Przejdź do treści

19 dni po porodzie straciłam syna, kolejną ciążę poroniłam. Boję się, ale staram się o dziecko

O pierwszą ciążę się nie starałam, miałam  wtedy inne plany. Studia,  remont mieszkania – nie myślałam o macierzyństwie.  

CHaBeR News

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Ciąża (bliźniacza) na początku  przebiegała  prawidłowo. Jednak koło 20 tygodnia mój  brzuch zaczął  się napinać  i stawiać. Sześć tygodni później  lekarze zaczęli podawać mi sterydy na rozwój  płuc u dzieci. Miałam  też już pierwsze skurcze. Od tej pory leżałam w łóżku, rzadko wstawałam, starałam się oszczędzać. W 27 tygodniu założono mi krążek pessar, ponieważ szyjka macicy gwałtownie  się  skracała. Z nadzieją, że będzie lepiej zmieniałam opiekę lekarską, z publicznej na prywatną.

Wiara

Na każdym USG sprawdzaliśmy wagę naszych chłopaków. Okazało się, że jeden z chłopców ma tylko jedną nerkę. W 31 tygodniu ostatni raz byłam u lekarza, docisnął  mi krążek  na szyjce, żeby się lepiej trzymał i poinformował, że za dwa tygodnie będę rodziła. Następnego dnia byłam niespokojna i dziwnie się czułam. Kolejnego chłopcy byli bardzo aktywni, pojawiły się skurcze. Gdy poszłam  do toalety zauważyłam , że krążek  pessar już się wysunął.  Sączyły się wody  płodowe. Byłam w szoku,  szybko pojechaliśmy  do szpitala, w ciągu godziny miałam cesarskie cięcie.

Przed porodem  wiedziałam, że chłopcy będą wcześniakami, a wczesny poród zawsze wiąże się z ryzykiem. Ale nigdy nie przeszło mi przez myśl, że wszystko skończy się tragicznie.

Nadzieja

Na początku,  gdy chłopcy przyszli  na świat nie mogłam być razem z nimi. Leżałam w innym szpitalu.  Dopiero po czterech dniach od porodu mogłam  zobaczyć synów. Byli bardzo mali, jeden leżał podłączony do aparatury, drugi miał tylko czujnik. Bałam się o nich. Chciałam, żeby szybko nabrali sił i opuścili szpitalne mury. Początkowo wszystko szło sprawnie i bez problemów – obaj ładnie  przybierali na wadze, pierwszy synek zamiast respiratora  miał już tylko tlen, a później zaczął  samodzielnie oddychać.  Drugi bez problemów oddechowych rósł, dostawał  coraz więcej mojego mleka. Po kilkunastu dniach na OIOMie lekarze przenieśli chłopców na oddział patologii noworodka. Byłam przekonana, że jesteśmy coraz  bliżej powrotu do domu. Mogłam razem z synami zostać na oddziale. Przez dwa dni uczyłam  się życia  z nimi i opieki. Udało mi się pierwszy raz nakarmić silniejszego synka z butelki. To było coś niesamowitego!

Nagle silniejszy synek zaczął mieć  problemy z brzuszkiem i wypróżnieniem. Zaczął być płaczliwy i ulewał, co wcześniej  mu się nie  zdarzało. Wypróżniał się krwią,  brzuch miał jak balon. Nie zapomnę  nigdy jego płaczu  i mojej  bezradności …

Lekarze bagatelizowali moje obawy. Nikt z personelu nie chciał mi pomóc. Nikt nie widział problemu, kazali nam czekać do rana. To była najgorsza noc mojego życia… Synek był już tak wyczerpany, że tylko lekko pojękiwał.

Lekarze, którzy rano przyszli byli zszokowani. Szybko zrobili USG, o które  prosiłam  dzień  wcześniej.  Okazało się, że syn ma powietrze w brzuszku. Trafił na OIOM. Zadzwoniłam do swojego partnera, gdy przyjechał  po dwóch  godzinach, ja bezradnie  siedziałam  przy drugim synku. Nikt nie chciał udzielić mi żadnych informacji. Nie wiedziałam, co się dzieje. Dopiero po kilku godzinach lekarze powiedzieli nam, że konieczna jest operacja jelita, ponieważ prawdopodobnie  zrobiła się dziura, którą trzeba zaszyć, a w najgorszym wypadku wyprowadzić stomie.

Lekarze nie mogli ustabilizować  parametrów  życiowych mojego dziecka, operacja się opóźniała. Około godziny 22 pojechali na blok. Operacja trwała ponad dwie godziny. Po wyjściu  lekarza od razu wiedziałam, że coś jest nie tak. Powiedzieli mi, że jelito grube zgniło. Nie było, co ratować. Dali naszemu dziecku  kilka procent szans  na przeżycie.

Nie mogliśmy zostać razem na noc, musieliśmy przyjść dopiero następnego dnia rano. Lekarze spytali, czy dziecko chcemy ochrzcić. Chcieliśmy, choć domyślaliśmy się, co to znaczy…  Byłam roztrzęsiona, nie wierzyłam  w to, co się dzieje.  Przecież mój synek  był zdrowy, rósł, świetnie sobie radził i co?

Miłość

Niestety to był koniec. Mogliśmy zostać z synem, dopóki  jego serduszko się nie zatrzyma. Staliśmy przy nim, jednocześnie go żegnałam i prosiłam, żeby został. Bałam się tej chwili. Pytałam  lekarza, czy nie mogą nic zrobić,  przecież on był zdrowy. Niestety. Lekarz kazał nam czekać na ostatnie chwile. Godzinę później mój syn zmarł. Okropne,  beznadziejne chwile, pełne bólu, rozpaczy, niesprawiedliwości.

Do tej pory nie pożegnałam się z nim. Nie chcę się z nim  żegnać. Przecież to mój syn… Rozstaliśmy się tylko na chwilę.

Teraz staram się o kolejną ciążę. Bardzo boję się powtórki, pięć miesięcy temu poroniłam. Byłam w ósmym tygodniu.

Ból nie mija i nie minie.

Zobacz także:

8 najczęstszych przyczyn utraty ciąży

Poronienie – czy jest jakiś „złoty środek”?

Tu kupisz najnowszy magazyn Chcemy Być Rodzicami

Historii czytelniczki wysłuchała Magda Dubrawska.

Magda Dubrawska

dziennikarka Chcemy Być Rodzicami, doktorantka socjologii.

Rok po poronieniu urodziła sześcioraczki

ciąża mnoga po poronieniach
fot. Pixabay

Courtney i Eric Waldrop zostali właśnie rodzicami… sześcioraczków! Trzy dziewczynki i troje chłopców przyszło na świat w zaledwie cztery minuty.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Dzieci są zdrowe i mają się świetnie – zapewnia na portalach społecznościowych rodzina i przyjaciele świeżo upieczonych rodziców.

Poronienia i szczęśliwe zakończenia

Para z Alabamy (USA) ma za sobą długą i bolesną historię poronień. Po długotrwałych staraniach w roku 2008 szczęśliwie na świat przyszedł ich pierwszy syn Saylor. Małżeństwo następnie poddało się leczeniu i dzięki terapii na świat przyszły 5-letnie dziś bliźnięta – Wale i Bridge.

Pod koniec 2016 roku Courtney ponownie zaszła w ciążę. Niestety w styczniu poroniła.

To było okropne. Łatwo zachodziłam w ciąże, ale nie mogłam ich utrzymać – mówi Courtney w rozmowie z magazynem „People”. 

– To było bardzo smutne, jednak doświadczyliśmy już w przeszłości takich sytuacji – dodaje.

Zobacz także: Lekarze mówili, że nie zajdzie w ciążę. Dziś jest matką piątki dzieci!

Ciąża mnoga po poronieniach

Po poronieniu lekarz prowadzący zaproponował podanie niewielkiej dawki leków, która miałaby pomóc w utrzymaniu następnej ciąży i jednocześnie zminimalizowałaby szanse na wystąpienie ciąży mnogiej. Terapia przyniosła efekt, lecz kiedy w czerwcu kobieta udała się na USG, zamiast bicia jednego serca lekarz usłyszał bicie… aż sześciu serduszek!

Radości nie było końca, jednak jak przyznają państwo Waldrop, towarzyszyło im również uczucie strachu. Ciąża z sześcioraczkami wiązała się bowiem z bardzo wysokim ryzykiem przedwczesnego porodu.

Dodatkowo przyszłe mamy wieloraczków są narażone na wystąpienie udaru, cukrzycy ciążowej i infekcji dróg moczowych. Często kobietom towarzyszy również wysokie ciśnienie krwi, a cesarskie cięcie niejednokrotnie staje się koniecznością.

Lekarze zaproponowali zatem parze selektywną redukcję płodów. Zabieg ten zwiększyłby szanse na przetrwanie pozostałych dzieci lub dziecka. Rodzice odmówili.

Sześcioraczki były sporym zaskoczeniem dla rodziców //fot. Facebook – God’s Divine Nine-Miracles in the Making – Waldrop Sextuplets

Zobacz także: Jak wygląda cesarskie cięcie? Zobacz film!

„Proszę, módlcie się”

Jednym z większych zmartwień Courtney było to… czy zdoła uzupełniać zapotrzebowanie kaloryczne. Kobieta musiała spożywać dużo pełnowartościowych posiłków, aby zapewnić sobie i dzieciom prawidłowy rozwój.

„Proszę módlcie się o to, żeby apetyt pozwolił mi jeść tyle, ile do tej pory nigdy nie jadłam” napisała na swoim faceboowym profilu przyszła mama.

Szczęśliwie, w 30. tygodniu ciąży, czyli tak jak zaplanowali rodzice, dzieci przyszły na świat. Chłopcy dostali imiona  Layke Bryars, Blu Wellington i Tag Bricker, natomiast dziewczynki nazwano imionami Rivers McCall, Rayne McCoy i Rawlings McClaine.

Courtney wraz z mężem i trójką dzieci // fot. Facebook – God’s Divine Nine-Miracles in the Making – Waldrop Sextuplets

Dzieci przyszły na świat 11. grudnia 2017 r. // fot. Facebook – God’s Divine Nine-Miracles in the Making – Waldrop Sextuplets

Mnogie ciąże po leczeniu niepłodności

Zgodnie z badaniami przeprowadzonymi w 2013 roku, liczba mnogich ciąż (trojaczki i więcej) na skutek leczenia i zastrzyków hormonalnych wzrosła od roku 1998 z 36 proc. do 45 proc. w roku 2011.

Jednocześnie ciąże mnogie na skutek zapłodnienia metodą in vitro zmalały z 48 proc. do 32 proc.

Tu kupisz najnowszy magazyn Chcemy Być Rodzicami

Źródło: Daily Mail

Anna Wencławska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych.

Poronienia nawracające – coraz częstszy problem?

Powszechnie uważa się, że niepowodzenia rozrodu w naszym pokoleniu występują rzadziej niż u naszych matek czy babek. Grupa szwedzkich i duńskich naukowców postanowiła sprawdzić, czy faktycznie tak jest.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Dr Emma Rasmark-Roepke ze Szpitala Uniwersyteckiego w Malmo wraz ze swoimi współpracownikami ze szpitali w Helsingborgu, Kopenhadze i Aalborg przyjrzeli się zapadalności (czyli liczbie kobiet w badanej populacji doświadczających straty 3. lub kolejnej ciąży z rzędu) na nawracające straty ciąży. Przyjęło się mówić, że problem ten dotyczy 1% kobiet w wieku rozrodczym (18–42 lata), jednak brak jest wiarygodnych danych naukowych dotyczących zapadalności, a te dotyczące chorobowości (czyli liczby wszystkich kobiet, które kiedykolwiek doświadczyły straty 3 lub więcej kolejnych ciąż) zawierają liczne błędy metodyczne, zresztą oba terminy są często mylone nawet przez naukowców.

Poronienia nawracające – mają miejsce, gdy do straty ciąży doszło 3 lub więcej razy z rzędu przed 22. tygodniem ciąży. Poronienia nawracające są wskazaniem do przeprowadzenia szczegółowej diagnostyki w celu ustalenia ich przyczyny. Pozwalają również określić ryzyko utraty kolejnej ciąży.

Poronienia nawracające dotykają coraz więcej kobiet

Badanie miało charakter retrospektywnej analizy danych z Narodowego Rejestru Pacjentów. Włączono wszystkie pacjentki, które w latach 2003–2012 doświadczyły poronienia 3 lub więcej kolejnych ciąż. W analizowanym okresie średnia roczna zapadalność wyniosła 0,053%, czyli 53 pacjentki na 100 000 kobiet w wieku 18–42, a w skali poszczególnych lat wynosiła od 0,039% do 0,079%. Zaobserwowano 74- procentowy wzrost zapadalności w ciągu 10 analizowanych lat. Pacjentki, które nigdy nie urodziły dziecka przed doświadczeniem nawracających strat ciąży, stanowią 51,4%, a 62,5% kobiet, u których postawiono diagnozę, doczekało się dziecka w badanym okresie. Niestety, 18,8% pozostało bezdzietnych.

Poronienia nawracające: przyczyną smog i późna ciąża?

Bardzo trudno jest wskazać przyczyny faktu, że z roku na rok coraz więcej pacjentek doświadcza nawracających poronień. Autorzy badania podejrzewają, że może to być związane ze wzrostem zanieczyszczenia środowiska naturalnego, coraz większą liczbą ciąż poczętych dzięki metodom rozrodu wspomaganego czy coraz późniejszym rozpoczynaniem starań o dziecko – w Szwecji średni wiek matki w chwili urodzenia pierwszego dziecka to 29,15 lat, ale w samym Sztokholmie to już 32 lata.

Czytaj też: Niepłodność i utrata ciąży. Dlaczego są tematem tabu?

Karina Sasin

Lekarka, naukowczyni, aktywistka na rzecz praw reprodukcyjnych. Wielokrotna stypendystka m.in. Organizacji Narodów Zjednoczonych, Rządu USA (NIH) i Krajowego Funduszu Na Rzecz Dzieci. Organizatorka konferencji International Meeting on MRKH Syndrome. Po godzinach miłośniczka cukiernictwa i dalekich podróży ;-)

„Nadal potrzebuję silnych leków”. Justyna Kowalczyk boi się nawrotu depresji

Justyna Kowalczyk o depresji po poronieniu
fot. Facebook - Justyna Kowalczyk - oficjalna strona

Trzy lata temu polska sportsmenka Justyna Kowalczyk opowiedziała o traumatycznym wydarzeniu w jej życiu, jakim było poronienie. Biegaczka narciarska nadal obawia się nawrotu depresji.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

W czerwcu 2014 roku w rozmowie z Pawłem Wilkowiczem mistrzyni olimpijska wyznała, że od roku ma zdiagnozowane stany depresyjne, a od ponad półtora roku walczy z bezsennością.

Zobacz także: 8 najczęstszych przyczyn utraty ciąży

Justyna Kowalczyk o depresji po poronieniu

Sportsmenka podzieliła się smutną wiadomością o poronieniu na Facebooku. Prostymi słowami napisała: „Rok temu straciłam Dzieciątko”.

Z początku o swojej tragedii nie powiedziała nikomu- ani rodzicom ani trenerowi. Swój żal postanowiła przekuć w ciężką pracę i przygotowania do igrzysk w Soczi.

Zobacz także: Kim Kardashian pierwszy raz opowiedziała o poronieniu

„Uśmiech wrócił na moją twarz”

Kilka lat po tych wydarzeniach Kowalczyk przyznaje, że jest już w stanie żyć normalnie. Jak zdradza bywają jednak momenty, w których obawia się nawrotu depresji.

Sportsmenka nadal przyjmuje też leki, które pomagają jej walczyć z bezsennością. Opowiedziała o tym w najnowszym wywiadzie z fińskimi dziennikarzami.

Uśmiech wrócił na moją twarz. Czuję, że żyje normalnie. Są jednak momenty, w których boję się, że to wszystko powróci. Nadal potrzebuję silnych leków, żeby móc spać w nocy – cytuje słowa Justyny Kowalczyk portal polki.pl.

Tu kupisz najnowszy magazyn Chcemy Być Rodzicami

Źródło: polki.pl, sport.pl

Anna Wencławska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych.

30 lat więzienia za „aborcję”. Na pomoc czekała 4 godziny

30 lat więzienia za "aborcję"
Fot. Fotolia

Teodora Vasquez odsiaduje karę 30 lat więzienia. Kobietę oskarżono o celowe wywołanie przedwczesnego porodu i spowodowanie śmierci płodu. Vasques w więzieniu spędziła już 10 lat, teraz prosi sąd o ponowne rozpatrzenie sprawy.

CHaBeR News

http://www.chcemybycrodzicami.pl/wp/wp-content/uploads/2016/07/pop-up-foto.jpg

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

W 2007 roku 24-letnia wówczas Teodora del Carmen Vasquez była w ciąży. Pewnego dnia poczuła silny ból brzucha. Kobieta zaczęła krwawić i zanim straciła przytomność udało jej się jeszcze wezwać pomoc.

Zobacz także: Opowiadała o in vitro, pójdzie za to do więzienia. Dramat egipskiej prezenterki

30 lat więzienia za „aborcję”

– Mówiłam im, że jestem w ciąży i że urodzę dziecko – wspomina tragiczne wydarzenia. – Prosiłam ich o pomoc… Wciąż wybierałam numer [pogotowia – red.], ale karetka nie przyjeżdżała – dodaje Vasquez i ujawnia, że na pomoc czekała ponad cztery godziny.

W amoku i ogromnym bólu pobiegła do toalety w szkole, w której pracowała. Tam zemdlała. Kiedy się ocknęła, nie otrzymała niezbędnej pomocy lekarskiej. Zamiast tego kobieta została skuta kajdankami i zatrzymana przez policję. Oskarżono ją o aborcję. W efekcie sąd skazał Teodorę na 30 lat więzienia.

Całkowity zakaz aborcji w Salwadorze

Od 1998 roku aborcja w Salwadorze jest zupełnie zakazana, nawet w przypadkach, kiedy ciąża zagraża życiu kobiety lub dziecka. O tamtego czasu co najmniej 19 kobiet odbywa karę więzienia za dokonanie aborcji. Ile z nich naprawdę przerwało ciążę? Nie wiadomo.

– Całkowity zakaz przerywania ciąży narusza prawa kobiet i dziewcząt – mówi cytowany przez Daily Mail Sekretarz Generalny Amensty International w Norwegi John Peder Egenaes.
– Żądamy natychmiastowego uwolnienia Teodory Vasguez oraz innych kobiet, które zostały skazane na karę więzienia za komplikacje związane z ciążą – dodaje.

Zobacz także: Użyła lustra, by wyrazić ból po śmierci dziecka

Nadzieja dla Teodory Vasquez

8. grudnia sprawa Teodory została rozpatrzona ponownie przez tych samych sędziów, którzy skazali ją na wieloletnią karę więzienia. Jak ujawniają bliscy Vasquez, jej największym marzeniem jest ponowne zamieszkanie z jej 13-letnim synem Angelo. Dziecko do tej pory nie mogło odwiedzić swojej matki w więzieniu.

Tu kupisz najnowszy magazyn Chcemy Być Rodzicami

Źródło: Latin Times, Daily Mail, Al-Jazeera, Rzeczpospolita

Anna Wencławska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych.