Przejdź do treści

19 dni po porodzie straciłam syna, kolejną ciążę poroniłam. Boję się, ale staram się o dziecko

web-premature-birth-getty

O pierwszą ciążę się nie starałam, miałam  wtedy inne plany. Studia,  remont mieszkania – nie myślałam o macierzyństwie.  

CHaBeR News

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Ciąża (bliźniacza) na początku  przebiegała  prawidłowo. Jednak koło 20 tygodnia mój  brzuch zaczął  się napinać  i stawiać. Sześć tygodni później  lekarze zaczęli podawać mi sterydy na rozwój  płuc u dzieci. Miałam  też już pierwsze skurcze. Od tej pory leżałam w łóżku, rzadko wstawałam, starałam się oszczędzać. W 27 tygodniu założono mi krążek pessar, ponieważ szyjka macicy gwałtownie  się  skracała. Z nadzieją, że będzie lepiej zmieniałam opiekę lekarską, z publicznej na prywatną.

Wiara

Na każdym USG sprawdzaliśmy wagę naszych chłopaków. Okazało się, że jeden z chłopców ma tylko jedną nerkę. W 31 tygodniu ostatni raz byłam u lekarza, docisnął  mi krążek  na szyjce, żeby się lepiej trzymał i poinformował, że za dwa tygodnie będę rodziła. Następnego dnia byłam niespokojna i dziwnie się czułam. Kolejnego chłopcy byli bardzo aktywni, pojawiły się skurcze. Gdy poszłam  do toalety zauważyłam , że krążek  pessar już się wysunął.  Sączyły się wody  płodowe. Byłam w szoku,  szybko pojechaliśmy  do szpitala, w ciągu godziny miałam cesarskie cięcie.

Przed porodem  wiedziałam, że chłopcy będą wcześniakami, a wczesny poród zawsze wiąże się z ryzykiem. Ale nigdy nie przeszło mi przez myśl, że wszystko skończy się tragicznie.

Nadzieja

Na początku,  gdy chłopcy przyszli  na świat nie mogłam być razem z nimi. Leżałam w innym szpitalu.  Dopiero po czterech dniach od porodu mogłam  zobaczyć synów. Byli bardzo mali, jeden leżał podłączony do aparatury, drugi miał tylko czujnik. Bałam się o nich. Chciałam, żeby szybko nabrali sił i opuścili szpitalne mury. Początkowo wszystko szło sprawnie i bez problemów – obaj ładnie  przybierali na wadze, pierwszy synek zamiast respiratora  miał już tylko tlen, a później zaczął  samodzielnie oddychać.  Drugi bez problemów oddechowych rósł, dostawał  coraz więcej mojego mleka. Po kilkunastu dniach na OIOMie lekarze przenieśli chłopców na oddział patologii noworodka. Byłam przekonana, że jesteśmy coraz  bliżej powrotu do domu. Mogłam razem z synami zostać na oddziale. Przez dwa dni uczyłam  się życia  z nimi i opieki. Udało mi się pierwszy raz nakarmić silniejszego synka z butelki. To było coś niesamowitego!

Nagle silniejszy synek zaczął mieć  problemy z brzuszkiem i wypróżnieniem. Zaczął być płaczliwy i ulewał, co wcześniej  mu się nie  zdarzało. Wypróżniał się krwią,  brzuch miał jak balon. Nie zapomnę  nigdy jego płaczu  i mojej  bezradności …

Lekarze bagatelizowali moje obawy. Nikt z personelu nie chciał mi pomóc. Nikt nie widział problemu, kazali nam czekać do rana. To była najgorsza noc mojego życia… Synek był już tak wyczerpany, że tylko lekko pojękiwał.

Lekarze, którzy rano przyszli byli zszokowani. Szybko zrobili USG, o które  prosiłam  dzień  wcześniej.  Okazało się, że syn ma powietrze w brzuszku. Trafił na OIOM. Zadzwoniłam do swojego partnera, gdy przyjechał  po dwóch  godzinach, ja bezradnie  siedziałam  przy drugim synku. Nikt nie chciał udzielić mi żadnych informacji. Nie wiedziałam, co się dzieje. Dopiero po kilku godzinach lekarze powiedzieli nam, że konieczna jest operacja jelita, ponieważ prawdopodobnie  zrobiła się dziura, którą trzeba zaszyć, a w najgorszym wypadku wyprowadzić stomie.

Lekarze nie mogli ustabilizować  parametrów  życiowych mojego dziecka, operacja się opóźniała. Około godziny 22 pojechali na blok. Operacja trwała ponad dwie godziny. Po wyjściu  lekarza od razu wiedziałam, że coś jest nie tak. Powiedzieli mi, że jelito grube zgniło. Nie było, co ratować. Dali naszemu dziecku  kilka procent szans  na przeżycie.

Nie mogliśmy zostać razem na noc, musieliśmy przyjść dopiero następnego dnia rano. Lekarze spytali, czy dziecko chcemy ochrzcić. Chcieliśmy, choć domyślaliśmy się, co to znaczy…  Byłam roztrzęsiona, nie wierzyłam  w to, co się dzieje.  Przecież mój synek  był zdrowy, rósł, świetnie sobie radził i co?

Miłość

Niestety to był koniec. Mogliśmy zostać z synem, dopóki  jego serduszko się nie zatrzyma. Staliśmy przy nim, jednocześnie go żegnałam i prosiłam, żeby został. Bałam się tej chwili. Pytałam  lekarza, czy nie mogą nic zrobić,  przecież on był zdrowy. Niestety. Lekarz kazał nam czekać na ostatnie chwile. Godzinę później mój syn zmarł. Okropne,  beznadziejne chwile, pełne bólu, rozpaczy, niesprawiedliwości.

Do tej pory nie pożegnałam się z nim. Nie chcę się z nim  żegnać. Przecież to mój syn… Rozstaliśmy się tylko na chwilę.

Teraz staram się o kolejną ciążę. Bardzo boję się powtórki, pięć miesięcy temu poroniłam. Byłam w ósmym tygodniu.

Ból nie mija i nie minie.

Zobacz także:

8 najczęstszych przyczyn utraty ciąży

Poronienie – czy jest jakiś „złoty środek”?

Tu kupisz najnowszy magazyn Chcemy Być Rodzicami

Historii czytelniczki wysłuchała Magda Dubrawska.

Magda Dubrawska

dziennikarka Chcemy Być Rodzicami, doktorantka socjologii.

7 ciąż i 2 dzieci. Moja walka o zajście w ciążę przy APS – poznaj historię Agnieszki.

Fot. fotolia
Fot. fotolia

Przeciwciała kardiolipinowe utrudniały mi zajście w ciążę. Jak najlepiej opisać moje starania – raczej walkę – o dziecko? W ciąży byłam 7 razy a mam 2 dzieci. Na widok tabletek odrzuca mnie do dziś a brzuch miałam podziurawiony od zastrzyków jak poduszka do igieł.

CHaBeR News

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Kiedy napisaliśmy tekst o 12 badań, które musisz zrobić zanim zajdziesz w ciążę, pani Agnieszka napisała komentarz do wszystkich staraczek: pamiętajcie o badaniu przeciwciał kardiolipinowych. Dlaczego jej apel jest tak ważny? – Poznajcie historię Agnieszki.

Nic nie zapowiadało, problemów, by spełnić marzenie o dziecku

Padła decyzja. Tak jesteśmy gotowi na dziecko. Choć myślę o sobie, że zawsze byłam, bo mam sporo rodzeństwa i często na moich barkach zostawała opieka nad nimi. Narzeczony również tego chciał, pomimo, że oboje byliśmy wówczas bardzo młodzi. Więc działaliśmy, ale ciąża się nie pojawiała…

Długie starania przyniosły oczekiwaną nowinę

Pod opieką ginekologa byłam od ukończenia 12 lat. Zawsze imały się mnie jakieś infekcje, torbiele. Zaczęłam się martwić, że coś nie gra.
Aż któregoś dnia się obudziłam i wiedziałam, że się udało! Po prostu to czułam. Test potwierdził moje przypuszczenia. Na ciążę czekałam niecały rok.  Czułam się średnio, ale myślałam, że to typowe dolegliwości ciążowe. Z drugiej strony denerwowałam się, że o wszystkie badania muszę prosić lekarza, nawet o USG. Lekarz zapewniał, że wszystko w porządku, więc mu wierzyłam.
W 33 tygodniu  ciąży obudziły mnie skurcze. Wiedziałam, że dzieje się coś złego. Pojechałam na izbę przyjęć, bo wiedziałam, że mój lekarz machnie ręką. Okazało się, że mam rozwarcie około 3 cm, a skurcze nada się rozkręcają. Leki, zastrzyki na podtrzymanie ciąży i tak 9 dni. Miałam na siebie uważać, więc bardzo o siebie dbałam. Rodzić zaczęłam dopiero w 41 tygodniu. Na porodówce szło szybko i książkowo. Przy przebijaniu wód okazało się, że nie są one prawidłowe. Urodziłam w asyście męża i położnej po 8 godzinach. Syn ważył 3700g i miał 56 cm. Urodził się siny i nie płakał. W ogóle się nie ruszał. Dostał 3/5/8/8 pkt. Długo krzyczałam, że chce, żeby zapłakał. Zabrali go a mąż pobiegł z nimi. Wrócił po 30 min. z dobrą nowiną, że synek oddycha.

Okazało się, że synek jest bardzo słaby, że złapał wszytko co mógł, od zapalenia ropnego, po gronkowca złocistego. Trafił do inkubatora poprzyczepiany kabelkami do aparatury. Lekarze się dziwili, że taki duży, fajny a ma taki słaby organizm.

Nikt wówczas nie dociekał, czy to nie jest moja wina a ja… znowu zaszłam w ciążę

Syn wyleczony z bakterii po 2 tygodniach wrócił ze mną do domu. Po niedotlenieniu okołoporodowym synek wymagał rehabilitacji. Dziś ku zaskoczeniu lekarzy chodzi, mówi, śmieje się i nic po nim nie widać.
W lipcu tego samego roku ponownie zaszłam w ciążę.  Po kilku dniach od wykonania testu dostałam miesiączki, ale innej niż do tej pory. Bardzo obfitej.  Więc na wszelki wypadek zrobiłam IP. Diagnoza: nieprawidłowe krwawienie maciczne. Pomyślałam wtedy, że to wina wadliwego testu. Dopiero dużo lat później dowiedziałam się, że to była ciąża biochemiczna.
Myśl o następnym dziecku pojawiła się po 3 latach. Starania, ale na spokojnie, aż w sierpniu się udało patrzę, znów dwie kreski. Radość nie trwało jednak długo. Po kilku dniach koszmar sprzed lat się powtórzył. Wiedząc że coś jest nie tak znów zrobiłam IP, a tam ta sama diagnoza. Kiedy pokazałam testy ciążowe lekarzowi, stwierdził: „że czasem tak bywa”. Nic mi nie wytłumaczył. Znów ciąża biochemiczna, czyli już 2.

Staraliśmy się dalej, ale bezowocnie.

Czarny scenariusz powracał jak bumerang…

W maju 2015 roku (5 lat od 1 porodu) ponownie zaszłam w ciążę, potwierdzoną dwoma testami ciążowymi z moczu i tym razem również z krwi. Wynik pozytywny. Niestety scenariusz ponownie się powtórzył. Poroniłam pod  koniec 6 tyg. ciąży, zanim dostałam się do innego lekarza. Płakałam 3 dni.
Wróciłam do domu. I nie mogłam uwierzyć. Poszłam do kolejnego lekarza. Opowiedziałam całą historię, poprosiłam o wytłumaczenie. Choć w głowie kołatały mi się myśli… czemu tak, czemu ja??? Gdy usłyszałam: „że tak bywa, że natura i Bóg wiedzą co robią, jestem młoda mam zrobić następne” wyszłam trzaskając drzwiami.
Odczekałam dokładnie 3 miesiące. I się udało.
I znów kilka testów każdy innej firmy, wszystkie pozytywne. Test z krwi. Pozytywny. Poszłam do lekarza, na USG pokazał zarodek, po czasie serce… Cieszyłam się niewyobrażalnie…. Poroniłam w 11 tygodniu ciąży.
Z wypisem wróciłam do lekarza, zapytałam czemu mi nie dał żadnych leków podtrzymujących ciążę (a prosiłam kilka razy), powiedział, że ciąży do 13 tygodnia się nie ratuje, to jest kwestia Boga. I że tak miało być.
Jak zapytałam co teraz, dowiedziałam się, że lekarz nie widzi potrzeby robienia szczegółowych badań i dociekania , dlaczego nie mogę utrzymać ciąży, bo…muszę poronić 3 razy!!1 Z płaczem zapytałam, czy ma serce skazywać mnie 3 raz na to samo. Nic nie powiedział. Już do niego nie wróciłam. Zamknęłam się w sobie.
Szukałam na własna rękę. Polecono mi innego lekarza.  Zaproponował serie badań: morfologia, ob, crp, żelazo, mocz, toksoplazmoza, żółtaczka, cytomegalia i przeciwciała kardiolipinowe.

Jak usłyszałam, że mogę, chciałam zawalczyć o ciążę

Zrobiłam wszystkie zlecone badania. Lekarz żartował, że dużo tego wyszło, ale warto sprawdzić wszystko, żeby wykluczyć…. no właśnie. Wszystkiego nie dało się wykluczyć, bo okazało się, że jeden z wyników zdecydowanie odbiega od normy. Wyszły mi przeciwciała kardiolipinowe na bardzo wysokim poziomie.
Lekarz wytłumaczył mi, że jest to zespół antyfofolipiodwy, gdzie przeciwciała w krwi działają przeciwko własnemu organizmowi. Że powinnam znaleźć reumatologa, który się mną zaopiekuje. Wytłumaczył mi, że jeśli chodzi o ciążę, jest to możliwe, ale leczenie jest trudne i wymagające.
Postanowiłam zawalczyć o dziecko, dlatego zdecydowałam się na leczenie.  Brałam leki i codziennie zastrzyki w brzuch. Po 1 zastrzyku płakałam, bo był bolesny, po 2 też… po 5 już tylko wykrzywiałam z bólu twarz. Potem znów to samo, test ciąża i znowu biochemiczna.

Powiedziałam sobie dość! To było ponad moje siły!

Powiedziałam dość, nie dam rady. Był luty 2016. Byłam zmęczona psychicznie i fizycznie.  Poszłam do nowego ginekologa. Tym razem to była kobieta. Nowa pani doktor była bardzo życzliwa, życiowa osoba, płakała ze mną. Przytuliła mnie oznajmiając; damy radę. Powtórzyła badania, potwierdziła diagnozę.

Przeciwciała kardiolipidowe stały na mojej drodze do ciąży

Przeciwciała kardiolipinowe uszkadzają moje komórki w tym jajowe. Więc przed zajściem w ciążę, znowu to samo leczenie: leki i zastrzyki.
Momentami miałam dość tego bólu i codziennych zastrzyków. Mój brzuch wyglądał jak poduszka do igieł. Jednak szybko sobie przypominałam, po co to robię i wiara wracała. I się udało. Ciąża nie była łatwa. Na izbie przyjęć w szpitalu bardzo dobrze mnie już znali. Ale najważniejszy był efekt: w styczniu 2017 urodziłam przez CC syna w 37 tygodniu : 3900g 56 cm – wielki,  zdrowy, najpiękniejszy na świecie syn.

Jak najlepiej opisać moje zmagania (raczej walkę) o ciążę? W ciąży byłam 7 razy a mam 2 dzieci. To mój ból, krzyk, moja karma i wołanie lekarzy: tak ma być Bóg tak chciał.

POLECAMY:

Strata po stracie – poronienia nawracające

Poronienie – najgorszy dzień mojego życia

Tu kupisz najnowszy magazyn Chcemy Być Rodzicami

 

Aneta Grinberg-Iwańska

Absolwentka dziennikarstwa i politologii. Pasjonatka technik video. Redaktor prowadząca serwis.

Szczepionka przeciwko grypie ma związek z poronieniami? Naukowcy wyjaśniają

szczepionka przeciwko grypie
Pixabay

Naukowcy znaleźli możliwą zależność pomiędzy szczepieniami przeciwko grypie a poronieniami we wczesnym etapie ciąży. O wynikach badań mówi się jednak z dystansem, a wyżej wspomniana zależność dotyczy jedynie szczepionki z konkretnym szczepem wirusa i grupy kobiet, które taką szczepionkę otrzymywały dwa lata pod rząd.

CHaBeR News

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

Jednym z autorów badania jest Edward Belongia, naukowiec z Marshfield Clinic Researcg Institute w Wisconsin, który zasiada również w Amerykańskiej Komisji Doradczej ds. Praktyk w Zakresie Szczepień. Wyniki zostały opublikowane środę w magazynie „Vaccine”. Eksperci podkreślają jednak, że wyniki analizy mówią jedynie o możliwym powiązaniu, a nie związku przyczynowym. Zaznaczają też, że metody badań nadal wymagają udoskonalenia.

Szczepionka przeciwko grypie a poronienia – wyniki badań

W badaniu wzięło udział 485 kobiet, które poroniły oraz 484 kobiet, które donosiły ciążę. Obserwacja dotyczyła kobiet w wieku od 18 do 44 lat w sezonach grypowych na przełomie lat 2010 – 2012. Wśród 485 kobiet które straciły dziecko, 17 otrzymało szczepionkę na 28 dni przed poronieniem. Większość przypadków utraty ciąży przypadała na pierwszy trymestr. Jeżeli chodzi o drugą grupę kobiet, które normalnie urodziły dzieci, cztery z badanych zaszczepiły się wcześniej przeciwko grypie.

– Uważam, że niezwykle ważne jest, aby kobiety zrozumiały, że może istnieć zależność (pomiędzy szczepieniem a poronieniem – red.) i musi ona być jeszcze przeanalizowana i zbadana w okresie grypowym – mówi Amanda Cohn, doradca ds. szczepień z Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób. – Musimy zrozumieć, czy chodzi tu o szczepionkę przeciwko grypie, czy raczej chodzi o grupę kobiet, która jest bardziej podatna na poronienia – dodaje.

Lekarze zalecają szczepienia

Zarówno urzędnicy z Centrum Zapobiegania Chorobom, jak również Amerykański Kongres Położników i Ginekologów i autorzy badań nadal zalecają szczepienia kobiet ciężarnych w okresie grypowym, bowiem wirus jest niezwykle niebezpieczny dla rozwoju płodu. Szczepienia ochronne w trakcie ciąży są również najskuteczniejszą metodą ochrony noworodków, ponieważ szczepionka przeciwko grypie nie jest zalecana u niemowląt poniżej szóstego miesiąca życia.

Warto dodać, że wiele wcześniejszych badań sugerowało, że szczepionki przeciwko grypie mogą być bezpiecznie podawane w okresie ciąży. W wielu przypadkach naukowcom nie udało się również udowodnić żadnego związku pomiędzy przyjęciem szczepionki a utratą ciąży.

– Nauka jest zjawiskiem stopniowym i ludzie nie rozumieją, że bardzo rzadko jedno badanie dostarczy nam odpowiedzi – tłumaczy Edward Belongia.

Zalety szczepień przeciwko grypie

Szczepienia przeciw grypie chronią przed zachorowaniem zarówno matkę jak i dziecko. Wykazano, że kobiety w ciąży bardzo dobrze wytwarzają przeciwciała ochronne po szczepieniu. Przeciwciała te są przekazywane drogą transferu przezłożyskowego do płodu, a także podczas karmienia piersią.

W grupie kobiet w ciąży szczepionych przeciw grypie stwierdzono zmniejszenie liczby infekcji przebiegających z gorączką o 36% u matek oraz zmniejszenie liczby przypadków grypy potwierdzonej laboratoryjnie o 63% u dzieci. Ponadto zaobserwowano 92% efektywność szczepienia przeciw grypie wykonanego u ciężarnych w zapobieganiu hospitalizacjom z powodu grypy u dzieci do 12. miesiąca życia. Udowodniono także, że noworodki matek szczepionych w czasie ciąży wykazywały mniejsze ryzyko występowania niedojrzałości hipotrofii wewnątrzmacicznej.

Zobacz także:

Aktorska para straciła dziecko. Mara Lane w sieci opisuje swój ból

Poronienie z perspektywy lekarza – dr Estera Kłosowicz

Tu kupisz najnowszy magazyn Chcemy Być Rodzicami

Źródło: The Washington Post, ScienceMag, Chcemy Być Rodzicami

Anna Wencławska

Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych. W wolnym czasie gra na gitarze i śpiewa w zespole.

Aktorska para straciła dziecko. Mara Lane w sieci opisuje swój ból

aktorska para straciła dziecko
Instagram - @thelionandthelambchop

Aktorska para Mara Lane i jej mąż Jonathan Rhys Mayers stracili w lipcu dziecko. Informacja wyszła na jaw, kiedy Meyers wdał się kilka dni temu w bójkę z ochroną lotniska w Dublinie. Wtedy jego żona zdecydowała się zamieścić w sieci poruszający wpis, tłumacząc zachowanie męża tragicznymi wydarzeniami.

CHaBeR News

Jesteś dla nas ważna!

Chcemy być z Tobą w kontakcie, zapisz się do newslettera, aby otrzymywać wartościowe informacje.

Przygotujemy dla Ciebie coś ciekawego i możesz być pewna, że nie zasypiemy Cię mailami.

We wtorek Mara opublikowała post na Instagramie, w którym poinformowała, że niedawno poroniła. Była w ciąży z drugim dzieckiem. W swoim wpisie Lane podziękowała też fanom za wsparcie, jakie ona i mąż otrzymali w ostatnich dniach.

Mara Lane opublikowała nagranie

Nienarodzony synek aktorskiej pary został nazwany imieniem Willow. Jak ujawniła Mara, jest pochowany w pobliżu drzewa zasadzonego pod domem. „Będziemy mogli patrzeć na nasze dziecko, które niczym gałęzie, będzie tańczyć na wietrze” – napisała na swoim profilu.

Kobieta opublikowała również w internecie przejmujące wideo, na którym widać moment, w którym dowiadują się o śmierci dziecka. Małżonkowie byli wtedy na badaniu USG. – Niestety, bicie serca jest niewyczuwalne – słychać na nagraniu głos lekarza.

aktorska para straciła dziecko

Instagram – @thelionandthelambchop

Wyznanie w sieci pomaga im załagodzić ból po stracie

Jak tłumaczy Mara, publikacja w sieci tak intymnych treści pomaga im w znoszeniu bólu po stracie dziecka.

Myślę, że to może pomóc zarówno nam, jak i innym osobom. Nie musimy przecież znosić tego wszystkiego sami. Możemy sobie nawzajem pomagać – napisała.

Mara poinformowała fanów, że jej mąż źle zniósł utratę synka. Na szczęście wiadomość ta nie złamała jego długotrwałej walki z alkoholizmem i depresją. Jak pisze Mara, tragiczne wydarzenie dało mu siłę, by się nawrócić.

Jonathan Rhys Meyers (39 lat) to irlandzki aktor filmowy i telewizyjny. Dużą popularność przyniosła mu rola króla Henryka VIII w produkcji BBC i HBO pt. „Dynastia Tudorów” oraz kreacja biskupa Heahmunda w serialu „Wikingowie”. Walczy z chorobą alkoholową i depresją. W dzieciństwie przeżył traumę, jego matka alkoholiczka wydawała większość pieniędzy na alkohol, często pozostawiając Jonathana bez pożywienia. Jak ujawnił, musiał kraść jedzenie.

W roku aktor 2016 poślubił Marę Lane, z którą ma syna imieniem Wolf Rhys Meyers. Lane jest aktorką i producentką filmową.

Zobacz także:

8 najczęstszych przyczyn utraty ciąży

Poronienie – czy jest jakiś „złoty środek”? Wypowiedź psychoterapeutki

Tu możesz kupić najnowszy magazyn Chcemy Być Rodzicami

Źródło: Daily Mail

Anna Wencławska

Dziennikarka, pasjonatka kultur i języków orientalnych. W wolnym czasie gra na gitarze i śpiewa w zespole.