ewentualna tego typu deklaracja jest dobrze przemyślana.

Marta Baranowska – psycholog, psychoterapeutka, absolwentka Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od 15 lat pracuje przede wszystkim z dziećmi i młodzieżą oraz ich rodzicami. 

 

Katarzyna Miłkowska

Dziennikarka, absolwentka UW. Obecnie studiuje psychologię kliniczną na Uniwersytecie SWPS oraz Gender Studies na UW.

Oto twój nowy sprzymierzeńca w walce z PCOS – MAGNEZ!

leczenie PCOS magnez

Czy magnez rzeczywiście pomaga przy leczeniu PCOS? Czy warto stosować ten suplement i w jaki sposób może pomóc przy codziennych zmaganiach z chorobą? Najpierw warto dowiedzieć się czym jest magnez i jak wpływa na nasz organizm.

Magnez

Magnez jest minerałem, który dostarczamy w naszej diecie. Jest również drugim ważnym suplementem, zaraz po witaminie D, na którego niedobór cierpią powszechnie mieszkańcy wysokorozwiniętych państw. Zastanawiacie się dlaczego?

Przyczyna jest prosta, przez wieloletnią uprawę roślin i eksploatację, gleba straciła swoje naturalne zasoby magnezu. Efekt jest taki, że już nie dostarczamy go w pożywieniu w wystarczającej ilości.

Do czego jest potrzebny magnez przy PCOS

Magnez wspomaga metabolizm i jest jednym z najważniejszych elektrolitów w naszym ciele. Jest niezbędny do wykonywania ponad 300 reakcji ciała i funkcji, takich jak detoksykacja, regulacja poziomu cukru we krwi czy rozluźnienie naczyń krwionośnych!

Jak rozpoznać niedobór magnezu?

Zdiagnozowanie, że cierpi się na niedobór magnezu może okazać się trudne, ponieważ większość magnezu w naszym organizmie magazynowana jest w kościach i tkankach miękkich, jedynie 1 proc. tego minerału znajduje się we krwi. Dodatkowo, dr Mercola twierdzi, że żadne badanie krwi nie jest wiarygodne i pewne w 100 procentach.

Jakie są objawy niedoboru magnezu?

Według dr Carolyn Dean autorki książki o magnezie, „The Miracle Magnesium”, ludzie cierpiący na brak magnezu mają następujące objawy:

  • Napady lęku i paniki – magnez pomaga w utrzymaniu hormonów stresu pod kontrolą.
  • Zapalenie jelit – niedobór magnezu spowalnia pracę jelit powodując zaparcia, które są przyczyną wielu innych dolegliwości.
  • Depresja – serotonina to neuroprzekaźnik, który poprawia nastrój, jest konieczna, aby działać jak należy.
  • Cukrzyca i odporność na insulinę – magnez kontroluje wydzielanie insuliny i pomaga regulować cukier we krwi.
  • Zmęczenie – niedobór magnezu może przyczynić się do zwiększenia i nagromadzenia energii, ponieważ od magnezu zależnych jest wiele aktywności metabolicznych. Warto zauważyć, że wiele kobiet skarży się na bardzo niski poziom energii. Czyżby przyczyną tego był niedobór magnezu?
  • Nadciśnienie – choroby układu krążenia i wysokie ciśnienie jest bardzo częste przy PCOS. Niedobór magnezu może powodować skurcze naczyń krwionośnych co prowadzi do nadciśnienia. Może przyczynić się do zwiększenia poziomu cholesterolu.
  • Hipoglikemia – pamiętając, że magnez jest ważny przy wydzielaniu insuliny i regulowaniu poziomu cukru we krwi, warto zauważyć, że braki tego istotnego minerału powodują spadki cukru we krwi i jego niedobór.
  • Bezsenność – melatonina czyli hormon snu, nie jest wytwarzany bez obecności magnezu.
  • W położnictwie i ginekologii – czyli najważniejszym dla nas. Magnez pozytywnie oddziałuje na zespół napięcia przedmiesiączkowego i bolesne miesiączkowanie, ma duży wpływ na płodność.
  • Próchnica – niedobór magnezu może spowodować wahania poziomu fosforu i wapnia w ślinie, a to uszkadza zęby (Niestety muszę przyznać, że boli mnie ząb, teraz zastanawiam się czy przypadkiem nie mam niedoboru magnezu!)

Jak widać lista objawów jest całkiem spora!

Magnez przy PCOS

Nie istnieje wiele badań medycznych, które zalecają przyjmowanie magnezu kobietom z zespołem jajników policystycznych.

JEDNAK można znaleźć mnóstwo dowodów, że magnez naprawdę może pomóc w podwyższaniu poziomu insuliny i regulacji poziomu cukru we krwi.

Podaję kilka przykładów:

  • Niedobór magnezu był typowym symptomem dla stanu przed cukrzycowego i uzupełnianie jego niedoborów poprawiało poziom cukru we krwi oraz metabolizm o 71%
  • Kolejne badania, które wskazują że uzupełnianie niedoborów magnezu spowalnia proces postępowania od stanu przed cukrzycowego do cukrzycy.
  • Również według analizy Framingham Offspring Cohort (2006) osoby z wyższym poziomem magnezu mają lepszą wrażliwość na insulinę i niższe ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 2.

Zdaję sobie sprawę, że wszystkie informacje odnoszą się do cukrzycy, ale warto pamiętać, że kobiety z PCOS posiadają istotne zaburzenia w metabolizmie insuliny i glukozy. Skutkiem jest uwalnianie zbyt dużej ilości insuliny, która powoduje, że jajniki wydzielają zbyt wiele testosteronu. Jeśli chcemy zwalczyć symptomy PCOS, konieczne jest, aby utrzymać poziom insuliny i cukru we krwi na odpowiednim poziomie. Wzbogacanie organizmu w magnez, może tylko w tym pomóc.

KTÓRY MAGNEZ JEST DOBRY I ILE POWINNIŚMY GO PRZYJMOWAĆ?

Obecnie zaleca się, aby dziennie przyjmować od 350 do 400mg. Jednak dr Mercola i dr Dean sugerują, aby przyjmować niemalże podwójną dawkę (około 700mg), wtedy można zapobiegać symptomom, które zostały wcześniej wymienione.

Również glicynian magnezu wydaje się być najlepiej przyswajany i nie posiada żadnych działań przeczyszczających (co jest ważne). Należy unikać tlenku magnezu, ponieważ źle się przyswaja i powoduje problemy żołądkowe.

Gorzkie sole do kąpieli (Epsom) i olej magnezowy również mogą być pomocne przy codziennym uzupełnianiu niedoboru magnezu.

Rady:
  • Suplement diety glicynian magnezu – 2 razy dziennie
  • Olej magnezowy – jest to spray i stosuje się go bezpośrednio na skórę, pomaga przy zmniejszaniu bólów mięśni. Ten magnez wchłania się przez skórę, więc nie trzeba obawiać się problemów z żołądkiem.
  • Gorzka sól – jest to sól do kąpieli, bardzo dobry sposób na uzupełnienie magnezu.
Co zyskujemy stosując magnez?

Dr Lara Briden specjalizująca się w neuropatii wymienia następujące korzyści stosowania magnezu:

  • Uregulowanie poziomu kortyzolu
  • Łatwiejsze zasypianie
  • Wspieranie prawidłowego funkcjonowania tarczycy.
  • Aktywowanie witaminy D
  • Wspomaganie wydzielania wszystkich ważnych hormonów
  • Spowolnienie procesu starzenia się

To wszystko wygląda zachęcająco, prawda?

Czy stosowaliście magnez i zaobserwowaliście jakieś zmiany? Podzielcie się tym z nami w komentarzach!

Dominika Lewińska

Studentka filologii angielskiej o specjalizacji tłumaczeniowej na Uniwersytecie SWPS